CHO-NTP

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Hazard love 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2561 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hazard love 14
แบบอักษร

ฉันลืมตาขึ้นมาในช่วงเช้ามืดของวันใหม่...ก่อนจะทอดสายตาไปที่พื้นที่ข้างๆฉันที่ว่างเปล่า

‘เจนเดี๋ยวตรัยไปที่ร้านธาดาแปปนะ...เดี๋ยวจะรีบกลับมา’

“หึ...เดี๋ยวกลับมาเหรอ”ฉันส่ายกับความคิดของตัวเองที่กำลังนึกถึงคำพูดที่เขาบอกเอาไว้เมื่อคืนนี้...ฉันลุกขึ้นก้าวลงจากเตียงนอนของตรัยและมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายของตัวเองให้พร้อมกับการไปทำงานอย่างเต็มที่....ฉันใช้เวลาในการอาบน้ำนานพอสมควรในจังหวะที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอกับร่างสูงที่นอนแหมะอยู่บนเตียงในชุดเดิมที่เขาใส่ออกไป...พร้อมกับท่าทางที่แสดงออกมาว่าเขาคงดื่มไปเยอะพอตัว

“อื้อเจน...จะไปหน้ายยยย”เขาร้องถามออกมาเมื่อเห็นหน้าของฉัน...ฉันจ้องมองร่างกายที่เหม็นโซและอาการเมาที่หนักเอาการก่อนจะพูดตอบออกไป

“เจนจะไปทำงาน...นี่ตรัยกินหนักขนาดนี้เลยเหรอ”

“กินอะไรเหรอ....เจนพูดอะไรอ่ะ”เขาพยายามที่จะเดินก้าวลงจากเตียงเพื่อมาหาฉันที่ยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ

“โอ้ยตรัย...เมาแล้วก็นอนไปเถอะ”ฉันรีบก้าวเท้าเข้าไปพยุงร่างของเขาเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขาจะต้องล้มกับพื้นแน่นอน....ตรัยเงยหน้ามาจ้องมองใบหน้าของฉันพร้อมใช้มือหนาของเขาสัมผัสใบหน้าของฉันแล้วช่วงชิงจูบปากของฉันอย่างรวดเร็ว

“อื้อหึ้ย....ตรัยทำอะไรเนี่ย”ฉันผลักร่างของตรัยออกด้วยความตกใจ....จนร่างของเขาล้มลงไปนั่งจมอยู่กับพื้น

“ตรัยลุกขึ้น...ไปอาบน้ำไปจะได้ฟื้นตัว”เขาเงยหน้ามามองใบหน้าของฉันและเอ่ยพูดออกมา

“เรากลับมาคืนดีกันไม่ได้เหรอเจน...ตรัยรักเจนนะ”ตรัยนอนล้มไปกับพื้นห้อง...ฉันถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเดินเข้าไปดึงร่างของเขาให้ไปนอนที่เตียงด้วยความทุลักทุเล

“อื้มมม”ตรัยสะบัดตัวอย่างรำคาญๆพร้อมนอนหันหลังให้กับฉัน....ฉันเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งและหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาและก้าวเดินออกมาจากห้องนอน....ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินผ่านเพื่อออกจากห้องก็นึกถึงเขาที่ยังนอนไม่รู้เรื่องในห้อง...ฉันยกนาฬิกาและก้าวเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารไว้ให้กับร่างสูงก่อนจะออกไปทำงาน

ช่วงบ่ายของวัน

“โอ้ยย”ผมร้องออกมาด้วยอาการมึนและปวดหัวมาก...เมื่อคืนหลังจากที่ปะทะอารมณ์กับเจนก่อนจะออกจากห้องไป....พอถึงคลับของไอ้ธาดาผมก็จัดการซดน้ำเมาอย่างหนัก....แม้จะถูกห้ามโดยเพื่อนๆของผมแล้วก็ตาม...ผมดันร่างของตัวเองให้นั่งและมองไปรอบๆห้องที่ไม่มีเงาของร่างบางแล้ว...เธอคงจะออกไปทำงานแน่เลย...ผมมองหาโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง...ผมเอื้อมมือไปหยิบมาและต่อสายหาเธอทันที....รอนานจนสายถูกตัดไป...เธอไม่รับสายของผมครับ...ผมโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงพร้อมกระเถิบตัวลงจากเตียงนอนเพื่อหาอะไรกินรองท้อง....ผมเปิดประตูห้องนอนออกไปก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ห้องอาหาร...แต่สายตาของผมดันเห็นถ้วยใบหนึ่งที่วางอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าทีวีจอยักษ์ของผม

‘ทำเอาไว้ให้...อย่าลืมอุ่น’

“ขอบคุณค่ะ”ผมเอ่ยพูดออกไปแม้เจ้าตัวจะไม่รับรู้ก็เถอะ....ผมยกถ้วยใบนั้นและก้าวเท้าไปในโซนห้องครัวเพื่อทำตามคำสั่งตามโน๊ตที่เจนเขียนเอาไว้...ไม่นานนักเสียงของไมโครเวฟก็ดังขึ้น...ผมเปิดฝาออกพร้อมหยิบถ้วยข้าวต้มออกมาและล้มตัวนั่งลงที่เคาท์เตอร์บาร์และลงมือกินจนหมด

