ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 ฉันจะกลับตอนนี้

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ฉันจะกลับตอนนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2561 06:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ฉันจะกลับตอนนี้
แบบอักษร

หลังจากเมอร์เซเนรมิตทรงผมและแต่งหน้าให้ฉันแล้วเธอก็กลับไป ​ฉันยืนอยู่หน้าตู้เสื้อมีแต่ชุดเดรสยาวราตรีหลายสิบชุดจากห้องเสื้อของแมรี่ ฉันเลือกไม่ถูกเลย สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุ่ง เขาโอบกอดและจูบซอกคอฉันเบาๆ ฉันมองเขาจากกระจกบานใหญ่เขาใส่ทักซิโดสีดำโบว์ที่คอเขาดูหล่อมากหล่อจนฉันมองเขาตาไม่กระพริบ เขาเอามือออกจากตัวฉัน เอากล่องกำมะหยี่สีแดงสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มาก จากโต๊ะเครื่องแป้งตัวนี้มาอยู่ในห้องนี้ตั่งแต่ฉันมาอยู่ เขาเปิดกล่องออกแล้วเอาสร้อยคอเพชรสีขาวไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไปใส่ให้ฉัน

"วันนี้คุณสวยมาก มันเหมาะกับชุดสีน้ำเงิน" เขาบอก

"ขอบคุณค่ะ" ฉันบอก

"ผมจะลงไปรอคุณข้างล่าง" เขาเดินออกไป 

ฉันสวมชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงินที่เขาบอก และเอาต่างหูเพชรยาวที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่มาใส่ แล้วฉันมองที่กระจก สำรวจตัวเองมีรอยคิสที่เขาจูบเมื่อสักครู่ ที่ซอกคอจางๆ ฉันใช้มือลูบรอยคิสยิ้มกับตัวเอง เขาเป็นผู้ชายหลายบุคลิกบางครั้งเขาก็ทำให้ฉันสับสน บางครั้งเขาก็ทำให้ฉันอยากบอกไม่ถูก บางครั้งเขาก็มีความเศร้าในแววตา ฉันรักเขาในแบบที่เขาเป็นนี้และออสติน เวลล์ของฉันละ


ฉันลงลิฟต์มาด้านล่างฉันเห็นเล่นแกรนด์เปียโนเพลงอะไรนั้นเหรอฉันไม่รู้แต่ที่รู้ๆ มันไพเราะมากๆ ฉันยืนมองเขาจากด้านหลังของเขา เขาหันมามองฉันเหมือนคนหลุดออกไปอีกโลกไปแล้ว

"คุณสวยมาก" เขาบอก

"คุณชมฉันไปแล้วนะคะ" ฉันบอก เขาเดินมาหาฉัน

"ผมชักไม่อยากไปแล้วละ" เขาบอก

"ไม่ได้ค่ะมันเป็นงานของคุณ" ฉันบอก

"ใช่มันเป็นงานของผม คุณก็เช่นกัน" เขายิ้ม

"ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสายประธานในงานจะสายไม่ได้" ฉันบอก

"ครับ" เขาบอก อีธานขับรถลีมูซีนมารอรับเขาและฉันที่หน้าบ้าน โธมัสเปิดประตูให้เขา มาร์คเปิดประตูให้ฉันขึ้นรถ แมตต์นั่งข้างอีธานรถลีมูซีนขับเคลื่อนออกไป


ตอนนี้เราใกล้ถึงโรงแรมแล้ว ฉันมองใบหน้าของเขาที่แสนเรียบเชยบางครั้งเขาก็หน้าเขาก็เหมือน​เขาอมทุกข์บางครั้งเขาก็อมยิ้มคนเดียวเขาเป็นผู้ชายหลายบุคลิกแต่ฉันก็รักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาหันมามองที่ฉันแล้วอมยิ้ม สายตาเขาช่างอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ

