เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ชื่อตอน : 24.4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24.4
แบบอักษร

          รัตติกาลฉายแสงไสว ณ ยอดหอคอยกลางเมืองนีออน ราตรีกาลนี้มีดวงเดือนแขวนตระหง่านสูงเหนือเมฆสีขาวโพลน หลังพายุฝนพัดผ่านพ้น นครแห่งแสงไฟพลันกลับคืนสู่ความรุ่งเรือง ความทุกข์ถูกสายลมฝนหอบพาไปด้วย เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่ารอให้ความสุขงอกเงยเจริญเติบโต เด็กหนุ่มในอาภรณ์ดำเขม่ายืนพิงหลังคากระเบื้อง ใบหน้าหล่อคมคาย แลเฉยเมยดั่งเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ ดวงหงส์สีดำขลับลึกล้ำดั่งปักษาแห่งแม่น้ำหลงลืม  

          รองเท้าหนัง ข้อมือขวาสวมกำไลสีทองแดง เข็มขัดประจำตระกูลและเสื้อคลุมยาวคล้ายจอมเวท ไอพลังมาโฮล้อมรอบกายขับให้เขาสง่างามระคนอันตรายเฉกเช่นพญาสิงโต ช่างมีความดุร้ายในความเงียบงัน      

          “…”

          เขาไม่ชอบเสวนากับผู้อื่น ผู้ครองรัตติกาลหลุบตาแพรวพราว เขามองเห็นสาวน้อย สาวน้อยผู้ไม่ชอบให้ใครแอบมองหรือรบกวนยามวิกาล เด็กหนุ่มจ้องมองผ่านบานกระจกที่นางกำลังเปลี่ยนชุด ชุดนอนสีเหลืองอ่อนมีลายดอกไลแลคเบ่งบาน ผ้าเนื้อบางเผยส่วนโค้งเด่นชัด นางสะบัดเรือนผมและหยิบตุ๊กตาแมวเพื่อนรัก โซฟีจักดับไฟ กระนั้นมือนางค้างชะงักโดยไม่ทราบสาเหตุ นางถอนมือกลับ และเลือกนั่งเล่นตุ๊กตาบนขอบเตียง เขามองมิเห็นสีหน้าใต้เรือนผมยาวสลวยลื่นไหล เด็กหนุ่มคาดเดาว่านางกำลังแย้มยิ้มกระมัง เวลานางเล่นตุ๊กตาคือเวลาที่นางมีความสุข

          ระยะห่างระหว่างหอคอยกับห้องโซฟีไกลกว่าสิบกิโล กระนั้นความไกลนี้มิเป็นอุปสรรคต่อสายตาผู้ครองรัตติกาล อีซีโอ [จักรพรรดิไร้บัลลังก์]

          “รายงานขอรับ”

          “ว่ามา”

          “เป้าหมายของขาลคาบวิฬารคราวนี้ คือ…”

          สรรพเสียงรายงานดับหาย ริมฝีปากอีซีโอราบเรียบดั่งหัวใจด้านชาของเขา เด็กหนุ่มปล่อยให้เสียงรายงานดังกระซิบพร้อมรับฟังเสียงลมฝนไปพลาง กระทั่งสิ้นรายงานด้วยคำว่า “ข้าจักตามสืบให้ได้” เขาเลิกคิ้วด้วยความฉงนสงสัย เพียงพริบตาอีซีโอโบกมือไล่เงาอสูรรับใช้ บุรุษเงาดำพลันก้มหัวเคารพและสลายเป็นผุยผง ทิ้งไว้ให้อีซีโอครุ่นคิด เด็กหนุ่มเหลียวมองโซฟีอีกหน ยามนี้เป็นโอกาสให้เขาพบนาง ก่อนนางเข้านอนหลับพักผ่อน ผู้ครองรัตติกาลตวัดแขนปัดเสื้อคลุมพลันร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นฝูงค้างคาว ฝูงค้างคาวโผนบินตัดผ่าแสงจันทร์แสงดาว มุ่งสู่ห้องโซฟี

          บานหน้าต่างสั่นไหวระริกส่งเสียงกรีดร้อง สาวน้อยเงยหน้ามองพลันตกใจในบัดดล

          ก๊อกๆเด็กหนุ่มคืนร่าง มือจับขอบหน้าต่างอีกมือเคาะขออนุญาตเข้าห้อง โซฟีวางสีหน้ามิถูกชั่วครู่ คราวก่อนนางปฏิเสธอีซีโอไปแล้ว ทำไมเขายังตามตื้อนางอีก โซฟีมิอยากต้อนรับ กระนั้นนางมิกล้าปล่อยให้เขาเกาะหน้าต่างเช่นนี้ สาวน้อยสีหน้าบิดเบี้ยว เม้นปาก วางตุ๊กตาไว้บนเตียงพลางเดินไปเปิดหน้าต่างให้เด็กหนุ่ม

