by ยายอ้วน

ขอบคุณที่สนับสนุนและติดตามนิยายเรีื่องนี้ค่ะ ขอบคุณคร่า

เรามาเตือนความจำกันเถอะ!

ชื่อตอน : เรามาเตือนความจำกันเถอะ!

คำค้น : นิยายy พี่วินนี่ น้องศีล เมียไอ้หน้าหวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.3k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2561 11:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เรามาเตือนความจำกันเถอะ!
แบบอักษร


​@วินนี่

จบคำพูดของไอ้เฉิ่มตัวผมเองก็ไม่กล้าจะขยับไปทางไหนเลยผมรู้ว่ามันเอาจริงทั้งแววตาและน้ำเสียงมันไม่มีวี่แววล้อเล่นเลยเหมือนกันกับคืนนั้น 


ฝนก็ยังคงตกหนักตามมาด้วย​เสียงฟ้าร้องดังสนั่นแล้วยังมีฟ้าแลบแถมมาอีกด้วยดีนะไม่ไฟดับถ้าไฟดับนี้จบเลยชีวิตผม


นี้คงเป็นจุดอ่อนของผมละมั้งที่โตเป็นหนุ่มแล้วยังจะมากลัวเรื่องอะไรแบบนี้จนไม่อยากจะขยับไปไหน..กะ.ก็เลยยอมให้ไอ้คนบ้ามันกอดอยู่แบบนี้ ถ้าฝนลงเม็ดเฉยๆผมไม่กลัวหรอกแต่นี้มาเกือบจะทั้งตระกูลเลยมั้ง อ่อไม่สิเหลือฟ้าผ่า?


เปรี้ยง⚡


"เหวอ!!!!"


หมับ!


"ชู่ววว ไม่ต้องกลัวผมอยู่ตรงนี้"

ผมหันมากอดไอ้เฉิ่มเอาไว้เน้นเหมือนกลัวมันจะหายไปแล้วผมจะไม่มีที่ยึดเหนี่ยวถ้าเข้าสิงร่างมันได้ผมจะรีบเข้าไปทันที ตอนนี้ตัวผมนั้นได้สั่นไปหมดแล้ว ไม่น่าพูดถึงเลยกูวว!


พอรู้ตัวเองอีกทีตอนนี้ก็ได้ขึ้นมานั่งบนตักไอ้เฉิ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่สนด้วยว่ามันจะหนักรึเปล่าหรือจะอยู่ในท่าล่อแหลมแค่ไหนเพราะตอนนี้ผมกลัวจริงๆ

ทั้งเกลียดทั้งกลัวเลยล่ะไอ้บรรยากาศแบบนี้..


"หิวมั้ยครับ"


ไอ้เฉิ่มถามผมก็พยักหน้ารับทั้งที่ยังซบไหล่มันอยู่นี่ถ้าผมอยู่ที่คอนโดก็คงคลุมโปงซ่อนตัวใต้ผ้าห่มอยู่ใต้เตียงไปแล้ว แต่รังหนูนี้มันไม่ปลอดภัยสำหรับผมเลยมันไม่มีที่ให้ผมได้ซ่อนตัวชักที่ เพราะฉะนั้นแล้ว...

ไอ้เฉิ่มมันคือที่พึ่งที่ดีที่สุดของผมในเวลานี้


"กินมาม่าได้มั้ย เดี๋ยวผมจะต้มให้"


"ดะ ได้"


ผมไม่ใช่คนเรื่องมากกินอะไรก็ได้ขอแค่ให้อยู่ท้องก็พอ ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องยอมได้เด็กบ้านี่ด้วยยอมแบบไม่มีข้อแม้อะไรเลยแค่มันสั่งผมก็ทำตามมันล่ะ มันคงไม่ใช่ความ...หรอกนะ

อืม คงไม่ใช่หรอก.....


