หอหมื่นอักษร

ยามเมื่อเมฆฝนพัดผ่าน สองเราจะฝ่าฟันมันไปด้วยกันนะ...

ตอนที่ 86 เงินที่ลอยมากับลม / ตอนที่ 87 โทรศัพท์จากอวิ๋นเฉียว

ชื่อตอน : ตอนที่ 86 เงินที่ลอยมากับลม / ตอนที่ 87 โทรศัพท์จากอวิ๋นเฉียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2561 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 86 เงินที่ลอยมากับลม / ตอนที่ 87 โทรศัพท์จากอวิ๋นเฉียว
แบบอักษร




ตอนที่ 86  เงินที่ลอยมากับลม

“แม่คะ ที่โรงเรียนมีการบริจาคเงิน แม่เอาบัตรให้หนูได้ไหม?” อวิ๋นตั่วคิดอยู่สามวันก็ยังคิดอะไรดีๆ ไม่ออก

อวิ๋นเฉียวเองก็เร่งมาตามสายโทรศัพท์ “เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ถ้าช้ากว่านี้ก็จะผ่าตัดไม่ได้แล้วนะ”

“แล้วทำไมพี่ไม่พาเธอไปผ่าก่อนล่ะ หรือพี่ไม่มีแม้แต่เงินผ่าตัด?” อวิ๋นตั่วโมโห

“แดนนี่ไม่ยอมไป เธอบอกว่าต้องเห็นเงินก่อนถึงจะไปโรงพยาบาล” อวิ๋นเฉียวว่า

เมื่อไม่มีทางเลือก อวิ๋นตั่วจึงจำต้องพูดโกหกไป


โรงเรียนมักจะจัดกิจกรรมเพื่อให้นักเรียนร่วมบริจาคเงิน เพื่อให้รู้จักการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ชูยินจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรกับเรื่องการบริจาคนี้นัก

“เข้าไปในห้องแม่ ในกระเป๋ามีเงินสดอยู่ห้าพันหยวน ลูกเอาไปได้เลยจ้ะ”

“คราวนี้มันค่อนข้างพิเศษนิดนึงน่ะค่ะ เป็นการบริจาคให้กับองค์กรระหว่างประเทศที่ช่วยเหลือเด็กยากจน หนูคิดว่าคงจะให้ประเทศเราขายหน้าไม่ได้ หนูก็เลยบอกไปว่าจะบริจาคหนึ่งแสน”

“เท่าไหร่นะ!?” ชูยินร้องออกมา “เด็กโง่ ลูกคิดว่าเงินของบ้านเราลอยมากับลมหรือยังไง?”

อวิ๋นตั่วก้มหน้าลง สองมือไพล่หลัง เท้าข้างขวาวาดเป็นวงกลมลงที่พื้น “แต่ว่าหนูพูดไปแล้วนี่คะ ถ้าแม่ไม่ให้ หนูจะกลายเป็นคนไม่น่าเชื่อถือนะคะ”

ชูยินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่ออวิ๋นตั่วเห็นแบบนั้นแล้วก็เริ่มลนลานขึ้นมาทันที “แม่จะทำอะไรคะ?”

“แม่จะโทรไปถามครูของลูกว่าบริจาคน้อยกว่านี้ได้ไหม”

