by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

แขกไม่ได้รับเชิญ

ชื่อตอน : แขกไม่ได้รับเชิญ

คำค้น : นิยายy พี่วินนี่ น้องศีล เมียไอ้หน้าหวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 02:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
แขกไม่ได้รับเชิญ
แบบอักษร

​@ศีล 

ข่าวเปิดตัวนานี่เริ่มแพร่กระจ่ายออกไปทั่ววงการนักธุรกิจแต่ได้เปิดเพียงแค่ชื่อและรูปเท่านั้นเพราะตัวจริงนั้นอยู่กับผมและก็กำลังป่วนผมอยู่เลย.. 

"ไม่เอานะนานี่...ศีลไม่ใส่ชุดนี้"ผมโบกมือยืนกรานกับชุดกระต่ายบันนี่สีชมพูสดใสที่เจ้าตัวอ้อนวอนให้ผมซื้อให้ 

ผมก็ไม่อยากซื้อให้หรอกแต่พ่อสุดหล่อเขางอนเลยจำใจต้องซื้อพอซื้อแล้วก็นึกว่าเขาจะใส่ให้ผมดูแต่ที่ไหนได้.....เป็นผมที่ถูกบังคับให้ใส่ซะงั้น... 

"พี่ชายจ๋า...น้องอยากดูกระต่าย"ปากอวบอิ่มเอ่ยเรียกผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแล้วยื่นชุดสยิวกิ้วมาให้.. 

ผมยอมให้เขาเอาเครื่องสำอางของแม่มาระแรงบนหน้ามันก็มากพอแล้วนะ นี้กะจะให้ผมสวยมากกว่าผู้หญิงแท้ให้ได้เลยใช่ไหม? 

"ไม่ครับ....ศีลแต่งสวยแล้ว"ผมยืนส่องกระยกมองตัวเองแล้วตกใจ นึกว่าตัวตลกที่ไหนมายืนสวยอยู่ตรงนี้ 

เมียไม่มีฝีมือในการแต่งหน้าเอาเสียเลย... 

"เออ พี่ชายไม่รักน้อง!!!" 

"ใครสอนให้พูดไม่เพราะครับ" 

ผมจ้องมองเด็กนิสัยไม่ดีที่พูดไม่เพราะทั้งที่ไม่เคยสอนเลยสักครั้ง นานี่ทำแก้มป้องเดินไปนั่งกอดชุดกระต่ายน้อยบันนี่อย่างโศกเศร้าเมื่อผมไม่ทำตาม 

เด็กคนนี้ขี้แกล้งน่ะครับ....ผมรู้!!! 

"น้องแค่อยากเห็นพี่ชายสวยเองครับ"เด็กป่วนพูดพลางทำแก้มป่องกอดอกไม่มองหน้าผม 

ผมจะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดีเนี่ยก็เป็นซะอย่างนี้ผมก็ต้องยอมทุกครั้งเลยครับ....เฮ้อ! 

และแล้วผมก็ต้องยอมใส่ชุดกระต่ายน้อยบันนี่ของเขา...ดูเหมือนจะถูกอกถูกใจเจ้าตัวไม่น้อย เห็นปิดปากอึ้งชะนานเชียว... 

"ให้ศีลใส่แล้วก็ถอดสุดออกสิครับ...เมีย!!"นี่คือข้อตกลงของเรา ที่ผมยอมใส่ เขาต้องให้ผมเรียกว่าเมียและเขาเองก็ต้องยอมเรียกผมว่า... 

"อ๊ะ...ป๋าขานะนะ...น้องไม่เล่นแล้ว"เวลาเจอเด็กป่วนแกล้งมากๆเราต้องตามให้ทันเขาครับ 

อยากแกล้งผมดีนัก พอผมแกล้งคืนทำเป็นไม่เล่น.. 

"ถอดสิครับ ป๋าไม่เล่นนะครับ เอาจริง"มันก็จะดูแปลกๆหน่อยที่แทนตัวเองว่าป๋าในชุดกระต่ายน้อยเนี่ยครับแต่ก็สนุกดี...ได้เห็นคนเขินแก้มแดง 

"มะไม่เอา..นะน้องไม่ถอด"เสียงสั่นไปนะพ่อคนหล่อ  

ผมเดินไล่ต้อนเด็กป่วนช้าๆเขาก็เดินถอยหลังหนีผมอย่างหวาดระแวง 

"ถอดครับ"ผมพยักหน้าพูดยิ้มๆยังไงซะผมขอเอาคืนบ้างเถอะครับ สักครั้ง 

"ไม่ ไม่ๆๆ...งื้อปล่อยนะคนบ้า" 

"ไม่ปล่อยครับ...เรามาเตือนความจำกันเถอะ นะเมีย มันผ่านมาหลายเดือนแล้วเนี่ย! นะครับ" 

ผมกอดรัดเขาไว้แน่นแล้วแกล้งกระซิบพูดข้างๆหูเขาเบาๆทั้งที่ก็รู้อยู่หรอกว่าคนในอ้อมกอดคงจำเรื่องระหว่างเราก่อนหน้านี้ไม่ได้แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งเขานี่ครับ.. 