"เราไกล้ถึงแล้ว" เขาบอก

"ค่ะ" ฉันบอกเขา รถก็ขับเคลื่อนมาถึงหน้าโรงแรม

"คุณพร้อมไหมที่รัก" เขาถาม ฉันมองเห็นนักข่าวมากมายเลย

"พร้อมที่สุดเท่านี้จะพร้อมได้" แต่ฉันไม่เต็มใจที่จะเรื่องตอบใดๆ กับนักข่าว 


อีธานขับรถมาจอดยังหน้าโรงแรมแล้ว โอ้ยฉันตื่นเต้นเป็นบ้าเลย ฉันมองกระจกดำข้างในเห็นข้างนอกแต่ข้างนอกมองไม่เห็นด้านใน เอาวะสู้ๆ เป็นไงเป็นกัน

โธมัสเปิดประตูให้ฉันส่วนแมตต์เปิดประตูให้เขา นักข่าวรุมทันทีแต่ยังดีมีบอดี้การ์ดอีกสิบกว่าคนของคอยกันไว้อยู่ นักข่าวก็ถามนู้นถามนี้ 

"มิสเตอร์เวลล์ค่ะคุณเป็นอะไรกับมิสซิสปาร์กเกอร์ค่ะ" นักข่าวถามขึ้นมา

"มิสซิสปาร์คเกอร์คบกับมีสเตอร์เวลล์กี่เดือนแล้วครับ" นักข่าวอีกคนถาม

เขาเดินมาหาฉันเขาใช้มือของเขาจับใบหน้าประกบริมฝีปากฉันยังไม่ทันตั้งตัว อย่างนุ่มนวลตอนนี้ฉันหูอื้อตาลายหลับตาลง ไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง แขนแกร่งโอบกอดฉันไว้ แขนของฉันค้องคอเขาไว้ เขาถอนริมฝีปากออก ฉันได้ยินเสียงนักข่าวเฮกันใหญ่แสงแฟลชที่กำลังถ่ายอยู่เขากับฉันคงได้สกรุ๊ปพิเศษวันพรุ่งนี้แน่นอน ฉันหน้าแดงด้วยความอายมองเขา หน้าเขานิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายื่นแขนให้ฉันค้อง

"ค้องแขนผม" เขายิ้มให้ฉัน โอ้ยฉันยังหายใจไม่ทั้วท้องเลย ฉันค้องแขนเขา

"ชัดเจนแล้วนะ" เขาบอกพวกนักข่าว เขาพาฉันเดินขึ้นบันไดหินอ่อนมีกามเทพอยู่ที่หัวบันไดสองข้าง โรงแรมสไตน์กรีกซินะ เหมือนใบหน้าเขาตอนนี้เหมือนเทพนิยายที่ฉันหลงไหล 


ฉันกับเขาขึ้นลิฟต์มายังชั้นหกสิบแปดเป็นชั้นของห้องบอลลูนขนาดใหญ่บรรจุคนได้เป็นพันคนในงานฉันเห็นแต่ดอกกุหลาบสีขาวมากที่สุด รองลงมาจะเป็นทิวลิปสีขาว ลินลี่สีขาวและดอกไม้นานาพันธ์ุที่เป็นสีขาว อันที่จริงแล้วที่ที่มีเจ็ดสิบเก้าชั้น ชั้นบนสุดเป็นห้องของเขาที่สร้างขึ้นมาเพื่อพักผ่อนเรียกได้ว่าทั้งชั้นเป็นของเขาก็ว่าได้ 

ในงานจะมีลูกค้าระดับวีไอพีดารานักแสดงและนางแบบนายแบบที่เข้ามาในงาน

"พี่ชาย อลิส" เสียงใสๆ คือนองสาวของเขาแมรี่ เธอแต่งตัวเซ็กซี่มากๆ ชุดเดรสยาวสีเทาคอถ่วงทั้งหน้าและหลังริมฝีปากสีแดง

