กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 33
แบบอักษร

….Wedding Again 33….

.

.

.

.

"นี่ค่าตัวมึง สามครั้ง" คอปเตอร์ปาเงินจำนวนหนึ่งให้บัสที่กำลังนอนคว่ำหันหน้าไปอีกทางในช่วงสายของอีกวัน เพราะเมื่อคืนหลังจากสงครามรักได้จบลงต่างก็เพลียหลับไปทั้งอย่างนั้น ก่อนจะหายเข้าห้องน้ำไป บัสที่หลับตาอยู่ได้ยินคำพูดที่ทิ่มแทงใจของเขาชัดเจน บัสเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งทุกอย่างพลางรู้สึกไม่อยากจะขยับตัวก่อนจะเผลอหลับไปอีกครั้ง



เมื่อคอปเตอร์อาบน้ำเสร็จก็เห็นว่าบัสยังนอนเปลืองร่างอยู่อย่างนั้น ร่างสูงหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุก่อนจะออกจากคอนโดไป คอปเตอร์ขับรถออกจากคอนโดอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาขับไปยังบ้านของแซน

.

.

.

"จะมาก็ไม่บอก" แซนทักขึ้นขณะเดินไปนั่งลงยังโซฟา


"เป็นไรวะหน้าเครียด" แซนถามขึ้นมาอีกเพราะว่าคอปเตอร์เงียบตลอดตั้งแต่มาถึงและยังมีสีหน้าอมทุกข์อย่างที่ใครก็ดูออก


"มึง" คอปเตอร์เริ่มพูดขึ้นมาเสียงเครียด แซนหันมามองอย่างตั้งใจฟังเพื่อน


"ถ้าคนที่มึง...รู้สึกดีด้วย หลอกมึงมาตลอด มึงจะทำยังไง" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบโดยที่ไม่หันมาสบตากับเพื่อน


"ก็...ไม่ต้องไปยุ่งกับเค้าสิวะ" แซนตอบออกไปพลางนึกสงสัยว่าเพื่อนรักเป็นอะไรขึ้นมา


"มึงไม่คิดจะทำอะไรเลยหรอวะ" คอปเตอร์ถามออกมาด้วยความเจ็บในใจลึกๆ


"ดอกไม้...ถ้ามันมีพิษ มึงยังอยากจะดมมันมั้ย" แซนบอกออกมาเสียงเรียบ คอปเตอร์นิ่งไปนิด


"แต่ถ้าเป็นดอกที่สวยมากๆ แล้วมึง...มึงก็ชอบมันมากล่ะ" คอปเตอร์ถามออกมาพลางนึกถึงร่างกายเปลือยเปล่าที่อยู่บนเตียงนอนของเขาไปด้วย


"ถ้าดอกไม้นั้นชอบกูเหมือนที่กูชอบเค้า เค้าคงจะไม่ปล่อยพิษใส่กู" แซนตอบกลับ คอปเตอร์ขมวดคิ้วขึ้นนิดๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าแซน


"ดอกไม้อะไรของมึงวะ" คอปเตอร์ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ


"แล้วใครหลอกมึงวะ" แซนรีบพูดสวนกลับไป


"ไม่มี กูก็แค่ถามเฉยๆ" คอปเตอร์มองหน้าแซนนิ่งๆ ก่อนจะตอบกลับไปเสียงเข้ม


"ไอ้เตอร์ กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเป็นเชี่ยไร แต่ถ้ามึงยืนยัน ว่ามึงยังอยากจะดมดอกไม้นั่น มึงก็ต้องเตรียมใจยอมรับพิษของมัน หรือไม่ มึงก็รู้อยู่แล้ว ว่าจริงๆ ดอกไม้นั่นไม่ได้มีพิษอย่างที่มึงรู้มา" แซนบอกออกมาเสียงเรียบ คอปเตอร์คิดตามที่แซนพูด เขากำลังคิดว่าเขาเป็นประเภทที่รู้อยู่แล้วว่าดอกไม้มีพิษแต่ก็อยากจะดอมดม หรืออีกใจลึกๆ ก็คิดว่าจริงๆ แล้วดอกไม้นี้ไม่เคยมีพิษตั้งแต่แรกกันแน่


