นินนารถ

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของนินนารถจ้า ชอบก็ให้คะแนนเค้าด้วยนะ อย่าอ่านแล้วก็ผ่านไปกลับมาให้กำลังใจกันด้วยนะ..ขอบคุณมากๆเลยนะ💖💖💖

ต้องช่วยกัน NC นิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : ต้องช่วยกัน NC นิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องช่วยกัน NC นิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

​3 สัปดาห์ต่อมา

เรื่องที่รภีพรรณอยากให้เจสันหมั้นหมายกับแคนดี้ เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ต้องคุยกัน มาลินีกับสามีไม่ขัดข้องเพราะเห็นทั้งคู่ชอบพอกันอยู่ แต่เรื่องนี้ไม่จบอยู่แค่นี้เมื่อรังสิยาแม่เลี้ยงของแคนดี้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจว่ารังสิยามาเกี่ยวข้องอะไรด้วย

ในเมื่อไมเคิลพ่อของแคนดี้ให้มาลินีเป็นผู้ดูแลเธอแต่เพียงผู้เดียว ไมเคิลยื่นคำขาดว่าไม่ให้รังสิยามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ และเช้าวันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดของเธออีชานกับซาร่ามารับแคนดี้ไปที่บริษัท

เพราะเธอยื่นเรื่องขอทำงานในช่วงปิดภาคเรียนเอาไว้ เป็นจังหวะเดียวกันที่ไมเคิลจะมาหาลูกสาว ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ทอดทิ้งแคนดี้ ยังคอยสอบถามสารทุกข์สุกดิบกับมาลินีอยู่บ่อยครั้ง

“พวกคุณจะไม่เห็นหัวฉันเลยหรือยังไงคะ?”

“เห็นหัวเรื่องอะไรคะ ที่คุณพูดมาฉันไม่เข้าใจ?”

“ก็เรื่องที่ยัยหนูจะหมั้นไงคะ?”

“ยัยหนูหรอคะ?..คุณกล้าใช้คำพูดคำนี้เรียกหลานฉันหรือไง เมื่อก่อนคุณเรียกแคนดี้อีทุกคำ รังสิยาคุณไม่ละอายใจบ้างหรือไง ตอนนี้ไม่มีการหมั้นหมายอะไรทั้งนั้นและ แคนดี้เองก็ยังเด็กฉันอยากให้เรียนจบซะก่อน จะรีบร้อนไปทำไมหรือคุณรีบ?”

“พวกคุณมันโง่มหาเศรษฐีเขาจะมาหมั้นหมาย แต่พวกคุณกลับบอกว่าแคนดี้ยังเด็กคุณเห็นมั้ยคะว่าเดี๋ยวนี้เด็กอายุเท่าแคนดี้มีลูกมีผัวก็เยอะแยะไป”

“รันพูดให้น้อยๆหน่อยได้มั้ย?”

“ไมค์คะ..?”ไมเคิลไม่ได้สนใจภรรยาเลย เขาหันไปหาลูกสาวคนเดียวที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ แคนดี้ลุกขึ้นเดินกลับมานั่งที่โซฟาข้างลุงกับป้าที่เธอให้ความเคารพมากที่สุด

“พ่อคะ..พาผู้หญิงคนนี้กลับไปเถอะค่ะหนูจะไม่ฟังใครทั้งนั้นนอกจากคุณป้ากับคุณลุง คนอื่นไม่มีสิทธิ์จะมาพูดอะไรทั้งนั้น เธอก็ด้วยคิดว่าตัวเองเป็นใครฉันไม่ใช่ลูกเธอ เอาเวลาไปดูแลลูกตัวเองก่อนมั้นก่อนจะมายุ่งเรื่องชาวบ้าน พ่อขาหนูขอบคุณนะคะที่พ่อห่วงหนู แต่ตอนนี้แคนดี้สบายดีค่ะคุณลุงคุณป้าดูแลแคนดี้อย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องอะไรเลยค่ะ”