"เอารสอะไรเลือกเลยครับ"

สองมือเรายังจับกันอยู่ไอ้เฉิ่มเดินไปหยิบย่ามสีเหลืองทองมาเท่ของที่อยู่ในนั้นลงพื้นมือเดียว


ไม่บอกก็พอจะรู้ว่าไอ้นี่มันเป็นเด็กวัดมีทั้ง มาม่า นมกล่อง ปลากระป๋องและขนมสองสามห่อ ผมมองสิ่งของที่กองอยู่กับพื้นสลับกับคนที่กำลังขยับแว่นยิ้มหวานส่งมาให้ผม


คือ ตอนแรกที่เราเจอกัน มันไปผับอ่ะแล้วผับนั้นไม่ได้จะเข้าไปกันง่ายๆนะครับถ้าคุณไม่มีเงินอ่ะเพราะส่วนมากคนที่ไปจะเป็นพวกไฮโซคุณหนู คุณชาย ไม่ก็พวกคนดังอะไรแบบนั้น

มึงไม่ได้ไปขโมยเงินหลวงพ่อไปเที่ยวใช่มั้ย?


"เลือกได้ยังครับ เมีย น้ำเดือดแล้ว"ดูมันเรียกผมสิ!


"อย่าเรียกเมียได้มั้ยวะ ฟังแล้วมันขนลุก"ผมว่าให้มันแล้วก็ยื่นซองมาม่าสีเหลืองให้มัน


"ไม่ให้เรียกเมียแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ"อย่าพูดแล้วหันมายิ้มหวานให้แบบนี้มันไม่เหมาะสมกับคนที่เคยจับกูกดเลย....


คืนนั้นที่มันลากผมมาปู้ยี่ปู้ยำที่นี้พอตื่นเช้ามาพบก็รีบหนีกลับไปเลยเพราะปกติมันต้องจบลงที่โรงแรมหรู ไม่ใช่สลัม! ตอนแรกก็ตกใจอยู่หรอกที่ตัวเองมาอยู่ในที่แบบนี้และก็เสียค่ายให้ไอ้คนนี้แต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้น

เพราะผมคิดแค่ว่าone night stand 


แต่ตอนนี้มันคืออะไร!ทำไมต้องเจอกันอีกแล้วยังไม่วายโดนมันเรียกว่าเมีย!

โอ้วพระเจ้าช่วย....คนทอดดดด....


"เรียกว่าพี่ก็ได้...แล้วนั้นทำอะไรทำไมไม่ใส่ถ้วย?"ผมถามไอ้เฉิ่มเมื่อเห็นมันแกะมาม่าสามซองลงไปในกระทะที่มีน้ำเดือดด้วยกัน


"ไม่เรียกอ่ะ...จะเรียกที่รัก"มันว่าแล้วยกคิ้วยิ้มหวานมาให้ คือมึงไม่เหมาะสมที่จะจับกูกดเลย มึงแม่งสวยอ่ะ สวยกว่าผู้หญิงที่ผมเคยควงอีกแต่ต้องถอดแว่นหนาๆนั้นออกนะ


"กวนตีน....ถามก็ไม่ตอบ"


"ในห้องไม่มีถ้วย ชาม มีแต่จานสองใบนั้นอ่ะ หรือเมียจะเอาครับ?"ฟังเสียงหวานๆของมันที่เรียกเมียแล้วขนลุกเลย 

มึงจะรู้ตัวมั้ยว่ามึงไม่เหมาะที่จะเป็นผัว!


"อะเอาอะไร ไม่เอาหรอกกิน แบบนี้ก็ได้"

"คิดอะไรลามกอีกแล้วเนี่ย มานั่งนี่สิครับหรือจะให้ผมป้อน"ผมไม่รอให้มันป้อนหรอก รีบเขยิบมานั่งใกล้มันทันที


ครั้งแรกที่ได้กินมาม่าในกระทะแล้วต้องใช้ช้อนกับคนอื่นในห้องมันมีแค่ช้อนคันเดียวตะเกียบไม่มีมันพาผมใช้นิ้วจีบเส้นมาม่าเข้าปากโคตรคลาสสิคไปอีกเกิดมาจากท้องแม่ก็พึ่งเคยทำ!!