"มันมีพิษแน่ๆ แต่กูก็ไม่อยากปล่อยมันไป" คอปเตอร์บอกออกมาตามความชื่อมั่นของตนเอง


"อะไรทำให้มึงแน่ใจ มึงลองพิสูจน์แล้วหรอ หรือมึงแค่ได้ยินมาจากที่ครูวิทยาศาสตร์สอนเท่านั้น" แซนพูดออกมาอีก


"กูจะต้องพิสูจน์อะไรอีก ในเมื่อมันชัดเจนอยู่แล้ว" คอปเตอร์พูดออกมาด้วยความโกรธแต่อีกใจลึกๆ ก็เจ็บปวดไม่น้อย


"มึงลองดมดอกไม้ดูยัง หรือไม่มึงก็ต้องถามดอกไม้ตรงๆ" แซนถอนหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดออกมา


"ยิ่งคุยกับมึงกูยิ่งงง" คอปเตอร์ย่นคิ้วก่อนจะพูดออกมา


"แล้วตกลงมึงเป็นเชี่ยไร" แซนถามขึ้นมาเพราะรู้จักนิสัยเพื่อนดี


"เปล่า บ้านมึงมีเบียร์ปะ" คอปเตอร์ไม่คิดจะบอกอะไรเพื่อนอยู่แล้ว ก่อนจะถามหาเบียร์เย็นๆ มานั่งจิบแก้เครียด แซนส่ายหัวให้เพื่อนเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบมาให้ ทั้งคู่ดื่มกันไปด้วยความเงียบ แม้ว่าแซนจะถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบจากคอปเตอร์จึงถอดใจที่จะถาม คอปเตอร์จัดการเบียร์ไปสามกระป๋องในขณะที่แซนยังอยู่ที่กระป๋องแรก แซนได้แต่นั่งมองเพื่อนที่ดูหน้ายุ่งครุ่นคิดอะไรตลอดเวลา


"ไอ้แซน" คอปเตอร์พูดขึ้น แซนหันไปมองตามเสียงเรียก


"กูคิดว่ามึงน่าจะตอบคำถามกูได้" คอปเตอร์เริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเงียบไปนาน


"อะไรวะ" แซนถามกลับไป


"คือ ครั้งแรกของผู้ชาย...รู้สึกยังไงวะ" คอปเตอร์อึกอักถามออกไปหน้านิ่ง


"อะไรวะไอ้เตอร์ ทำยังกับมึงไม่เคยมีครั้งแรก...ด้วยมือ..." แซนพูดออกมาพลางขมวดคิ้วด้วยความงุนงง


"ไม่ใช่ กูหมายถึง ผู้ชายที่เป็น..." คอปเตอร์พูดสวนขึ้นมาเสียงเข้ม ก่อนจะเว้นช่วงไว้เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่พูดถึงควรเรียกว่าอะไร


"อ๋อ เป็นเมียมึง" แซนพูดขึ้นมาอย่างเข้าใจ


"สัด มันไม่ใช่เมียกู" คอปเตอร์ว่าแซนกลับไปทันทีไม่จริงจังนัก


"เหี้ย! มึงไปทำกับใครมา" แซนตกใจขึ้นมากับคำตอบของคอปเตอร์ก่อนจะถามกลับไปเสียงดัง


"สัดกูเปล่า กูถามเฉยๆ" คอปเตอร์รีบปฏิเสธออกมา


"เออๆ" แซนตอบรับไปอย่างนั้น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แค่ตอบรับกลับไปให้เพื่อนสบายใจเท่านั้น


"ถ้าเป็นครั้งแรก ต้องเบิกทางให้ก่อน ไม่งั้นเป็นไข้ได้แผลแน่" แซนบอกออกมาน้ำเสียงจริงจัง


"เป็นไข้ด้วยหรอวะ" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงเครียด พลางนึกถึงเมื่อวานที่บัสนอนเปลือยร่างตัวอุ่นๆ อยู่ใต้ผ้าห่ม


