เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 43

คำค้น : ข้าวปั้น อลัน แฝด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.4k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2561 23:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
43
แบบอักษร

"ผอมลงเหรอครับ?"

"อะไร? เปล่าซะหน่อย"

ผมตอบกลับสไปด์เสียงเบา ขณะที่ถูกอีกฝ่ายนั้นจูงมือให้เดินตามไป รอบตัวมีแต่สนามหญ้าตามทางก็มีแต่กลุ่มดอกไม้ที่ถูกปลูกเอาไว้มากมาย แถมยัง... ได้ยินเสียงน้ำตกอยู่ไกลๆด้วย ผมมองแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายอย่างสงสัย... มันจะมีอะไรรึเปล่านะ? เมื่อวันก่อน ผมกลับคอนโดไปก่อนที่จะมาที่นี่ ไปคุยกับพี่กล้า แล้ว ก็พี่ข้าวเหนียว เพื่อให้เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่า... จะไม่ได้ตกใจอะไรเลยกับการที่ผมท้องได้ มัน... น่าแปลกใช่มั้ยละ? อะไรจะยอมรับเร็วขนาดนั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นยัง ไม่ยอมรับไม่ใช่เหรอ หรือ เจ้าพวกนี้ไปทำอะไรให้?

"คิดอะไรอยู่เหรอครับ?"

"เปล่า..."

"กำลังคิดเรื่องของผมอยู่เหรอ?"

ใบหน้าที่เรียวคมของมันนั้นยังคงมีแต่รอยยิ้มประดับอยู่ดวงตาสีดำขลับของมันใสเเจ๋วจนผมต้องหลบตา อะไร... ของมัน

"อากาศดีจังนะ..."

"อื้อ!"

เสียงตอบรับจากเจ้าเด็กแฝดที่ถูกผมกับสไปด์มันอุ้มอยู่นั้นตอบกลับมาทันที ทัพไทยนั้นซุกหน้าลงมาที่ไหล่ของผมพร้อมทั้งอ้าปากงับๆดูดๆที่ต้นคอของผมราวกับว่ามันเขี้ยว จนน้ำลายใสๆนั้นเยิ้มไปหมด ถึงจะแหยะก็เถอะนะ...

"หม่ามมี๊ เหนื่อยมั้ย?"

"ไม่หรอก ไม่เหนื่อย"

ผมตอบกลับทัพไทยเสียงเบา พร้อมทั้งกอดกระซับเจ้าเด็กตัวเล็กนี้เอาไว้ วันนี้สไปด์มันพาผมมาที่รีสอร์ทของมันจริงๆครับ รีสอร์ทที่... คาดว่าน่าจะเป็นระดับห้าดาวนั่นแหละ มันทั้งกว้าง แล้วก็ดูเงียบสงบดี แถมยังอยู่เขตนอกด้วย ดูแล้วมีแต่คนรวยๆที่มาอยู่ ไอ้ผม... ก็สงสัยอยู่เหมือนกันนะ ว่าทำไม ไอ้พวกแมลงพวกนี้ถึงได้รวยนักหนา

"ถึงแล้วครับ จะอาบน้ำก่อน หรือจะกินข้าวก่อนครับ?"

"อะไรก็ได้"

"กำลังเกร็งอยู่เหรอครับข้าวปั้น?"

ปะ เปล่าซะหน่อย ผมเบือนหน้าหนีพร้อมทั้งมองไปยังรอบๆห้องเพื่อที่จะไม่ต้องตอบคำถามของเจ้าตัว สไปด์มันถอนหายใจออกมาเสียงเบา อันที่จริงผมก็พอรู้หรอกว่ามันชวนผมมาที่นี่ทำไม ก็เพราะอยากจะ มาปรับความเข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นละมั้ง เพราะตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ได้คุยกันเลยนี่น่า

"ถ้างั้น ผมจะไปสั่งอาหารเที่ยงนะครับ ข้าวปั้นก็ชวนลูกๆไปพักผ่อนก่อน"

"อืม"

เสียงฝีเท้าจากมันนั้นห่างออกไป ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงกับที่นอน โดยที่มีเจ้าเด็กฝาแฝดหน้าตาน่ารักนั้นปีนขึ้นมาหาผมอยู่อย่างไม่ห่าง

"หม่ามมี๊ครับ... หม่ามมี๊ไม่จอบ ไม่จอบพ่อสไปด์เหรอ?"

