email-icon

เรื่องของพี่มาร์คจบแล้วจร้าา ไรท์เพิ่มเนื้อหานิดหน่อยและแก้คำผิดแล้วนะคะ แต่ถ้ายังเจอคำผิดไรท์ก็ขอโทษรีดเดอร์ล่วงหน้าด้วยนะคะ ฝากเรื่องอื่นๆของจางหยีด้วยน้าาา **ฝากกดถูกใจ ติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าจร้า**

ตอนที่7.เกลียดอย่างไงได้อย่างนั้น

ชื่อตอน : ตอนที่7.เกลียดอย่างไงได้อย่างนั้น

คำค้น : Got7 mark มาร์ค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2562 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7.เกลียดอย่างไงได้อย่างนั้น
แบบอักษร

@ห้องครัว

"นี่พิมพ์" แจ็คสันเรียกฉันเหมือนมีเรื่องจะถามและตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแค่สองคนในห้องครัวส่วนคนอื่นๆก็กินข้าวอยู่ข้างนอก

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่า" ฉันตอบและส่งยิ้มไปให้เขา

"นี่รอยแดงอะไรเนี่ย" แจ็คถามอย่างเป็นห่วงและสงสัย

"พิมพ์ก็ไม่รู้เหมือนกันเป็นมาได้สักพักแล้วละ" และมันคือรอยอะไรฉันก็สงสัยเหมือนกัน

"นี่พิมพ์มีโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่า" แจ็คถามถึงโรคประจำตัวของฉันและเขาอยากรู้ไปทำไม

"อืมมมม..ก็มีนะพิมพ์เป็นเกร็ดเลือดต่ำนะและช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปหาหมอด้วยและที่สำคัญยาก็ไม่ได้กิน" ฉันคิดสักพักก่อนจะตอบชายตรงหน้าไป

"อุ้ย นี่นายทำอะไรอะ" แจ็คสันใช้มือเปิดเปลือกตาฉันกว้างก่อนจะมองมันและทำให้ฉันต้องหลบสายตาของเขา

"ฉันขอตรวจหน่อยนะไม่ต้องกลัวหรอก" เขาพลิกตัวฉันไปมา

"นี่นายเป็นหมอหรอ" ฉันถามอย่างสงสัยเพราะดูจากนิสัยของเขาแล้วไม่เข้ากับอาชีพนี้เลย

"เปล่า...แต่เป็นหลานของหมอ" แจ็คบอกกับฉันก่อนจะเปิดตาฉันดูอีกทีตอนแรกฉันก็แปลกใจแต่เขาบอกว่าเป็นการดูอาการเบื้องต้นและเตือนให้ฉันไปโรงพยาบาลและระวังไม้ให้เสียเลือดและไม่ให้ทำงานหนัก

"ขอบคุณนะคะแต่เรื่องนี้อย่าพึ่งเอาไปบอกใครได้ไหมโดยเฉพาะมาร์คอะ" ฉันขอแจ็คสันก่อนที่เขาจะพยักหน้าเป็นการตกลง


อีกทางด้านหนึ่งของบ้านซึ่งมีเจ้าของบ้านมองดูการกระทำของทั้งคู่โดยที่ไม่ได้ยินพวกเขาทั่งคู่พูดกัน

"แค่ผู้ชายมาบ้านวันแรกก็ได้เหยื่อเลยหรอวะ" ผมเห็นทุกการกระทำของพิมพ์และไอแจ็คทั้งคู่กำลังจูบกันอยู่และมันก็เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ก็เอาหน้าเข้าใกล้กันซะขนาดนั้น

"คืนนี้เราได้เห็นดีกันแน่พิมพ์" ส่วนไอแจ็คคุยนานขนาดนี้ไม่เป็นพระเอกแทนกูเลยละว่ะ

..............................................................

@19.00 น.