"มึงไม่ได้เบิกทางให้เค้าหรอวะ" แซนถามขึ้นมาด้วยความสงสัย


"สัด กูบอกว่าไม่ใช่เรื่องของกู และแม่งก็คงไม่ใช่ครั้งแรก" คอปเตอร์ปฏิเสธออกไปเสียงเข้มพร้อมกับหันไปมองหน้าแซน ก่อนจะหันกลับมามองกระป๋องเบียร์พลางพึมพำประโยคหลังออกมาเสียงค่อย


"แต่ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรก ถ้าทำรุงแรงเกินไปก็ป่วยได้เช่นกัน" คำพูดของแซนทำให้คอปเตอร์นิ่งเงียบไปเสียอย่างนั้น


"ตกลง มึงไปทำใครมา" แซนถามขึ้นมาอีก เพราะเขาแน่ใจว่าเขาคิดไม่ผิดแน่ๆ


"กูแค่ถาม" คอปเตอร์พูดเน้นเสียงออกมาเสียงเข้ม แต่ก็เป็นน้ำเสียงที่เครียดไม่น้อย ก่อนจะกระดกเบียร์เอื้อกใหญ่


"มึงแดกเบาๆ หน่อย เดี๋ยวขับรถกลับเจอด่านจะซวยอีก พรุ่งนี้ห้ามขาดเรียนนะเว้ยมีเก็บคะแนน" แซนพูดเตือนขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง แต่คอปเตอร์ก็ไม่ได้มีสติที่จะฟังเสียงเพื่อนเลยสักนิด เขาได้แต่คิดวนเวียนอยู่กับคำตอบของแซนที่บอกกับเขาเท่านั้น พลางนึกถึงคนที่นอนหลับอยู่ที่คอนโดอีกด้วย

.

.

.

บัสตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเย็นเพราะกระเพาะอาหารของเขาที่ปราศจากอาหารมาหลายชั่วโมงเรียกร้องให้เขาลุกขึ้น บัสลุกขึ้นมาด้วยความปวดร้าวไปทั่วสะโพก ก่อนจะเห็นเงินจำนวนหนึ่งที่ทำให้เขาเจ็บแปล๊บในใจไม่น้อย พลางนึกถึงคำพูดคำดูถูกของคนให้ ก่อนจะเก็บเงินทั้งหมดไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิม บัสรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวรวมถึงหัวที่หนักอึ้งของเขา แต่ก็ต้องอดทนพาตัวเองไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายที่เปื้อนคราบต่างๆ



หลังจากอาบน้ำเสร็จ บัสใช้ขาทั้งสองข้างที่สั่นไหวนิดๆ พาตัวเองมายังห้องครัวแล้วต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเอามานั่งกินหน้าทีวีจนหมดถ้วย ก่อนจะตามด้วยยาแก้ปวด



"ผมคิดผิดใช่มั้ย ที่เชื่อคำพูดของพี่" บัสที่เอนหลังไปกับพนักพิงโซฟาพึมพำออกมาคนเดียว


"ผมไม่รู้ ว่าผมทำอะไรผิด" บัสพูดขึ้นมาอีกเสียงแผ่ว


"ถ้าพี่จะเกลียดผมมากขนาดนี้... ผม...ก็ควรจะไปจากที่นี่ซะ" บัสพูดประโยคสุดท้ายออกมาน้ำตาคลอ



บัสนั่งพักอยู่ที่โซฟาสักพัก ด้วยความรู้สึกหนักหัวด้วยฤทธิ์ไข้อ่อนๆ บัสจึงตัดสินใจเดินเอาถ้วยบะหมี่และแก้วน้ำไปเก็บในครัวก่อนจะกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง บัสยืนมองห้องที่เขานอนมาหลายเดือนด้วยความรู้สึกวูบโหวง ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน กระจกในห้องน้ำสะท้อนความบอบช้ำออกมาให้เห็น บัสได้แต่ยืนมองตัวเองในกระจกที่หน้าตาไม่สดชื่นเหมือนเก่า