"พ่อสไปด์จะเสียใจ... นะ เพราะงั้น เพราะงั้น หม่ามมี๊ อย่าโกดพ่อสไปด์... นะ"

พอทัพไทยพูดจบ แดนไทยก็พูดเสริมขึ้นมาทันทีเสียงเล็กๆจากเจ้าเด็กแมงมุมสองคนนั้นมีนพูดขึ้นมาอย่างติดขัด ก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบตรงแก้มของผมเบาๆทำเอาผมอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้

"พูดอย่างกับผู้ใหญ่เลยน้าสองคนนี้..."

"อื้อ!"

พวกมันทั้งสองพยักหน้าหงึกๆจากนั้นก็โถมตัวเข้ามาหาผมแล้วกอดผมเอาไว้แน่น พรางหัวเราะคิกคักตอนที่ผมหอมแก้มพวกมัน ผมทิ้งตัวลงนอนพร้อมทั้งใช้มือทั้งสองข้างนั้นโอบกอดเจ้าแฝดนี่เอาไว้ ก่อนที่จะผล็อยหลับไป




เมื่อรู้สึกตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนที่เหมือนกับว่ามีอะไรมาแตะๆที่แก้ม ผมพลิกตัวนอนคว่ำอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะหนีจากการก่อกวน พร้อมทั้งคว้าเอาร่างเล็กๆของแฝดคนใดคนหนึ่งนั้นมากอดเอาไว้ เสียงหัวเราะคิกคักใสๆดังขึ้นตรงหูทันที

"พ่อสไปด์... คิกคิก อย่าทำ หม่ามมี๊น้า"

เสียงหัวเราะใสๆของใครสักคนนั้นส่งเสียงออกมาเบาๆ พร้อมทั้งห้ามปรามคนที่คิดว่าน่าจะกลับมาแล้วนั้นอย่างขอไปทีผมขยับตัวกอดเอาลูกแน่น พร้อมทั้งค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู ผมซะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าหล่อๆของไอ้สไปด์ที่ก้มลงมองผมยิ้มๆ มันกับแดนไทยหัวเราะออกมาคิกคัก ขณะที่ทัพไทยที่ถูกผมนอนกอดอยู่นั้นก็เอื้อมมือปิดปากตัวเองแล้วขำ

"ทำอะไร?"

ผมถามขึ้นมาเมื่อเห็นสามพ่อลูกนี้มันกำลังทำตัวพิรุจอยู่

"พ่อสไปด์... แอบจุ๊บ หม่ามมี๊แหละ น่ารักเน้อ...?"

"เน้อ~?"

เจ้าเด็กแฝดทั้งสองคนนั้นมันตอบกันทำเอาผมอมยิ้มออกมา ชายหนุ่มที่เอนตัวอยู่ข้างๆผมนั้นมันหัวเราะหึหึออกมา แล้วก็เอื้อมมือมาลูบที่แก้มของผมเบาๆ

"ไปทานข้าวได้แล้วนะครับ อาหารมาถึงแล้ว"

"เข้าใจแล้ว... ขออาบน้ำก่อนได้มั้ย?"

อีกฝ่ายนั้นพยักหน้าเมื่อผมถามขึ้นมา สไปด์มันพยุงผมให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่จะเดินไปเตรียมชุดของผมที่อยู่ในกระเป๋าโดยที่ทิ้งให้ผมนั่งงงอยู่ อะไรของมันนะ... คิดจะบริการอะไรกันละนั่น

แกร่ก

"เฮ้อ..."

แซ่ก...

ผมถอนหายใจเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องน้ำหลังจากที่ถอดเสื้อผ้าออกเสร็จ พร้อมทั้งเปิดน้ำที่อยู่ติดกับผนังห้องน้ำที่กว้างขวาง ผมมองไปรอบๆอย่างสำรวจ หรูหราจริงๆนั่นแหละ... คนมีกะตังค์เนี่ย ดีจังเลยนะ

แซ่ก...

"หือ...?"

