facebook-icon

ไรท์เขียนลงที่ธัญวลัยที่เดียวนะคะ❤️ สงวนลิขสิทธิ์ตุามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537 ใครก็อป เดี๋ยวให้พี่แอลตบเลยนะ อิอิ

ชื่อตอน : BAD BROTHER 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 88.4k

ความคิดเห็น : 138

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2561 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BROTHER 1
แบบอักษร

BAD BROTHER 1

@KL Pub

“คนนั้นแม่งแซ่บวะ” คิวพีพูดขึ้น พร้อมกับชี้ไปยังผู้หญิงคนนึงที่กำลังเดินเข้ามาในผับ...

“เออวะ นมใหญ่ดี” รามสูรพูดพร้อมกับมองไปยังหน้าอกของผู้หญิงคนนั้น (หื่นจริงๆ!อีราม*ตอนนั้นรามยังไม่เจอกับเจด้า) 

“แล้วมึงอะ คิดว่าไงไอ้แอล” คิวพีหันไปถามแอลที่นั่งเงียบ แต่ก็มองไปยังผู้หญิงคนนั้น...มันก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่ค่อยตอบ ไม่ค่อยพูด บางทีก็นึกว่ามันเป็นใบ้!

“ก็ดี” แอลตอบมาสั้นๆนิ่งๆ

“หันตอบเยอะๆบ้างก็ดีนะไอ้เวร” คิวพีบ่นขึ้น...มาเกริ่นกันหน่อยดีกว่า คือในแก็งค์นี้จะมีกันทั้งหมด 3 คน ก็คือ คิวพี รามสูร และก็แอล...ซึ่งนิสัยของทั้งสามคนจะแตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิง อย่างคิวพีก็จะเป็นคนที่เจ้าชู้แบบกะล่อนๆ พูดจากวนประสาท แต่เวลาโมโหก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน คิวพีไม่ได้ทำงานเพราะว่าบ้านของเขารวยมาก และด้วยความที่เป็นลูกชายคนเล็ก เขามักจะโดนตามใจมาโดยตลอด ทำให้เขาค่อนข้างที่จะเอาแต่ใจและขี้เกียจมาก...มากจนไม่ไปทำงานและใช้เงินไปวันๆ แต่เขาก็มีหุ้นส่วนในผับร่วมกับแอลนะ...ส่วนรามสูร ก็จะค่อนข้างขึ้นชื่อเรื่องฟันผู้หญิงมากที่สุดในกลุ่ม...และเขาก็เลวมากที่สุดในกลุ่มเลยก็ว่าได้ (หลายๆคนน่าจะรู้ดี) ส่วนเรื่องหน้าที่การงานรามสูรก็มีตำแหน่งที่มั่นคงและใหญ่กว่าเพื่อน เพราะเขาเป็นถึงประธานบริษัท THE RMS SHOPPING เลยนะ และคนสุดท้ายก็คือ...แอล ผู้ชายที่พูดน้อยแต่ต่อยหนัก แถมยังเย็นชาสุดๆในกลุ่ม...แต่ว่าเรื่องผู้หญิงเขาก็ไม่เบาเลยแหละ เขานะ ร้ายไม่แพ้คนในกลุ่มเลย...แอลทำงานช่วยดูแลกิจการของที่บ้านและเป็นเจ้าของผับ...ก็คือผับKLนี่แหละ แต่ก็มีคิวพีเป็นหุ้นส่วนอยู่ด้วย และหุ้นหลักๆก็เป็นของแอลนี่แหละ 

“เออ แล้วน้องมึงจะกลับไทยเมื่อไหร่นะไอ้ราม” อยู่ๆคิวพีก็หันไปถามรามสูรขึ้น...

“ไม่รู้วะ น่าจะอาทิตย์หน้ามั้ง เห็นว่าพอเรียนจบ ก็โทรมาขอแม่อยู่เที่ยวต่อก่อนอาทิตย์นึง” รามสูรตอบคิวพีกลับมา

“อ่อ เออกูเห็นในไอจีละ น้องมึงสวยขึ้นมาก อยากเจอวะ” คิวพีเอ่ยชมน้องสาวรามสูรขึ้น เพราะเขามักจะเห็นเธออัพไอจีลงอยู่บ่อยๆบอกเลยว่า สวยขึ้นมาก ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องไอ้รามกับชอบไอ้แอลละก็...เสร็จเขาไปละ

“น้องกู ไอ้สัส! เว้นหน่อย” รามสูรพูดพร้อมมองหน้าคิวพีอย่างเอาเรื่อง

“แหม่ไอ้สัส! ทำอย่างกับน้องมึงจะสนใจกูอย่างงั้นอะ มึงก็รู้ว่าทั้งใจของน้องมึงอยู่ที่ไอ้แอลตั้งแต่ก่อนไปเรียนต่อละ” คิวพีพูดพร้อมกับชี้ไปทางแอลที่นั่งกินเหล้าและนั่งฟั่งอยู่เงียบๆไม่พูดอะไร...ทุกคนในกลุ่มรู้หมดว่าสีดาคิดยังไงกับแอล เพราะเจ้าตัวค่อนข้างที่จะเปิดเผยความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะทำอะไร สีดาก็มักจะอยู่ข้างแอลเสมอ หรือแม้แต่ไปเที่ยวที่ไหน สีดาก็มักจะเอาของฝากแบบพิเศษมาให้แอลตลอด...แถมตอนแรกสีดาก็ไม่ยอมที่จะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศตามคำสั่งของพ่อ...เพราะไม่อยากจะห่างแอล แต่พระลักษณ์พ่อของสีดากับรามสูร เขาก็บังคับจนสุดท้ายสีดาก็ต้องทำตามที่พ่อสั่ง...และต้องไปเรียนต่างประเทศ ซึ่งห่างไกลจากแอล...ตลอดเวลาสีดาพยายามไลน์หาแอลตลอด แต่แอลก็ไม่ตอบ จึงทำให้สีดาถอดใจไปบ้าง...แต่ก็ยังคงพยายามอยู่...

