🌹Rosé.🌹

กูคืนคนที่จะลากมึงลงนรก...

11 E N D ฟินๆ++ จบแบบไม่จบ (ภาคลูกชายต่อจร้าาา)

ชื่อตอน : 11 E N D ฟินๆ++ จบแบบไม่จบ (ภาคลูกชายต่อจร้าาา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2561 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 E N D ฟินๆ++ จบแบบไม่จบ (ภาคลูกชายต่อจร้าาา)
แบบอักษร

--

Instagram

Pastel_ll


อาหารมื้อแรกของลูก แต่พ่อจะกินใครจะห้าม!? ปล.คุณแม่ทำให้ @Minii_ii


คนถูกใจ 541,120 คน 


แสดงความคิดเห็น..



"ป๊าาา แย่งพอลทำไมฮ้าบบ"

เด็กน้อยกำลังนั่งเถียงกับผู้เป็นพ่ออยู่ที่ปาร์ตี้สวนหลังบ้านริมสระน้ำ


"เอางี้ ป๊ามีข้อเสนอ เรามาแบ่งกันกินดีกว่าเน้อะ"


"ไม่ฮ้าบบ มี๊ทำให้พอลน่ะ ป๊ามาแย่งตะไม"

เด็กน้อยค้านหัวชนฝา ไม่ยอมให้คนเป็นพ่อกินด้วย


"โหหห ไรอ่ะ ป๊าก็อยากกินฝีมือมี๊น่ะ พอลใจร้ายกับป๊า ระวังเถอะ! ป๊าจะไม่ตีพอล แต่จะไปตีมี๊แทน!!!"


"ก็ได้! พอลยอมให้ป๊ากินด้วย แต่ห้ามตีมี๊น่ะฮ้าบ พอลกลัวมี๊เจ็บ"


เด็กน้อยตักไข่เจียวเเละยื่นไปตรงปากพ่อก่อนจะยัดเข้าปากโดยไม่บอกกล่าว


"พอล! เห้อออ ง่ำๆ.. ป๊าก็ตีมี๊ทุกวันแหล่ะ ไม่เห็นมี๊เจ็บเลย มี๊ออกจะมีความสุข"


"0.0 มี๊มีความสุขหรออ งั้นพอลจะตีมี๊ด้วยได้ไหมฮ้ะ"


พ่อหันขวับมาหาลูกจ้องตาเขม่งเลย นิสัยใครว่ะ หื่นเเต่เด็กเลยน่ะมึงง เขาได้แต่คิดในใจ แต่จะโทษใครได้ ในเมื่อเชื้อมันแรงง^^


"ไม่ได้ พ่อตีได้คนเดียว ถ้าพอลตีมี๊พอลจะเป็นเด็กนิสัยไม่ดีน่ะ"


"งั้นป๊าก็เป็นป๊านิสัยไม่ดีสิฮ้าบ"


เห้อออ เขาจะเถียงกับลูกชนะไหมน่ะ"


"สองพ่อลูกนี่คุยไรกันจ้ะ"

อยู่ๆ ลุกแก้วก็เดินมาแล้วทักสองพ่อลูก เด็กหนุ่มเห็น คุณน้าแล้วอมยิ้มน่ารัก และบิดตัวไปมาดด้วยความเขิน พอลมักจะเป็นแบบนี้เมื่อเห็นสาวๆเพื่อนแม่ แต่ก็ชอบโดนคุณอาๆลุงๆเพื่อนพ่อดุ เพราะอะไรก็ไม่รู้


"น้าแก้วฮ้าบบ อุ้มพอลหน่อยยย"


อึ้บบ!


"หู้ยยย ตัวหนักขึ้นป้ะเนี่ยย พี่พาสเทลค่ะ ปาร์ตี้เริ่มแล้วน่ะค่ะเพื่อนๆพี่ให้เข้าไปในงานค่ะ"


"อือ ฝากพอลด้วยน่ะ เดี๋ยวตามไป"


พอเห็นลูกและแฟนเพื่อนเดินเข้างาน พาสเทลก็กดมือถือดูคอมเม้นในโพสที่เพิ่งลงไปสักพัก ก่อนจะเดินเข้างาน


..

...