ขณะที่ผมกำลังเดินเข้าไปใต้ฟักบัวอยู่นั้นจู่ๆตรงทางด้านซ้ายของผนังติดกับหน้าต่างนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาเรียกให้ผมหันไปมองอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ผมจะซะงักไปเมื่อเห็น ขายาวๆ... ที่ไม่ได้เห็นมานานแล้วนั้นกำลังขยับยุกยิกแล้วไต่เข้ามาใกล้ ขนบนตัวของมันตั้งซัน พร้อมทั้งดวงตาสีเข้มที่ขยับไปมา มะ... มะ... แมงมุมตัวบักเอ๊งเลย

"อ๊าาา!!"

แกร่ก!

"ข้าวปั้น!?"

ผมรีบกระโดดกอดไอ้สไปด์มันทันทีเมื่อมันเปิดประตูเข้ามา เสียงทุ้มนั้นฟังดูตื่นๆขณะที่ผมหลับตาแน่นตัวสั่นเทิ้ม ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงนั้นจะซะงักไปผมอ้าปากพะงาบๆ ตัวสั่น แถมยัง... น้ำตายังไหลออกมาด้วย

"เป็นอะไรครับ? มีอะไรรึเปล่า?"

"มะ แมงมุม... แมงมุมตัวใหญ่ เอามันออกไป เอาออกไป!!"

เสียงของผมแหวขึ้นดังลั่นแต่กลับสั่นครือ ก่อนที่สไปด์มันจะถอนหายใจออกมาเหมือนกับว่าไม่ได้สำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ แล้วมันก็ดันตัวผมออกช้าๆเดินไปที่หน้าต่างแล้วก็ออกปากไล่เจ้าแมงมุมตัวสีส้มตัวอ้วนตัวนั้น เหมือนกับว่าจะฟังเข้าใจ... เจ้าแมงมุมตัวนั้นมันยอมเดินออกไปโดยดี จากนั้นหน้าต่างก็ถูกปิดเอาไว้ มันหันมามองผมด้วยแววตาที่ขบขันทำเอาผมมองหน้ามันงงๆ

"กำลังเปลือยอยู่นะครับ"

"อ๊ะ... ไอ้เหี้ยสไปด์! ออกไปเลย!"

ผมเอ่ยปากด่ามันอย่างโมโห พร้อมทั้งเบี่ยงตัวหลบยืนหันหลังให้มัน ลืมไปเลยว่าตัวเองแก้ผ้าอยู่ แถมยังกระโดดกอดมันซะเต็มเเรงเลยเนี่ยสิ! อีกทั้งยัง... อีกทั้งยังใช้ร่างกายนี้โผเข้าหามันอีกด้วย นี่ผม ทำอะไรลงไป

"ใจร้ายครับ"

สไปด์มันเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมทั้งปิดประตูแล้วก็ล็อคเอาไว้ ทำเอาผมสะดุ้ง เฮ้ย... ไอ้บ้านี่ มันกำลังจะทำอะไร?

"กล้าอาบคนเดียวเหรอครับ?"

"อึก...!?"

กะ ก็จริงของมัน มะ เมื่อกี้ที่เจอแมงมุมตัวนั้นก็ทำเอาไม่อยากอาบน้ำอีกเลยเนี่ยสิ ทำเอาไม่อยากอยู่คนเดียวเลย

"ห้ามทำนะ มึงห้ามทำเด็ดขาด"

ผมพูดขึ้นมาเสียงเบา พร้อมทั้งเงยมองหน้ามันอย่างกับจะหาเรื่องจนสไปด์หลุดขำออกมา

"เอาไงดีละ"

"หน็อย มึง..."

ผู้ชายที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นมันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะยักไหล่ แล้วก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องน้ำ มะ... ไม่นะ

หมับ

"อย่าออกไปนะ... กูกลัว"

"พูดอะไรแบบนั้นครับ ผมเองก็เป็นแมงมุมนะแถมตัวยังใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้อีกด้วย"

มันพูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงที่แข็งทื่อ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องน้ำดื้อๆ ทิ้งให้ผมยืนนิ่งอยู่ภายในห้องน้ำคนเดียว อะไร... ของมันนะ ผมเอื้อมมือขึ้นมาจับที่อกของตัวเองเบาๆ มันพูดอะไรของมันนะ ก็มัน... ตอนนี้มันเป็น สะ สัตว์ประหลาดนี่ ผมมองมันด้วยสายตาแบบไหนกัน... เมื่อกี้นี้ ผมบอกว่ากลัวงั้นเหรอ?





