จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 (50%)

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2561 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 (50%)
แบบอักษร

ตอนที่ 24

         อาการแพ้ท้องของอู่เค่อยังคงมีเป็นระยะแต่ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน ช่วงนี้คงราวห้าเดือนแล้ว บางครั้งอารมณ์ของอู่เค่อก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เมื่อครู่ยังคงอารมณ์ดีอยู่ แต่ก็มาอารมณ์เสียอีกแล้ว และเสี่ยวติงก็ต้องเป็นคนรองรับอารมณ์เหล่านั้น เขาพยายามเอาอกเอาใจเมียของตนเพื่อให้อารมณ์ดีอยู่เสมอ

            เพ่ยจูบอกว่าลูกในท้องจะได้เติบใหญ่ออกมาฉลาดหลักแหลม

“เสี่ยวติง ข้าอยากหิวแล้ว เจ้าไปทำอาหรเสียทีสิ มานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม”

“เจ้าหิวแล้วอย่างนั้นหรือ?” ร่างสูงถามกลับออกไปอย่างสงสัยเพราะอีกฝ่ายกำลังเพิ่งจะกินผลท้อไปตั้งหลายลูก

“ข้าหิว! เจ้าจะไม่ไปทำใช่หรือไม่!” คราวนี้คนท้องเริ่มมีอาการตาแดงคล้ายจะร้องไห้แล้ว ทำให้เสี่ยวติงต้องรีบเดินไปเข้าครัวเพื่อทำอาหารบำรุงเมียทันที

กลายเป็นหน้าที่ประจำวันแล้วที่เขาต้องลงมือทำอาหารเสียเอง ยังไม่ทันจะก่อไฟ เพ่ยจูก็รีบวิ่งออกมาหาเสียก่อน

“นายท่านเจ้าคะ นายหญิงเรียกให้ไปหาเจ้าค่ะ”

“อีกแล้วหรือ”

“คนท้องก็อารมณ์แปรปรวนแบบนี้ล่ะเจ้าค่ะ ท่านรีบไปก่อนดีกว่า ทางนี้บ่าวจะก่อไฟรอนะเจ้าคะ”

เสี่ยวติงเดินไปหาอู่เค่อด้วยท่าทีสบายๆ เพราะเขาสามารถคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใด

“เจ้าไปไหนมา! ทิ้งข้านั่งที่นี่ผู้เดียวตั้งนาน!”

นั่นประไร! แบบที่เขาคาดการณ์ไว้เลย!

“ก็ไหนเจ้าบอกว่าหิว ข้าเลยไปทำอาหารให้อย่างไรเล่า”

“ตะ แต่นี่เจ้าไปนานแล้วนะ! ยังไม่เสร็จอีกอย่างนั้นหรือ!” อู่เค่อยังคงมิยอมแพ้ เขาหันสายตาไปทางคนรักร่างสูง

“เจ้ารอข้าสักนิดเถิด”

“ก็ได้ เจ้าคงคิดว่าข้าเป็นคนงี่เง่า เอาแต่ใจ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องทำอีก ข้ากับลูกไม่หิวแล้ว!” คนท้องผุดลุกขึ้นยืนฉับพลัน

“อ๊ะ!” คงลืมไปว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้อยู่ผู้เดียวแล้ว หน้าท้องที่ใหญ่นูนทำให้อู่เค่อทรงตัวได้ไม่ถนัด เขาทำท่าจะล้มลงไปทันที

“อู่เค่อ!” เสี่ยวติงรีบวิ่งเข้าไปรับคนรักทันที

เกือบไปแล้วแท้ๆ...

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่!” อู่เค่อส่ายหน้าไปมาพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเซียว เขานี่ช่างไม่ประมาณตนเองเลยเสียจริงๆ ถ้าหากเมื่อกี้เสี่ยวติงรับตนไว้ไม่ทันแล้วอย่างนั้นล่ะก็...ลูกในท้องก็คงจะ...

“ทีหลังเจ้าห้ามลุกพรวดพราดแบบนี้อีกนะ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร”

“ก็เจ้า!” คนท้องทำท่าจะหาเรื่องอีก

“ข้ามิเคยพูดเลยว่าเจ้างี่เง่าหรืออย่างไร ข้าทำให้เจ้ากับลูกได้ทุกอย่าง เพียงแค่เจ้าต้องรอข้าเพียงสักนิด บางครั้งข้าอาจจะทำได้ไม่ถูกใจเจ้าแต่ก็ขอให้ใจเย็นๆเถิด อย่าลืมว่าเจ้าไม่ได้อยู่เพียงผู้เดียวแล้วนะ” ร่างสูงอธิบายให้คนรักเข้าใจ เขารู้สึกว่าตั้งแต่อีกฝ่ายท้องก็ใจเย็นลงมากกว่าเดิม มิฉะนั้นในเมื่ออู่เค่อใจร้อน อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้ ดังนั้นคนที่จะปรามได้ก็คงมีแต่เขา ดังคำกล่าวที่ว่าผัวเมียถ้าอีกคนเป็นไฟ อีกคนก็ต้องเป็นน้ำ

“…”

“เจ้าเข้าใจหรือไม่” ลูบแก้มของคนรักเบาๆพลางเชยคางอีกฝ่ายให้ขึ้นมาสบตา

“...ข้าขอโทษ” อู่เค่อจับมือของคนรักที่อยู่ตรงคางของเขาไว้ แล้วยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสดใส

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เพ่ยจูมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าก่อน รอข้าทำอาหารไม่นาน”

“...อืม” พยักหน้ารับก่อนที่จะปล่อยมือออกพร้อมมองตามร่างสูงเดินตรงไปยังครัว

 .


.


.


.


.

“บ่าวก่อไฟกับต้มน้ำรอแล้วนะเจ้าคะ” เสี่ยวติงพยักหน้ารับคำกล่าวนั้น

“เจ้าไปอยู่กับเมียข้าก่อนไป ทางนี้ข้าจะจัดการเอง”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากอยู่เพียงผู้เดียวแล้วอู่เค่อก็จัดการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว เขาหยิบนู่นหยิบนี่ไปล้างแล้วใส่ลงไปในหม้อ กลิ่นหอมของสมุนไพรซึ่งช่วยบำรุงครรภ์ลอยขึ้นมาเข้าจมูก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย มือหนาหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วใช้กระบวยตักลงไป ควันร้อนๆลอยขึ้นสู่อากาศ

“ข้าทำเสร็จแล้ว” หลังจากที่วางถ้วยอาหารลงบนโต๊ะทานข้าวเขาก็เดินไปตามคนรักของตนมา ช่วยประคองอีกฝ่ายเดิน โอบเอวนุ่มนิ่มนั่นช้าๆ

“เจ้ากินกับข้าด้วยสิ”

“แต่ว่า...” เสี่ยวติงยังไม่รู้สึกหิวเลยด้วยซ้ำไป

“ข้าอยากให้เจ้ากินด้วยกัน!”

เห็นท่าทีเอาแต่ใจเช่นนั้นจึงต้องยอมพยักหน้ารับอย่างอ่อนใจ แต่ลึกๆในใจก็รู้สึกดี

ทุกวันนี้อู่เค่อเรียกหาแต่เขา มันทำให้รู้สึกว่าตนเองช่างดูสำคัญในชีวิตของอีกฝ่ายมาก ยิ่งตามใจก็ยิ่งต้องการ...

ข้าจะทำให้เจ้าขาดข้าไม่ได้อีกต่อไป...อู่เค่อ…เจ้ากับข้าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล...

_______________________________________________________________________________

ความคิดเห็น