Darkqueen__

เรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงมากใครรับไม่ได้ไม่แนะนำให้อ่านนะคะ ส่วนใครที่ชอบแนวพระเอกร้ายๆเรื่องนี้ตอบโจทย์มากและขอบคุณแรงสนับสนุนยอดไลค์ยอกเม้นด้วยนะคะขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : SADISM 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2563 00:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
SADISM 5
แบบอักษร

หญิงสาวที่นอนโทรมอยู่บนเตียงละเมอขึ้นพร้อมกับดิ้นไปมาจนแม่บ้านที่คอยเฝ้าดูอยู่ถึงกลับตกใจขึ้นเมื่อร่างบางของหญิงสาวดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ สองมือจิกผ้าห่มข้างตัวแล้วสะบัดหัวไปมาจนผมเผ้ากระเจิดกระเจิงปิดหน้าปิดตาของเธอเอาไว้

 

"ไม่อย่าทำ อย่าทำเลย อย่าฮึก~~ อย่าทำแบบนี้เลย วีไม่ได้ทำอะไรผิดได้โปรดอย่าทำอะไรวีเลยฮึก~ฮือออ~"

 

วีนินละเมอออกมาพร้อมกับดิ้นไปมาด้วยพิษไข้ทำให้เธอเองละเลอสิ่งที่คิดและหวาดกลัวออกมาแบบนั้น

 

"อย่าทำนะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด"

 

เธอสะดุ้งขึ้นมาสุดตัว ทั้งๆที่ห้องเปิดแอร์จนเย็นเฉียบแต่ตามเนื้อตามตัวกลับมีเหงือซึมออกมา ไรผมที่เปียกชื้นทำให้ผมเกาะปิดอยู่บนหน้า ประตูห้องถูกเปิดออก เธอหันไปมองผู้ที่เข้ามาเยือนอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมาห๊ะ! จะเรียกร้องความสนใจอะไรอีก ถึงสำออยไม่เลิกขนาดนี้วีนิน!!"

 

คำพูดร้ายกาจหลุดออกมาจากปากของเขา ทำไมเขาไม่เคยคิดในแง่ดีกับเธอเลย แถมทุกครั้งที่เจอกันก็ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะพูดจาดีๆกับเธอเลยซักครั้ง

 

"วีไม่ได้เรียกร้องความสนใจอะไรเลยนะคะ"

 

"แล้วสิ่งที่เธอทำอยู่นี่มันเรียกว่าอะไรวีนิน"

 

เขาพูดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆเธอพร้อมกับบีบปลายคางของเธออย่างแรงจนเธอเองต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

 

"อย่าทำตัวให้มันมีปัญหามากนักนะวีนิน ฉันไม่ได้ใจดีแล้วก็ไม่คิดจะปรานีผู้หญิงแบบเธอถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามีปัญหาให้มันมากนัก"

 

ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรงจนใบหน้าเล็กเรียวสะบัดตามแรงก่อนที่เขาจะเดินออกไป เหลือทิ้งไว้แต่ความเจ็บปวดจากคำพูดของเขา น้ำตาเม็ดใสๆร่วงหล่นลงมาเธอได้แต่ฟุบหน้าลงก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้

 

แม่บ้านวัยกลางคนเห็นก็อดสงสารหญิงสาวไม่ได้เลยเดินเข้ามานั่งข้างๆก่อนจะปลอบเธอ

"คุณซีนแกอารมณ์ร้ายแบบนี้แหละค่ะ คุณอย่าคิดมากเลยนะคะป้าอยู่ที่นี่มานานคุณซีนแกก็ไม่ได้ใจร้ายอะไร"

 

"แล้วทำไมเขาถึงเอาแต่พูดจาหรือทำร้ายแต่หนูด้วยคะ หนูไม่ได้ผิดอะไรแต่ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ ทำไมเขาไม่ยอมเชื่ออะไรเลย"

 

"ป้าก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณซีนถึงร้ายกับคุณนักแต่แกก็คงมีเหตุผล ป้าว่าคุณพักเถอะค่ะยิ่งไม่สบายอยู่เดี๋ยวมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่"

 

แม่บ้านพูดขึ้นก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆเตียงที่เธอนอนอยู่ หญิงสาวค่อยๆล้มตัวลงนอนแต่เธอไม่ได้หลับหรืออะไร แล้วเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนี้ทั้งๆที่เธอเองไม่ผิดแล้วน้องของเขาเป็นใครเธอก็ไม่รู้ ถ้าเขามีเหตุผลจริงๆทำไมเขาถึงไม่ยอมฟังเธอบ้าง เขามันก็แค่คนที่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่คนแบบนี้เหรอที่คนที่นี่ต่างนับถือเขาไม่น่านับถือเลยซักนิดเขามันก็แค่คนที่ชอบรักแกคนอื่นก็เท่านั้นเองหญิงสาวได้แต่คิดกับตัวเองด้วยความน้อยใจ

 

หญิงสาวตื่นขึ้นมาก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองจนเรียบร้อยถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่หายดีแต่เพราะไม่อยากฟังคำพูดถากถางของเขาเธอจึงตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้ทำหน้าที่ของเธอเขาจะได้เลิกด่าเลิกว่าเธอซักที

 

วีนินทำความสะอาดตามตู้หรือโต๊ะต่างๆที่มีอยู่ในห้องก่อนที่เธอจะทำความสะอาดตามพื้นทีหลังจนห้องดูสะอาดตามากกว่าเดิม เธอกำลังจะหันหลังเพื่อออกจากห้องนี้เพื่อไปทำความสะอาดห้องนอนของเขาต่อ แต่หญิงสาวก็ต้องตกใจเมื่อเจอเข้ากับเขาที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอไม่อาจรู้