บัสออกมาจากห้องน้ำ หยิบครีมทาผิวต่างๆ มานั่งทาที่ปลายเตียงเหมือนทุกครั้งแต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม บัสถือขวดครีมพลางนั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อร่างสูงเปิดประตูเข้ามาก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ ถึงแม้ว่าคอปเตอร์จะดื่มเบียร์กับแซนมาแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาถึงกับเมา



คอปเตอร์มองบัสที่ไม่แม้แต่จะแลเขานิ่งๆ ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าประชิดตัวของบัส คอปเตอร์จับบัสให้หงายลงกับเตียงก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมเอาไว้พร้อมกับล็อคข้อมือเอาไว้ทั้งสองข้าง บัสที่ถูกทำร้ายจิตใจมาอย่างหนักหน่วงตลอดสองวัน เหลือแรงน้อยนิดนักที่จะต้านทานคนบ้าระห่ำไหว ไหนจะอาการปวดเมื่อยตามตัวและฤทธิ์ไข้อีก



"กูขอถามคำถามเดียว" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงเข้ม บัสได้แต่มองร่างสูงกลับไปด้วยแววตาแข็งกร้าวแต่ก็แอบสั่นไหว และแววตาคู่นั้นก็เกือบทำให้คอปเตอร์อ่อนไหวเช่นกัน


"ที่มึงบอกว่า แม่กูมีบุญคุณกับครอบครัวมึง บุญคุณที่ว่าคืออะไร" คอปเตอร์ถามขึ้นด้วยความโกรธ แต่ลึกๆ ก็หวังจะได้คำตอบดีๆ กลับมา จากการที่เขาได้คุยกับแซนในวันนี้ ทำให้เขาคิดตามได้บ้าง แต่ความเชื่อที่ฝังใจมันลึกเสียยิ่งกว่า


"ผมไม่รู้" บัสตอบความจริงออกมาเสียงแข็ง


"โกหก!" คอปเตอร์ตะคอกออกมาตาขวาง บัสสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ทำเป็นนิ่ง


"กูไม่เชื่อหรอกนะ ว่าแม่มึงจะไม่บอกอะไรมึงเลย แล้วมึงก็โง่เชื่อแม่มาแต่งงานกับกูเนี่ยะนะ! หึ! เลิกทำตัวใสซื่อซะที!!" คอปเตอร์ตะคอกออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความโกรธและรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดวงตาคมที่แข็งกร้าวจับจ้องใบหน้าของคนใต้ร่างจนแถบจะหลุดออกมา บัสมองกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ และเริ่มไม่พอใจที่อยู่ๆ ก็ถูกตะคอกใส่แบบนี้


"พี่อยากจะพูดอะไรกันแน่" บัสถามกลับไปเสียงแข็ง


"แต่งงานแลกกับเงิน หรือเรียกง่ายๆ ว่าขายตัวนี่เอง" คอปเตอร์ได้แต่พูดเยาะออกมา มือที่กำข้อมือของบัสเอาไว้ยิ่งแน่นขึ้นไปอีก


"ผมไม่เข้าใจ ถ้าเมาก็ถอยไปไกลๆ" บัสบอกออกไป เขาพยายามจะไม่ใส่ใจกับคำพูดร้ายๆ ของร่างสูงอีก


"ไหนๆ ก็แต่งงานกับกูแล้ว ช่วยทำหน้าที่ให้คุ้มกับค่าตัวหน่อยก็แล้วกัน" คอปเตอร์พูดจบก็รีบจัดแจงถอดเสื้อแสงของบัสและของตนเองอย่างรวดเร็วจนร่างกายของทั้งคู่เปลือยเปล่า บัสที่ร่างกายเหนื่อยล้ามาหลายวันได้แต่บอกกับตัวเองว่า ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะทนกับความร้ายกาจที่ไร้หัวใจของร่างสูง



คอปเตอร์จูบลงบนกลีบปากบางอย่างดุดัน ความโมโหมันสั่งให้เขาต้องทำแบบนี้ บัสไม่คิดจะตอบรับสัมผัสที่ป่าเถื่อนแบบนี้กลับไป เขาได้แต่เม้มปากเอาไว้อย่างไม่ต้องการจะถูกรุกล้ำ นั่นยิ่งทำให้คอปเตอร์หงุดหงิดที่ถูกปฏิเสธอย่างรังเกียจ ร่างสูงผละขึ้นมามองใบหน้านิ่งที่ไม่แม้แต่จะแลตามองเขา ก่อนจะกัดลงที่ซอกคอขาวอย่างแรง