“แล้วเรื่องหมั้นพ่อยากให้ลูกคคิดให้ดี อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจลูกอายุยังน้อยรอไปก่อนอย่างที่คุณป้าบอก มันก็ไม่เสียหายอะไรหรอกนะ”

“ค่ะพ่อ..ขอบคุณนะคะที่ห่วงหนู เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่หนูต้องคิดค่ะ แล้วหนูจะบอกพ่ออีกทีนะคะ”

“ดีแล้วงั้นพ่อกลับแล้วถ้าลูกอยากจะกลับบ้านบ้างก็ได้ พ่อรอลูกเสมอนะแคนดี้”

“ค่ะพ่อ หนูขอโทษพ่อด้วยนะคะบางครั้งหนูก็อยากคุยกับพ่อแค่สองคนเท่านั้น หนูไม่อยากให้คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องมาออกความเห็น เพราะมันไม่สมควรค่ะหนูคิดถึงแม่ๆน่าจะอยู่เป็นที่ปรึกษาให้หนู แต่ไม่เป็นไรค่ะแค่คุณลุงกับคุณป้าก็พอแล้ว บ้านนี้หนูอยู่แล้วมีความสุขหนูจะอยู่ที่นี่แต่ถ้าว่างๆหนูจะกลับไปหาพ่อนะคะ”ไมเคิลสวมกอดลูกสาวเอาไว้แนบแน่น เขาแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“เนรคุณ”

เสียงที่แว่วจากปากของรังสิยาออกมาทำให้มาลินีไม่แน่ใจ ว่าเธอหมายถึงอะไรผู้หญิงคนนี้ช่างเป็นคนที่มีจิตใจแย่มาก เธอต้องการอะไรจากแคนดี้กันแน่นะอยากรู้จริงๆ

​"เธอว่าใครคนที่พูดคำนี้ได้จะต้องเป็นคนที่เลี้ยงดูฉัน อย่างคุณพ่อหรือคุณลุงคุณป้าเท่านั้นมีแค่ 3 คนเท่านั้นที่นอกจากแม่แล้ว ที่เขาปรารถนาดีกับฉัน อยากให้ฉันมีชีวิตที่ดีๆ สำหรับเธออย่ามาใช้คำว่าเนรคุณกับฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ เก็บคำนี้เอาไว้ใช้กับลูกเธอโน่น มันคงจะได้ผล หนูขอโทษนะคะพ่อผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะที่หนูจะเรียกว่า 'แม่'หรือ'น้า'หรืออะไรก็ช่าง เพราะเธอเกลียดทุกคนที่เป็นคนดี พ่อกลับเถอะค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

​"อีเด็กบ้าแกร้ายกว่าทีี่ฉันคิดไว้อีก"รังสิยากำมือแน่น

​"ไมเคิล พาเทียเธอออกไปให้พ้นชายคาบ้านฉันซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน ผมสองสีแล้วยังคิดไม่เป็นอีก เสียชาติเกิดจริงๆ"

​"พี่มัล"ไมเคิลครางชื่อพี่สาวของอดีตภรรยาด้วยนำเสียงสั่นเครือ

"ไปเถอะว่างเมื่อไหร่ค่อยมา แต่เธอควรจะมาคนเดียวเท่านั้นนะ คนอื่นพี่ไม่ต้อนรับ"รังสิยาเดินลงส้นออกไปโดยไม่ร่ำลาสักนิด

​แคนดี้ร่ำไห้ออกมาอย่างไร้เหตุผล เธออัดอั้นตันใจเป็นที่สุด ทำไมรังสิยาต้องจงเกลียดจงชังเธอขนาดนี้ด้วยนะ ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่เคยสร้างปัญหาอะไรให้แม่แต่น้อย

"แคนดี้"