เมื่อกินข้าวต้มที่เจนทำไว้ให้เสร็จแล้วผมก็เข้าห้องนอนเพื่อค้นหาชุดตัวใหม่...เพราะสภาพของผมตอนนี้เหมือนคนไม่ได้อาบน้ำมาแล้วหนึ่งอาทิตย์อย่างนั้นแหละ

ไลน์

พี่ทีทัศ:วันนี้ไม่เข้าออฟฟิตหรือไง!!!!!

ตรัย:กำลังจะอาบน้ำ

ตรัย:จะเข้าไปรับเจน

พี่ทีทัศ:เจนไม่อยู่ วันนี้ไปคุยงานกับวา

ตรัย:ถึงว่าไม่ยอมรับสาย

พี่ทีทัศ:เออรีบมาก็ดี พี่ก็โทรหาวาไม่ยอมรับเนี่ย

ตรัย:ห่วงหรือไง?

พี่ทีทัศ:แล้วมึงล่ะ???

ตรัย:พูดดีๆกับน้องหน่อยสิจ้ะ

พี่ทีทัศ:กวนตีน!!!!

ผมวางโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้และเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาดก่อนจะไปเจอกับคนสวยของผม...เมือจัดการร่างกายเสร็จแล้วผมก็รีบมุ่งหน้าไปที่บริษัทผมเลี้ยงเข้ามาในบริษัทพร้อมจอดรถข้างๆกับกับรถของพี่ที...ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวลงจากรถก็เห็นรถยนต์คันธรรมดาๆของพี่สะใภ้ของผมเทียบจอดที่ของพนักงานพร้อมกับร่างหนาของรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นที่เคยให้ดอกไม้กับเธอวิ่งลงมาจากรถและเปิดประตูให้กับพี่สะใภ้ของผม...ผมจัดการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาพี่ชายของตัวเองทันที

‘ว่าไง...ถึงหรือยัง’

‘ถึงแล้ว...เมียพี่อยู่ที่ลานจอดรถล่ะ’

‘อ้าวเหรอ....เจอเจนหรือยังล่ะ’

‘เจออยู่...แต่มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่กับพวกเธอสองคนด้วยนะ...พี่รีบลงมาดีกว่า...ผมอยากจะเคลียร์กับคนของผมแล้ว’

‘เออได้ๆ’ผมวางสายจากพี่ชายและเปิดประตูรถลงไป...เพียงไม่กี่ก้าวผมก็มาหยุดยืนตรงหน้าของพี่สะใภ้...เธอยังคงเย่อหยิ่งเหมือนเดิมไม่มีผิด...เธอมองหน้าของผมและหันไปสบตากับลูกน้องคนสวยของเธอก่อนจะพูดจาสนทนากับผม

“คุณตรัยมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ”ผมส่งยิ้มเป็นกันเองให้กับเธอก่อนจะใช้สายตามองที่พนักงานผู้ชายคนนั้นที่ยืนเคียงข้างกับเจนในท่าทางสนิทสนม

“มาหาพี่ทีครับ...คุณบัววารีพาเจนไปไหนมาเหรอครับ”

“ไปคุยกับงานกับบริษัทคู่ค้าน่ะค่ะ...พอดีท่านรองมีคำสั่งมาว่าไม่ให้ดิฉันไปคนเดียว...ถ้าคุณตรัยจะกรุณาและเห็นใจช่วยคุยกับท่านรองให้หน่อยนะคะว่าเลิกห่วงฉันที่เป็นแค่พนักงานธรรมดาๆได้แล้ว...ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“แหมบ้างที่ปัญหาครอบครัวของคนอื่นผมก็คงไม่ชอบยุ่งเท่าไหร่หรอกครับ...เพราะปัญหาของผมก็มีเยอะอยู่แล้ว...ใช่ไหมเจน”

“เอ่อ...เจนว่าเรากลับเข้าข้างในกันเถอะค่ะพี่ปุญณ์พี่วา...ใกล้เวลาเลิกงานแล้วด้วย”

“เอ่อเจนวันนี้เจนว่างไหม...พี่ว่าจะชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกันน่ะ”บัววารีหันมามองหน้าของผมด้วยอาการเยาะเย้ย...ผมมองที่เจนที่มีสีหน้าลำบากใจ...เธอมองหน้าของผมก่อนจะพูดตอบออกไป

“ว่างค่ะ...กลับห้องไปเจนก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี...พี่ปุญณ์อยากกินอะไรเหรอคะ”มันยิ้มอยากมีความสุขจนผมแทบอยากจะสอยหน้ามันให้ยับนัก...เจนมองหน้าของมันอย่างต้องการคำตอบ

“เจนอยากกินอะไรพิเศษไหมครับ”

“เอ่อขอโทษนะครับคุณปัณ...”

