by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

แขกไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : แขกไม่ได้รับเชิญ

คำค้น : นิยายy พี่วินนี่ น้องศีล เมียไอ้หน้าหวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 08:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
แขกไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

​@ศีล

ข่าวเปิดตัวนานี่เริ่มแพร่กระจ่ายออกไปทั่ววงการนักธุระกิจแต่ได้เปิดเพียงแค่ชื่อและรูปเท่านั้นเพราะตัวจริงนั้นอยู่กับผมและก็กำลังป่วนผมอยู่เลย..


"ไม่เอานะนานี่...ศีลไม่ใส่ชุดนี้"ผมโบกมือยืนกรานกับชุดกระต่ายบันนี่สีชมพูสดใสที่เจ้าตัวอ้อนวอนให้ผมซื้อให้



ผมก็ไม่อยากซื้อให้หรอกแต่พ่อสุดหล่อเขางอน เลยจำใจต้องซื้อพอซื้อแล้วก็นึกว่าเขาจะใส่ให้ผมดูแต่ที่ไหนได้.....เป็นผมที่ถูกบังคับให้ใส่ชะงั้น...


"พี่ชายจ๋า...น้องอยากดูกระต่าย"ปากอวบอิ่มเอ่ยเรียกผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้วยื่นชุดสยิวมาให้..


ผมยอมให้เขาเอาเครื่องสำอางของแม่มาระแรงบนหน้ามันก็มากพอแล้วนะ นี้กะจะให้ผมสวยมากกว่าผู้หญิงแท้ให้ได้เลยใช่มั้ย?


"ไม่ครับ....ศีลแต่งสวยแล้ว"ผมยืนส่องกระยกมองตัวเอง นึกว่าตัวตลกที่ไหนมายืนสวยอยู่ตรงนี้

เมียไม่มีฝีมือในการแต่งเอาเสียเลย...



"เออ พี่ชายไม่วรักน้อง!!!"

"ใครสอนให้พูดไม่เพราะครับ"


ผมจ้องมองเด็กนิสัยไม่ดีที่พูดไม่เพราะทั้งที่ไม่เคยสอนเลยสักครั้ง นานี่ทำแก้มป้องเดินไปนั่งกอดชุดกระต่ายน้อยบันนี่อย่างเศร้าโศก 


เด็กคนนี้ขี้แกล้งน่ะครับ....ผมรู้!!!


"น้องแค่อยากเห็นพี่ชายสวยเองครับ"เด็กป่วนพูดพลางทำแก้มป่องกอดอกไม่มองหน้าผม


ผมจะทำยังไงกำเด็กคนนี้ดีเนี่ย ก็เป็นชะอย่างนี้ผมก็ต้องยอมทุกครั้งเลยครับ....เฮ้อ!

.

.

.

.

.

.

.

และแล้วผมก็ต้องยอมใส่เป็นกระต่ายน้อยบันนี่ของเขา...ดูเหมือนจะถูกอกถูกใจเจ้าตัวไม่น้อย เห็นปิดปากอึ้งชะนานเชียว...


"ให้ศีลใส่แล้วก็ถอดสุดออกสิครับ...เมีย!!"นี่คือข้อตกลงของเรา ที่ผมยอมใส่ เขาต้องให้ผมเรียกว่าเมียและเขาเองก็ต้องยอมเรียกผมว่า...


"อ๊ะ...ป๋าขานะนะน้องไม่เล่นแล้ว"เวลาเจอเด็กป่วนแกล้งๆมากๆเราต้องตามให้ทันเขาครับ


อยากแกล้งผมดีนัก พอผมแกล้งคืนทำเป็นไม่เล่น..


"ถอดสิครับ ป๋าไม่เล่นนะครับ เอาจริง"มันก็จะดูแปลกๆหน่อยที่แทนตัวเองว่าป๋าในชุดกระต่ายน้อยเนี่ยครับ แต่ก็สนุกดี..ได้เห็นคนเขิน..


"มะไม่เอา..นะน้องไม่ถอด"เสียงสั่นไปนะพ่อคนหล่อ 

ผมเดินไล่ต้อนเด็กป่วนช้าๆเขาก็เดินถอยหลังหนีผมอย่างหวาดระแวง



"ถอดครับ"ผมพยักหน้าพูดยิ้มๆ ยังไงชะผมขอเอาคืนบ้างเถอะครับ สักครั้ง?


"ไม่ ไม่ๆๆ...งื้อปล่อยนะคนบ้า"


"ไม่ปล่อยครับ...เรามาเตือนความจำกันเถอะ นะเมีย มันผ่านมาหลายเดือนแล้วเนี่ย! นะครับ"


ผมกอดรัดเขาไว้แน่นแล้วแกล้งกระซิบพูดข้างๆหูเขาก็รู้อยู่หรอกว่าคนในอ้อมกอดคงจำเรื่องระหว่างเราก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งเขานี่ครับ..