"โอ๊ย!" ทันที่ที่บัสร้องออกมาเพราะความเจ็บจี๊ดที่ซอกคอ คอปเตอร์รีบสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานพร้อมกับฉกชิมความหวานอย่างไม่สนใจเสียงร้องนั่น บัสได้แต่จับผ้าปูเตียงเอาไว้แน่น ภายในใจกลับมีความรู้สึกวาบหวาม แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาลืมความรุนแรงที่เกิดขึ้นได้



คอปเตอร์ไล่ฉกชิมอาหารตรงหน้าจากริมฝีปากบางลงมายังซอกคอหอม ก่อนจะเลื่อนมาถึงยอดอกสีหวานที่ล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า คอปเตอร์ตวัดลิ้นเลียวนสลับกับกัดที่ยอดอกจนเกิดรอยฟัน บัสได้แต่เก็บความเจ็บเอาไว้ในใจ คอปเตอร์ผละขึ้นมามองผลงานของตนเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเจลที่ข้างหัวเตียง บัสทำใจเอาไว้แล้วว่ามันต้องลงเอยแบบนี้ เขาได้แต่หันหน้าหนีคนที่เขาเคยรู้สึกดีด้วย



คอปเตอร์บีบเจลใส่มือก่อนจะเอามาทาที่ช่องทางด้านหลังของบัสและเอามารูดรั้งแท่งร้อนของตนเองที่ตอนนี้พร้อมจะสอดแทรกเข้าไปเต็มที่ คอปเตอร์บีบเจลใส่มืออีกครั้งก่อนจะจับที่แก่นกายของบัสพร้อมกับขยับขึ้นลง จนร่างกายของบัสที่ถูกปลุกเร้าอ่อนยวบขึ้นมา คอปเตอร์เมื่อเห็นว่าบัสมีท่าทีอ่อนลงจึงรีบจับแท่งร้อนที่ชูชันสอดแทรกเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังของบัสทันที



"อึก~" บัสสะดุ้งเฮือกเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว คอปเตอร์สอดแท่งร้อนเข้าไปจนสุดก่อนจะเริ่มขยับสะโพกทันที


"ซี้ด..." เสียงของคอปเตอร์ดังขึ้นมาพร้อมกับสะโพกที่ขยับถี่รัว คอปเตอร์ใช้มือหนารูดรั้งแก่นกายของบัสไปตามแรงขยับของสะโพก


"อา..." เสียงของคอปเตอร์ดังออกมาจากในลำคอด้วยความพอใจ มือของเขายังคงปรนเปรอแก่นกายของบัสไม่หยุด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาพอใจ เมื่อบัสเอาแต่กัดปากเก็บเสียงเอาไว้ไม่ยอมปลดปล่อยอารมณ์ออกมา



พรึบ!



คอปเตอร์หยุดขยับสะโพกก่อนจะดึงบัสขึ้นมาอย่างแรง จนกลายเป็นว่าบัสนั่งทับคอปเตอร์ที่เปลี่ยนเป็นนอนหงายหลังอยู่แทน โดยที่ร่างกายของทั่งคู่ยังเชื่อมกันอยู่ บัสที่ถูกดึงขึ้นมาอย่างแรงได้แต่ตกใจเอามือดันแผ่นอกกว้างเอาไว้เพื่อพยุง คอปเตอร์ใช้มือทั้งสองข้างจับสะโพกของบัสเอาไว้เพื่อกันไม่ให้บัสลงจากตัวของเขา บัสได้แต่มองคนใต้ร่างด้วยความไม่เข้าใจว่าคนๆ นี้ต้องการอะไร ก่อนจะหน้าขึ้นสีกับท่าทางในตอนนี้



"ขยับ" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเข้ม บัสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาคล้อยตามคนใจร้ายคนนี้ได้ ก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง


"บอกให้ขยับ!" คอปเตอร์สั่งออกมาอีกพลางบีบสะโพกของบัสไปด้วย บัสได้แต่หูทวนลมนั่งนิ่งไม่สนใจ ก่อนจะดิ้นเล็กน้อยเพื่อจะลงจากตัวของร่างสูงแต่ก็ไม่สำเร็จ



พรึบ!