-อพอลโล่-

"แหมมม๋ ไอ่แสบบ กลับมาพร้อมโดนสาวอุ้มมาเลยน่ะ"

คุณอา โรมันทักผม ขณะที่น้าลูกแก้วอุ้มผมไว้ในโอ้มอก


ผมยิ้มให้คุณน้าและคุณอาทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะหันไปมองรอบๆ หามี๊ เพราะเมื่อกี้ผมยังคาใจที่ป๊าบอกว่าจะตีมี๊


"พอลมองหาใครหรอลูก"

สักพักคุณมี๊ก็เดินออกมาพร้อมอาหารและขนม แม่นมก็เดินถือถาดอาหารตามด้วยคนใช้ตามมี๊มาติดๆ


"มี๊ฮ้ะ เมื่อกี้ป๊าแย่งอาหารที่มี๊ทำให้พอลกินอ่ะ แล้วพอลบอกไม่ให้กิน แต่ป๊าขู่พอลว่าจะตีมี๊ด้วย"


"...แล้วไงต่อค้าบ"

มี๊อุ้มผมก่อนจะวางลงบนตักท่านโดยที่มี๊กำลังนั่งข้างๆคุณน้า


"แล้วผมก็บอกว่าห้ามตีมี๊ เดี๋ยวมี๊จะเจ็บ"


"หื้มมม"

คุณลุงๆทั้งหลายที่สนใจอะไรไม่รู้หันมาสนใจที่ผมเล่า และทำหน้าจริงจัง


"ป๊าบอกว่า ป๊าตีมี๊ทุกกกกวันเลยฮ้ะ แล้วมี๊ก็มีความสุขด้วยเวลาที่ป๊าตีมี๊ ละ..อุ๊บบ"


ผมกำลังเล่าแต่มีมือหนาๆของคนที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นป๊ามาปิดปากผมเหมือนกับว่าไม่อยากให้ผมเล่า และมันก็จริง เพราะป๊าดึงตัวผมไปนั่งตักท่านและปิดปากผมไว้ก่อนที่คุณมี๊และคุณน้าคุณลุงจะมองมาทางป๊ากันหมด..งึ?ป๊าไปทำอะไรที่ผิดมาหรอ


"ป๊าฮ้ะะ ทำไมคุณมี๊และทุกคนมองป๊าแบบนั้นล่ะฮ้ะ"

ผมจับชายเสื้อป๊าแล้วเขย่าไปมา แต่ป๊าก็พูดอะไรไม่รู้ผมไม่เข้าใจ


"แค่แหย่เล่นเองน่าาา อย่าทำหน้่าแบบนั้นกันสิ ป่าวสอนพอลเลยน่ะ"


"ไอ่ชั่ว ใครใช้ให้มึงพูดกับลูกเรื่องแบบนี้ว่ะ เด็กมันจะเป็นคนดีไอ่นี้ก็ชักลูกให้ลงทางไม่ดี"

อยู่ๆคุณลุงแกรมเมอร์และคุณลุงวินเทจก็ว่าป๊า และทุกคนก็ต่างรุมป๊า


"ป๊า ผมหิวแล้วว เราไปหาไรกินดีกว่าฮ้าบบ"


"เห้อออ ค้าบๆ"

ป๊าดูเหนื่อยๆ หรือว่าผมจะตัวหนักแล้วน่ะ?


"ป๊าเหนื่อยหรอ งั้นป๊านั่งตรงนี้แหล่ะ เดี๋ยวพอลจะไปเอาน้ำมาให้"

แต่ป๊ากับจับมือผมไว้ 


"ไม่ได้เหนื่อยคับ ป่ะเราไปหาของกินกัน"

เราเดินจูงมือกันไปตรงโต๊ะที่ต่อเรียงกันยาวเป็นสิบๆโต๊ะ แต่ละโต๊ะเต็มไปด้วยจานอาหาร


"พอลอยากกินไร ฮึ่บบ"

ปีาอุ้มให้ผมขึ้นไปนั่งคร่อมตรงไหล่ป๊า ทำให้ผมเห็นหน้าตาอาหาร


"ป๊าฮ้ะ ถ้าผมโตขึ้นผมจะมองเห็นในมุมมองแบบนี้หรอฮ้ะ"


"ใช่ เพราะฉะนั้นต้องตั้งใจเรียนน่ะ จะได้เก่งๆ หล่อๆ หุ่นดี เหมือนป๊าไง"


"คับบ!! งั้นป๊าก็บอกให้มี๊ซื้อหนังสือเรียนให้พอลสิ"


"ตอนนี้ยังเด็กอยู่เลยน่ะ"


และพวกเราก็จบการสนทนาแค่นั้นก่อนที่ปาร์ตี้จะดำเนินต่อ และชีวิตก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนเด็กน้อยอายุ3-4ขวบโตขึ้นถึงอายุ10ขวบ



..