เด็กสาวโผเข้ากอดซาร่า ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย รู้สึกผิดหวังที่พ่อเลือกคนแบบนั้นมาเป็นเมีย เพราเธอไม่มีอะไรที่เทียบกับมาริสาแม่ของเธอได้เลย

"ซาร่า"

"อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ยังอยู่ไม่มีใครทำอะไรเราได้หรอก เราจะอยู่ด้วยกันเราจะช่วยกันอย่ารัองนะ"

ซาร่ากับอีชานปลอบใจน้องสาวอยู่สักพัก รู้สึกว่าวันนี้แคนดี้อ่อนแอเหลือเกิน ปกติจะไม่มีใครได้เห็นน้ำตาเธอแน่ๆ คนอย่างแคนดี้เข้มแข็งจะตายไป

ทางด้านเจสันตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่เจอหน้าแฟนสาวเลย เธอเอาแต่หลบเลี่ยงเขาตลอด โทรฯไปก็ไม่รับชายหนุ่มแทบจะบ้าตายเขาจะทำไงดี รภีพรรณสงสารลูกชายเป็นที่สุดแต่ก็เห็นใจแคนดี้ เป็นใครก็คงทำใจไม่ได้เมื่อรู้ว่าแฟนตัวเองมีผู้หญิงเข้ามาพัวพันเยอะแยะขนาดนั้น

"เล็กจะไปไหนลูก"

"ไปบ้านแคนดี้ครับแม่ ผมคิดถึงเธอจนจะบ้าอยู่แล้วฮะแม่"เจสันคว้ากุญแจรถเดินลิ่วออกจากบ้านไปมารดาเรียกแทบไม่ทัน แซมเห็นใจลูกชายเหลือเกินไม่เคยเขาเป็นแบบนี้มาก่อน

"ตาเล็ก.."

"แม่ครับปล่อยนายเล็กไปเถอะ ถ้ากลับมานั่นก็แสดงว่าผู้หญิงเขาไม่มีเยื่อใยแล้ว เรื่องของหัวใจมันพูดยากฮะแม่"

"ใหญ่ตามน้องไปหน่อยเถอะลูก แม่สงสารน้องเหลือเกิน แคนดี้ใจแข็งมาก แม่เพิ่งเห็นว่าตาเล็กจะเป็นจะตายเพราะผู้หญิงเขาไม่แยแสก็คราวนี้ล่ะ"

เจสันเมื่อออกจากบ้านมาแล้ว เขาขับรถด้วยความเร็วไม่มาก คิดมาตลอดทางว่าเขาจะทำยังไงดี จะง้อแฟนสาวยังไงดีชายหนุ่มเห็นร้านดอกไม้เลยขับรถเข้าไปจอดหน้าร้าน

​"จัดดอกไม้มาให้ผมเต็มเบาะหลัง มีเท่าไหร่เอามาให้หมด ขอกุหลาบแดงทั้งร้านเลย"

​"ค่ะ..รอสักครู่นะคะ"

"อย่านานนะเดี๋ยวแฟนผมงอนมากกว่าเดิม"

"ค่ะไม่เกิน 5 นาทีนะคะ"

"ครับผมจะจับเวลาแล้วนะ ถ้าแฟนผมงอนมากกว่สนี้ผมจะเอาเรื่อง...คุณ"

​"เรียบร้อยค่ะ..แค่ 3 นาทีเองขอให้สำเร็จนะคะ"

​"นี่ครับไม่ต้องทอน ผมจะถือว่าคุณอวยพรผม ผมจะรีบเอาดอกไม้ไปให้เธอ"

"คุณต้องทำสำเร็จเชื่อฉัน"

"ขอบคุณครับ"

​30 นาทีต่อมา

​ลัมโบกินี่คันงานแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน ชายหนุ่มก้าวลมาจากรถพร้อมกุหลายแดงช่อใหญ่ที่สุดเดินเข้ามาในบ้านอย่างทุลักทุเล 

"นายแจ็ค..ทำอะไรของนาย"

"ซาร่า..ช่วยหน่อยสิ คือฉันมาหาแคนดี้ แล้วทำไมเธอกับพี่อีชานมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"เอ้านี่บ้านแม่ฉันลืมแล้วหรือไง ?"

