by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

เรามาเตือนความจำกันเถอะ!

ชื่อตอน : เรามาเตือนความจำกันเถอะ!

คำค้น : นิยายy พี่วินนี่ น้องศีล เมียไอ้หน้าหวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 01:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เรามาเตือนความจำกันเถอะ!
แบบอักษร

​@วินนี่ 

จบคำพูดของไอ้เฉิ่มตัวผมเองก็ไม่กล้าจะขยับไปทางไหนเลยผมรู้ว่ามันเอาจริงทั้งแววตาและน้ำเสียงมันไม่มีวี่แววล้อเล่นเลยเหมือนกันกับคืนนั้น  

ฝนก็ยังคงตกหนักตามมาด้วย​เสียงฟ้าร้องดังสนั่นแล้วยังมีฟ้าแลบแถมมาอีกด้วย ดีนะไฟไม่ดับถ้าไฟดับนี้จบเลยชีวิตผม 

นี้คงเป็นจุดอ่อนของผมละมั้งที่โตเป็นหนุ่มแล้วก็ยังจะมากลัวเรื่องอะไรแบบนี้จนไม่อยากจะขยับไปไหน..กะ.ก็เลยยอมให้ไอ้คนบ้ามันกอดอยู่แบบนี้ถ้าฝนลงเม็ดเฉยๆผมไม่กลัวหรอกแต่นี้มาเกือบจะทั้งตระกูลเลยมั้ง อ่อไม่สิเหลือฟ้าผ่า? 

เปรี้ยง⚡ 

"เหวอ!!!!" 

หมับ! 

"ชู่ววว ไม่ต้องกลัวผมอยู่ตรงนี้" 

ผมหันมากอดไอ้เฉิ่มเอาไว้เน้นเหมือนกลัวมันจะหายไปแล้วผมจะไม่มีที่ยึดเหนี่ยวถ้าเข้าสิงร่างมันได้ผมจะรีบเข้าไปทันที ตอนนี้ตัวผมสั่นไปหมดแล้ว พูดปุบมันก็มาปับไม่น่าพูดถึงเลยกูวว! 

พอรู้ตัวเองอีกทีตอนนี้ก็ได้ขึ้นมานั่งบนตักไอ้เฉิ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่สนด้วยว่ามันจะหนักรึเปล่าหรือจะอยู่ในท่าล่อแหลมแค่ไหนเพราะตอนนี้ผมกลัวจริงๆ 

ทั้งเกลียดทั้งกลัวเลยล่ะไอ้บรรยากาศแบบนี้.. 

"หิวไหมครับ" 

ไอ้เฉิ่มถามผมก็พยักหน้ารับทั้งที่ยังซบไหล่มันอยู่นี่ถ้าผมอยู่ที่คอนโดก็คงคลุมโปงซ่อนตัวใต้ผ้าห่มอยู่ใต้เตียงไปแล้วแต่รังหนูนี้มันไม่ปลอดภัยสำหรับผมเลยมันไม่มีที่ให้ผมได้ซ่อนตัวชักที่ เพราะฉะนั้นแล้ว... 

ไอ้เฉิ่มมันคือที่พึ่งที่ดีที่สุดของผมในเวลานี้ 

"กินมาม่าได้ไหม เดี๋ยวผมจะต้มให้" 

"ดะ ได้" 

ผมไม่ใช่คนเรื่องมากกินอะไรก็ได้ขอแค่ให้อยู่ท้องก็พอ ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องยอมได้เด็กบ้านี้ด้วย ยอมแบบไม่มีข้อแม้อะไรเลยแค่มันสั่งผมก็ทำตามมันล่ะ มันคงไม่ใช่ความ...หรอกนะ 

อืม คงไม่ใช่หรอก..... 

