Pee Ming

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 25 : ด้วยกันตลอดไป END

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 25 : ด้วยกันตลอดไป END

คำค้น : ​ตอนที่ 25 : ด้วยกันตลอดไป END

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 776
× 54,800
แชร์ :
​ตอนที่ 25 : ด้วยกันตลอดไป END
แบบอักษร

ตอนที่ 25 : ด้วยกันตลอดไป

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

"อ๊ะ อ๊า..."คุณหนูตัวน้อยดิ้นเร้ายามนิ้วอันแข็งแกร่งของร่างสูงสอดเข้าออกช้าๆ ตามช่องทางสีหวานที่รัดแน่นราวกับจะดูดกลืนเสียให้ได้ ใบหน้าของคุณชายเริ่มมีเหงื่อไหลเลื้อย เนื่องจากต้องอดทนอดกลั้นต่อความต้องการของตัวเอง

"เมย อ้าปาก"คุณชายโน้มตัวลงทาบทับ ริมฝีปากหนาฉกชิมความหอมหวานของเรียวปากบางที่ส่งเสียงหวานออกมาไม่หยุดหย่อน ด้านหลังเตรียมพร้อมแล้วตอนนี้สามารถสอดรับนิ้วตนได้ไปถึงสามนิ้ว

"อ๊า ท่านพี่ ข้าไม่...อื้อ"ไม่ไหวแล้ว ร่างกายมันร้อนไปหมด

"ข้าเองก็คงอดทนไม่ได้เช่นกัน"คุณชายถอดถอนนิ้วออกจากช่องทางสีสวย ทำให้ร่างเล็กบางถอนหายใจออกมาเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้สึกถึงความแข็งขืนสัมผัสกับตรงนั้น

"ท่านพี่ ท่าน..."แม้จะทำใจมาบ้างแล้วแต่พอเอาเข้าจริงก็กลับกลัว

"อย่ากลัวไปเลย เจ้าเชื่อใจข้า"คุณชายไม่อาจห้ามความปรารถนาของตนได้อีกต่อไป แต่หากผลีผลามทำร่างบางอาจจะไม่มีความสุขกับค่ำคืนแรก คืนแรกย่อมเป็นคืนที่น่าจดจำจึงไม่อาจจะทำตามใจปรารถนาได้

"แต่ว่า...ข้า"แววตาของท่านพี่ ทำให้ร่างบางเริ่มหวั่นไหวว่าควรทำเช่นไรดี ท่านพี่เองก็ทรมานตนเองจะเห็นแก่ตัวไปถึงไหน ในเมื่อใจสองก็ตรงกัน

"ทำเถอะ ข้าพร้อมแล้ว"เพียงเสียงอนุญาตคุณชายน้อยก็คลี่ยิ้มกว้างเรียวปากนุ่มประกบกันอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ กดความเป็นชายเข้าไปยังช่องคับแคบที่เดรียมพร้อม

"อึก..."เพียงส่วนนั้นเข้ามา ใบหน้าหวานก็เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา เจ็บปวด แต่ก็ยินดี มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจห้ามได้

"เจ้าเจ็บงั้นหรือ"คุณชายเองก็ไม่ต่างกันตรงนั้นของน้องรัดแน่น จนปวดไปหมด

"อ๊า เจ็บจัง"คนตัวบางไม่อาจปฏิเสธ คุณชายทั้งเล้าโลมทั้งยอกเย้าให้น้องคลายความเจ็บปวด เมื่อร่างบางคล้อยตามก็สอดใส่เข้าไปจนสุด

สวบ

"อ๊า..."ร่างกายกระตุกเกร็งทันทียามส่วนนั้นเข้ามาจนหมดสิ้น เป็นหนึ่งเดียวกับท่านพี่แล้ว...

"อดทนได้ดีมากเมย"คุณชายระบายยิ้มอ่อนโยนมองน้องชายที่ยิ้มมองตนเช่นกัน 

"ข้า...อย่าเพิ่ง"ถึงแม้จะอดทนได้ดีแค่ไหนแต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เต็มกลืน

"ข้าจะทำช้าๆ หากเจ้าไม่ไหวก็บอกข้า"ส่วนนั้นรัดแน่นเหลือเกินคุณชายแยกขาน้องออกกว้างก่อนจะขบัยเข้าออกช้าๆ ไม่เร่งรีบ

"อึก...อ๊า "แม้จะจุกเสียดแต่เมื่อเริ่มขยับความเจ็บปวดก็เริ่มคลายลง ความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่

"อ๊า ข้ามีความสุขที่สุด"คุณชายว่าอย่างพอใจ รอยยิ้มที่ทอดมองนั้นทำให้ร่างบางอดเขินไม่ได้จริงๆ

"อ๊ะ...ท่านพี่ไม่"เมื่อส่วนนั้นเข้ามาลึกขึ้นความเสียวซ่านก็ทำให้ร่างกายกระตุกอีกครั้ง ร่างกายมันรู้สึกแปลก

"เจ้ากำลังรู้สึกดี"ท่าทางของน้องทำให้คุณชายขยับเข้าออกเพียงจุดๆ นั้น คนตัวบางส่ายหน้าไปมากับท่าทีการกลั้นแกล้งของพี่ชายที่ทำให้ตนต้องเปล่งเสียงอับอายออกมา