สำหรับผมเรื่องเซ็กมันไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่แต่อยู่กับเขาผมแอบไปช่วยตัวเองทุกคืน...บางครั้งก็จะช่วยต่อหน้าเขาแต่นานี่ต้องหลับนะครับ...


ผมก็แค่มองหน้าเขาไปแล้วช่วยตัวเองไปมันก็จะฟินอยู่นะ...



"นั่งดีๆครับนานี่"

"น้องอยากเป่าโป่งนี่นา พ๊วงงง"


กว่าจะจับเด็กลงอ้างได้ใช้เวลานานมากครับ ตอนนี้พวกเราทั้งสองทั้งแช่น้ำอุ่นกัน นานี่ช้อนตักผมเหมือนอย่างเคยและก็เล่นเป่าฟองสบู่เช่นทุกวัน


"อื้อ พี่ชายไม่จับนมน้องนะ น้องไม่ชอบ"


"แต่พี่ชายชอบนมน้องนี่ครับให้พี่ชายจับนะ"


มือผมไล้ลงตามเนื้อนุ่มของนานี่ไปขยี้ยอดอกเขาเหมือนที่ทำอยู่ประจำ ผมก็ทำเรื่องแบบนี้ของผมอยู่ทุกวันเพื่อไม่ให้เขาลืมมือผม..


มันเหมือนเป็นข้ออ้างของคนหื่นใช่มั้ยครับ ครับผมยอมรับ ก่อนหน้านี้นานี่งอนผมก็จับกด เขาด่าผม ผมก็จับกด วันๆของผมอยู่กับการจับเมียกดจนเสียงานเสียการ นั่นแหละครับ

ผมทำอยู่แบบนั้นทุกวันจริงๆแต่ผิดกับตอนนี้ 


ที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง นอกจะจะแทะโลมไปวันๆ.....



อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเราก็มานอนกอดกันเหมือนเคยนานี่มักจะซบอกผมก่อนจะหลับไปทุกคืน...


"อันนี้อ่านว่าอะไรครับ พี่ชาย"นิ้วเรียวชี้มาที่นาจอโทรศัพท์ของผมถามอย่างสงสัย


"อ่านว่า....ศีลรักนานี่...ครับ"ผมตอบกลับพลางกดเปิดกล้องเพื่อจะเซลฟี่รูปของเราสองคนในแต่ละวัน เผื่อวันหนึ่งเขาอาจจะเป็นคนเดิม คนที่เกลียดผมที่สุดก็ได้..




"นานี่คือน้อง..น้องคือนานี่"เขาพูดจีบปากจีบคอก่อนจะยกนิ้วขึ้นชูขึ้นมาสองนิ้งพร้อมกับปากจู๋

น่ารักน่าชังอีกแล้วท่าโพสแต่ละวันของนานี่เนี่ย....


"น้องครับ....น้องมีความสุขมั้ยที่อยู่กับศีล"

ผมถามเสียงแผ่วในใจก็เต้นตุบตับรอฟังคำตอบ....


"มีครับ..น้องมีความสุขที่สุดในโลกเลย....น้องรักพี่ชายนะคร้าบ"ทำเสียงเล็กๆลากยาวๆพลางพยักหน้าให้ผมเชื่อ...เดี๋ยวนี้นานี่บอกรักผมบ่อยมากครับ บ่อยจนผมกลัว กลัวว่าคำนี้จะหายไป

สักวัน......



หลายวันผ่านไปดูเหมือนทางนั้นกำลังวุ่นวายเมื่อยังหาตัวนานี่ไม่เจอผมเองก็สบายใจไม่ต้องคอยกังวล เรื่องนี้..

ถึงจะหาเจอผมก็จะพานานี่หนีไป...


"น้องล่ะตาเล็ก"ผมเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เจอคุณแม่กำลังนั่งจัดดอกเอาไว้ใส่บาตรวันพรุ่งนี้อยู่


"อยู่บนห้องครับ..แม่ทำเผื่อผมกับนานี่ด้วยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะตื่นเช้าไปใส่บาตรด้วยนะครับ"


พรุ่งนี้ผมจะพาเด็กป่วนตื่นเช้าใส่บาตรเผื่อจิตใจเราจะได้สงบสุขขึ้นบ้างหลังจากเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะแล้ว


"โอเคจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมไว้ให้"

"ขอบคุณครับ"


"เป็นไงบ้าง สบายใจขึ้นบ้างรึเปล่าครับ"

ผมถามเด็กพาย ช่วงนี้หน้าตาดูสดใสขึ้นเยอะเลยตั้งแต่ที่พี่ชายเข้ามาบ้านนี้ไม่ได้....


