nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : ทางกลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ทางกลับ
แบบอักษร

ทุกคนตกตะลึงกับภาพที่ปรากฎเบื้องหน้าทำไมพวกเขาจึงวนกลับมาอยู่ที่นครร้างแห่งนี้เหมือนเดิมแต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะคิดถึงเรื่องนั้น ร่างของปกรณ์ก็โดนหมัดหนักๆของอูซอปะทะเข้าที่หน้าจนล้มลงไปกอง แล้วกระโจนเข้าไปต่อยซ้ำอีกหลายครั้ง คนอื่นๆต่างตกใจรีบแยกร่างของอูซอออกจากปกรณ์ที่นอนกองอยู่มีเลือดออกที่มุมปากและหางคิ้ว ‌ 

"นี่มันเรื่องอะไรอูซอไปต่อยเขาทำไม" เสียงของพิมพลอยดังขึ้นมองไปยังอูซอที่มีคะฉิ่นล็อคแขนไว้จากด้านหลัง ส่วนนรินทร์ก็พยุงร่างของปกรณ์ลุกขึ้น   

"มันเป็นไอ้ผีดิบหมอไม่เห็นหรอมันพารอกลับมาที่เดิมมันจะทำให้พวกเราตายห่ากันหมด"    "ผีดิบที่ไหนก็เห็นอยู่ว่าเขาคือปกรณ์แล้วทางมันสับสนเขาก็แค่พาเรามาผิดทางเท่านั้น​

"พิมพลอยพูดเสียงแข็งใส่อูซอแล้วเดินมาดูแผลบนใบหน้าของปกรณ์  

"แต่...ฉันว่า" 

"ถ้านายยังไม่หยุดพูดเรื่องนี้ฉันจะไม่พูดกับนายอีกนะคะฉิ่น

"หญิงสาวหันไปมองอูซอแค่เพียงครู่เดียวก่อนหันกลับ อูซอเห็นดังนั้นก็สะบัดแขนออกจากการล็อคของคะฉิ่นแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง  นรินทร์พาปกรณ์ไปนั่งพักใต้ต้นไม้โดยมีพิมพลอยเดินเข้ามาทำแผลให้ คะฉิ่นยืนเก้ๆกังๆก่อนวิ่งตามหลังของอูซอไป  

"พี่ๆรอฉันด้วย"   

"เอ็งตามมาทำไมว่ะ"   

"ฉันแค่สงสัยว่าพี่ไปต่อยนายทหารหน้าขาวนั้นทำไม"   

"เอ็งไม่เห็นหรอว่ามันพาเรากลับมาที่เมืองบ้านี่อีกแล้ว"   

"ฉันเห็นแต่อาจจะมาผิดทางแบบที่หมอว่าก็ได้นะจ๊ะ" คะฉิ่นคิดตามที่พิมหลอยพูด  

"เอ็งไม่ได้สังเกตุเลยใช่ไหมว่าใครจะเดินทางเข้าป่ามาคนเดียวแล้วหาพวกเราจนเจอได้แล้วหยิ่งเป็นคนเมืองไม่ชำนาญการเดินป่าถึงต่อให้เป็นพ่อของเอ็งข้าว่าก็ยังยากในการเดินป่าอาถรรพ์นี้คนเดียว"   

"พี่จะบอกว่านายทหารนั้นถูกไอ้ผีดิบสิงหรือจ๊ะแต่เขาก็ดูปกติดีนิ" คะฉิ่นหันกลับไปมองโคนต้นไม้ที่ทั้งสามนั่งอยู่  

"เอ็งอย่าลืมสิว่าไอ้อาเชก็เป็นคนปกติอยู่กับพวกเราได้ตั้งนานข้าว่ามันแปลกๆเอ็งคอยจับตาดูมันไว้ให้ดีเถอะ"  

"อ้าวแล้วพี่ล่ะ พี่จะไปไหนทำไมเราไม่บอกเรื่องนี้กับนายทหารล่ะพี่"  

"ไม่มีประโยชน์หรอกคะฉิ่น​ข้าว่าเราควรจะคอยเฝ้าระวังมันและหาทางออกจากเมืองนี้ให้เร็วที่สุดก๋อนจะค่ำเพราะนี้ก็เย็นมากแล้ว" อูซอเงยหน้ามองฟ้าเบื้องบนที่ทอแสงสีส้มอมแดงเห็นดวงอาทิตย์อยู่ไกลๆใกล้จะลับเหลื่อมเขา ชายหนุ่มลูบแผลที่ต้นขาภายใต้ขากางเกงอย่างกังวล  

พิมพลอยซับเลือดที่มุมปากให้ปกรณ์แล้วยังนึกโมโหอูซอที่มาทำร้ายพวกเดียวกันเองเพราะแค่เดินหลงกลับมาที่เดิมหญิงสาวก็นึกกลัว แล้วพวกเรายังมาแตกคอกันเองอีกในเมืองบ้าๆแบบนี้ นรินทร์เห็นพิมพลอยนั่งเงียบจึงจับมือหญิงสาวแล้วบีบเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ชายหนุ่มเอ็งก็กังวลเช่นกันในสถานะการณ์เช่นนี้​   

อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเป็นลำดับอาจเป็นเพราะอยู่ที่สูง นรินทร์เดินกลับไปยังซอกที่โผล่ออกมาจากถ้ำเพื่อสำรวจหาทางกลับคะฉิ่นและอูซอเดินเข้ามาสมทบ​ไฟฉายถูกส่องขึ้นให้เห็นแสงสว่าง แต่นรินทร์ต้องยืนนิ่งสนิทเมื่อแสงไฟกระทบกับอะไรบ้างอย่างที่มีเกร็ดสีดำมันวาวช่วงหัวแผ่แม่เบี้ยชูคอต้อนรับเหล่ามนุษย์ที่บุกรุก ลำตัวยาวใหญ่ขนานน่องขาส่วนหางยังอยู่ในซอกหินชายหนุ่มกะจากสายตาคงยาวไม่ต้ำกว่าห้าเมตร​ ในตามันจ้องมาที่เหล่ามนุษย์​ ทั้งสามสะกดกลั่นลมหายใจไว้เพราะถ้ามันทิ้งตัวฉกลงมาเพียงครั้งเดียวนรินทร์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าไม่รอดแน่  

"จ้องตามันไว้ก่อนนายทหารแล้วค่อยๆถอยตามพวกฉันมา" อูซอกระซิบเบาแล้วสะกิดให้คะฉิ่นค่อยๆถอยออกไปก่อนในพื้นที่แคบเช่นนี้พวกเขาไม่มีทางหนีรอดได้เลยเวลาเพียงเสี้ยวนาทีแต่เหมือนผ่านไปนานแสนนาน​ นรินทร์เหงื่อตกผุดเต็มใบหน้า เจ้าพญาจงอางตัวใหญ่ต่างจ้องสะกดเหล่ามนุษย์ไม่วางตาเช่นกันนรินทร์ค่อยๆสาวเท้าถอยหลังวินาทีนั้นชาบหนุ่มแทบหยุดหายใจเมื่อเขาก้าวถอยลำตัวส่วนหางที่อยู่ในซอกหินค่อยๆขดเข้ามาช้าๆเป็นท่าที่จะเตรียมจู่โจมของมัน เป็นจังหวะเดียวกับที่ทั้งหมดถอยออกมาเกือบพ้นซอกถ้ำเหลือเพียงนรินทร์ที่เหลือเพียงก้าวสุดท้าย เจ้าพญาจงอางก็พุ่งตัวลงมาหมายเอาชีวิตชายหนุ่ม  ปัง! ตูม!   เสียงปืนดังขึ้นตามด้วยเสียงระเบิดเศษหินน้อยใหญ่ถล่มลงมาปิดปาถ้ำตรงโพรงแคบ ร่างของนรินทร์ถูกอูซอกระซากออกจากรัศมีของปากถ้ำที่ระเบิดได้ทันโดนเพียงสะเก็ดหินเล็กน้อยเท่านั้น  

"เกิดอะไรขึ้น" พิมพลอยวิ่งหน้าตาตื่นตามด้วยปกรณ์มา  

"งูจ้ะหมอ งูจงอางอยู่ในถ้ำ" คะฉิ่นรีบบอก​      "แล้วมีใครเป็นอะไรไหมฉันได้ยินเสียงระเบิดแล้วไหนงู"   

"ฉันจะยิงงูแต่ซอกมันแคบเห็นไม่ชัดเลยโดนผนังถ้ำถล่มลงมาแต่งูมันคงอยู่ข้างใน" คะฉิ่นอธิบาย  

"แค่ปืนยิงทำให้ผนังถ้ำถล่มเลยหรอ" พิมพลอยถามอย่างสงสัย  

"ปืนไม่ได้ทำให้ผนังถล่มหรอก กำมะถัน​ต่างหากในถ้ำมีกำถันอยู่เยอะคงสะเก็ดปืนไปโดนพอดีเลยระเบิด" นรินทร์บอกแล้วยันกายลุกขึ้นปัดเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่นหินจากแรงระเบิดเมื่อครู่  

"โชคดีนะคะที่ไม่มีใครเป็นอะไร" หญิงสาวเดินเข้ามาตรวจตามร่างกายชายหนุ่ม  

"ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับไปทางเดิมไม่เป็นแล้วสิครับ" เสียงของปกรณ์พูดขึ้นพร้อมจ้องมองปากถ้ำที่โดนหินถล่มปิดสนิท  

"ก็คงต้องหาอย่างกลับทางอื่น" เสียงนรินทร์พูดขึ้นในขณะที่ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว  


*ขอโทษทุกคนจริงๆนะคะที่มาช้าแต่จะอัพให้ให้อีกตอนนะคะ แต่ต้องเป็นช่วงดึกๆหน่อยรออ่านคอมเม้นจากตอนนี้ก่อน555 อย่าลืมคอมเม้นกันเข้ามาเยอะๆนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น