สำหรับผมเรื่องเซ็กมันไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่แต่อยู่กับเขาผมแอบไปช่วยตัวเองทุกคืน...บางครั้งก็จะช่วยต่อหน้าเขาแต่นานี่ต้องหลับนะครับ... 

ผมก็แค่มองหน้าเขาไปแล้วช่วยตัวเองไปมันก็จะฟินอยู่นะ... 

"นั่งดีๆครับนานี่" 

"น้องอยากเป่าโป่งนี่นา พ๊วงงง" 

กว่าจะจับเด็กลงอ้างได้ใช้เวลานานมากครับตอนนี้พวกเราทั้งสองนั่งแช่น้ำอุ่นกันนานี่นั่งช้อนตักผมเหมือนอย่างเคยและก็เล่นเป่าฟองสบู่เช่นทุกวัน 

"อื้อ พี่ชายไม่จับนมน้องนะ น้องไม่ชอบ" 

"แต่พี่ชายชอบนมน้องนี่ครับให้พี่ชายจับนะ" 

มือผมลูบไล้ลงตามเนื้อนุ่มของนานี่เพื่อไปขยี้ยอดอกเขาเหมือนที่ทำอยู่ประจำ ผมก็ทำเรื่องแบบนี้ของผมอยู่ทุกวันเพื่อไม่ให้เขาลืมมือผม.. 

มันเหมือนเป็นข้ออ้างของคนหื่นใช่ไหมครับผมยอมรับว่าก่อนหน้านี้นานี่งอน ผมก็จับกด เขาด่าผม ผมก็จับกด วันๆของผมอยู่กับการจับเมียกดจนเสียงานเสียการ นั่นแหละครับ 

ผมทำอยู่แบบนั้นทุกวันจริงๆแต่ผิดกับตอนนี้  

ที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง นอกจะจะแทะโลมไปวันๆ..... 

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเราก็มานอนกอดกันเหมือนเคยนานี่มักจะซบอกผมก่อนจะหลับไปทุกคืน... 

"อันนี้อ่านว่าอะไรครับ พี่ชาย"นิ้วเรียวชี้มาที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมถามอย่างสงสัย 

"อ่านว่า....ศีลรักนานี่...ครับ"ผมตอบกลับพลางกดเปิดกล้องเพื่อจะเซลฟี่รูปของเราสองคนในแต่ละวันว่าตอนนี้เรารักกันมากแค่ไหนเผื่อวันหนึ่งเขาอาจจะเป็นคนเดิม คนที่เกลียดผมที่สุดก็ได้ 

"นานี่คือน้อง...น้องคือนานี่"พูดจีบปากจีบคอก่อนจะยกนิ้วขึ้นชูขึ้นมาสองนิ้วพร้อมกับทำปากจู๋น่ารักน่าชังอีกแล้วท่าโพสแต่ละวันของนานี่เนี่ย.... 

"น้องครับ....น้องมีความสุขไหมที่อยู่กับศีล" 

ผมถามเสียงแผ่วในใจก็เต้นตุบตับรอฟังคำตอบ.... 

"มีครับ...น้องมีความสุขที่สุดในโลกเลย....น้องรักพี่ชายนะ คร้าบ"ทำเสียงเล็กๆลากยาวๆพลางพยักหน้าให้ผมเชื่อ...เดี๋ยวนี้นานี่บอกรักผมบ่อยมากครับ บ่อยจนผมกลัว กลัวว่าคำคำนี้จะหายไป 

สักวัน...... 

หลายวันผ่านไปดูเหมือนทางนั้นกำลังวุ่นวายเมื่อยังหาตัวนานี่ไม่เจอผมเองก็สบายใจไม่ต้องคอยกังวล เรื่องนี้.. 

ถึงจะหาเจอผมก็จะพานานี่หนีไป... 

"น้องละตาเล็ก"ผมเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เจอคุณแม่กำลังนั่งจัดดอกไม้เอาไว้ไปใส่บาตรวันพรุ่งนี้อยู่ 

"อยู่บนห้องครับ...แม่ทำเผื่อผมกับนานี่ด้วยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะตื่นเช้าไปใส่บาตรด้วยนะครับ" 

พรุ่งนี้ผมจะพาเด็กป่วนตื่นเช้าใส่บาตรเผื่อจิตใจเราจะได้สงบสุขขึ้นบ้างหลังจากเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะแล้ว 

"โอเคจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมไว้ให้" 

"ขอบคุณครับ" 

"เป็นไงบ้าง สบายใจขึ้นบ้างรึเปล่าครับ" 

ผมถามเด็กพาย ช่วงนี้หน้าตาดูสดใสขึ้นเยอะเลยตั้งแต่ที่พี่ชายเข้ามาบ้านนี้ไม่ได้.... 