"เอารสอะไรเลือกเลยครับ" 

สองมือเรายังจับกันอยู่ไอ้เฉิ่มเดินไปหยิบย่ามสีเหลืองทองมาเท่ของที่อยู่ในนั้นลงพื้นมือเดียว 

ไม่บอกก็พอจะรู้ว่าไอ้นี่มันเป็นเด็กวัดมีทั้ง มาม่า นมกล่อง ปลากระป๋องและขนมสองสามห่อ ผมมองสิ่งของที่กองอยู่กับพื้นสลับกับคนที่กำลังขยับแว่นส่งยิ้มหวานมาให้ผม 

คือ ตอนแรกที่เราเจอกัน มันไปผับอ่ะแล้วผับนั้นไม่ได้จะเข้าไปกันง่ายๆนะครับถ้าคุณไม่มีเงินเพราะส่วนมากคนที่ไปจะเป็นพวกไฮโซคุณหนู คุณชาย ไม่ก็พวกคนดังอะไรปราณนั้น 

มึงไม่ได้ไปขโมยเงินหลวงพ่อไปเที่ยวใช่ไหม? 

"เลือกได้ยังครับ เมีย น้ำเดือดแล้ว"ดูมันเรียกผมสิ! 

"อย่าเรียกเมียได้ไหมวะฟังแล้วมันขนลุก"ผมว่าให้มันแล้วก็ยื่นซองมาม่าสีเหลืองให้มัน 

"ไม่ให้เรียกเมียแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ"อย่าพูดแล้วหันมายิ้มหวานให้แบบนี้มันไม่เหมาะสมกับคนที่เคยจับกูกดเลย.... 

คืนนั้นที่มันลากผมมาปู้ยี่ปู้ยำที่นี่พอตื่นเช้ามาผมก็รีบหนีกลับไปเลยเพราะปกติมันต้องจบลงที่โรงแรมหรู ไม่ใช่สลัม! ตอนแรกก็ตกใจอยู่หรอกที่ตัวเองมาอยู่ในที่แบบนี้และก็เสียค่ายให้ไอ้คนนี้แต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้น 

เพราะผมคิดว่าเป็นแค่ one night stand  

แต่ตอนนี้มันคืออะไร!ทำไมต้องเจอกันอีกแล้วยังไม่วายโดนมันเรียกว่าเมีย! 

โอ้วพระเจ้าช่วย....คนทอดดดด.... 

"เรียกว่าพี่ก็ได้...แล้วนั่นทำอะไรทำไมไม่ใส่ถ้วย?"ผมถามไอ้เฉิ่มเมื่อเห็นมันแกะมาม่าสามซองลงไปในกระทะที่มีน้ำเดือดด้วยกั 

"กวนตีน....ถามก็ไม่ตอบ" 

"ในห้องไม่มีถ้วยชามมีแค่จานสองใบหรือเมียจะเอาครับ?"ฟังเสียงหวานๆของมันที่เรียกเมียแล้วขนลุกเลย  

มึงจะรู้ตัวไหมว่ามึงไม่เหมาะที่จะเป็นผัวใคร! 

"อะ..เอาอะไร ไม่เอาหรอกกินแบบนี้ก็ได้" 

"คิดอะไรลามกอีกแล้วเนี่ยมานั่งนี่สิครับหรือจะให้ผมป้อน"ผมไม่รอให้มันป้อนหรอก รีบเขยิบมานั่งใกล้มันให้เร็วที่สุด 

ครั้งแรกที่ได้กินมาม่าในกระทะแล้วต้องใช้ช้อนกับคนอื่นแบบนี้ในห้องมันมีแค่ช้อนคันเดียวตะเกียบไม่มีมันพาผมใช้นิ้วจีบเส้นมาม่าเข้าปากโคตรคลาสสิกไปอีก เกิดมาจากท้องแม่ก็พึ่งเคยทำ!! 

การกินมาม่าของพวกเราจบลงไปได้ด้วยดีโดยที่นิ้วมือผมพองแดงเพราะความร้อน.. 