"อึก~" คอปเตอร์เลื่อนมือไปที่แผ่นหลังเนียน ก่อนจะกอดเอาไว้แน่นพร้อมกับรั้งให้คนบนร่างโน้มตัวลงมาจนติดแผ่นอกกว้างของเขา ทำให้บัสตกใจไม่น้อยจึงหันมามอง คอปเตอร์ตั้งเข่าขึ้นก่อนจะเป็นฝ่ายสวนสะโพกขึ้นไปเอง บัสได้แต่กัดฟันก้มหน้างุดพร้อมกับจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างด้วยความเจ็บและจุกแถวหน้าท้อง


"ฮึ่ม! จะทนเก็บเสียงได้อีกกี่น้ำ" คอปเตอร์พูดขึ้นขณะสวนสะโพกขึ้นไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากบัสเลยสักนิด


"ถ้ากูทำให้มึงครางไม่ได้ อย่าหวังว่าคืนนี้จะได้นอน" คอปเตอร์พูดจบก็สวนสะโพกขึ้นไปถี่รัว บัสได้แน่กดปลายนิ้วลงไปที่ไหล่แกร่งจนเกิดแผลแต่ก็ไม่ยอมให้เสียงน่าอายเล็ดลอดออกมา


"อ้า... อือ..." บัสครางออกมาในที่สุด เมื่อคอปเตอร์กระแทกสะโพกขึ้นไปเน้นๆ ก่อนจะขยับขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจ บัสเริ่มเกิดความรู้สึกวูบวาบไปทั่วท้องแต่ก็ยังจุกและเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง


"หึ!" คอปเตอร์ส่งเสียงเยาะออกมาจากในลำคอ ก่อนจะกระชับกอดบัสให้แน่นขึ้น


"อื้อ..." บัสครางออกมาอย่างเก็บความรู้สึกไม่ไหว ความเจ็บที่ช่องทางด้านหลังถูกความวาบหวามสอดแทรกเข้ามาเสียอย่างนั้น


"ซี้ด....." คอปเตอร์ขยับสะโพกถี่ยิบจนร่างกายของบัสสั่นไหวอยู่บนตัวของเขา


"อ้าาาา..." คอปเตอร์กระแทกสะโพกเน้นๆ สองสามทีก่อนจะปลดปล่อยออกมาในที่สุด น้ำรักของเขาไหลย้อยลงมาจากช่องทางด้านหลังของบัส บัสคลายปลายนิ้วมือที่ปักลงบนไหล่แกร่งพร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า


"เด็ดดีนี่ คงผ่านมาเยอะ" คอปเตอร์พูดแดกดันออกมาทิ่มแทงหัวใจของบัสพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเกลี่ยใบหูของบัสไปด้วย บัสได้แต่เก็บความรู้สึกที่เริ่มจะรับไม่ไหวเอาไว้ในใจก่อนจะดันตัวขึ้นจะลุกไปให้พ้นๆ เสียที


"ใครบอกให้มึงไป" แต่ก็ไม่ทันที่บัสจะได้ขยับตัวมากนัก คอปเตอร์ก็รั้งเอวของเขามากอดไว้แน่นพร้อมกับพูดออกมาเสียงแข็ง บัสได้แต่มองค้อนกลับไปอย่างเข้าใจความหมาย


"กูยังไม่อิ่ม" คอปเตอร์พูดเน้นเสียงออกมาเสียงเข้มก่อนจะทำตามใจตัวเองโดยไม่คิดจะถามอะไรให้มากมาย

.

.

.

.