อวิ๋นตั่วรีบแย่งโทรศัพท์มา “ถ้าแม่โทรไปแล้วครูจะมองหนูยังไงคะ คุณครูจะมองบ้านเรายังไง คราวก่อนหนูได้อ่านที่นิตยสารสัมภาษณ์คุณพ่อ บรรยายเสื้อผ้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทั้งหมดนั่นราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านนะคะ นิตยสารนั่นคุณครูก็ได้อ่านด้วย ตอนนี้หนูจะบริจาคหนึ่งแสน แม่ก็เสียดาย นั่นน่ะเป็นองค์กรช่วยเหลือเด็กยากจนเลยนะคะ คุณครูก็จะคิดเอาได้ว่าแค่ซื้อเสื้อผ้าซื้อกระเป๋าน้อยลงหน่อย แม่กลับไม่เต็มใจจะทำ แบบนั้นมันจะไม่เป็นการทำให้คนคิดว่าเราเป็นคนใจจืดใจดำหรอกเหรอคะ? อีกอย่าง แม่ได้อ่านข่าวหรือเปล่าว่าหลายๆ ที่ในโลกยังมีเด็กอีกมากมายที่กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าก็ไม่อุ่น เพื่ออาหารสักคำขนาดเด็กตัวเล็กๆ ก็ยังต้องออกไปทำงาน ต้องเดินทางไกลมาก แถมยังถูกคนรังแกบ่อยๆ แม่เองก็เป็นแม่คน คิดถึงแม่ของเด็กเหล่านั้นแล้ว พวกเธอจะอยากเห็นลูกๆ ของตัวเองต้องลำบากแบบนั้นหรือเปล่าคะ เราใช้กำลังแค่เล็กน้อย ทำให้ความทุกข์ยากบนโลกใบนี้น้อยลงอีกหน่อย ก็ถือเป็นบุญกุศลนะคะ”

ชูยินมองปากเล็กๆ ของอวิ๋นตั่วยามอ้าปากพูดแล้วก็ฟังไม่ชัดว่าเธอพูดว่าอะไร รู้เพียงแต่ว่าไม่สามารถหาอะไรมาขัดความคิดเธอได้

ป้าหวังที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ เมื่อได้ยินอวิ๋นตั่วพูดเข้า สองมือก็เช็ดกับผ้ากันเปื้อนแล้วชะงักไป “ปากเล็กๆ นี่ช่างพูดขึ้นทุกวันเลยนะคะ”

“หรือว่าป้าหวงคิดว่าหนูพูดไม่ถูกคะ?” อวิ๋นตั่วถาม

ป้าหวงคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยออกมาว่า “พูดมีเหตุผลมากค่ะ”

อวิ๋นตั่วเข้าไปดึงมือของชูยิน “แม่ดูสิคะ แม้แต่ป้าหวงยังคิดว่าหนูพูดถูกเลย หรือว่าแม่ไม่รู้สึกเหมือนป้าหวงคะ?”

ชูยินรู้ดีว่าลูกสาวของตนกำลังใช้วิธีการพูดโน้มน้าวใจ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยอมไปอย่างง่ายๆ “ก็ได้ พรุ่งนี้แม่จะเอาบัตรให้”

“ขอบคุณค่ะแม่” อวิ๋นตั่วโค้งตัวลง “ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ”

“เรื่องอะไร?”

“คุณครูหลิวได้ออฟฟิศแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะขึ้นป้ายเปิดธุรกิจอย่างเป็นทางการแล้ว แม่ให้เงินหนูไปซื้อของขวัญหน่อยสิคะ”

“อวี่เจ๋อเปิดบริษัทเราก็ควรจะให้ของขวัญอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่ลูก แต่พ่อกับแม่ก็ควรจะให้ด้วย เอาแบบนี้แล้วกัน ลูกเอาบัตรลูกไปเลือกของขวัญของตัวเอง และก็ช่วยเลือกให้พ่อกับแม่ด้วย แล้วลูกก็เป็นตัวแทนเอาไปให้เขาเลย”

“แม่ขี้เหนียวจังเลย จะให้ของขวัญก็ยังใช้เงินหนูอีก” อวิ๋นตั่วหน้ามุ่ย ท่าทางไม่พอใจ

“เด็กน้อย นี่ลูกเอาเรื่องเงินมาคิดเล็กคิดน้อยกับแม่เหรอหืม เงินของลูกน่ะมาจากไหนกัน ลูกหามาเองเหรอ?” ชูยินเคาะจมูกลูกสาวเบาๆ “ซื้อไปเท่าไหร่แม่จะคืนให้ ตั้งแต่ซื้อกระปุกหมูมาใหม่ ก็เก็บเงินเข้าไปด้วยล่ะ อย่าเอาแต่มาขอแม่”

“รู้แล้วล่ะค่ะ!"



