น้ำลายเอเลี่ยน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

M&G : เมียเจ้าสิน 2 ขู่

ชื่อตอน : M&G : เมียเจ้าสิน 2 ขู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 285

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2561 01:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M&G : เมียเจ้าสิน 2 ขู่
แบบอักษร

M&G : เมียเจ้าสิน 2 ขู่

[ตากสิน]

ผมนั่งแดกเหล้าเป็นว่าเล่นกะจะระบายอารมณ์ที่หงุดหงิด แม่งอารมณ์เสียชิบหาย คือแม่ผมหลอกว่าป่วยผมเลยต้องไปหาแต่ดันมาเจอยัยชินินนั่งหน้าบานอยู่ที่บ้าน

ตอนแรกอารมณ์เสียแล้วดันมาทะเลาะกับแม่อีก แม่งยิ่งโคตรอารมณ์เสียจนต้องชวนไอ้พวกเพื่อนเหี้ยแดกเหล้า

"อ้าวไอ้เหี้ยนี้ชวนแดกเหล้าแล้วมานั่งหน้าอมทุกข์" เมื่อไอ้เพพน์เห็นว่าผมผิดสังเกตเลยถามขึ้น

"กูหงุดหงิด เลยอยากแดก" 

"แหม มึงหงุดหงิดเป็นด้วย กูต้องการให้มึงเป็นอย่างนี้วะจะได้ไม่ต้องกวนตีนกูมาก" 

หึ จริงอย่างที่มันพูดปกติผมจะคอยชวนมันแดกเหล้าและพูดจากวนตีนมันประจำ ผมเป็นอย่างนี้มาตลอด และผมก็มีด้านมืดอยู่แต่ไม่ได้แสดงออกมาให้ใครเห็นมีเพียงยัยชินินเท่านั้น ยัยนั้นรับสิทธิพิเศษ เกลียดเป็นพิเศษ

"อีกหน่อยว่าที่เมียมันก็มาตามล่ะ" ไอ้รามที่นั่งอยู่เงียบๆแทรกขึ้นมา

"อย่าพูดถึงเหอะ กูเบื่อ" ไอ้พวกนี้รู้เรื่องของชินินดี พวกมันมักจะเจอเธอบ่อยๆเพราะแอบตามผมมาซึ่งผมก็รู้ตัวทุกครั้ง และมันก็ล้อผมมาตั้งแต่นั้น อาจจะจริงที่ผู้ใหญ่พวกเราหวังให้เราเป็นมากว่าเพื่อน แต่โทษทีว่ะมันคงเป็นไปไม่ได้

"พี่ตากสินขอนั่งด้วยได้ไหมคะ พอดีรินรอเพื่อนตอนนี้เลยอยู่คนเดียว"

ผมเงยหน้ามองเสียงเล็กที่กำลังเอ่ยถาม เธอเป็นรุ่นน้องที่คณะแถมยังเอ็กซ์มาก ช่วงนี้ผมคุยๆกัยเธออยู่ 

"ได้ครับ พี่กำลังต้องการอยู่พอดี" ผมพูดเสียงอ่อนก่อนจะยิ้มบางๆให้ ทำให้คนร่างบางตรงหน้าไม่รีรอนั่งลงข้างผมทันที

"แหมมึงมันสองมาตฐาน ทีกับชินินมึงไม่เห็นทำอย่างนี้"

"มันคนละชั้นกันครับเพื่อน"

ผมพูดอย่างยกยิ้ม แล้วเราก็นั่งคุยกันพักใหญ่ ผม บางทีผมก็อยากจะมีชีวิตที่ไม่มีเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอเหมือนเวรกรรมที่คอยตามผมไม่ว่าผมจะไปไหน เข้ามามีส่วนในชีวิตของผม

ผมรู้จักชินินตั้งแต่เด็ก ผมค่อนข้างจะดีกับเธอแต่ผ่านไปเมื่อเธอบอกความรู้สึกต่อผม ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนเริ่มตีตัวออกห่างและเริ่มเกลียดเธอในขณะที่เธอพยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามา

"นี่แกทำอะไรฮะ" อยู่ๆมันก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมเลิกสนใจจากเหล้าตรงหน้าพลางหันไปมองผู้หญิงร่างบางที่กระชากน้องรินให้ออกห่างจากผมจนร่างเธอเซไปอย่างแรง