...

-อพอลโล่-

ตอนนี้ผมอายุ10ปีพอดีครับ และวันนี้ก้เป็นวันเกิดผมซึ่งพึ่งจะเป่าเค้กไป เพื่อร่วมห้องของผมก็มาร่วมงาน และนางฟ้าคนนั้นก็มาด้วย ผมอยากจะบอกว่าผมชอบเธอคนนั้นมากๆ แต่ผมยังเด็กอยู่ไง แต่ชอบก็คือชอบแหล่ะเน้อะ เธอคนนั้นชื่อว่าแคนดี้


กองของขวัญกองโตวางอยู่บนโต๊ะหน้างานเต็มไปหมด ทุกคนที่เข้ามาร่วมงานต่างอวยพรให้ผม รวมถึงคุณครูประจำชั้และในโรงเรียนผมต่างก็มาร่วมงาน? และจ้องจะจับพ่อผมกิน ฮึ่ยยย


"พอล มานี่สิ มาแกะของขวัญกัน ทุกคนมารอให้ลูกแกะของขวัญให้ดูแล้วน่ะ"

คุณแม่เรียกผมให้เข้าไปในงาน ผมหันไปมองก็พบว่าแคนดี้นั่งลงตรงตักคุณแม่ เพราะผมเคยเล่าเรื่องแคนดี้ให้คุณพ่อและคุณแม่ฟังหลายรอบเลย และดูเหมือนว่าคุณแม่จะชอบเธอด้วย ผมแก่แดดไปไหมล่ะ หึๆ


แคว่กกๆ"

เสียงฉีกกระดาษห่อของขวัญดังเป็นระยะๆ เมื่อผมแกะกล่องของแต่ล่ะคน


"..หื้มม"

ผมก้มมองตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่อยู่ในกล่องก่อนจะดึงมันออกมาจากกล่องและกวาดสายตามองไปรอบๆโต๊ะว่าเป็นของใคร?


"ของเราเอง..คะ คือเราไม่รู้ว่าพอลจะ ชอบรึป่าวว" แคนดี้บอก


"ชอบบ ชอบสิ^^"


"อ้ะแห้มม ลูกมึงยิ่งโตยิ่งแก่แดดเหมือนพ่อเลยว่ะ"

ผมได้ยินเสียงลุงซัมเมอร์กระซิบคุณพ่อ ถึงจะอยู่ใกล้แค่นี้แต่เสียงดังเหมือนคุยกันเลยเน้อะ


ชิ้นต่อไป มันเป้นกล่องสีดำกำมะหยี่หนาๆ หนักๆ ผมแกะกล่องออกมาก่อนจะมองไปที่หน้าพ่อ พ่อพยักหน้าแล้วยิ้มให้ เพราะนี่คือกล่องของขวัญของพ่อ และมันคือหนังสือเล่มหนานับสิบเล่มที่อยู่ในกล่องนี้ และมันก็เป็นหนังสือเกี่ยวกับฟิสิกเคมี ชีวะ


เพราะอะไรน่ะหรอที่พ่อให้ของแบบนี้ ถึงผมจะอายุน้อย แต่อ่านเข้าใจน่ะคับ เพราะอีกไม่นานผมจะไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น ที่ๆคุณพ่อ และลุงเอ๊กซ์เซลเคยเรียน มันเป็นหลักสูตรของพวกอัจฉริยะที่เรียน เพราะเรียนร่วมกับคนทั่วไปไม่ได้ เพราะสมองไปเร็วมาก และผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่ต้องทนนั่งเรียนกับพวกสมองช้ากว่าพระเจ้าหอยทากไม่มีกระดอง ผมเลยเลือกที่จะไปเรียนที่สถาบันนั่น