------------------------​------------​------------​------------​



ตอนที่ 87  โทรศัพท์จากอวิ๋นเฉียว


พออวิ๋นตั่วได้เงินแล้วก็โทรหาอวิ๋นเฉียวทันที เมื่อได้เงินแล้วอวิ๋นเฉียวก็ขอบอกขอบใจมาตาสาย “น้องสาว เธอช่วยพี่ได้จริงๆ ด้วย ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรขอแค่บอกมา ถึงจะบุกน้ำลุยไฟพี่ก็จะช่วยเธอให้ได้”

“จะมีเรื่องอะไรที่หนูทำไม่ได้จนต้องให้พี่ต้องบุกน้ำลุยไฟมาช่วยล่ะคะ” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอย่างดูถูก

อวิ๋นเฉียวกลอกตา “พี่จะบอกอะไรให้นะน้องสาว สุภาษิตบอกไว้ว่า ‘กินข้าวเยอะน่ะอร่อย แต่พูดมากไปน่ะมันไม่ดี’ เธอดูถูกพี่แบบนี้ พี่ชายจะพยายามอย่างหนัก วันนั้นโลกจะต้องสั่นสะเทือนแน่”

“ขอร้องล่ะค่ะพี่ ช่วยทำให้โลกสะเทือนทีเถอะ!”

อวิ๋นเฉียววางสายไปด้วยความโมโห ถูกน้องสาวดูถูกนี่มันน่าโมโหจริงๆ

อวิ๋นตั่วถือโทรศัพท์ไว้แล้วหัวเราะออกมา

ชูยินเข้ามา เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของลูกสาวแล้วจึงเอ่ยถาม “ทำอะไรอยู่คนเดียวน่ะ?”

“คุยโทรศัพท์กับพี่ค่ะ”

“อวิ๋นเฉียวโทรมาเหรอ ทำไมไม่เรียกแม่มาคุยด้วยล่ะ”

“แม่รับสายแล้วก็พูดไม่หยุด พี่ไม่อยากคุยด้วยหรอกค่ะ”

“อกตัญญูจริงๆ เลย แม่คลอดพวกลูกออกมาเสียเปล่าจริงๆ” ชูยินเสียใจ “เซียวเซียวมาแล้ว รออยู่ข้างล่างแน่ะ”

อวิ๋นตั่วรีบวิ่งลงไปข้างล่างทันที ขณะที่ชูยินกำลังจะตามออกไปนั้น โทรศัพท์ที่อวิ๋นตั่วโยนไว้บนเตียงก็ดังขึ้นเสียก่อน “คิดถึงความสนิทสนมกันในยามเด็ก เราสองคลอเคลียอย่างไร้เดียงสาทุกวันคืน......

ชูยินได้ฟังแล้วก็รู้สึกคุ้นหูขึ้นมา แวบแรกเธอยังนึกไม่ออกว่าเป็นเสียงใคร คิดถึงแต่ที่อวิ๋นตั่วเพิ่งบอกว่าคุยโทรศัพท์กับอวิ๋นเฉียว แล้วก็สงสัยว่าสายนี้จะเป็นอวิ๋นเฉียวโทรมาอีกหรือเปล่า ขณะที่กำลังจะรับนั้น อวิ๋นตั่วก็กระโดดไปที่เตียงราวกับเสือหิวขย้ำเหยื่อ พอเห็นว่าเป็นอวิ๋นเฉียว เธอก็หงุดหงิดขึ้นมา “ฮัลโหล......”

“น้องสาว เงินนั่นเธอไปโกหกว่ายังไงถึงได้มา?”