"แกนั่นแหละทำอะไร ออกไปให้ห่างจากตากสิน" ผมมองการกระทำของคนตรงหน้า ชินินตะคอกเสียงกดต่ำ เธอมักจะกลายร่างเป็นนางมารร้ายทุกครั้งที่มีผู้หญิงเข้ามายุ่งวุ่นวาย

"แกเป็นใครฮะ พี่สินทำไมผู้หญิงคนนี้มาทำร้ายริน"

"เป็นใครก็ไม่เห็นจำเป็นต้องรู้ ที่รู้คืออย่ามาเข้าใกล้ตากสินอีก"  เธอประกาศเสียงดังอย่างหาเรื่อง ผมที่อยู่ดูต่อไปไม่ได้จนต้องรุกก่อนจะคว้าแขนยัยชินินเพื่อลากตัวปัญหาออกมา

"ออกมานี้" ผมพูดเพียงประโยคเดียวก่อนจะออกแรงดึงให้เธอเดินตามมา ผมลากเธอออกมาจากคลับพลางเดินไปยังรถ แต่เธอก็ตามมาโดยดี

ผมเปิดประตูรถของตัวเองก่อนจะผลักเธอไปที่เบาะข้างคนขับ ส่วนตัวเองก็ขึ้นไปขับรถ

ใช่เวลาสักพักเราก็มาถึงคอนโด ระหว่างทางเราไม่มีเสียงพูดกันเลยแม้แต่นิดเดียว ผมเห็นหน้าเธอแวบหนึ่งที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง

"ต่อไปอย่าไปยุ่งกับรินอีก" ผมบอกก่อนจะจ้องไปยังสีหน้าเรียบเฉยนั้น เราทั้งสองยังคงไม่ได้ลงจากรถเพราะผมแค่จะเตือนเธอ

"ได้ ถ้านายไม่ไปยุ่งกับเธอ"

"ฉันเตือนเธอ ถ้ายังไปยุ่งอีกมันจะไม่จบแค่ลากเธอออกมาแน่" ผมไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับใครเพราะยัยนี่เป็นคนอารมณ์ร้าย ถ้าไปหาเรื่องใครเพราะผมเข้า มันคงไม่ดีแน่

"ก็ถ้านายไม่ไปยุ่งกับใคร ฉันก็จะไม่ไปยุ่งกับคนนั้น"

"แล้วไง...ฉันจะยุ่งกับใครมันก็เรื่องของฉันป่าววะ ไม่ใช่เจ้าชีวิตอย่าคิดจะผูกคอฉันได้"

"งั้นฉันจะฟ้องแม่นาย  นายคงไม่อยากโดนด่าเรื่องที่นายไปยุ่งกับผู้หญิงสินะ"

ยัยนี้จับจุดผมถูก ยัยนี้ชอบเอาเรื่องที่ตัวเองไม่ชอบที่ผมทำไปฟ้องแม่ ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วเพราะงั้นยัยนี้ถึงไม่โตซักที แล้วผมก็ไม่อยากจะมีปัญหากับแม่เท่าไร

ไม่ใช่พ่อแม่ผมห่วงเรื่องผู้หญิงหรอก แต่เพราะมันติดที่ยัยนี้ พวกเขาจับคู่ให้ผมเรียบร้อยแล้วซึ่งก็คือยัยนี้ แต่ผมไม่เคยจะเห็นด้วย

"เป็นเด็กรึไงวะ เลิกยุ่งกับฉันซักทีเหอะ"

"..."

"ไปตายซะได้...ก็คงจะดี" บางทีผมก็พูดกับเธอแรงไป แต่ก็ปากมันพูดออกไปแล้วก่อนที่สมองจะคิด แต่เชื่อเหอะเธอไม่สะทกสะท้านหรอก เจอหนักกว่านี้ก็เคย...

"นายจะไล่ฉันไปถึงเมื่อไร นายเองก็รู้ว่าฉันไม่เคยไปไหน"

"เพราะเธอหน้าด้านไง...วันไหนความหน้าด้านลดลงเธออาจจะไปจากฉัน"

ตามผมตลอด ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใจ แม้ว่าผมจะไม่เคยแคร์เธอเลยก็ตาม อยากจะรู้ในจิตใจเธอรู้สึกยังไงกันแน่ถึงทำให้เธอต้องการผมมากขนาดนี้

"เพราะฉันรักนายต่างหาก" 

"เพราะฉันไม่ได้รักเธอต่างหาก..."