แกร่ก

"หม่ามมี๊ อิ่มแล้วเหรอครับ?"

"อะ อื้อ ง่วงแล้วนะ"

ผมตอบกลับแดนไทย เจ้าแฝดคนน้องเสียงเบาก่อนที่จะวางส้อมลงกับโต๊ะสไปด์มันยังคงนั่งดูพวกผมกินข้าวไปขณะที่ผมเริ่มที่จะรำคาญมันแล้วผมลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมทั้งเดินเข้ามาภายในบ้าน ผมควรจะ... ทำยังไงดีละ? ขอโทษมันงั้นเหรอ? พอมาคิดๆดูแล้ว ผมเองก็เคยต่อยมันไปเหมือนกันนะ แถมยังด่ามันตลอดอีกด้วย ทั้งตีมัน แล้วก็... ต่อว่ามันตลอดเลยด้วย แต่มันก็ยัง ข่มขืน ก็สมควรเเล้วนี่!!

"เฮ้อ..."

จะขอโทษมันยังไงดีละ... ผมทิ้งตัวลงกับที่นอนที่อยู่ภายในห้อง ก่อนที่จะพลิกตัวไปมา ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรแบบนั้นเลย

"หม่ามมี๊~"

"อิ่มแล้วละ~"

เจ้าเด็กแฝดที่หน้าตาคล้ายกันอย่างกับแกะนั้นวิ่งเข้ามาภายในห้องดึงให้ผมหลุดออกจากพวังผมหันไปมอง ทัพไทย กับ แดนไทย อย่างยิ้มๆ

"ไปแปรงฟันนะ?"

"คร้าบ~"

สองคนนั้นรับคำเสียงใสแล้วก็วิ่งดุ่มๆไปที่ห้องน้ำ ปล่อยให้ผมนอนกางแขนอยู่บนเตียง เลี้ยงเด็กนี่... ยากจังน้า แต่ว่ายังดีที่พวกนี้มันเชื่อฟัง ผิดปกติ

"เฮ้อ..."

จะทำ... ยังไงดีนะ กับเรื่องแบบนี้นะ

หมับ

"เป็นอะไรไปครับ?"

เสียงทุ้มจากเจ้าสไปด์มันถามขึ้นมาตอนที่ผมหลับตาลง มันก้มตัวลงมาคล้ายกับว่าจะจูบ แต่มันกลับถอนหน้าออกไปจนผมซะงัก มันต้องการ... อะไรกันแน่

"กินข้าวอิ่มมั้ยครับ? พรุ่งนี้ผมจะพาไปน้ำตกนะ เพราะงั้นวันนี้พักก่อนเถอะ"

มันว่าแบบนั้น ก่อนที่จะเดินออกไปจากบ้านอีกครั้งโดยที่ผมเองก็พูดอะไรออกมาไม่ได้สักคำเลย สงสัยมันจะโกรธผมจริงๆนั่นแหละ ผมขยับตัวลุกขึ้นพร้อมทั้งเดินออกไปหามันที่กำลังยืนพิงอยู่กับระเบียงหน้าบ้าน สีหน้าของมันดูสงบนิ่ง พอมองดูดีๆแล้วมันเนี่ยหล่อแบบคุณชายจริงๆนั่นแหละ

"สไปด์"

"ครับ?"

หมับ

"หือ...?"

ร่างกายของอีกฝ่ายนั้นสะดุ้งเมื่อผมสวมกอดมันจากทางด้านหลังชายร่างสูงเอื้อมมือมาจับที่มือของผม มือใหญ่ที่มีขนยาวๆแทงยุบยิบตรงมือของผมมัน นี่มันเป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใกล้พวกมันเองแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้รู้สึกกลัวถึงขั้นอ้วกออกมา

"จะอ้อนเอาอะไรเหรอครับ?"

"เปล่า..."