"ท่านพี่แกล้งข้า...อ๊าาา"ไม่ไหวสมองมันขาวโพลนไปหมด

"ข้าไม่ได้แกล้งเจ้า แต่ข้าอยากให้เจ้ามีความสุขเต็มที่"ยิ่งสอดใส่ตรงนั้นก็บับรัดระรัว ความสุขสมและความเสียวซ่านทำให้ทั้งคุณชายและร่างบางทนไม่ไหวปลดปล่อยออกมาพร้อมๆ กัน

"อา...."น้ำขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาโดยเฉพาะช่องทางด้านหลังมันไหลย้อนจนร่างบางรู้สึกอายแทบมุดหน้าหนี

"ฮึก ท่านพี่ เจ็บ"พอถูกส่วนนั้นถอดออกไปความเจ็บแปลบก็ทำให้น้ำตารื่น คุณชายรีบเข้าปลอบน้องพร้อมดึงเข้ามาแนบชิดอกมากยิ่งขึ้น

"ข้าขอโทษ คราวหน้าข้าจะระวัง"เพราะมีช่วงหนึ่งที่ตัวเองเผลอทำรุนแรงเช่นกัน ทั้งที่อุตส่าห์คิดว่ายับยั้งได้แล้วเชียว

"ข้าง่วงจัง"พอร่างกายอ่อนเพลียก็เผลอหลับไปเสียดื้อๆ คุณชายน้อยส่ายหน้าไปมากับท่าทีของน้องเล็กก่อนจะหลับตามลงไปบ้าง หากไม่ทำเช่นนั้นส่วนนั้นของตนคงกลับมาแข็งขืนอีกครั้งเป็นแน่  


*************************************************​


วันต่อมา...

"ท่านพี่นั่นอะไรหรือ"เมื่อเห็นอาหารจานชามตรงหน้าก็ถามอย่างแปลกใจ 

"อาหารของเจ้าข้าคิดว่าเจ้าคงลุกไม่ไหว"คุณชายนั่งลงข้างๆ คนรักอย่างเต็มตัว พอได้ยินเช่นนั้นก็หน้าเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ

"มาพูดอะไรเช่นนี้"คนอื่นก็อยู่ด้วย ตนก็อายเป็นเช่นกัน

"หึหึ ข้าพูดเรื่องจริง ทานเสียเถอะเดี๋ยวอาหารเย็นรสไม่อร่อย"คุณชายหยิบอาหารขึ้นมาตักป้อนพอเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอายกับท่าที ทั้งที่เมื่อก่อนก็เป็นเรื่องปกติแท้ๆ แต่พอผ่านช่วงกลางคืนความรู้สึกมันกลับเปลี่ยนไป

"ข้าพอแล้ว"ทานไปหมดเพียงครึ่งก็ส่ายหน้าไปมา

"เจ้าทานน้อยนัก"คุณชายอยากให้ทานมากกว่านี้เสียหน่อย

"นั่นอะไรหรือ"น้ำสีเขียวถูกส่งมา คุณหนูน้อยส่ายหัวอย่างไม่ยอมทาน

"ยาบำรุงเจ้าต้องอดทนดื่มมันสักนิด"คุณชายว่ากล่อมแต่คุณหนูน้อยก็ยังไม่ยอมรับไป แถมยังงอแงเสียง่ายๆ 

"ท่านพี่ไม่..."เพราะร่างกายเหมือนจับไข้เลยทำให้อ่อนไหวง่าย คุณชายเข้ากอดปลอบน้องไม่ฝืนบังคับ

"เพียงนิดก็ไม่ได้หรือ"สมุนไพรชนิดนี้ช่วยบำรุงร่างกายได้ ยิ่งตัวน้องอ่อนแอเช่นนี้คงอยากจะตั้งครรภ์ แต่คุณชายก็ไม่ยอมแพ้เกลี่ยกล่อมจนคนตัวบางยอมพยักหน้า

"นิดเดียวนะท่านพี่"มันไม่อร่อยแน่ๆ

"เพียงนิดก็ยังดี"คุณชายหยิบยื่นป้อนให้คนตัวบางลังเลเล็กน้อยก่อนจะดื่มลงไป

"อร่อย"รสชาติของมันหอมหวานไม่เหมือนสีที่ดูไม่อร่อย

"เช่นนั้นก็ดื่มให้หมดเถอะ"คุณชายยิ้มกว้าง สมุนไพรของท่านแม่ช่างดีแท้ น้องเล็กยอมดื่มจนหมด

"ข้าง่วงอีกแล้ว"

"เจ้าพักผ่อนเถิด"

"ท่านพี่อยู่กับข้า"พอเห็นร่างสูงจะเดินออกไปก็จับชายเสื้อนั้นไว้ไม่ปล่อย

"ทำไมวันนี้อ้อนนักข้าก็อยู่กับเจ้าไม่ไปไหน"

"ข้ารักท่านพี่"

"ข้าก็เช่นกันและจะรักตลอดไป..."ให้เหมือนดั่งที่เกิดมาคู่กันทุกชาติทุกภพไป


**********************************************************

จบบริบูรณ์

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif

ความคิดเห็น