หมามุก17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro . .

คำค้น : ออฟกัน

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2561 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro . .
แบบอักษร

โรงหนังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอย่างใจจดใจจ่อมองนาฬิกาข้อมือ แล้วสั่นขาอย่างเป็นกังวลพร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกว่าเบื่อแล้ว

“มาแล้วๆ”

ออฟวิ่งตรงมาหยุดและหอบตรงหน้าเธออย่างเหนื่อยล้า หญิงสาวถอนหายใจแล้วจ้องเขาอย่างดุดัน

“หนังฉายไป 15 นาทีแล้ว”

“ขอโทษน่า ก็รถมันติดอ่ะ ต่อรถอีกหลายต่อด้วย”

“ก็บอกแล้วไง ว่าให้หารถซักคันอ่ะ จะได้ไม่ต้องยืนรอรถเมล์หรือแท๊กซี่”

“แต่เราก็เผื่อเวลาแล้วนะ”

“แล้วยังไงอ่ะ เราจะไปรู้มั้ย ว่ารถจะติดตอนไหน ถึงเผื่อเวลาไว้มันก็ไม่พอหรอก”

ออฟเดินไปหาแฟนสาวแล้วกอดคอเธอไว้พร้อมกับทำสีหน้าอ้อนวอน

“โอ๋ๆ ขอโทษนะ ยังไงเราก็จะพยายามก็แล้วกันนะ”

บีนเอามืออฟออกแล้วหันไปประจันหน้า

“รอบที่ล้านแล้วมั้งที่พูดแบบนี้”

แฟนสาวพูดเสร็จก็เดินเข้าโรงหนังไปทันที ก่อนออฟจะถอนหายใจแล้วเดินตามอย่างจำใจ เขาพอจะรู้ความต้องการของเธอ แต่บางเรื่อง มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาเลย


โซนเครื่องเล่น บีนเดินไปเกาะตู้กระจกมองดูตุ๊กตาข้างในตู้ตาเป็นวาว เพราะมีตุ๊กตาในแบบที่เธอชอบอยู่ในนั้น แฟนหนุ่มรู้ดีเลยไปแลกเหรียญมาเพื่อจะคีบให้เธอ

“คอยดูนะ”

“เอาอีกละ พูดแบบนี้อีกละ ไม่เอาอ่ะ คีบไปก็ไม่ได้อยู่ดี”

บีนพูดจบก็เดินออกไปจากตู้คีบตุ๊กตา ออฟมองตามแล้วหันกลับมาหยอดเหรียญลงไปก่อนจะคีบเอาตุ๊กตาตัวที่แฟนสาวของเขาอยากได้ขึ้นมา เขาเคยคีบมันมาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้ ทำให้แฟนสาวออกอาการหงุดหงิดอยู่ตลอด จนเขาต้องหาเวลามาฝึกคีบอยู่เป็นกระจำ จนทำได้ และครั้งก็ได้เช่นกัน จากนั้นจึงหยิบมันใส่กระเป๋าแล้วเดินตามไป

“นี่ หิวรึเปล่าอ่ะ”

“นิดหน่อย”

“แล้วไปหาไรกินกันมั้ย”

“ไม่อ่ะ ไม่กินดีกว่า อยากกลับแล้ว”

“อ่อ เอางั้นก็ได้”

ออฟเดินมาส่งแฟนสาวที่รถที่จอดอยู่ในชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้า ก่อนที่แฟนสาวจะหันมาหาเขาด้วยสายตาที่ดูเรียบๆนิ่งๆ

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร ขับรถดีๆนะ”

บีนผงกหัวให้ออฟเบาๆแล้วขึ้นรถขับออกไป ออฟมองตามรถของแฟนสาวแล้วหยิบตุ๊กตาออกมาจากกระเป๋า

“ขอโทษนะ ที่อาจจะเป็นแฟนที่ไม่ดี และดูน่าเบื่อ”