การกินมาม่าของพวกเราจบลงไปได้ด้วยดีโดยที่นิ้วมือผมพองแดงเพราะความร้อน..


"จุ๊บขอโทษนะครับ"เฉิ่มมันดึงนิ้วผมไปจูบแล้วมันก็พร่ำขอโทษที่นิ้วอยู่อย่างนั้น 


เมื่อกี้ที่ผมจะไปอาบน้ำไอ้แว่นนี้ก็ยังจะเป็นห่วง หาถุงใช้ยางมันหุ้มนิ้วผมไว้ ผมก็ไม่ว่ามันนะ แต่แม่งฮาอ่ะ ฮาในความเฉิ่มของมัน...


"พอแล้ว เขยิบไปอีกได้มั้ย อึดอัดเนี่ย"

มันให้ผมนอนชิดกับผนังห้องแล้วตัวมันเองก็มานอนเบียดบนที่นอนสามฟุต หมอนก็มีใบเดียวผ้าห่มก็ผืนบางๆข้างบนหัวนั้นคือหน้าต่างแล้วตอนนี้ฝนก็ยังตกหนัก ลมก็แรง มันหนาวสิครับ...

ครั้งที่สองแล้วนะที่มึงพากูมาทรมานแบบนี้!


"ขอโทษครับที่ทำให้อึดอัด"มึงพูดแล้วทำไมต้องทำหน้าเศร้าด้วยเล่า!


"อะเอ่อ ไม่เป็นไร"ที่พูดไปก็แค่ไม่อยากให้มันรู้สึกผิด ผมเองก็พอรู้อยู่หรอกว่าเด็กวัดเขาก็ต้องอยู่แบบนี้อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัดสินะขนาดเสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่ตอนนี้มันบอกว่าญาติคนตายเขาเอามาบริจาคเลย..


"คิดถึงมากเลยรู้ไหมผมตามหาคุณตลอดเลย" มือหนาของไอ้เฉิ่มลูบที่แก้มผมเบาๆ สองเราสบตากันท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาห้อง แลดูโคตรจะโรแมนติกเลยเนอะ แต่!!มันไม่ใช่กับผู้ชายอย่างผมนะเว้ยย


"เห็นกูพูดดีด้วยหน่อยแล้วเอาใหญ่เลยนะมึง!"ผมปัดมือมันทิ้งจ้องหน้ามันเขม็งด้วย


"พูดไม่เพราะเลยครับ เมียผมเนี่ย"ดูคำพูดมันสิ ผมอยากจะชกปากมันให้เลือดจริงๆ


"ใครเมียมึง?"

"แล้วใครที่เรียกผมว่าผัว เกือบทั้งคืนล่ะ!"


"อึก!! ยะอย่ามาพูดมั่วๆ"

"หืม มั่วเหรอครับ"


พรึ่บ!


"อ๊ะ นี่มึงจะทำอะไรไอ้เฉิ่ม ออกไปเลยมึงกูไม่เล่น อย่าาาา"

ผมผลักไอ้คนที่มันขึ้นคร่อมผมอยู่ออกแต่มันก็ไม่ออก ตัวก็ไม่ใหญ่มากนะแต่ทำไมแรงมึงเยอะจังวะแล้วดูรอยยิ้มหวานมันสิ!


"เตือนความจำเมียครับ!"มันถอดแว่น !!!

มันถอดแว่นอีกแล้ววววว อันตราย!


"ม้ายยย ไม่ๆเฉิ่มใส่แว่นเดี๋ยวนี้เลย!!"


"ไม่ครับ เรามาเตือนความจำกันเถอะ"กูไม่ได้อยากเตือนความจำอะไรกับมึงโว้ยยยย...



_______________________________________

หู้ยยย เขาจะเตือนความจำกันด้วยอ่ะ 

ยายเอานิ้วปิดตาไว้แล้วเนี่ย!




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}