"อ้อ!ครับผมขอโทษ คุณลุงคุณป้าหวัดดีครับ ผมมาหาแคนดี้ฮะ"ทุกคนในบ้านนี้อยากให้สองคนคืนดีกันเร็วๆ เลยอำนวยความสะดวกให้หมดทุกอย่างเปิดทางสะดวกเลยก็ว่าได้

"แจ็ค..ขึ้นไปเลยลูก"

"ครับ..ขอบคุณฮะ"

เจสันหอบกุหลาบช่อใหญ่ไว้ในอ้อมแขน เขารีบขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองของบ้านชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องของแฟนสาว เขาอยากจะเคาะประตู แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนถ้าหากเธอหลับอยู่ เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือ

แคนดี้นอนอยู่บนเตียง เจสันคุกเข่าลงตรงหน้าเตียงของเธอ เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากเนียนแผ่วเบากลัวว่าเธอจะตื่น เด็กสาวยังไม่รู้ตัวเลยต้องใช้วิธีใหม่เขาคิดถึงเธอแทบขาดใจสองอาทิตย์ไม่ได้คุย ไม่ได้เห็นหน้าเขาแทบจะบ้าตาย

ชายหนุ่มจุมพิตที่ปากอิ่มสีระเรื่อแผ่วเบา ปากนุ่มนิ่มนี่และที่เขาหลงใหลที่สุด โหยหาเธอมาตลอดไม่ว่าจะหลับหรือตื่น จากจุมพิตแผ่วเบาค่อยบดเบียดหนักขึ้นมาเรื่อยๆ จูบเรียกร้องเอาแต่ใจปลุกเธอให้ตื่นด้วยจุมพิตวาบหวามของเขา

"อื้อ"

"ที่รักตื่นเร็วเข้า ไม่งั้นพี่ทำมากกว่าจูบนะ" 

เสียงกระซิบข้างหูปลุกให้เธอตื่นลืมตาขึ้นมา แคนดี้เบิกตากว้าง เป็นผลให้เขารีบประกบปากลงไปหาริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง คราวนี้เขาตั้งใจให้หวานฉ่ำกว่าเดิมอีก

"อื้อ อื้อ"

"อื้ม..หวานชะมัดกุหลาบนี้ให้แฟนหมดเลย แล้วข้างล่างยังมาอีกเต็มคันรถ เพื่อแคนดี้คนเดียว"

"พี่แจ็ค"

สองร่างโผเข้ากอดกันแนบแน่น ต่างคนต่างโหยหาอ้อมกอดอบอุ่นนี้ไม่มีเสียงพูด มีเพียงเสียงหัวใจที่ร่ำร้องหากันด้วยความคิดถึง

"ที่รัก..พี่คิดถึงแคนดี้สุดหัวใจ ฟอดดดดเราใจร้ายที่สุด พี่ทรมานที่สุดเลยรู้มั้ยครับคนดีหืม?"

เธอส่ายหน้าไม่รับรู้อะไร ได้แต่ซุกหน้าอยู่กับอกกว้างของเขาน้ำตาอุ่นๆ ไหลออกมาที่เสื้อของเจสัน เขาเลยต้องกระชับอ้อมแขนกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิมอีก สองร่างโอบกอดกันแนบแน่นราวกับจะถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในใจให้ถึงกัน

นานแสนนานที่ไม่มีคำพูดออกจากปากของคนทั้งสอง เจสันค่อยดันตัวแฟนสาวออกห่างเขาจูบเปลือกตาเปียกชื้นนั้น จนน้ำตาแทบจะแห้งเหือดไปเลยทีเดียว