"เอ่อ..คือ คุณชายจะอ่านออกหรอค่ะ คือนี่มันเป็นหนังสือระดับม.ปลายเลยน่ะค่ะ"

คุณครูแองจี้เอ่ยทักเมื่อเห็นหนังสือที่ดูหน้าปวดหัวขนาดนี้เป็นของผม ก่อนที่ลุงเอ๊กซ์เซลจะบอกความรู้ให้ ดูข้างนอกผมจะหยิ่งกับทุกคนที่ไม่สนิทด้วยน่ะ ยกเว้นคนในครอบครัวที่คุ้นเคยตั้งแต่เด็ก


"คือหลานผมไอคิวจะ200 เเล้วคับ  แล้วปีหน้าจะส่งให้ไปเรียนต่อที่ splendour​Splendour University **(ไม่มีอยู่จริงน่ะจ้ะ แปลความหมายก็คือมหาวิทยลัย Splendour​ แปลว่าอัจฉริยะ น่ะจ้ะ) <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​น่ะคับ"


"0.0 คะ..ค่ะ"


..

.....

หลังจากเลิกงานวันเกิด ผมก็เข้าห้องนอน จะบอกว่า คุณพ่อไล่ให้ผมมานอนคนเดียวโดยที่สร้างห้องไว้ให้ตั้งแต่ผมอายุ5ขวบ เอ่มมน่ะ รู้ว่าอยากจะอยุ่กับแม่สองคน

ผมเดินเข้ามาในห้องน้ำโดยมีคนรับใช้เดินตามมาเตรียมน้ำในอ่างจากุชชี่และเตรียมชุดนอนให้ คนรับใช้คนนี่ผมสนิทกันเธอมากก จะมีคนรับใช้ที่สนิทมากอยู่สองคนก็คือ คนนี้ พี่พัท และอีกคนคือ นาย อายุไร่เรี่ยกับผมแต่นายเคารพผมมาก ผมเล่นกับนายมาตลอด ไปไหนมันก็ไปด้วย เรียนก็เรียนด้วยกัน พ่อกับแม่คอยให้นายกับผมดูแลกันเอง และท่านทั้งสองหวังจะให้ผมกับมันสนิทกันเยอะๆเพื่ออนาคตละมั้ง


"เออ..คืออ"

"มีอะไรคับ?"

พี่พัทดูอ้ำอึ้งที่พูดออกมา แต่ให้เดาผมน่าจะรู้น่ะว่าเรื่องอะไร เรื่องยัย ผิงผิง น้องสาวที่เธอเลี้ยงมาโดยมีพ่อแม่ผมอุปการะ ผมไม่ค่อยชอบผิงผิงเท่าไหร่ เพราะเธอเป็นเด็กตามคนไม่ทัน ชอบโดนคนแกล้ง สารพัด ดูบื้อๆ ซึ่งเทียบกับนาย นายฉลาด ทันคน แถมยังรู้ใจผมอีก แต่เวลาผิงผิงมาหาน่ะสิ เธอจะไปเล่นกับนายมากกว่าผม? เธอกลัวผมล่ะ!!


"พรุ่งนี้คุณท่านให้พี่ย้ายมาอยู่ที่เรือนคนใช้น่ะค่ะ แล้วพี่จะเอาผิงผิงมาอยู่ด้วย เธอจะรบกวนคุณชายไหมค่ะ?"


"....อืมม ไม่เป็นไร ช่วงนี้ผมจะอยู่ในห้องอ่านหนังสือมากกว่า"


แล้วผมก็ใช้เวลาอาบน้ำอยู่นาสองนาน แล้วก็ออกมาแต่งตัวแล้วฟุบหน้านอนบนเตียง เห้ออ อีกไม่กี่เดือนผมก็จะย้ายไปอยู่ญี่ปุ่น พอเรียนจบเมื่อไหร่ก็จะกลับมาบ้าน จะบอกว่าผมหวงของมากๆๆเลยน่ะ พวกของเล่นอ่ะ ผมไม่อนุญาติให้ใครมาเล่นทั้งนั้นยกเว้นแคนดี้กับนายถ้าผมอนุญาติพวกเขาน่ะนะ


ผมนอนอ่านหนังสือฟิสิกเล่มใหม่ที่เป็นของขวัญวันเกิดของผมก่อนจะเผลอหลับไป..


zzzZZ

..




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น