ออฟมองความผิดปกติของแฟนสาวของเขาออก ลักษณะท่าทางที่บ่งบอกว่า เธอเบื่อออฟแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมบีนถึงยังไม่ยอมตีตัวห่างจากเขาหรือมีท่าทีที่จะบอกเลิกเขาเลย มันรู้สึกทำให้เขาดูอึดอัดไม่เบา และบีนเอง ก็คงจะดูอึดอัดอยู่เหมือนกัน บีนป็นคนตรงๆ แต่สำหรับสถานการณ์ตอนนี้ของทั้งสองนั้น ออฟก็ไม่เข้าใจ ว่าบีนกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ คนที่จะอกแตกตายก่อน คงจะเป็นเขานี่แหละ เขาไม่อยากจะเจ็บทั้งๆที่ยังเป็นแบบนี้อยู่ ถ้าอย่างนั้น คงต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว


วันต่อมา ออฟนัดกับบีนออกมาเจอกันในที่แห่งหนึ่ง เป็นร้านอาหารเงียบๆ ไม่ค่อยมีคนเข้ามาเท่าไหร่นัก ออฟออกมาเร็วกว่าปกติ เพราะกลัวว่ารถจะติดจนเขามาสาย ระหว่างที่นั่งอยู่ ซักพักหนึ่งบีนก็เดินเข้ามา

“วันนี้มาเร็วดีนะ”

“วันนี้เผื่อเวลาไว้ดีไง”

“อยากให้เป็นแบบนี้ทุกวันเลยนะ ที่เรานัดเจอกันอ่ะ”

“คงไม่มีวันอื่นแล้วแหละ”

“หมายความว่าไงอ่ะ”

บีนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงงกับคำพูดของแฟนหนุ่มตรงหน้า

“เรารู้ว่าเธอเบื่อเรา”

“งั้นหรอ”

ออฟผงกหัวกลับไปแล้วเม้มปากแน่น

“ขอโทษนะ ที่เราเป็นแฟนที่น่าเบื่ออ่ะ เราทำอะไรให้เธอไม่ได้เลยซักอย่าง ขอโทษนะ”

“อืม แล้วออฟสงสัยบ้างมั้ย ว่าทำไมเราถึงไม่บอกเลิกออฟอ่ะ”

“เราก็...คิดอยู่เหมือนกัน เราเลยบอกเลิกเธอก่อนไง”

“หรอ แต่ที่เราไม่บอกเลิกเธอ เพราะถึงเราจะเบื่อ แต่เราก็ยังรักเธอไง”

“อย่าเอาเรื่องรักมาอ้างเลยดีกว่า ถ้าเบื่อกันอยู่แล้ว จะทนต่อไปทำไม เธอจะมาทนเบื่อทำไม เราเองก็จะได้ไม่ต้องทนมองหน้าตาที่เฉยชาของเธอด้วย เลิกกันไปซ้ำใจน้อยกว่านะ”

บีนนั่งก้มหน้าลงพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า ไม่คิดว่าแฟนหนุ่มที่น่าเบื่อจะมาบอกเลิกเธอเอง

“จะเอาแบบนั้นก็ได้นะ ถ้าออฟสบายใจอ่ะ”

“เราก็คิดนะ ว่าบีนอาจจะสบายใจเหมือนกัน”

บีนผงกหัวแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

“งั้นก็ขอให้เธอโชคดีนะ ขอบคุณตลอด 1 ปีที่ดูแลกันมาโดยตลอดนะ”

บีนทิ้งท้ายกับออฟแล้วเดินออกไปจากร้านอาหาร ทิ้งให้ออฟนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว ออฟคิดว่าสิ่งที่เขาทำไป ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว เก็บมันไว้เป็นเพียงความทรงจำดีกว่า แต่มันมีหรอ ที่เลิกกันทั้งๆที่ยังรักกันอยู่แล้วมันจะลืมลงได้ง่าย ยังไงใจมันก็ยังคงว้าวุ่นอยู่แต่กับเขาตลอด แต่ก็อย่างว่าแหละ เบื่อแล้วจะทนอยู่ทำไม คนที่ถูกเบื่อมันเจ็บไม่เบาเลยนะ ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน ก็ถูกมองว่าน่าเบื่ออยู่ดี