"ที่รักอย่าร้องไห้สิ พี่อยากจะร้องตามแล้วนะคนใจร้ายปล่อยให้เค้าคิดถึงแทบบ้า คิดถึงที่สุดเลยรู้มั้ย?"เด็กสาวส่ายหน้า แคนดี้ผู้เข้มแข็งตอนนี้เหลือเพียงเด็กน้อยขี้แยที่ร้องไห้จนขอบตาบวมเป่ง

"คิดถึงเค้าหรอ ฮึกๆ"เด็กสาวสะอื้นฮัก

"คิดถึงสิคิดถึงมากด้วย ฟอดดด พี่แทบบ้าเลยรู้หรือเปล่า เรียนแทบไม่รู้เรื่องแคนดี้หายโกรธพี่แล้วใช่มั้ยคนดี"

"ค่ะ..ซาร่าบอกแคนดี้แล้วพี่แจ็คยังอยากจะหมั้นกับเค้าอยู่หรือเปล่าคะ?"

"ว่าไงนะ?..ตัวเองอย่าบอกนะว่า.."

​"ค่ะ"

"ขอบคุณครับ..แคนดี้ขอบคุณที่รักพี่จะกลับไปบอกแม่ ฟอดดดด ที่รักจุ๊ฟๆๆๆ พี่รักแคนดี้รักคนนี้คนเดียว"เขากอดเธอแนบแน่นอีกครั้ง จูบซ้ำๆที่ปากนุ่มนิ่มอย่างไม่รู้เบื่อ

"ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ แคนดี้ยังอยู่ตรงนี้จะไม่ไปไหน แต่มีข้อแม้ต่อไปนี้พี่แจ็คต้องฟังเค้าอย่าเถียง"

"แล้วถ้าแม่สาวๆพวกนั้นมาอีกล่ะ?"เขาถามเธอเสียงอ่อยกลัวว่า ผู้หญิงในอดีตของเขาจะทำให้เธอเปลี่ยนใจอีก

​"พี่แจ็คคะ..เรื่องนั้นเดี๋ยวแคนดี้จัดการเองแต่ปัจจุบันต้องมีแคนดี้คนเดียว ถ้ารู้ว่าแอบไปมีคนอื่นอีกพี่แจ็คเตรียมโลงไว้ใส่ศพได้เลย แคนดี้เอาตายแน่บอกเลย"

​"หึงเค้าหรอ?"

"หึงสิ"

"น่ารัก ฟอดดด อยากกอด อยากหอมคิดถึงแทบขาดใจตัวเองใจร้าย ปล่อยให้พี่คิดถึงแทบบ้าตัวเองใจร้ายที่สุดเลยรู้ตัวหรือเปล่า?"

"อือ..แล้วไปซื้อดอกไม้จากไหนคะสวย แล้วก็หอมด้วย ขอบคุณนะคะที่คิดถึงเค้า ฟอดดด "เธอโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง หลังจากชื่นชมกุหลาบช่อใหญ่หอมกรุ่นอยู่พักใหญ่

"โอ๊ะ อุ้ย!ตัวเองหนามตำซี้ดด เจ็บนะเนี่ย"

"ขอโทษค่ะ..เค้าดีใจไปหน่อย"

"ขอโทษไม่เอาต้องจูบเค้า..ตรงนี้ด้วย"

เขาชี้มาที่ปากหยัก แถมทำตาหวานซึ้งอีกต่างหาก แคนดี้จำต้องทำตาม เธอแนบปากอิ่มจูบที่ปากหยกของเขาชายหนุ่มกดท้ายทอยแฟนสาวเอาไว้ กลับกลายเป็นว่าเขาเองที่เป็นฝ่ายบดจูบเธออย่างเร่าร้อน เด็กสาวสะท้านเยือกเมื่อลิ้นหนาของเขาสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กของเธอ เสียงครางประท้วงแผ่วเบาของสาวเจ้า พร้อมกับร่างสาวดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขน ทำให้เขาต้องปล่อยเธออย่างเสียดาย