ผมปฏิเสธมันออกไปเสียงเบา พร้อมทั้งฝังหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างนั้นสไปด์แกะมือของผมออก แต่ผมกลับรัดเอวของมันแน่น

"กู... ขอโทษ"

"เรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ขอโทษจริงๆ"

มันถอนหายใจออกมาเสียงเบา แต่มือของมันก็ยังคงแกะมือของผมออกอยู่ดีชายร่างสูงหันมามองผมยิ้มๆพร้อมทั้งก้มตัวลงมาหอมแก้มผมเบาๆ

"ขี้โกงจังนะครับ พอคนอื่นโกรธก็มาง้อกันด้วยใบหน้าแบบนี้นะ ขี้โกงจริงๆ"

"ก็ใครบอกให้มึง... โกรธนานละ"

หึหึ...

มันหัวเราะภายในลำคอแล้วก็เอ่ยออกมาเสียงเบา

"แค่ลองดูนะครับตั้งแต่ครั้งแรกแล้วที่เจอกัน ข้าวปั้นน่ารักกว่าใครๆเพราะงั้นผมถึงได้อยากอยู่ใกล้ๆ แต่กลับถูกตัวอื่นแย่งไปซะได้"

ผมยืนนิ่ง ฟังคำพูดที่พูดออกมาอย่างเฉื่อยซานั้นอย่างงุนงง สไปด์อมยิ้มตอนที่ผมทำหน้างงใส่มัน ครั้งแรก... เหรอ? เป็นตอนที่ไปลงรายชื่อไม่ใช่เหรอ?

"ข้าวปั้น กลัวผมมั้ยครับ?"

"ถามอะไรบ้าๆ กูก็... ยังกลัวมึงอยู่นั่นแหละ"

นั่นสินะครับ

มันตอบกลับพร้อมทั้งขำออกมา ทำเอาผมอมยิ้มออกมาด้วย

"หม่ามมี๊!"

"มาทำอะไย อยู่ตรงนี้?"

"เปล่า ไม่มีอะไร เข้าไปข้างในกันเถอะ"

ผมตอบกลับเจ้าสองแฝดนั้นเสียงเบา แล้วก็ดันหลังเล็กๆนั้นให้เข้าไปข้างใน เสียงเจื้อยแจ้วของแมงมุมคู่แฝดนั้นดังขึ้นมาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีจนผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ น่ารักขนาดนี้ จะกลัวได้ยังไงกันละ ก็ถ้าไม่กลายเป็นแมงมุมละก็นะ




*"*อึก... เดี๋ยว อย่าสิเด็กๆนอนอยู่นะ"

ผมขยับตัวหนีจากเงื้อมือของไอ้สไปด์ที่สอดเข้ามารุ่มร่ามภายในกางเกงอย่างสุดความสามารถแต่ก็ถูกเจ้ามือไวมันเบียดลิ้นเข้ามาที่ปาก

"ไม่ได้ยินหรอก ทำให้หลับไปแล้ว"

"มะ หมายความว่าไง อึก..."

นี่... วางยาพวกเด็กๆเหรอ!?

"อ๊ะ..."

"ตรงนี้นุ่มแล้วนะครับ"

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อนิ้วเรียวยาวของมันนั้นสอดแทรกเข้ามาภายในช่องทางลึก คงเป็นเพราะว่าเมื่อวันก่อนถูกอลันมันพุ่งเข้าใส่นะสิ ถึงได้เป็นแบบนี้นะ ผมขบริมฝีปากของตัวเองแน่น พร้อมทั้งเอื้อมมือไปจับมือของมันแน่น แรงขยับของมันดังสวบสาบขึ้นมาขณะที่ลิ้นของอีกฝ่ายพัวพันไปตามลิ้นของผม

"อึก... อ๊ะ"

"ขอเข้าไปนะครับ"

"ยะ ยังจะมาถามอีกนะ"

สวบ

อ๊ะ... เสียงเครือหวานที่ไม่คิดว่าจะเป็นเสียงของตัวเองนั้นดังขึ้นมาเมื่อท่อนร้อนของอีกฝ่ายนั้นสอดแทรกเข้ามาข้างใน สไปด์ดึงผมเข้าไปกอดไว้จากทางด้านหลังขณะที่ด้านหน้าก็มีพวกเด็กๆนอนหลับปุ๋ยกันอยู่ มาทำอะไรต่อหน้าลูกๆแบบนี้มันรู้สึก... อึดอัดแปลกๆ แล้วทำไม ผมถึงยอมให้มันทำได้กันนะ?