คอปเตอร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเตรียมตัวจะออกไปเรียน เพราะวันนี้ทั้งเขาและบัสต่างก็มีเรียนคาบเช้า ร่างสูงยืนแต่งตัวจนเสร็จแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าบัสจะตื่นก่อนจะหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์จำนวนหนึ่งวางไว้ข้างหมอนของบัส คอปเตอร์ยืนมองใบหน้าของคนที่เขาทำร้ายจิตใจอย่างตั้งใจนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บ ทั้งหวง ทั้ง...รัก และทั้งเกลียด ก่อนจะหันหลังให้ด้วยความรู้สึกหน่วงๆ แล้วออกจากห้องไป



บัสได้ยินเสียงปิดประตูดังปังจึงลืมตาขึ้นมาก่อนจะพยุงตัวเองให้นั่งที่ขอบเตียง บัสมองเงินมากมายที่วางอยู่ข้างหมอนอย่างเจ็บปวดใจ ก่อนจะเก็บเงินเอาไว้ในลิ้นชักที่เดิม

.

.

.

ตลอดช่วงเช้าคอปเตอร์ไม่ได้มีสมาธิอยู่กับการสอบเก็บคะแนนเลยแม้แต่นิด เขาได้แต่หงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่อยู่ๆ อีกใจของเขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่า



"มึงเป็นเชี่ยไรวะไอ้เตอร์ กูเห็นเอาแต่เหม่อลอย" ไม้ถามขึ้นหลังจากเลิกเรียนในช่วงเช้า เพราะเขาสังเกตเห็นอาการแปลกๆ ของเพื่อน


"นั่นดิวะ เครียดอะไร ทำข้อสอบไม่ได้หรอวะ" ธีร์พูดออกมาอย่างเห็นด้วยกับไม้ เพราะเขาก็รู้สึกได้ว่าเพื่อนรักมีท่าทีแปลกๆ แต่คอปเตอร์ก็ไม่ได้สนใจเสียงที่เพื่อนถามออกมา


"ไอ้เตอร์ คราวก่อนไปส่งบัสที่ไหนวะ" แซนถามขึ้น คอปเตอร์หูผึ่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อของคนที่นอนซมอยู่ที่คอนโด


"มีไรวะ" คอปเตอร์ถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ แต่สีหน้าก็บ่งบอกถึงความไม่พอใจ เพียงแต่ไม่มีใครสังเกต


"ซีบอกว่าบัสไม่สบาย ส่งข้อความมาบอกเพื่อนว่าไม่เข้าเรียน กูว่าจะแวะไปดู กูรู้สึกแปลกๆ" แซนเล่าออกมา คอปเตอร์ตงิดใจขึ้นมานิดๆ ที่บัสไม่ได้มาเรียน แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าคงมาไม่ได้เพราะอะไร


"มันแปลกตรงไหนวะ" ไม้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย


"ปกติบัสไม่ยอมขาดเรียนเลยนะ" แซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม้ขมวดคิ้วขึ้นพลางคิดตาม


"ก็ไม่สบายไง คิดไรมากวะ" ไม้บอกออกไป


"กูว่า...กูจะไปดูสักหน่อย ไอ้เตอร์ ตกลงน้องอยู่หอไหน" แซนถามขึ้นมาอีก คอปเตอร์ได้แต่หงุดหงิดใจที่แซนชอบมายุ่งกับคนของเขา


"ไม่ต้องหรอก" คอปเตอร์พูดขึ้นเสียงเข้ม แซนหันไปมองนิ่งๆ อย่างต้องการคำตอบ


"กูจำห้องไม่ได้น่ะ" คอปเตอร์บอกปัดออกไป


"กูกลับก่อนนะ มีธุระ" คอปเตอร์พูดจบก็เดินแยกออกไป ในใจของเขาก็ร้อนรนอยากจะไปดูบัสที่นอนป่วยอยู่ที่คอนโด ถึงแม้สมองจะสั่งให้เขาเกลียดแค่ไหน แต่ใจมันไม่ได้เป็นไปตามที่สมองสั่งเสียทุกเรื่อง


"อะไรของมันวะ" ไม้ยังไม่เลิกสงสัยในตัวคอปเตอร์


"นั่นดิ ทำไมวันนี้มันแปลกๆ" ธีร์พูดขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มทั้งสามได้แต่สงสัยในตัวของคอปเตอร์ แต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น