"ลงไปข้างล่างกันนะคะ"

"อยากอยู่บนนี้นี่ครับ อืม!เพิ่งจะบ่ายเองแล้วทำไมพี่อีชานกับซาร่าต้องมาด้วยล่ะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"เจสันถามเพราะสงสัย ว่าสองคนนี้มาทำไมถึงจะเป็นวันหยุดก็เถอะ

แคนดี้เลยต้องเล่าทุกอย่างให้แฟนหนุ่มฟัง จนหมดเขากลับไม่ว่าอะไรเมื่อรู้รายละเอียดจากปากเธอ เจสันกลับคิดว่าปัญหาแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงเป็นปกติที่เห็นอยู่เสมอๆไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

"เมื่อกี้แคนดี้ว่าไงนะปิดเทอมจะไปทำงานหรอกับซาร่าหรอ ไม่ให้ไปหรอกตัวเองต้องไปอยู่กับเค้าสิถ้าเราหมั้นกันแล้ว เราจะมาแยกกันอยู่ได้ไงเค้าไม่ยอมหรอก ผัวเมียกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสินะๆพี่จะรีบให้แม่มาขอตัวเองให้เร็วที่สุดเลย"

"ทำไมต้องรีบขนาดนั้นคะ?"

"ก็เดี๋ยวตัวเองเปลี่ยนใจอีกเค้าก็แย่สิครับ ที่รักฟอดดด รักแคนดี้ที่สุด"

"อย่าพูดบ่อยไป แล้วก็ต้องบอกแคนดี้คนเดียวด้วยอย่าบอกรักคนอื่น ไม่งั้นมีตายอย่างสถานเดียวเท่านั้น"เจสันอมยิ้มขำๆแม่เสือสาวที่เอาเรื่องเวลาเธอหึงหวงนี่น่ารักสุดๆ แล้วเขาก็ชอบซะด้วย

​แคนดี้เอากุหลาบทั้งหมดวางเรียงรายเต็มห้องนอนของเธอ ทั้งห้องตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้

​ทุกคนเห็นแล้วก็สบายใจ ที่เห็นแคนดี้มีริยยิ้มมีความสุขอีกครั้ง ซาร่าบอกว่าต้องให้โอกาสให้แคนดี้ได้ตัดสินใจอีกครั้ง และต้องคอยให้กำลังใจเธอมากกว่านี้ ความเข้มแข็งภายนอกเป็นเพียงสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาไว้ให้ทุกคนรู้ว่าเธอ'ไม่เป็นไร'แต่ข้างในนั้นแคนดี้อ่อนไหวที่สุด

​"ถ้าตอนนั้นซาร่าไม่ให้โอกาสแคนดี้ป่านนี้ไม่รู้แคนดี้จะเป็นยังไงบ้างนะคะแม่ เธอคือคนในครอบครัวของเรา แล้วเราไม่ให้โอกาสเธอเราจะไปหวังอะไรกับคนในสังคมล่ะคะ แคนดี้เปลี่ยนไปมาก จากที่เคยแข็งกระด้างกลายเป็นเด็กสาวที่สวยสดใส แถมยังกำลังจะมีอนาคตด้วยนะคะ แต่ถ้าต้องอยู่กับแม่เลี้ยงแบบนั้นหนูก็ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไงนะคะ"

​"แม่เห็นหรือยังฮะว่าสะใภ้แม่ไม่ธรรมดานะครับ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะอายุย่าง 19 เป็นไงฮะพ่อเมียผมเก่งมั้ย?"อีชานชื่นชมคนรักจนออกนอกหน้า

​"รักษาไว้ให้ดีล่ะ แล้วตกลงจะค้างที่นี่มั้ย?"