"ข้าวปั้น ขอจูบหน่อยสิครับ"

"อะไรอีกเล่า อึ๊ก!"

ราวกับว่าจะขออนุญาติกับทุกเรื่องที่จะทำ ชายร่างสูงนั้นเอื้อมมืออีกข้างมายกขาของผมขึ้นสูงอัดแน่นความเป็นชายของตัวเองเข้ามา พร้อมทั้งลิ้นเรียวร้อนที่พัวพันไปตามเพดานปากของผมจนร้อนซึ้นไปหมด

"ฮ๊ะ... อ๊ะ"

"ส่งเสียงออกมาให้ได้ยินทีครับ"

"อุก อ๊า อ๊าา"

ผมขยับตัวหนีเมื่อมันโอบรั้งตัวผมเข้าไปกอดแน่น พร้อมทั้งเสยกระแทกเข้ามาจนร่างกายของผมร้อนเร่าๆดิ้นพล่านราวกับปลาติดเบ็ด ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังนั้นยังคงกระทั้นอย่างนุ่มนวลทำให้ผมหอบหายใจออกมาหนัก ก่อนที่จะจิกมือลงกับที่นอนแน่น ฟันคมของมันขบลงมาตามไหล่ ก่อนที่จะกระทั้นเข้ามาจนสุด ท่อนขาของผมสั่นระริกเมื่อมันฉีดพ่นน้ำเชื้อเข้ามา

"ฮ๊ะ... ยะ อย่าเสร็จข้างใน"

"ไม่ทันแล้วละครับ อึก... ไม่ทันแล้ว"

เสียงทุ้มของอีกฝ่ายกระซิบเข้ามาใกล้ๆ ทำเอาผมตัวสั่น ก่อนที่มันจะงับปากมาที่ใบหูของผม เสียงกระซิบหล่อๆของมันทำให้ผมถึงกับหน้าแดงก่ำ ก่อนที่มันจะถอนตัวออกอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วพลิกผมให้ไปปะทะหน้ากับอีกฝ่าย

"อุ อื้มม"

ริมฝีปากของผมถูกประกบอีกครั้ง ก่อนที่มันจะยกขาของผมขึ้นอีกครั้ง

"ดะ เดี๋ยว ไม่เอา พอแล้ว..."

ผมใช้มือดันไปที่แผ่นอกของอีกฝ่าย แต่มันกลับไม่ฟังพร้อมทั้งยังเข้ามาอย่างไม่มีหยุด

"อ๊ะ... อ๋า"

"ขอฝังเอาไว้ตรงนี้นะครับข้าวปั้น ขอดูหน้าหน่อยครับ"

"มะ... อื้ออ"

มือขอมันนั้นเอื้อมมาเชยคางของผม แต่ผมกลับหลบสายตาของมัน จนอีกฝ่ายดึงแก้มเข้าไปใกล้มัน ดวงตาสีดำสนิทนั้นจ้องลงมาทำเอาผมเขินจนทนไม่ไหว ก่อนที่เสียงกระซิบแผ่วเบาจากมันจะดังคลอที่กกหูของผมจนผมตัวสั่น

"รักนะครับข้าวปั้น"

ผมพยักหน้าก่อนที่จะซุกตัวเข้ากับอกแกร่งนั้น แรงกอดจากอีกฝ่ายมันอบอุ่น ผมเม้มปากแน่นปล่อยให้อีกฝ่ายกลืนกิน และ สาดความหรรษานั้นใส่ ทำไม... กับแค่แมลง ผมถึงได้เป็นหนักขนาดนี้นะ แต่ว่า... มีความสุขจังเลย
















..............................................................................................................................................

มาอย่างดึกเลย กร๊ากกกกกกกกกกกก นั่งทำการบ้านซะ อะ ทาสโกหกนะ ทาสนอน ว๊ะ555555555555555 งั้นทาสไปละ ฝันดีน้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น