          บานกระจกแก้วใสเปิดกว้าง พร้อมแววตาบุรุษเพศที่ไล่จับจ้องสาวน้อยอย่างพินิจ เขามีสีหน้าเย็นชาไร้แววขัดเขิน ทุกส่วนแผ่ไอมรณะ กระนั้นเจ้าตัวพยายามข่มมันไว้ เพื่อมิให้นางตื่นกลัว

          “เอาขนมมาฝาก”อีซีโอเอ่ยเสียงนุ่มลึก ฟังดูมีความตั้งใจ สับสน

          “…”

          ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คือคนรู้จัก คนแปลกหน้า ไม่ใช่เพื่อนและครอบครัว โซฟีเลิกคิ้วยื่นมือรับกล่องขนมด้วยสีหน้ากระอักกระอวน นางใช้สายตาขับไล่เด็กหนุ่ม อีซีโอรับรู้สายตาผลักไส้ กระนั้นเขามิเบือนหน้าหนีจากมัน เขาจ้องลึกในดวงตานาง พยายามเปิดเผยความในใจว่าเขารักนางปานใด

          ความรักลึกซึ้งของผู้ครองรัตติกาลถูกความเฉยชาของเจ้าตัวบดบังจนยากมองเห็น อีซีโอรับรู้ถึงความกลัวจากใจโซฟี เขาโทษตนเองที่เย็นชาเกินไป เขามิเก่งด้านแสดงความรู้สึก สีหน้าเขาตายด้านราวมนุษย์น้ำแข็ง เด็กหนุ่มรู้สึกเกรียดชั่งแววตาตนเองยิ่งนัก เขาเกาะค้างที่บานหน้าต่าง มือออกแรงกำแน่นด้วยข่มความผิดหวัง  

“นางมีเป้าหมายที่เมืองวิตอรี่ ข้าจักตามสะกดรอยนาง เจ้าไม่ต้องห่วงว่าจักคลาดกัน”

          เด็กหนุ่มยกเรื่องงานโซฟีขึ้นพูดไล่บรรยากาศอึดอัด เขาปิดม่านตาและอธิบายให้นางฟัง หวังว่านางจะเข้าใจ  

          เรื่องราวของอีซีโอและโซฟีเริ่มต้นขึ้นในวันที่ฝนตกและมีฟ้าร้อง เขาถูกเด็กในห้องนอนรุมรังแกล้ง ในตอนนั้นเขายังอ่อนแอและมิอยากทำร้ายเพื่อน จึงจำใจยอมเสียสละให้เพื่อนกระทำ ในยามนั้นโซฟีกลับกางแขนปกป้องเขาอย่างกล้าหาญ ความกล้าของนางทำให้เขาหลงใหลและหลงรักในชั่วพริบตา มันเป็นรักแรกพบดั่งเทพนิยาย ในตอนนั้นโซฟีเป็นเด็กน่ารัก นิสัยอ่อนโยน แตกต่างจากตอนนี้ นิสัยนางแข็งกร้าวและใจร้าย นั้นทำให้อีซีโอรู้สึกเจ็บปวด นางแลมีความเศร้าอบอวล ความโหดร้ายในอดีตทำให้นางปฏิเสธผู้อื่น ขับไล่และสร้างกำแพงขีดกั้นคนรอบข้าง รวมถึงเขาด้วย

          “รักษาตัวด้วย ราตรีสวัสดิ์..”

          “อืม..”คำคำเดียวที่นางตอบเขา

          โซฟีก้มหน้างุดกอดกล่องขนม อีซีโอมีความอดทนพอรอคำตอบโซฟี ความรักของเขามิใช่สิ่งที่ใครจักทำลายได้ หากเขาจะช่วยเหลือนาง ดูแลนาง ทำให้นางมีความสุข เขาให้คำสัญญาและสาบานกับตนเองตั้งแต่วันที่นางยื่นมือให้จับ เด็กหนุ่มอยากจับมือนั้นอีกครั้งและกอดสาวน้อยผู้นี้ กระนั้นเขาเป็นสุภาพบุรุษมิอาจละเมิดแตะต้องสตรี เขามีเกียรติ นางย่อมมีเช่นกัน    

          บอกลาและกระโจนสู่ท้องฟ้าวิกาล ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นฝูงค้างคาวและแตกขบวนกระจักกระจาย โซฟีมองอีซีโอด้วยความสับสน นางไม่เข้าใจเด็กหนุ่ม นางจำมิได้ว่าเคยพบเขาที่ไหน รู้แต่เพียงว่าครั้งแรกที่เจอกัน เขาเดินอุกอาจมาคว้ามือนางและประกาศเสียงหนักแน่นว่า

          “แต่งงานกับข้านะ..”

          --

โปรดติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น