​"ไม่ดีกว่าค่ะแม่ หนูต้องคอยดูฮาร์ลี่ แม่ท้องโตแล้วทำท่าจะงอแงน่าสงสารค่ะ"

"งั้นไว้วันหลังก็ได้ลูก แต่โทรฯมาก่อนนะแม่จะทำมื้อเย็นไว้คอย"

"ค่ะแม่..งั้นหนูลานะคะ"

"ไม่บอกน้องก่อนหรือไง?"

"ไม่ดีกว่าค่ะ แค่เธอมีความสุขมีเสียงหัวเราะมันก็เป็นสิ่งที่เราต้องการแล้วไม่ใช่หรอคะ"

"จ่ะ..เดี๋ยวแม่เดินไปส่งที่รถ"

ด้านสองพี่น้องที่ตามน้องชายคนเล็กมา โจเซฟกับเจนิเฟอร์นั่งรออยู่ในรถนานเกือบจะเป็นชั่วโมงแล้ว ทั้งคู่นั่งฟังเพลงจบไปตั้งหลายเพลง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจสันจะออกมา เจนนิเฟอร์สัปหงกเอนหลังพิงเบาะทำท่าจะหลับอีก แต่พี่ชายห้ามไว้

"นี่ยัยกลางแกห้ามหลับนะ เดี๋ยวฉันเผลอหลับตามแกไปสูดควันเข้าไปตายคู่เลยพี่น้อง พ่อแม่ต้องใจแน่ที่สูญเสียทายาท"

"พี่ใหญ่..กลับเถอะนายเล็กคงจะเคลียร์กับแคนดี้แล้วก็ได้นะคะ กลับเถอะกลางง่วงนอนนี่มันวันพักผ่อนของเค้านะ..พี่ใหญ่ๆนั่นซาร่านี่คะแล้วก็แฟนเธอ หรือว่าตาเล็กจะมีเรื่อง"

"มือถือมีใช่มั้ย?..โทรฯสิสงสัยอะไรต้องถาม"

"เออ!จริงด้วย..ฉลาดนะพี่ชายเรา"เจนนิเฟอร์กดเบอร์มือถือน้องชาย สัญญาณว่าปลายสายว่างแต่ยังไม่มีคนรับ

[แคนดี้พูดค่ะ พี่กลางหรอคะจะคุยกับพี่เล็กมั้ยคะ]เจนนิเฟอร์สบตาพี่ชายที่ลุ้นอยู่ข้างๆ

"ไม่เป็นไรจ่ะ พี่แค่อยากรู้ว่านายเล็กอยู่กับแคนดี้หรือเปล่า คือพวกเราเป็นห่วงจ่ะแล้วทำอะไรกันอยู่หรอ?"

[กำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันค่ะ พี่เล็กไปเหมากุหลาบมาเต็มคันรถเลย งั้นเย็นแคนดี้จะกินมื้อเย็นด้วยนะคะ ขอบคุณนะคะพี่กลางที่เป็นห่วงฝากขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ]

"จ่ะ..งั้นพี่กลับแล้วนะ"

[กลับหรอคะ..พี่กลางไม่ได้อยู่บ้านหรอคะหรือว่า..]ปลายสายสงสัย เจนนิเฟอร์เลยสะกิดให้พี่ชายออกรถขับไปจากบริเวณนั้น

"อ๋อ!แม่เขาอยากกินขนมจีบจ่ะ..พี่กับพี่ใหญ่ก็เลยออกมาซื้อให้นะ แค่นี้ก่อนนะจ๊ะเดี๋ยวแม่รอ"

[ค่ะ..บายค่ะ]

ขณะที่อีชานขับรถพ้นปากซอยเข้าบ้าน ซาร่าหันกลับไปมองรถยนต์คันหรูที่จอดเยื้องๆทางเข้าบ้านของแฟนหนุ่ม

"ที่รัก..อะไรหรอ?"

"เมื่อกี้หนูคุ้นรถคันนั้นจังเลยค่ะ แล้วก็เหมือนเห็นพี่สาวกับพี่ชายนายแจ็ค คือมันคุ้นมากเลยนะคะ"อีชานมองกระจกส่องหลัง แต่รถคันนั้นก็วิ่งหายไปอีกทางหนึ่งแล้ว

"หนูตาฝาดหรือเปล่า?"