“เออ รู้ตัวก็ดี ได้ไอ้แอลเป็นน้องเขยยังดีกว่าได้มึงอะ คนเหี้ยไรไม่ทำงานทำการ” รามสูรตอบกลับพร้อมกับหลอกด่าคิวพีทางอ้อม

“ไอ้สัสราม!!” คิวพูเรียกชื่อรามสูรเสียงดัง

“แล้วมึงอะไอ้แอล คิดถึงน้องสีดาบ้างปะ?”

“...”

“อ้าวไอ้สัสนี่ไม่ตอบ หยิ่งกับเพื่อนนะไอ้เวร”

“รำคาญ” แอลพูดแค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินไป...เดินไปหาผู้หญิงคนนึงที่แต่งตัวเซ็กซี่มากในระดับนึง...ทั้งคู่พูดคุยกันอยู่สักพัก ไม่นานก็พากันออกไป...เสือร้าย(เงียบ)แบบแอลก็คงไม่พ้นเรื่องอย่างว่าสินะ...

“เห็นมันเงียบๆ มันฟาดเรียบอีกละ ไอ้สัสเอ้ย ร้ายชิบ!” คิวพีเอ่ยขึ้น...พร้อมกับมองไปยังแอล เขาค่อนข้างชินกับนิสัยของไอ้เพื่อนเขาคนนี้แล้วแหละ มันมักจะเงียบ ไม่พูด แต่เก็บทุกรายละเอียด...แอบมักจะเก็บอารมณ์ เก็บความรู้สึกไว้ ภายใต้ใบหน้าและนิสัยที่เย็นชาของเขา...

“มึงคิดว่าถ้าน้องมึงกลับมา จะยังชอบไอ้แอลอยู่ปะวะ?” คิวพีหันไปถามรามสูร

“ไม่รู้วะ...กูเคยถามยัยสีเรื่องนี้เลย” รามสูรตอบ

“ถ้าน้องมึงยังชอบมันอยู่ จะไม่เสียใจหรอวะ? ไอ้แอลอะ เรื่องผู้หญิงมันก็ไม่ธรรมดาอยู่” คิวพีพูดต่อ

“แล้วกูทำอะไรได้วะ ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ มึงก็รู้ ถ้ายัยสียังชอบไอ้แอลอยู่ ก็ต้องยอมรับเรื่องพวกนี้และความเสียใจให้ได้” รามสูรบอกกลับคิวพี

“ทำไมมึงดูไม่ซีเลยวะ นั่นน้องมึงเลยนะเว้ย!” คิวพีพูดขึ้น...มันบ้าปะวะ แทนที่จะช่วยน้องกลับพูดจาเหมือนไม่ใส่ใจ

“ไม่ใช่ว่ากูไม่ซีหรอก น้องกูกูก็เป็นห่วง...แต่กูเชื่อว่า สีดาโตแล้ว โตพอที่จะรู้ว่าควรทำยังไงกับความเสียใจ และโตพอที่จะรู้วิธีจัดการกับมัน” รามสูรตอบกลับ

“แล้วถ้าน้องมึงไม่รู้วิธีการจัดการกับมัน?” คิวพีถามขึ้น...

“ก็คงหาผู้ชายดีๆสักคนให้” รามสูรตอบแบบขำๆ

“กูไงงงงง” คิวพีรีบเสนอตัวมาทันที

“ไม่ใช่มึง!” รามสูรตอบกลับไปทันทีเช่นกัน

“สัส ใจร้าย!” คิวพีพูดพร้อมทำท่าทีงอลๆ

“ปัญญาอ่อน” รามสูรด่าคิวพีไป

“เอาดีๆดิ มึงจะทำยังไง มึงจะทนเห็นน้องตัวเองเสียใจเพราะมารักเพื่อนสนิทตัวเองอะหรอ?” คิวพีพูดขึ้นอย่างเข้าประเด็น

“เอาจริงๆเรื่องนี้มันก็ไม่มีคนผิดปะวะ ถ้าสีดาเสียใจ กูจะไปโกรธไอ้แอลมันก็ไม่ใช่ ก็มันไม่ได้ชอบยัยสีดา จะให้กูไปบังคับให้มันมาชอบน้องกู มันก็ไม่ใช่ปะวะ...” รามสูรตอบ

“...แล้วจะห้ามยัยสีดาไม่ให้ไปชอบไอ้แอลมันก็ไม่ได้อีก คนเราจะรักใครจะชอบใครสักคน มันก็ห้ามกันไม่ได้...” รามสูรพูดต่อ

“กูก็คงทำได้เพียงแค่อยู่ตรงกลาง และคอยอยู่ข้างๆและให้กำลังใจในวันที่น้องกูต้องเสียใจเพราะเพื่อนสนิทตัวเอง” รามสูรพูดจบ...





ความคิดเห็น