"ครับ"เด็กพายตอบยิ้มๆแล้วหันไปร้อยพวงมาลัยในมือต่อ น้องเขาทำเป็นอาชีพเลยทำออกมาได้สวยมากครับแต่อย่าให้ตัวป่วนผมทำนะงานนี้มีเละ!!...เคยลองมาแล้วครับ หึหึ 

ผมนั่งพูดคุยกับแม่สักพักก่อนจะขึ้นเอานมมาให้เจ้านาย ตามสั่ง กำชับด้วยว่าต้องเป็นผมเอามาให้เท่านั้นถึงจะกิน! 

"นมมาแล้วครับ นายท่าน" 

"ขอบคุณมากครับ นางแจ๋ว" 

การที่ปล่อยให้เด็กดูหนังดูละครเยอะเกินไปมันก็ไม่ดีนะครับนานี่มักจะมีคำศัพท์ใหม่ๆมาใช้กำผมเสมอ.... 

"ต้มจืดหมูอร่อยนะครับ น้องชอบ" 

"นี่น้องก็ชอบ" 

"ของหวานน้องก็ชอบครับ" 

"ดอกไม้ทานไม่ได้นะครับ...อย่าทานนะครับ" 

"นานี่ครับ จุ๊ๆ" 

 

ผมว่าปรามเด็กป่วนที่กระซิบกระซาบกับพระท่านเมื่อเจ้าตัวใส่ของที่ชอบลงไปในบาตร 

"ครับ ก็น้องชอบจริงๆนี่นา แหะๆ"ยังจะเถียงอีกนะครับเด็กคนนี้แต่ทุกคนมีก็มีรอยยิ้มกันทุกเช้าเพราะ คนป่วนนั่นแหละครับ 

"ครับๆ" 

"ชอบเดี๋ยวค่อยกินนะครับ"แม่ผมกระซิบบอกเบาๆก่อนจะพานานี่นั่งลง ผมเองก็นั่งลงข้างๆเขา รอให้การ์ดและคนรับใช้เขาใส่เสร็จพร้อมกัน 

เจ้าสัวศิลาไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องพ่อผมจะทำตัวเสมอลูกน้องทุกคน จนดูไม่ออกว่าคนไหนเจ้านาย คนไหนลูกน้อง ผมเองก็เหมือนกัน.. 

พวกเราถือว่าอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกันน่ะครับผมเจอสอนมาแบบนี้.... 

การใส่บาตรช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่มีนานี่ตัวป่วนประจำบ้าน คอยทำให้ทุกคนมีรอยยิ้ม.. 

"แม่ครับ ผมฝากนานี่ด้วยนะครับวันนี้ผมมีประชุม" 

"จ๊ะไม่ต้องห่วง ต้นไม้สูงๆไม่มีแล้ว. 

ไม่มีต้นไม้แต่ถ้าคนมันจะดื้อมันก็ไปที่อื่นได้ครับแม่ ตั้งแต่วันนั้นต้นไม้สูงๆที่หลังบ้านผมหายหมดครับ.. 

เหลือเพียงต้นไม้ประดับสวยๆเต็มไปหมดเลยทีนี้ 

"นี่! ปล่อยฉันนะย๊ะฉันเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้นะ!!" 

"คุณแม่ขา โรสพาแขกมาพบค่ะ!!" 

เสียงเปรตมาขอส่วนบุญแต่เช้าเลยครับผมพึ่งทำบุญกรวดน้ำไปให้เองนะ! 

"ใครใช้ให้ยัยนี้เข้ามาเนี่ย!ตาเล็กขึ้นไปอยู่กับน้องก่อนนะ"แม่ผมถือตะหลิวเดินออกจาห้องครัวไปหายัยโรสอะไรนั้นผมเองก็เดินออกมาตามติดๆ 

แต่สองเท้าต้องชะงักเมื่อคนที่ยัยโรสพามาด้วยเป็น.... 

"สวัสดีค่ะ คุณหญิงญาดา ดิฉันโสภิต มารับลูกชายของดิฉันคืนค่ะ" 

"โรสพาแม่มันมารับเองเลยนะคะคุณแม่ขา...เห็นคุณหญิงเขาเปิดตัวลูกชายเขาน่ะค่ะ....ที่แท้ก็แค่เด็กเอ๋อหลงมาอยู่บ้านเรานี่เอง..." 

ตอนนี้ผมทั้งโกรธและชาไปทั้งตัวในเวลาเดียวกันช่วยบอกผมทีว่าผมควรทำยังไงกับผู้หญิงสองคนนี้ดี..... 

 

 

_______________________________________ 

จ๊ะนางผู้หวังดี....เดี๋ยวกะโบกเข้าให้ 

 

#2ห่อ.....ส่งท้ายเด้อ.... 

ตอนที่4ของวันนี้แล้วเน้อ...พอแล้วจร้า ฝันดี 

เจอกันใหม่ตอนหน้าาาาาา........ 

ความคิดเห็น