"ตาไม่ได้ฟ่าฟางซะหน่อยนี่คะ ไม่ได้แก่เหมือนตัวเองหรอก"

"แต่คนแก่คนนี้ก็ทำเมียครางเรียกผัวขามาแล้วทุกคืนเลยนะ เดี๋ยวคืนนี้จะจัดหนักๆซะหน่อย"

"ทะลึ่ง"

"เอ้า!..เค้าพูดเรื่องจริงก็หาว่าทะลึ่ง ที่รักจ๋า"

"คะ"

"รักผัวมั้ย?"

"รักสิคะ"

"ไม่เชื่อหรอก"

"แล้วต้องทำไงอ่ะ?"

"จูบเค้าก่อน"

"บ้า!..นี่มันกลางถนนนะคะไม่เอาหรอก เดี๋ยวเขาถ่ายรูปประจานกันพอดีสิ"

"น่านิดเดียวนะๆๆ"

"ก็ได้..จุ๊ฟๆๆ พอแล้วงั้นคืนนี้อด"

"ยอมก็ได้..เพื่อคืนนี้หรอกนะไม่งั้นเค้าไม่ยอมด้วย รักเมียที่สุดจุ๊ฟ"เขาจุ๊ฟที่ผมนุ่มๆของเธอเบาๆ

อีชานยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อเมียเขาสามารถเคลียร์ปัญหาน้องสาวได้แล้ว ต่อไปน่าจะมีเวลาสวีทหวานกันสองคนบ้าง 

ทางด้านโจเซฟเมื่อกลับมาถึงบ้าน กำลังก้าวลงจากรถเห็นมารดานืนรออยู่ตรงประตูบ้านแล้ว คงอยากจะถามความคืบหน้าเรื่องน้องชายกับแฟนสาวของเขา ว่าตกลงกันได้หรือเปล่า

​"ถ้าแม่จะถามเรื่องนายเล็กล่ะก็ ผมว่าแม่เตรียมของหมั้นได้เลย แคนดี้คงตกลงแล้วล่ะแล้วเย็นนี้เขาจะมากินข้าวกับเราด้วย เป็นไงมาดามยิ้มหน้าบานเลยสิ ยัยกลางฉันต้องรีบหาเมียแล้วว่ะ"

​"เอาสิ..กลางเห็นด้วยขอตัวนะคะแม่"

"ตาใหญ่..ยัยกลางที่ลูกพูดเรื่องจริงใช่มั้ย?"

"จริงครับแม่"

เสียงตอบคำถามจากลูกชายคนโตดังมาแต่ไกล แต่ทำเอามาดามยิ้มไม่หุบ คงจะหมดปัญหาสักทีนะ ต่อไปบ้านนี้คงจะมีแต่ความสุขสมหวังซักที 

รภีพรรณยิ้มอย่างมีความสุขที่ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายต่อไปนี้คงจะต้องหาฤกษ์งามยามดีแล้วกระมัง ใครจะว่ายังไงก็ช่างอย่างที่เธอบอกลูกๆไว้อดีตไม่สำคัญแต่ปัจจุบันสำคัญกว่า คนดีหายากกว่าคนรวยสิ่งที่เธอต้องการคือคนดีเท่านั้น....



เข้าใจกันแล้วต่อไปจะเป็นยังไงนะ ยังอยู่กับแคนดี้นะคะ มาตามต่อว่าคู่นี้จะเป็นไงนิยายสนุกหรือเปล่าคะบอกกันบ้างเน้อ ขอพักแป็บเจอกันตอนต่อไปจ้ามีลุ้นๆ เจอกันตอนหน้านะคะ ฝากแก้คำผิดด้วยเด้อขอบคุณหลายจ้า....

ความคิดเห็น