"เป็นอย่างไงบ้างตัวแสบ" ออสตินถามเธอ

"สบายดี ไม่เจอตั้งนานอลิสสวยขึ้นนะ" เธอบอกฉันที่ยืนข้างเขา

"ขอบคุณ คุณก็เช่นกัน" ฉันบอก

"ไปนั่งเถอะ งานจะเริ่มแล้ว" เธอบอก ฉันเดินไปกับเขาทุกคนลุกขึ้นจากเก้าอี้และก้มโค้งให้เขาแล้วนั่งซุบซิบกันมองฉันและเขา เขาขยับเก้าอี้ให้ฉันนั่ง 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันบอกเขายิ้ม ฉันนั่งลง เขาเดินมานั่งข้างฉันส่วนแมรี่เดินไปไหนแล้วไม่รู้สงสัยเธอจะเดินไปคุยกับเพื่อนแล้วเธอเดินมานั่งข้างเขา

"สวัสดีท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ผม จอนนี่ แมคคา เป็นพิธีกรในวันนี้ เนื่องในวันสถาปนาบริษัท  เวลล์โฮลดิ่งมาร์เก็ตติ้งอินเตอร์เนชั่นเนล​ จำกัด โดยประธานคนปัจจุบันคือ มิสเตอร์ออสติน เวลล์ ได้จัดงานขึ้นเพื่อการเฉลิมฉลองอย่างก้าวกระโดดของบริษัท ในโอกาศนี้ของเชิญ มิสเตอร์ออสติน เวลล์ขึ้นมากล่าวเปิดงาน ขอเสียงปรบมือด้วยครับ" พิธีกรกล่าว ไฟฉายมาที่เขาทุกคนในงานต่างปรบมือ นักข่าวและช่างภาพถ่ายรูปเขากันยกใหญ่ เขาเดินสง่างามขึ้นเวทีไปยืนตรงโพเดียมกลางเวที

"ก่อนอื่นขอกล่าวสวัสดีทุกท่านที่มางานครบรอบสี่สิบปีของบริษัท อย่างที่ทราบกันดีผมและทีมงานตั่งใจที่จะทำงานให้ประสบความสำเร็จถ้าไม่มีพวกท่านคอยสนับสนุนและอุปการะเราคงไม่มีวันนี้ และการบริการทุกอย่างเราใส่ใจที่มอบความสุขให้ทุกท่าน ขอบคุณครับ" เขาพูดจบทุกคนต่างปรบมือให้เขา

"ขอบคุณ มิสเตอร์เวลล์ที่กล่าวเปิดงาน ของเชิญมิสเตอร์เวลล์เต้นรำเปิดฟลอร์เต้นรำก่อนครับ" พิธีกรพูด เขาเดินลงจากเวทีมาด้านล่างไฟส่องตามเขา เขาเดินมาทางฉัน เขาเดินมาข้างเก้าอี้ฉัน นั่งฉันเข่าลงข้างหนึ่ง เขาผายมือออก

"ให้เกียรติเต้นรำกับผมด้วย มีสปาร์คเกอร์" เขาพูดอย่างนุ่มนวล ทุกคนเงียบสนิทเหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน

"ยินดีค่ะ" ฉันบอก แล้วจับมือเขาลุกขึ้น เขาลุกตาม เขาจับมือฉันไปกลางฟลอร์เต้นรำพื้นสีขาวมุกดนตรีแจ๊สจังหวะช้าดังขึ้นมา เขาให้มือสองข้างโอบเอวฉันและชับให้ชิดกันลมหายใจเขาลดหน้าฉันทำให้ฉันใจเต้นไปด้วย

"โอบคอผม" เขายิ้ม ฉันใช้มือโอบคอเขาไว้

"อลิส" เขาเรียกฉันเบาๆ

"รู้ไหมผมมีความสุขมากเลยวันนี้" น้ำเสียงเขาทำให้ฉันอุ่นใจมาก ฉันรักผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะถามกี่พันกี่หมื่นครั้งฉันก็ยังยืนยันคำเดิม

"ฉันก็เช่นกันค่ะ" ฉันยิ้มให้เขา ฉันกับเขาจ่องหน้ากันและกัน และแล้วเพลงก็บรรเลงจบเขาปล่อยฉันออก อยู่ๆ ไฟก็ดับลงกระทันหันฉันได้ยินเสียงดังโวยวาย ออสตินคุณอยู่ไหนความฝันฉันตามหลอกหลอนขึ้นมาอีกครั้งน้ำตาฉันไหลออกมา