"จุ๊บขอโทษนะครับ"เฉิ่มมันดึงนิ้วผมไปจูบแล้วมันก็พร่ำขอโทษที่นิ้วอยู่อย่างนั้นประมาณครึ่งชั่วโมงได้ 

เมื่อกี้ผมจะไปอาบน้ำไอ้แว่นนี้ก็ยังจะเป็นห่วง หาถุงใช้ยางมัดหุ้มนิ้วผมไว้ ผมก็ไม่ว่ามันนะ แต่แม่งฮาอ่ะ ฮาในความเฉิ่มๆของมัน... 

"พอแล้ว เขยิบไปอีกได้ไหม มันอึดอัดเนี่ย" 

มันให้ผมนอนชิดกับผนังห้องแล้วตัวมันเองก็มานอนเบียดบนที่นอนสามฟุตหมอนก็มีใบเดียวผ้าห่มก็ผืนบางๆข้างบนหัวนั้นคือหน้าต่างแล้วตอนนี้ฝนก็ยังตกหนัก ลมก็แรง มันหนาวสิครับ... 

ครั้งที่สองแล้วนะที่มึงพากูมาทรมานแบบนี้! 

"ขอโทษครับที่ทำให้อึดอัด"มึงพูดแล้วทำไมต้องทำหน้าเศร้าด้วยเล่า! 

"อะเอ่อ...ไม่เป็นไร"ที่พูดไปก็แค่ไม่อยากให้มันรู้สึกผิด ผมเองก็พอรู้อยู่หรอกว่าเด็กวัดเขาก็ต้องอยู่แบบนี้อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัดสินะขนาดเสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่ตอนนี้มันบอกว่าญาติคนตายเขาเอามาบริจาคเลย.. 

รู้สึกดีไปอีก ถ 

"คิดถึงมากเลยรู้ไหมผมตามหาคุณตลอดเลย"มือหนาของไอ้เฉิ่มลูบที่แก้มผมเบาๆ 

สองเราสบตากันท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาห้องเสียงดังจนแสบแก้วหูแต่เราก็ไม่สะทกสะท้านและยังคงจ้องหน้ากันไม่ละสายตาแลดูโคตรจะโรแมนติคเลยเนอะ แต่!!มันต้องไม่ใช่กับผู้ชายอย่างผมนะเว้ยย 

"เห็นกูพูดดีด้วยหน่อยแล้วเอาใหญ่เลยนะมึง!"ผมปัดมือมันทิ้งจ้องหน้ามันเขม็งด้วย 

"พูดไม่เพราะเลยครับ เมียผมเนี่ย"ดูคำพูดมันสิ ผมอยากจะชกปากมันให้ได้เลือดจริงๆ 

"ใครเมียมึง?" 

"แล้วใครที่เรียกผมว่าผัว เกือบทั้งคืนล่ะ!" 

"อึก!! ยะอย่ามาพูดมั่วๆ" 

"หืม มั่วเหรอครับ" 

 

พรึ่บ! 

"อ๊ะ นี่มึงจะทำอะไรไอ้เฉิ่ม ออกไปเลยมึงกูไม่เล่น อย่า!!" 

ผมผลักไอ้คนที่มันขึ้นคร่อมผมอยู่ออกแต่มันก็ไม่ออกตัวก็ไม่ใหญ่มากนะแต่ทำไมแรงมึงเยอะจังวะแล้วดูรอยยิ้มหวานมันสิ! 

"เตือนความจำเมียครับ!"มันถอดแว่น !!! 

มันถอดแว่นอีกแล้ววววว อันตราย! 

"ม้ายยย ไม่ๆเฉิ่มใส่แว่นเดี๋ยวนี้เลย!!" 

"ไม่ครับเรามาเตือนความจำกันเถอะ"กูไม่ได้อยากเตือนความจำอะไรกับมึงโว้ยยยย... 

 

 

_______________________________________ 

หู้ยยย เขาจะเตือนความจำกันด้วยอ่ะ 

ยายเอานิ้วปิดตาไว้แล้วเนี่ย! 

ความคิดเห็น