Darkqueen__

เรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงมากใครรับไม่ได้ไม่แนะนำให้อ่านนะคะ ส่วนใครที่ชอบแนวพระเอกร้ายๆเรื่องนี้ตอบโจทย์มากและขอบคุณแรงสนับสนุนยอดไลค์ยอกเม้นด้วยนะคะขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : SADISM 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SADISM 3
แบบอักษร

เมื่อชายหนุ่มเสร็จจากกิจกามที่เขาได้มอบให้เธอร่างหนาก็ลุกพร่วดออกไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองร่างบางที่นอนทุกทรมานเพราะการกระทำของตัวเองเมื่อครู่เลยซักนิด แม้แต่ข้อมือเล็กที่ถูกมัดไว้กับหัวเตียงนอนนั้นเขาก็ไม่คิดที่จะปลดมันออกให้เธอ

 

ร่างบางที่เกือบจะเปลือยเปล่าเพราะเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยนั้นมันแทบจะปิดอะไรไม่ได้เลย วีนินได้แต่นอนแน่นิ่งปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาอยู่อย่างนั้น หญิงสาวที่ยังช็อคกับเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

 

เธอสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงประตูที่เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนที่เดินเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆจนมาหยุดยืนอยู่ข้างๆเตียงที่เธอนอนอยู่ วีนินมองไปที่บุคคลที่มาใหม่ก็เจอเข้ากับหญิงสาวคนนึงอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอก่อนที่เธอคนนั้นจะวางเสื้อผ้าลงแล้วปลดเข็มขัดที่มันมัดข้อมือเล็กของตนออกก่อนจะพูดขึ้น

 

"พี่ซีนให้เอาชุดมาให้เปลี่ยนแล้วบอกให้เธอรีบออกไปหาเขาด้วย"

 

เธอคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไป วีนินลุกขึ้นด้วยความยากลำบากเพราะอาการจุกที่ท้องน้อยและอาการปวดตรงร่างกายส่วนล่างของเธอ

 

เมื่อหญิงสาวจัดการกับตัวเองเรียบร้อยก็รีบเดินออกไปด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลือเพราะเกรงว่าถ้าช้ากว่านี้ตัวเธอเองอาจจะไม่ปลอดภัยได้ แต่เมื่อเธอเดินออกมาก็เจอเข้ากับเขาที่ทำร้ายเธอพร้อมกับชายหนุ่มอีกสองคนที่หันมามองเธอเป็นตาเดียว วีนินได้แต่หลบสายตาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาแม้แต่น้อย

 

"นี่หรอวะคนที่มันทำให้เร็นมันต้องตาย กูขอดูหน้าชัดๆหน่อยซิ"

 

เสียงของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่ร่างหนานั้นจะย่างกายเข้ามาหาเธอพร้อมกับจับปลายคางของหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา แต่ด้วยความกลัวร่างกายของเธอก็สั่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดสายตาที่หลุบต่ำลงเพราะไม่กล้าที่มองหน้าบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองตอนนี้ มือหนาค่อยๆลากมือตามใบหน้าของเธอช้าๆก่อนลากต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงลำคอของหญิงสาว ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องไม่นานเธอก็ต้องนิ่วหน้าลงเมื่อเขาคนนั้นเพิ่มแรงบีบเข้าที่ลำคอของเธอเต็มแรง มือของเธอพยายามแกะมือหนาออกเพราะเริ่มหายใจไม่ออก

 

"เห้ยคริสพอเดี๋ยวแม่งตายก่อน"

 

เสียงทุ้มต่ำของอีกคนดังขึ้นทำให้คนตรงหน้าคลายแรงบีบลงก่อนจะเดินกลับไปที่เดิม ร่างบางยืนหอบหายใจถี่ๆเมื่อเธอเป็นอิสระจากการกระทำเมื่อครู่

 

"หน้าสวยแต่เหี้ยสัส"

 

คริสเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินหนีไปที่อื่นพร้อมกับชายอีกคนที่เอ่ยห้ามเขาไว้ แค่การกระทำของชายหนุ่มที่จับตัวเธอมาเธอก็เจ็บปวดมากพอแล้วนี่ยังต้องมาเจอคำพูดของใครอีกคนอีก ทำไมพวกเขาต้องตัดสินเธอทั้งๆที่ความจริงที่เขารู้มามันผิดทำไมพวกเขาไม่ยอมฟังอะไรเธอวีนินได้แต่คิดแต่เธอพูดมันออกมาอย่างที่ใจคิดไม่ได้ในตอนนี้

 

"กลับเข้าไปในห้องได้แล้วสภาพเธอตอนนี้มันโครตน่าสมเพชเลยว่ะ"

 

พูดจบเขาก็เดินออกไป ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างคนหมดแรงเธอหลับตาลงก่อนที่จะหลับไหลไปเพราะความอ่อนล้าที่เธอเจอมาตลอดทั้งวัน

 

เช้ามืดของอีกวันเธอตื่นขึ้นมาเพราะมีแรงกระชากที่ข้อมือของเธออย่างแรงจนเธอเองรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา วีนินมองไปที่บุคคลที่เข้ามาเยือน คนตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่ใครคนๆนั้นก็คือเขา เขาที่ทำร้ายเธอทุกครั้งที่เจอกันไม่ว่าจะจากคำพูดหรือการกระทำของเขาก็ตาม

 