"ออสติน คุณอยู่ไหน" ฉันเรียกเขา และแล้วหนึ่งไฟก็สว่างขึ้นมา ฉันเห็นเขานั่งชันเข่าข้างหนึ่ง พร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดงใบเล็กที่เปิดกล่องแล้วด้านในเป็นแหวนเพชรวงไม่ใหญ่มาก

"ได้โปรดแต่งงานกับผมนะ อลิซาเบธ ปาร์คเกอร์" เขาพูดจริงจังกับฉัน ฉันปล่อยโฮทันที

"ตกลงค่ะ...ตกลง...ตกลง..." ฉันพูดทั้งน้ำตา เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้ฉันทุกคนต่างดปรบมือดีใจให้กับเขา เขาลุกขึ้นยืน เขาโอบกอดฉันประกบริมฝีปากดูดดื่มแล้วถอนออก ฉันได้ยินเสียงพรุดังขึ้นมา ฉันเดินไปดูที่ระเบียงพร้อมกับทุกคนในงาน มันขึ้นสูงให้ทุกคนเห็นได้ เขามายืนข้างฉัน

"ฝีมือคุณใช่ไหม" ฉันถาม เขายิ้มไม่พูดอะไรโอบกอดฉันไว้


ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อเดินไปเติมลิปสติกก่อนกลับ มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องน้ำดูอายุไล่เรี่ยกับออสตินหน้าตางดงามผิวสีแทนใส่แวนตาสีดำดูมีคลาส

"รู้ไหมเธอเป็นคนที่เท่าไหร่สำหรับเขา" เธอพูดขึ้นมา

"คุณถามใคร" ฉันมองไปรอบห้องน้ำไม่มีใคร

"ฉันถามเธอ นางโง่" เธอว่าฉันอะไรเนี้ย ฉันไปทำอะไรให้วะ หรือเธอคาริซ่า มาคัส

"เธอคือคาริซ่า มาคัสใช่ไหม" ฉันถาม

"รู้ชื่อฉันด้วยนิ ออสตินคงพูดเรื่องฉันให้เธอฟังซินะ" เธอบอก

"ฉันไม่อยากคุยกับคุณ" ฉันจะเดินออกไป นึกถึงเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังฉันอยากจะตบเธอนัก

"รู้ไหมเขาต้องมีทาส ส่วนเธอเป็นแค่พูดหญิงริมทางเขาจะเขี่ยถิ้งก็ได้ เขาไม่จริงใจกับเธอหลอกเด็กโง่" เธอพูด

"มันเป็นเรื่องของฉันกับเขาคุณไม่ต้องมายุ่งเรื่องของเรา ส่วนคุณมันเป็นอดีตไปแล้ว" ฉันพูด

"เด็กน้อยผู้อ่อนต่อโลก" เธอพูด ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

"คุณสะกดรอยตามฉันใช่ไหม" ฉันถาม

"ใช่ฉันจะดูเธอสองคนจะไปได้ไกลแค่ไหน" เธอบอก

"เราสองคนจะแต่งงานกัน ส่วนคุณออกไปจากชีวิตเขาชะ" ฉันเดินออกฉากห้องน้ำไป


ฉันเดินเข้ามาในงานเห็นเขายืนคุยกับหุ่นส่วนอยู่ แล้วเขาเดินออกมาจากวง

"อลิซงานใกล้เลิกแล้วค่อยกลับ" เขาบอก

"ฉันจะกลับตอนนี้" ฉันเดินออกไปไม่สนใจเขา ตอนนี้ฉันโกรธเขามาก ทำไมต้องให้เธอมาทั้งที่ฉันมาด้วย ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นคนที่ทำร้ายเขาทั้งกายและใจของเขา


มาแล้วนะ

ขอคอมเม้น 5 คอมเม้นแล้วจะมาต่อนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น