"ครับ"เด็กพายตอบยิ้มๆแล้วหันไปร้อยพวงมาลัยในมือต่อ น้องเขาทำเป็นอาชีพเลยทำออกมาสวยมากครับ

แต่อย่าให้ตัวป่วนผมทำนะมีเละ!!...เคยลองมาแล้วครับ


ผมนั่งพูดคุยกับแม่สักพักก่อนจะขึ้นเอานมมาให้เจ้านาย ตามสั่ง กำชับด้วยว่าต้องเป็นผมเอามาให้เท่านั้นถึงจะกิน!


"นมมาแล้วครับ นายท่าน"


"ขอบคุณมากครับ นางแจ๋ว"


การที่ปล่อยให้เด็กดูหนังดูละครเยอะไปมันก็ไม่ดีนะครับนานี่มักจะมีคำศัพท์ใหม่ๆมาใช้กำผมเสมอ....




"ต้มจืดหมูอร่อยนะครับ น้องชอบ"


"นี่น้องก็ชอบ"


"ของหวานน้องก็ชอบครับ"


"ดอกไม้ทานไม่ได้นะครับ...อย่าทานนะครับ"


"นานี้ครับ จุ๊ๆ"


ผมว่าปรามเด็กป่วนที่กระซิบกระซาบกับพระท่านเมื่อเจ้าตัวใส่ของที่ชอบลงไป


"ครับ ก็น้องชอบจริงๆนี่นา แหะๆ"ยังจะเถียงอีกนะครับเด็กคนนี้ทุกคนมีก็มีรอยยิ้มกันทุกเช้าเพราะ คนป่วน..


"ครับๆ"



"ชอบเดี๋ยวค่อยกินนะครับ"แม่ผมกระซิบบอกเบาๆก่อนจะพานานี่นั่งลง ผมเองก็นั่งลงข้างๆเขา รอให้การ์ดและคนรับใช้เขาใส่เสร็จพร้อมกัน


เจ้าสัวศิลาไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องพ่อผมจะทำตัวเสมอลูกน้องทุกคน จนดูไม่ออกว่าคนไหนเจ้าสัว คนไหนลูกน้อง ผมเองก็เหมือนกัน..


พวกเราถือว่าอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกันน่ะครับผมเจอสอนมาแบบนี้....


การใส่บาตรช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่มีนานี่ตัวป่วนประจำบ้าน คอยทำให้ทุกคนมีรอยยิ้ม..


"แม่ครับ ผมฝฝากนานี่ด้วยนะครับวันนี้ผมมีประชุม"


"จ๊ะไม่ต้องห่วง ต้นไม้สูงๆไม่มีแล้ว."


ไม่มีต้นไม้แต่ถ้าคนมันจะดื้อมันก็ไปที่อื่นได้ครับแม่ ตั้งแต่วันนั้นต้นไม้สูงๆที่หลังบ้านผมหายหมดครับ..

หรือเพียงต้นประดับสวยๆเต็มไปหมดเลยทีนี้



"นี่! ปล่อยฉันนะย๊ะฉันเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้นะ!!"


"คุณแม่ขา โรสพาแขกมาพบค่ะ!!"

เสียงเปรตมาขอส่วนบุญแต่เช้าเลยครับ ผมพึ่งทำบุณกรวดน้ำไปให้เองนะ!


"ใครใช่ให้ยัยนี้เข้ามาเนี่ย! ตาเล็กขึ้นไปอยู่กับน้องก่อนนะ"แม่ผมถือตะหลิวเดินออกจาห้องครัวไปหายัยโรสอะไรนั้น ผมเองก็เดินออกมาตามติดๆ


แต่สองเท้าต้องชะงักเมื่อคนที่ยัยโรสพามาด้วยเป็น....



"สวัสดีค่ะ คุณหญิงญาดา ดิฉันโสภิต มารับลูกชายของดิฉันคืนค่ะ"


"โรสพาแม่มันมารับเองเลยนะคะคุณแม่ เห็นคุณหญิงเขาเปิดตัวลูกชายเขาน่ะค่ะ....ที่แท้ก็แค่เด็กเอ๋อหลงมาอยู่บ้านเรานี่เอง..."


ตอนนี้ผมทั้งโกรธและชาไปทั้งตัวในเวลาเดียวกันช่วยบอกผมทีว่าผมควรทำยังไงกับผู้หญิงสองคนนี้ดี......



_______________________________________

จ๊ะนางผู้หวังดี....เดี๋ยวกะโบกเข้าให้

#2ห่อ.....ส่งท้ายเด้อ....


ตอนที่4ของวันนี้แล้วเน้อ...พอแล้วจร้า ฝันดี


เจอกันใหม่ตอนหน้าาาาาา........



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}