 

"ตกใจอะไรขวัญอ่อนจริงเลยนะ"

 

"ขอโทษค่ะ วีไม่คิดว่าคุณจะอยู่ในนี้ด้วย"

 

"ก่อนจะไปทำความสะอาดห้องของฉัน ไปทำอาหารมาให้ฉันก่อน"

 

"ค่ะ รอซักครู่นะคะ"

 

ในเมื่อเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เธอต้องทำทุกอย่างที่เขาสั่งเธอไม่อยากมีปัญหาอีกอย่างถ้าเธอเชื่อฟังเขา เขาอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้ หญิงสาวคิดได้อย่างนั้นต่อไปนี้เธอก็ต้องทำตัวดีๆเข้าไว้นั่นคือการอยู่รอดของเธอ

 

วีนินหายเข้าไปในครัวซักพักก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับอาหารและน้ำที่จัดอยู่ในถาดเสริฟอาหารนั้น เธอเดินเอาหารที่พึ่งทำเสร็จเอาเข้าไปให้เขาที่นั่งอยู่ในห้องก่อนจะวางลงตรงหน้าเขา เธอที่กำลังจะเดินออกไปก็ต้องชะงักเมื่อเขาเอ่ยพูดขึ้น

 

"เดี๋ยว! นี่เธอจะไปไหน"

 

"ไปทำงานของฉันต่อไงคะ"

 

"ฉันยังไม่ได้ให้ไป" เธอหยุดนิ่งแล้วเดินกลับไปที่เดิมนี่เขายังจะต้องการอะไรอีก

 

"มายืนตรงนี้สิ"

 

เขาพูดแล้วชี้ที่ข้างๆเขาทำไมต้องไปยืนตรงนั้นยืนตรงนี้ก็ได้นี่ แต่ถึงเธอจะคิดค้านในใจแต่ในความเป็นจริงเธอก็เดินไปตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่าย แต่สิ่งที่เขาพูดต่อจากนี้มันทำให้เธอตกใจและพูดอะไรไม่ออก

 

"ถอดเสื้อผ้าของเธอออกซะ แล้วก็มาป้อนฉัน"

 

เขาเป็นบ้าไปแล้วรึไงกันทำไมต้องให้เธอคำอะไรแบบนี้เธอคิด หญิงสาวไม่ใช่คนใจกล้าที่จะได้ถอดเสื้อผ้าแล้วยืนต่อหน้าผู้ชายโดยไม่คิดอะไร

 

"ยื่นบื่ออยู่ทำไม ถอดมันออกซะ!"

 

เธอได้แต่ยืนนิ่งๆเธอไม่อาจจะทำแบบนั้นได้ ใบหน้าของหญิงสาวซี้ดเผือดขึ้นมาทันทีที่เขาพูด เธอลนลานไปหมด

 

"อย่าให้ฉันต้องพูดมันอีกครั้งนะวีนิน ถอดมันออกซะ!!"

 

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาพูดมันออกมาดังซะจนคนฟังอย่างเธอกลัวว่าเขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ มือไม้ที่สั่นเทาของเธอยกขึ้นเพื่อถอดเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นออกเหลือเพียงชุดชั้นในตัวน้อยที่มันปกปิดของสงวนของเธอไว้

 

"เธอนี่มันใส่ลายลูกไม้ขึ้นจริงๆนะวีนิน แล้วเธอจะให้ฉันทนได้ยังไงกันหื้ม "

 

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาลงเธอไม่อาจมองไปที่เขาได้ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของเขามันยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวเขาขึ้นมาเท่าตัว มือหนากระชากข้อมือเล็กให้เข้าไปใกล้ๆ หญิงสาวกำมือแน่นพร้อมกับเริ่มกัดที่ริมฝีปากของตัวเอง เธอได้แต่ยืนแข็งทื่อก่อนที่เขาจะผลักให้เธอนั่งบนโต๊ะทำงานของเขา

 

"ป้อนฉันสิ ทำให้ฉันพอใจเธอจะปลอดภัย"

 

ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆเธอก่อนจะกระซิบเบาๆที่ของหูของร่างบางตรงหน้าเขา หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็ตักอาหารในจานก่อนจะป้อนเขาทีละคำ มือบางสั่นย่างเห็นได้ชัดจนเขาพูดขึ้นอีกครั้ง

 

"เธอกลัวฉันหรอหื้มมม" ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับวางมือบนขาเรียวก่อนจะลูบไล้ไปมาจนทำให้เธออยู่ไม่สุขและลนลานขึ้นมากกว่าเดิมเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรมากกว่านี้

 

"ว่ายังไงเธอกลัวฉันรึไงวีนิน"

 

หญิงสาวที่อยู่ภายใต้อำนาจของเขาทำได้แค่ส่ายหัวไปมา เธออยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็กลัวเขาจนไม่กล้าจะร้องเธอวางจานอาหารลงเมื่อเขาเท้ามือทั้งสองข้างท้าวที่โต๊ะทำให้เธอต้องอยู่ตรงกลางระหว่างแขนสองข้างของเขา

 

"ส่ายหัวนี่ไม่กลัวฉันใช่รึป่าววีนิน"

 

มือหนาลากมือผ่านต้นแขนเธอขึ้นมาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ไหล่ของเธอก่อนจะดึงสายบราเซียร์ให้ล่นลง ร่างบางเริ่มกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ทำให้เธอร้องไห้ออกมา

 

"ร้องทำไมฉันไม่ได้จะไล่เธอไปลงนรกนะ ฉันกำลังจะส่งเธอไปสวรรค์ต่างหากหล่ะวีนิน"

 

ความคิดเห็น