น้ำลายเอเลี่ยน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

M&G : เมียเจ้าสิน 3 ย้อนกลับ

ชื่อตอน : M&G : เมียเจ้าสิน 3 ย้อนกลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 278

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2561 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M&G : เมียเจ้าสิน 3 ย้อนกลับ
แบบอักษร

เมียเจ้าสิน : 3 ย้อนกลับ

ฉันนั่งมองนาฬิกาติดผนัง ฉันรอคอยเวลาที่คนนั้นกลับมาห้อง ฉันอยู่ห้องตากสินรอเขามาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ไม่ต้องแปลกใจว่าเข้ามาในห้องเข้าได้ยังไงแล้วก็เข้ามาหลายครั้งแล้วด้วย ไม่ใช่เรื่องยากที่ฉันจะทำ

ที่ฉันมานั่งรอเขาที่ห้องเพราะมีเรื่องจะพูดและก็ดูแลเขาตามที่น้ากะรัตขอมา พอดีฉันไปรู้มาว่าเขาไปเที่ยวคลับกลับคอนโดเกือบเช้าทุกวัน ฉันเลยจะมาบอกให้เขาเลิกทำตัวอย่างนี้

นี่ก็เกือบตีสามแล้ว ยังไม่กลับมาอีกเหรอ

แกร๊ก..

เสียงประตูเปิดออกทำให้ฉันรีบหันไปมอง ร่างสูงที่เดินเข้ามาด้วยสภาพมึนๆคงดื่มมาหนักสิ เห็นใบหน้าที่เริ่มแดง ฉันจ้องมองอิริยาบถของเขา ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาสบตาฉันพอดี

"มาทำไม" 

"นายเที่ยวกลางคืนบ่อยไปนะ นายเริ่มจะเหลวไหลแล้วนะ นายไม่ไปเรียนสองวันแล้ว"

"ก็จะไม่ไป มีไรม่ะ"

"ทำไมไม่ไปเรียน แม่นายรู้จะว่าไง" ฉันพูดไปเพราะอยากจะให้เขาเที่ยวให้มันน้อยลงแถมยังไม่ไปเรียนอีก

"เธอไม่บอกแม่ฉันจะรู้ม่ะ เธอเป็นห่วงฉันนี่ก็ไม่ต้องบอกแม่ฉันดิ แค่นี้ทำได้ม่ะ"

"ก็ได้ ถ้านายไปเรียนตามปกติฉันจะไม่ไปฟ้องแม่นาย แต่ถ้านายไม่ไปเรียนอีกเรื่องถึงหูน้ากะรัตแน่" 

"เออ ออกจากห้องฉันไปได้ล่ะ" จะกี่ครั้งเขาก็ไล่ฉันตลอด ไม่มีประโยคอื่นนอกจากว่าคำไสไล่ส่ง ถึงครั้งที่ฉันได้ยินคำพวกนี้ก็คิดเสมอว่าทำไมต้องพูกตัวเองไว้กับตากสิน

แม้จะไล่กี่ครั้งก็ไม่ไป ฉันรักเขาและฉันก็มีเหตุผลของฉัน

"ฉันอยากจะถามนาย...เกลียดฉันเพราะอะไรเหรอ" 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันถามออกไปแบบนั้น  นั้นทำให้ตากสินที่กำลังเดินเข้าห้องตัวเองชะงักก่อนจะหันหน้ามามองฉัน

"เกลียดเพราะเธอรักฉันไง" 

"ถ้าฉันไม่รักนาย...นายยังจะเกลียดฉันอยู่ไหม" ฉันถามออกไปเพราะอยากรู้จริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะดีใจไหม..

"เกลียด..."

"แล้วฉันต้องทำยังไงนายถึงจะรักฉันบ้าง" บางทีที่ฉันถามออกไปเพราะความอดทนของฉันมันก็มีขีดจำกัด  บางครั้งรู้สึกท้อที่ต้องพยายามให้ตากสินหันมามองแม้ซักนิดก็ดี

"แล้วเธอจะยอมทำทุกอย่างที่ฉันบอกไหมล่ะ ถ้ายอมบางทีอาจจะชายตามองก็ได้" 

ตากสินขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆจนปลายเท้าเราชิดกันก่อนจะก้มหน้ามามองฉัน จนฉันต้องถอยออกไปเล็กน้อย เพราะมันก็ใกล้เกินไป

"หลบทำไม" เขาถามเสียงหวนสายตาที่ขวางยังคงจ้องหน้าฉันตาไม่กระพริบ

"เปล่า  แล้วนายจะทำอะไรล่ะ"

"จูบฉันสิ" ตากสินพูดก่อนจะจ้องมานัยตาฉันอย่างท้าทาย นี่เขาคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นฉันจ้องมองหน้าเขาด้วยสีหน้านิ่งๆตากสินก็ยื่นหน้าเขามาใกล้กว่าเดิม "หื้อ จะไม่ทำเหรอไหนว่าสั่งอะไรก็ได้ไง"

"ฉัน..."