--มาร์ค--

"พิมพ์ฉันกลับก่อนนะและอย่าลืมเรื่องที่ฉันเตือนละ" ไอแจ็คลาพิมพ์ก่อนที่จะลาผมและมันเตือนอะไรพิมพ์สองคนนี้มีอะไรกันที่ปิดบังผมไว้อยู่

"ผมไปแล้วนะเฮีย/ฮยอง" จินยองและแบมพูดพร้อมกัน

"บายฮยอง" ยูคบอกลาก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับเจบี

"พวกผมกลับแล้วนะครับฮยองเดี๋ยวมาเยื่ยมใหม่และอย่าลืมเรื่องที่เตือนละ" ยองแจเป็นคนพูดก่อนที่พวกมันจะกลับกันไปและตอนนี้แหละที่ผมต้องเครียกับร่างบางตรงหน้าแล้ว

"ยิ้มอะไร...อ่อคงอ่อยเพื่อนฉันได้เแล้วสินะ" ผมพูดกับคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ....จะให้พอใจได้ไงเล่นจูบกันในบ้านของผมขนาดนี้อะ

"นี่นายเป็นบ้าอะไรเนี่ยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย" เมื่อเช้าก็ยังดีๆอยู่แล้วตอนนี้เป็นอะไรอีกเนื่ย

"นี่พิมพ์อย่ามาใสซื่อได้ไหมอยากก็บอกมาฉันจะช่วยเอง" 

"นี่มาร์คนายพูดบ้าอะไรเนี่ยฉันไม่เข้าใจ" นี่ขนาดผมพูดตรงๆแล้วเธอยังทำตัวใสซื่ออยู่อีกหรอ

"ทำตัวซื่ออย่างงี้นี่เองผู้ชายถึงได้เข้าหาบ่อยๆ" ทั้งไปแจ็คและก็ไอผู้ชายที่คลับวันนั้น

"ใครเข้าหาฉัน นายพูดให้มันดีๆหน่อยนะ" ฉันถามเขาอย่างไม่เข้าใจผู้ชายที่ไหนจะเข้าหาเพราะฉันอยู่แต่ในบ้านของเขาเนี่ย

"ก็ไอแจ็คไงนี่เธออย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอจะจับมันอะและที่จูบกับมันและกับผู้ชายที่คลับไอเจบีอีก" จูบกับแจ็คสันนี่เขาคิดได้ไงเนี่ยฉันพึ่งเจอไม่ถึงวันเลยแล้วผู้ชายที่คลับเจบีใครหรือเจ๊คุกกี้และเขารู้ได้ไง....อ๋อ..ฉันลืมไปว่าวันนั้นเขาก็อยู่ที่คลับด้วย

"นี่มาร์คฟังก่อนมันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ" ฉันพยายามจะอธิบายให้เขาฟังเรื่องที่คลับ...และทำไมฉันต้องกลัวเขาเข้าใจผิดด้วยก็ไม่รู้

"ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด...นี่เธอทำตัวร่านและอยากผู้ชายกับไอแจ็คสันจะให้ฉันคิดเป็นอย่างอื่นได้ไงหะพิมพ์ลดา" มาร์คขึ้นเสียงที่ทำให้คนฟังต้องขนลุกสู้....และไอประโยคที่ดูถูดฉันอีก

"เออ...ฉันมันร่านและอยากมากจะทำไมและอีกอย่างฉันห่างจากผู้ชายมาจะเป็นเดือนๆมันก็ต้องมีบ้างละความร่านอะ" ถึงอธิบายไปเขาก็ไม่ฟังอยู่ดีให้เข้าใจแบบนี้ไปนั้นแหละ

"นี่ใช่ไหมธาตุแท้ของเธออะพิมพ์"