“แม่ก็อยู่นี่ด้วย พี่จะถามแม่เองไหมล่ะ?”

อวิ๋นเฉียวที่อยู่ปลายสายตกใจจนเลือดแทบตีกลับ ขณะที่กำลังจะวางสาย ชูยินก็แย่งโทรศัพท์จากมืออวิ๋นตั่วไป “อวิ๋นเฉียว นี่แม่เองนะ ลูกอยากถามอะไรแม่เหรอ?”

“แม่สบายดีหรือเปล่าครับ” อวิ๋นเฉียวรีบปรับตัวตามสถานการณ์ทันที

ชูยินรู้สึกตื้นตันใจมาก “แม่สบายดี ลูกอยู่นั่นต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าเอาแต่เที่ยวเล่น ดื่มเหล้าให้น้อยๆ หน่อย แม่อยู่บ้านนอกจากเล่นไพ่ก็ไม่มีอย่างอื่นต้องทำแล้ว ถ้าลูกว่างก็โทรกลับมาบ่อยๆ ล่ะ”

“รู้แล้วครับ ต่อไปผมจะโทรหาบ่อยๆ งั้นผมไปเรียนแล้วนะ แค่นี้นะครับ!”

ชูยินยังไม่ทันได้พูดอะไร อวิ๋นเฉียวก็วางสายไปเสียแล้ว เช่นนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกเศร้าขึ้นมา “นึกจะวางก็วาง แม่ยังพูดไม่ทันจบเลย!”

อวิ๋นตั่วถือโทรศัพท์วิ่งลงไปชั้นล่าง โดยมีเสียงของชูยินไล่ตามหลังมา “เมื่อกี้เสียงโทรศัพท์ลูกแปลกๆ นะ เก่ามากเลย ใครอัดให้น่ะ?”

“ไม่บอกหรอกค่ะ”

“ทำไมถึงบอกแม่ไม่ได้?” ชูยินรู้สึกว่าคนเป็นแม่อย่างเธอนี่ไม่มีที่ยืนเลยจริงๆ ลูกสองคนก็ล้วนแต่เก็บซ่อนเรื่องราวไว้ในใจ “แม่เป็นแม่ของลูกนะ”

“แต่แม่ก็ไม่ต้องรู้ทุกเรื่องนี่คะ” อวิ๋นตั่วคิดว่าชูยินงอน “น้าอู๋ไม่โทรมาเหรอคะ วันนี้ไม่เล่นไพ่กันเหรอ?”

“แม่ไม่ยุ่งกับลูก แล้วลูกมายุ่งกับแม่ทำไม”

สองแม่ลูกลงไปชั้นล่าง ก็เห็นเซียวเซียวนั่งรออยู่ในห้องรับแขก

“เซียวเซียวอยากดื่มอะไรจ๊ะ?”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า”

“ดูสิ มาบ้านน้ายังต้องเกรงใจอีกเหรอ” ชูยินทำหน้าที่เจ้าบ้านที่นี่ “น้าไปเอาน้ำบ๊วยมาให้ดีกว่า แม่บ้านหลิวต้มเองกับมือเลยนะ หาซื้อข้างนอกไม่เหมือนแบบนี้แน่นอน”

ชูยินเอาน้ำบ๊วยมาหนึ่งแก้ว แล้วส่งให้เซียวเซียว “จริงสิ บริจาคเงินคราวก่อน เซียวเซียวบริจาคไปเท่าไหร่จ๊ะ?”

“บริจาคเงิน? อะไร......”

เซียวเซียวยังพูดไม่ทันจบ อวิ๋นตั่วก็รีบขัดขึ้นก่อน “หนังสือที่เธออยากได้น่ะ ฉันหาเจอแล้วนะ ตามมาสิ”

ยังไม่ทันที่จะจับต้นชนปลายได้ อวิ๋นตั่วก็ดึงเซียวเซียวเข้าห้องหนังสือไปแล้ว






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น