ออฟเดินเข้าบ้านมาอย่างหมดกำลัง แล้วทิ้งตัวลงไปนั่งที่โซฟาของบ้าน เรื่องเขากับบีนก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอด ไม่ได้ไปไหนเลย

“เป็นอะไรอ่ะ ดูเศร้าๆนะ แฟนบอกเลิกรึไง”

น้าแตง น้าสาวของออฟเดินมาหาหลานชายสุดที่รักที่นั่งเหม่ออยู่ที่โซฟาเหมือนร่างที่ดูไร้ชีวิตและความสดใส ซึ่งมันผิดแปลกไปมากๆ

“โดนแฟนบอกเลิกอะไรกันน้า ผมนี่แหละ ไปบอกเลิกเขาอ่ะ”

“อ้าว ทำไมเป็นงั้น หน้าของแกน่าจะโดนเขาบอกเลิกมากกว่านะ”

“อย่ามาดูถูกหน้าหล่อๆอย่างผมนะ ผมทำสาวอกหักมาเยอะเหมือนกันนะคร้าบ”

“เออๆ แล้วจะบอกได้ยัง ว่าทำไมถึงเลิก”

ออฟหลบหน้าหน้าสาวแล้วก้มหน้าลง

“ถ้าเบื่อกันแล้ว ก็ไม่รู้จะยังทนต่อไปทำไม แต่เลิกกันทั้งๆที่ยังรัก ลืมได้ยากเหมือนกันนะน้าแตง”

“เลิกกันทั้งที่ยังรัก และที่เลิกเพราะเบื่อ อะไรของพวกแกว๊ะ ความรักวัยรุ่นนี่ช่างยุ่งยากจริงๆ สมัยน้านะ คุย 2 วันก็ลงเตียงละ”

น้าสาวพูดเสร็จก็เดินจากไป ออฟมองตามอย่างอึ้งๆแล้วสยึ้ยกับคำพูดของน้าสาว ก่อนจะหันมาหยิบรีโมทกดดูโทรทัศน์ “น้าไปเข้าเวรนะ”

“ครับ เออ อย่าลืมที่ผมขอนะน้าแตง”

“ได้ๆ”

“ขอบคุณครับ”


ออฟ ชายหนุ่มอายุ 21 เรียนสาธารณสุขศาสตร์ ปี 2 อยู่ที่มหาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เขาอาศัยอยู่กับน้าสาวสองคน ส่วนพ่อกับแม่ย้ายถิ่นที่อยู่อาศัยไปอยู่ที่เมืองนอก ออฟไม่ตามไปด้วย เพราะเบื่อที่จะต้องไปเรียนรู้ภาษาใหม่ ถ้าเขาไปอาจจะต้องปรับตัวกับเพื่อนหรืออาจจะไม่มีเพื่อนเลยก็ได้ เลยตัดสินใจมาอยู่กับน้าสาวดีกว่า ส่วนน้าแตง เป็นน้าเพียงคนเดียวของเขา เป็นคนจิตใจดี รับฟังทุกปัญหาของออฟ แต่บางทีก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย น้าแตงเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ช่วงนี้เป็นช่วงใกล้จะปิดเทอม แต่ทางสาขาก็มีกิจกรรมที่นักศึกษาในสาขาจะต้องทำ คือการไปเป็นจิตอาสาที่โรงพยาบาลหรือหน่วยงานรัฐที่ไหนก็ได้ เพื่อไปเรียนรู้งาน สามารถเลือกเองได้ตามใจชอบ ออฟเลยเลือกไปที่โรงพยาบาลที่น้าสาวทำงานอยู่ เพราะได้อยู่ใกล้กัน และการที่ออฟเข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลนี่แหละ เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องต่อไปนี้ทั้งหมด

ความคิดเห็น