“ผมชื่อปุญณ์ครับ...ไม่ใช่ปัณ”

“ขอโทษครับ...แต่ถ้าคุณไม่รู้ผมจะบอกให้ว่าเจนเนี่ยเป็นแฟนผม...และผมขี้หึงและหวงมาก...ถ้ามีผู้ชายคนไหนมาจีบแฟนของผม...ทั้งแฟนของผมและคนที่เข้ามาจีบอาจจะมีปัญหานะครับ”

“อ้าวพี่ทีมาพอดีเลย...คือวันนี้เป็นวันครอบครัวนะครับ...ผมกับพี่ทีอยากจะไปกินข้าวด้วยกันตามคนสนิท...เชิญคุณบัววารีด้วยนะครับ..ไปเจน”ผมคว้ามือของเจนและเดินผ่านร่างของไอ้หน้าแย่ๆกว่าผมนั่นออกมา

“ตรัย...ปล่อยเจนไม่อยากให้ใครเห็น”ผมขมวดคิ้วกับคำพูดของเธอ

“ทำไมเห็นแล้วไงวะ”เธอหันมามองหน้าของผมด้วยความไม่พอใจและพูดตอกกลับมาที่ผมด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“ก็เราสองคนเลิกกันแล้ว”

“ใครเลิก...เธอพูดเองเออเองอย่ามาเหมารวมนะเจน....เราเคยบอกแล้วไงว่าไม่เลิก....เข้าใจป่ะวะ”

“ไม่เลิกก็เรื่องของตรัย...เจนถือว่าเจนเลิกกับตรัยแล้ว...แต่ที่ทนอยู่เนี่ยเพราะเรื่องคลิปถ้าถึงเวลาเจนก็จะหนีไปให้ไกลจากผู้ชายแบบตรัย...ไม่อยากเจอ”

“เจน”ผมตวาดเสียงใส่เธออย่างดังจนพนักงานคนอื่นเริ่มจับจ้องมาที่ผมและเจนด้วยความอยากรู้อยากเห็น...เจนจ้องหน้าของผมอย่างไม่ยอมแพ้...ก่อนที่เราสองคนจะถูกจับแยกโดยพี่สะใภ้และพี่ชายของผม...พี่ทีพูดห้ามปรามมาที่เราสองคนอย่างเบาๆเพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องอีก

“เห้ย...ตรัยที่นี่บริษัทนะ”ผมมองที่พี่ชายของตัวเองพร้อมพยักหน้าอย่างเข้าใจกลับไป...เจนไม่มองหน้าของผมและเดินออกไปด้วยท่าทีไม่พอใจ

“คุณปุญณ์....เลิกงานแล้วกลับบ้านเถอะครับ”พี่ทีหันไปบอกพนักงานที่เดินตามพวกเขามาและหันมามองหน้าของผมอีกครั้ง

“คุยกันหน่อยนะตรัย....วาคุณรอผมที่ห้องนะวันนี้ผมนัดพ่อแม่เอาไว้...ชวนเจนให้ผมด้วยนะ”

“เรื่องครอบครัวคุณก็ชวนกันเองสิ...ฉันเป็นแค่พนักงานธรรมดาๆ”ผมมองท่าทางของพวกเขาทั้งสองคนด้วยความหนักใจ...แต่ก่อนที่บัววารีแต่งงานใหม่ๆกับพี่ทีเธออ่อนหวานและน่ารักกว่าตอนนี้เยอะ...เหมือนกับเจนที่แต่ก่อนเชื่อฟังผมแต่ดูตอนนี้สิดื้อด้าน

“หนักกว่าเรื่องของผม...ก็คงเรื่องครอบครัวพี่สินะ”ผมเอ่ยพูดกลับไปพี่ทีทำได้เพียงพยักหน้าตอกกลับมาก่อนจะเอ่ยพูดกับผม

“ห่วงเรื่องของแกก่อนเถอะ...ตะกี้วาบอกฉันว่าเจนบอกกับทุกคนว่าเขาโสดแล้ว...ใครจะจีบเขาก็จะรับไว้ดู”

“หึ”ผมส่งเสียงออกมาแค่นั้นจริงๆ...เจนจะไม่มีทางหนีจากอกของผมไปซบอกของผู้ชายคนอื่นได้แน่...เธอเป็นเมียของผมแล้วไม่มีทางที่ผมจะยอม

“แกน่าจะทำอะไรให้มันจริงจังกว่านี้หน่อยนะ...พี่ไม่อยากให้มันวุ่นวายไปมากกว่านี้”ประโยคที่พี่ชายของผมเอ่ยพูดออกมามันทำให้ผมรู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

“รู้แล้วน่ะ...หงุดหงิดเว้ย”ผมเดินก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปหาร่างบางด้วยความหงุดหงิด...และเพื่อพูดคุยกับเจนให้รู้เรื่องมากกว่านี้..และจะชวนเธอไปกินข้าวกับพ่อแม่ของผมด้วย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น