"ใช่นี่แหละตัวตนของฉันอ่อนผู้ชายไปทั่วและก็ระวังเพื่อนๆของนายด้วยนะเพราะฉันอาจจะจับเขาก็ได้ดีไม่ดีจะจับให้ครบทุกคนเลยเป็นไง...อ๋อหรือจะแถมพวกลูกน้องนายอีกก็ไม่เลวนะนายว่าไง" ถ้าเขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดีฉันก็จะเป็นแบบที่เขาคิดให้...จะได้เลิกยุ่งกับฉันทักที

"พิมพ์......ลดา" เขากดเสียงต้ำพูดกับฉันและมันเป็นเสียงที่ฟังแล้วทำให้คนฟังต้องผวาเลยก็ว่าได้ ไม่ได้เราอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้

"เรียกชื่อฉันทำไมกลัวลืมหรือไงค่ะคุณมาร์ค ต้วน" มาร์คจ้องหน้าฉันอย่างเอาเรื่องและไม่มีทีท่าว่าจะหลบสายตาด้วยซ้ำ

"ใช่ฉันกลัวลืมและวันนี้แหละเธอกับฉันจะจำกันไปจนวันตายเลยพิมพ์" สายตาที่เขามองฉันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออย่างไงอย่างงั้น

"มาร์ค...นี่ปล่อนฉัน...ฉันเจ็บนะ" มาร์คบีบข้อมือฉันอย่างแรงก่อนที่จะลากฉันขึ้นไปบนห้องของเขา


@ห้องมาร์ค

​"ฉันบอกให้ปล่อยยังไงละปล่อยสิ....โอ้ยยย" มาร์คโยนฉันลงบนเตียงอย่างแรงถึงเตียงมันจะนุ่มแต่ก็รู้สึกถึงความเจ็บของแรงกระแทกของตัวฉันกับเตียงอยู่ดี

"นี่มาร์คนายจะทำอะไรห๊ะ" มาร์คเดินเข้ามาหาฉันโดยไม่พูดอะไรออกมาและมันทำให้ฉันถอยหลังหนีเขาอย่างอัตโนมัตทันที

"อื้ออออ..อ่อยอัน(ปล่อยฉัน)" ผมเข้าไปบดจูบร่างบางอย่างแรงจนได้รสเลือดทั้งของผมและของเธออบอวนอยู่ในปากของผมและลิ้นก็ควานหาลิ้มรสหอมหวานจากปากของร่างบางอย่างไม่หยุกหย่อน

"อื้มมม" มาร์คเข้ามาจูบฉันอย่างแรงจนเลือดออกและเนินนานสักพักฉันก็ตั้งสติได้และกัดลิ้นของผู้ชายโรคจิตคนนี้ไปอย่างเต็มแรง

"โอ้ยยยนี้พิมพ์ลดา" นี่ตัวเล็กกล้ากัดลิ้นผมเลยหรอ

"เธอกล้ามากนะที่กัดฉัน" มาร์คชี้หน้าฉันอย่างเอาเรื่อง

"นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับที่นายมาจูบฉันนายรู้ตัวไหมว่านายมันชั่วนายมันเลวฉันเกลียดนายที่สุดไอบ้ามาร์คไอโรคจิต" ไม่ว่าพิมพ์จะด่าว่าอะไรผมไม่เคยสนแต่มีแค่คำเดียวที่ผมเกลียดที่สุดนั้นคือคำว่าเกลียดที่ตัวเล็กพูดให้ผม

​"เกลียดอย่างไงได้อย่างนั้นลองมีคนที่เกียจเป็นผัวหน่อยเป็นไงพิมพ์ลดา"

#########################


อุ๊บ........พี่มาร์คจะทำไรหนูพิมพ์อะ  ถ้าอยากรู้รอตอนหน้าน้าจร้าาาาาา...........


ส่วนรูปด้านบนเอาใจรีดและไรท์โดยเฉพาะจร้าาา 55555

*****ฝากกดถูกใจ กดติดตามและกดคอมเม้นให้ไรท์ด้วยน้าาาาจร้าาาาา*****

ความคิดเห็น