"จะนอนอะไรนักหนา อยู่ที่นี่มันไม่ได้สบายหรอกนะ"

 

"ฉันก็ไม่ได้จะอยู่ที่นี่นิ" วีนินสวนออกไป

 

"หึ! เธอเลือกได้ด้วยรึไง จำไว้ซะต่อไปนี้ฉันคือเจ้าชีวิตเธอจำใส่หัวเอาไว้ดีๆ"

 

"คุณไม่ใช่"

 

"หึงั้นหรอวีนิน ลุกขึ้นจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย แล้วออกไปหาฉันที่ห้อง อย่าช้าเพราะถ้าฉันรอไม่ไหวเธอนั่นแหละที่จะซวย"

 

คำพูดทิ้งท้ายของเขามันทำให้เธอไม่มีทางเลือก ร่างบางของวีนินค่อยๆลุกขึ้นอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแต่งตัวจนเรียบร้อยดีแล้วถึงออกไปหาเขา

 

สายตาที่เขามองมามันบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจแต่เธอก็ไม่ได้มาช้าอะไร เวลาอาบน้ำแต่งตัวมันก็เป็นปกติของเธออยู่แล้ว แล้วนี่เธอก็รีบสุดแล้วด้วย เธอคิด

"ฉันบอกว่าอย่าช้า แล้วนี่ให้ฉันรอเกือบยี่สิบนาทีเธอคิดว่าฉันควรทำยังไงกับเธอ" เขาพูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขาเอง

 

"ต่อไปนี้เธอต้องตื่นมาทำความสะอาดห้องนี้ให้ฉันทุกวัน อ่ออีกห้องนึงห้องนอนของฉันเธอก็ต้องทำ เธอไม่มีสิทิ์ออกไปจากบริเวรนี้ ถ้าไม่อยากมีผัวหลายคนก็ทำตามที่ฉันสั่ง หวังว่าเธอคงไม่โง่"

 

"ฉันขอติดต่อกับเพื่อนได้มั้ยคะ ฉันอยากคุยกับเพื่อน"

 

"เธอไม่มีสิทธิ์ร้องขออะไรคนที่ไล่คนอื่นไปตายได้แบบเธอไม่สมควรที่จะมาร้องขออะไรจากฉัน ออกไปได้แล้วไป!"

 

เธอสะดุ้งเมื่อเขาตะคอกออกมา นี่เธอต้องอยู่ที่นี่จริงๆเหรอแล้วที่นี่มันที่ไหนกัน เธอเดินไปรอบๆบริเวรที่เธออยู่มันทั้งกว้างขวางและรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาซะเลย เธอเดินไปมาจนชนเข้ากับใครคนนึง เขาคนนั้นที่บีบคอเธอเมื่อวานนี้

 

"ข..โทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ"

 

เธอเอ่ยของโทษเขาออกไป แต่สายตาที่มองมานั้นเหมือนอยากจะฆ่าเธอยังไงยังงั้น วีนินค่อยๆถอยหนีคนตรงหน้าเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ๆเธอ เธอกลัวว่าเขาจะทำกับเธอเหมือนเมื่อวานอีก เธอเลยต้องรักษาระยะห่างของเธอเอาไว้แต่ก็ดันถอยไปชนกับใครอีกคนจนเธอเองตกใจ

 

"เดินมาทำอะไรตรงนี้ไปทำหน้าที่ของเธอซะ"

 

"ค่ะ"

 

เธอตอบออกไปส่วนชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องอีกห้องที่ดูจะเป็นห้องที่คนนอกไม่อาจจะเข้าได้ มันมีอะไรข้างในกันนะ เธอที่ยืนดูอยู่ไกลๆเกิดสงสัยขึ้นมา แต่เธอเลิกสนใจและเดินเข้าไปในห้องที่เขาสั่งให้ทำความสะอาดก่อนหน้านี้ เธอสำรวจภายในห้องมันก็ไม่สกปรกอะไรแต่เธอก็ปัดกวาดเช็คถูตามที่ต่างๆจนเสร็จแต่ก็ใช้เวลานานพอสมควรเพราะในห้องมีพื้นที่มาก เธอเริ่มหิวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวานที่เขาพาเธอมาจนถึงตอนนี้เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

 

วีนินมองไปที่นาฬิกาที่พนังกลางห้องก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆแล้วเธอเดินออกมาก็เจอเขาออกจากห้องนั้นพอดี ผู้ชายคนนั้นที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขาเดินออกไปก่อนแล้ว ส่วนซีนเขากำลังจะเดินผ่านเธอไปแต่เธอเรียกเขาไว้ก่อน

 

"เดี๋ยวค่ะ"

 

"มีอะไร"

 

"ค..คือว่าฉัน ฉันหิวค่ะ"

 

เขาทำหน้ารำคาญเธอหน่อยๆก่อนจะชี้ไปอีกทางแล้วเดินเข้าห้องไป

 

วีนินเดินไปตามทางที่เขาชี้ก่อนจะเจอกับห้องครัวขนาดใหญ่ที่มีของกินมากมายอยู่ในนั้น คคนก็ไม่มีทำไมถึงมีของไว้เยอะนักล่ะเธอสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เธอเลือกที่จะทำอะไรง่ายๆก่อนจะลงมือกินจนอิ่มแล้วทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าห้องเดิมที่เธอพาเธอมา

 

 

ความคิดเห็น