"แค่จูบยังทำไม่ได้ แล้วยังคิดจะแต่งงานกับฉันอีกเหรอ" มันก็ใช่ที่ลึกๆผู้ใหญ่เขาหวังจะให้เราดองกัน แต่มันก็เป็นฉันฝ่ายเดียวี่คิดแบบนั้นไม่ใช่กับตากสิน 

เขาไม่เคยมีความรู้สึกพิเศษให้ฉันแม้แต่นิด เป็นฉันที่เป็นฝ่ายวิ่งตามเขาตลอด ในระยะเวลาหลายปีเขารับรู้ความรู้สึกฉันแต่ไม่แม้แต่จะสนใจ เขามักจะใจแข็งเกินกว่าที่ฉันคาดไว้

"ฉันจูบได้นายแต่มันต้องเป็นความรู้สึกที่นายก็ชอบฉันบ้าง"

"แล้วไง... งั้นเธอคงแต่งงานกับฉันไม่ได้ถ้าฉันไม่ได้ชอบเธอ จริงม่ะ" คำพูดของเขาทำให้ฉันไม่กล้าสบตา ได้แต่เพียงหันมองไปทางอื่น เราดูจักกันมาแต่เด็กและพวกผู้ใหญ่เขาก็อยากจะให้เราลงเอยกัน

"ฉันไม่คิดอย่างนั้น ถึงนายจะไม่ได้รักฉัน..แต่ฉันก็ต้องการมีนาย" ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รักฉัน แต่ฉันก็ไม่ต้องการให้เขามีใครไม่ว่าจะผูกเขาด้วยวิธีไหน ฉันก็พร้อมจะทำ

"งั้นลองเอาตัวเธอเองผูกมัดฉันดูไหมล่ะ ต้องการฉันไม่ใช่เหรอ" ตากสินพูดเสียงเรียงเอียงคอเล็กน้อย เขาจ้องฉันที่ทำอะไรไม่ถูกเขาไม่เคยพูดแบบนี้กับฉัน หรืออาจจะเป็นเพราะเมา "เออช่างเหอะ กลับไปได้ล่ะ"

เหมือนตากสินจะรอเอาคำตอบจากฉันไม่ไหว คำพูดไล่ฉันอีกครั้งก่อนที่จะเดินหันหลังเตรียมจะเข้าห้อง มันต้องจบลงแบบนี้อีกกี่ครั้ง จบแบบเดิมด้วยการเขาเป็นฝ่ายไล่ฉัน

ทำไม..เป็นแบบนี้อีกแล้ว

ฉันเดินไปดักหน้าตากสินมองหน้าเขาก่อนจะโน้มคอคนตัวสูงลงมาประชิดริมฝีปากจนแนบสนิท ตากสินที่ดูเหมือนจะตกใจในตอนแรกแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

ฉันประกบริมฝีปากไว้อย่างนั้น ก่อนจะลืมตาดูคนตรงหน้าที่ริมฝีปากเรายังแนบสนิทกันอยู่ ตากสินยังลืมตามองฉันอยู่เขาจ้องเข้ามาในดวงตา ฉันรับรู้ได้ว่าตากสินเอามือข้างหนึ่งประครองแผ่นหลังฉันไว้ก่อนที่มืออีกข้างจะเลื่อนขึ้นมากุมกอบหน้าฉันพลางหลับตาลง

ตากสินเริ่มขยับริมฝีปากบดเบียดลงมานั้นทำให้ฉันตกใจ ใช่มือที่เคยคล้องคอเขาเปลี่ยนมาผลักไหล่คนตัวสูงแทน แทนที่เขาจะปล่อยกับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นจนเราแนบชิดไม่มีช่องว่าง ตากสินที่ดูเหมือนอารมณ์จะรุนแรงขึ้นเพราะเขาเริ่มขยี้จูบลงมาจนฉันรู้สึกปวด

"อื้อ...." ฉันร้องประทวงขึ้นเมื่อตากสินใช้มืออีกข้างบีบปลายคางให้ฉันเปิดปากออกก่อนจะสอดลิ้นร้อนชื้นนั้นเข้ามาในโพลงปากของฉัน ทุกส่วนของเราแนบชิดกันไปหมด

"อืมมม" ตากสินครางในลำคออย่างขัดใจเมื่อฉันเริ่มขัดขืนเขาแรงขึ้น เขาไม่สนใจว่าฉันจะขัดขืนแต่สิ่งที่ทำกลับเป็นเพียงต้องการของตัวเขาเองเท่านั้น

ฉันเริ่มรู้หัวว่างเปล่าไปหมด ขาแทบจะอ่อนแรงจนต้องกำเสื้อของตากสินเพื่อพยุงตัวเองไว้ เริ่มรู้สึกอึดอัดเพราะขาดอากาศหายใจ จนต้องพลักเขาอีกครั้งแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยฉันเป็นอิสระ มือไม้เริ่มวนอยู่บริเวณกระดุมเสื้อของฉัน

"หยุดนะ..อือ" ฉันรวมรวบแรงผลักเขาออกได้สำเร็จก่อนจะหายใจหอบๆเพื่อเอาอากาศเขาไป ก่อนจะเอยปากห้ามแต่มันก็เป็นแค่คำพูดเมื่อตากสินดึงฉันเข้าไปจูบปิดเสียงร้องห้าม

ฉันรู้ได้ถึงการกระทำบางอย่างที่เหมือนเขาพยายามพาฉันไปในที่หนึ่ง จนหลังฉันสัมผัสกับพื้นที่อุ่นนุ่มจนฉันลืมตามองอย่างตกใจ มันคือห้องนอนของเขา

"ปล่อยฉัน" เป็นเพียงคพเดียวที่ฉันพูดออกไปตอนนี้ ถ้ามันเกินเลยไปกว่านี้ล่ะ เขาไม่ได้รักฉันนะ

"ไม่"


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น