มันโกหกทั้งนั้นเธอแค่เห็นแก่ตัว แค่รักตัวเอง พ่อแม่ เพื่อนรวมทั้งพ่อกับแม่ของผมทุกคนต่างรักเธอ แล้วเธอต้องการอะไรอีก เพราะผมไม่ได้รักเธอไง เธอต้องการให้ทุกคนรักสินะ...ยกเว้นผม

"...."

"เพราะเป็นอย่างนั้น เธออยากจะได้ความรักจากฉันนักสิ พอได้มันไปเธอก็ไม่สนใจมัน เธอแค่อยากเอาชนะ เธอแค่อยากจะอยู่เหนือกว่า"

"ไม่ใช่"

"เพราะงั้นเธอจะไม่ได้มัน ลองเป็นคนแพ้ดูบ้าง เธอไม่ลองแพ้ดูเธอจะไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไง คนที่ถูกกระทำมันรู้สึกยังไง" 

ผมบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง น้ำเสียงกดต่ำเอื้อมมือไปบีบไหล่คนข้างกายไว้ออกแรงบีบตามอารมณ์ เธอมันไม่เคยรู้อะไรเลย...

เมื่อตอน ม.ต้นผมดีกับเธอยังไงตอนนี้ผมทำมันไม่ได้อีกแล้ว มันจะไม่มีความรู้สึกเดิมหลงเหลืออีก

ยังจำตอนนั้นได้ดี วันที่ผมเลิกเรียนกลับมาบ้าน แล้วแม่ผมก็พาไปหาเพื่อนแม่ ซึ่งมันก็คือบ้านของชินินเด็กผู้หญิงที่ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ ผมรู้จักเธอดีจนเราสนิทกันในระดับหนึ่ง

พอมาถึงบ้านผมก็ตรงดิ่งไปทางสวนหลังบ้านเพราะคุณน้าไพลินแม่ของชินินบอกว่าเธอเล่นกับเพื่อนอยู่หลังบ้าน

ผมชอบทุกเวลาที่จะได้เจอเธอ แม้ว่าเราจะเจอกันบ่อยในโรงเรียนก็ตาม ผมค่อยๆเดินอย่างเงียบจนโผล่หน้าออกมานิดหน่อยเพื่อแอบมองเด็กผู้หญิงหน้าตาหน้ารัก ผิวขาว ผมเปียยาวสองข้างในชุดนักเรียนนั่งกับเพื่อนอีกคน

'นี่ๆ นินมีคนที่ชอบไหม' เด็กผู้หญิงอีกคนถามขึ้น 

'ไม่มีหรอก เราไม่คิดจะชอบผู้ชายคนไหน' 

'แล้วตากสินที่เคยอยู่กับนินล่ะ นินได้ชอบเขาไหม' เด็กคนนั้นถามขึ้นอีกครั้ง ผมเลือกที่จะยืนหลบมุมอยู่อย่างนี้ เพื่อรอฟังสิ่งที่พวกเธอพูดกัน

'ไม่ล่ะ สินก็แค่เพื่อน เธอถามทำไม..ชอบเขาเหรอ' 

'อือ เธอยกให้ฉันได้ไหม' ผมยืนฟังบทสนทนาเหล่านั้นค่ออยากรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นอีก แต่เธอมองผมเป็นแค่เพื่อนเองเหรอ...คิดอย่างนั้นมาตลอดเลยสินะ

'เอาไปสิ  แต่ต้องหลังจากที่เขารักฉันแล้วนะ ถึงตอนนั้นฉันก็จะไม่สนใจสินอีก'

ผมถึงเขามือไม้อ่อน ไม่คิดว่าจะได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา ผมเก็บเรื่องนี้ำว้คนเดียวและล้างสมองตัวเองให้เกลียดยัยผู้หญิงคนนี้เข้าไส้

มันไม่เหมือนเดิมตั้งแต่ตอนนั้น จะเลิกสนใจไม่เห็นค่าเมื่อผมรักเธอ...เพราะงั้นอย่าหวังว่าจะได้ความรักจากผมเลย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น