NoocHy: ::

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Oh God เมื่อผมเป็นเธอ :: Episode Two :: ซ้ำ..ซ้ำ... 30% :: to be continued...

ชื่อตอน : Oh God เมื่อผมเป็นเธอ :: Episode Two :: ซ้ำ..ซ้ำ... 30% :: to be continued...

คำค้น : # Jeon jeong-guk

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 142

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2561 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Oh God เมื่อผมเป็นเธอ :: Episode Two :: ซ้ำ..ซ้ำ... 30% :: to be continued...
แบบอักษร

​Episode Two​

          “ขอบคุณนะครับน้าที่ให้ค้าง”

          “ไม่เป็นไรจ้า ใส่เสื้อผ้าของพ่อนาวไปก่อนนะ ถึงเวลาก็ไปนอนห้องพี่นู่นนะ”

          “ให้พี่พักไปนอนกับพี่โนเหรอแม่ หนูว่าหนูไม่ได้นอนแน่”

          “ทำไมหรือจะให้ตาพักนอนห้องลูก เขาทำไรหนูแม่ไม่รู้ด้วยนะ”

          “อันนั้นไม่กลัวหรอกค่ะ ถิ่นหนูแต่ถ้าไปนอนกับพี่โน ชวนกันเล่มเกมทั้งคืนแน่เลยค่ะแม่”

​ฉันแสดงสีหน้าไม่พอใจ ทิ้งก้นลงนั่งที่ปลายเตียง

          "งั้นถ้าน้าไม่ว่า ยังไงผมกับนาวก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ให้ผมนอนห้องนาวนะครับ ผมนอนที่พื้นได้"

          "ต๊าย ตาพักจริงเหรอลูก จะขอลูกสาวป้าไปไว้บนหิ้งเหรอ"

แม่ดีด้า ตีแขนไอ้พี่พักดังผัวะ ฉันมองคนสองคนละอาแล้วค่ะ...

20 นาทีต่อมา...

          "เอาจริงเหรอแม่ แม่นะแม่..."

ฉันครวญเสียงเหนื่อย แบกหมอนผ้าห่มออกจากตูเสื้อผ้าที่ชั้นล่าง เก็บชุดเครื่องนอนสำหรับมีคนมาขอนอนด้วยเอาไว้

          "อย่าบ่นนะ เดี๋ยวก็จับปล้ำหรอก"

คนพูดตา สนแต่จอเกมบนจ้อโทรทัศร์กดจอยในมือปากก็บ่นไป

          "ปูเสร็จแล้วก็มานั่งนี่ มาป้อนขนม ไห้ไวเลยนะ"

สั่ง..สั่ง...สั่งเป็นพ่อเป็นแม่ฉันหรือไงเล่า!!!

          "นี่พี่รักฉันจริงเหรอ ใช้ฉันยังกะทาสในเรือนท่านขุนพัก"

          "ไม่รัก เมื่อเย็นฉันเห็นมีไอ้พวกโรคจิตตามเธอมาเลยพูดช่วย"

          "โรคจิต..."

          "ใช่ ไอ้ตัวที่ทักเธอ ที่เสาธงชาติไทย โบกสะบัดเมื่อเช้าไงล่ะ"

          "โทน"

          "อะไร ถ้างอนที่ฉันบอกว่าไม่รักละก็ ฉันแค่พูดเล่นมานั่งนี้เร็ว"

คนโรคจิตมันนายมากกว่ายะ

ฉันคิดปูผ้ายังไม่เสร็จก็เรียกอยู่ได้ เดี๋ยวก็โยนไปให้ปูเองนอนในห้องน้ำเลยนี่!!!

          "พี่รู้จักคนชื่อโทนหรือเปล่า"

ถ้าเขาจับมือกันวางแผนพี่หักก็ต้องรู้ชื่อคนที่เสาธงเมื่อเช้าสิ แต่นี้กับบอกแค่ว่าโทนเป็นคนโรคจิต

          "ไม่รู้จัก แล้วก็ไม่อยากจะรู้จักมันด้วย ใครที่แตะเธอฉันไม่ชอบทั้งนั้น รู้ไว้ซะด้วยนะ"

จริงจังชะมัดพูดไปกดจอยเกมไป เฮ้อ สรุปฉันคิดมั่วไปหมดนายโทนเข้ามาหาฉันโดยมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างต่างหากส่วนที่รู้เรื่องฉันดีอาจจะมีใครในห้องที่สังเกตชีวิตฉันแล้วขายข่าวให้ก็ได้

          "พรุ่งนี้วันหยุดไปเที่ยวที่ทำงานในอนาคตฉันกัน"

          "ไม่ไปฉันมีนัดไปดูหนังกับเพื่อน"

          "โม้ ฉันรู้หรอกเธอไม่มีเพื่อนสักกะคน"

          "งั้น ฉันไปดูกับพี่โนก็ได้จบมั้ยล่ะ"

          "โนมีแฟนแล้ว พี่เธอเรียนห้องติดกับฉันอย่าลืม"

โอ๊ย โกหกเพื่อหนีอะไรไม่ได้สักอย่าง โรงเรียนอานายนี่นะ ฉันจะไปโกหกอะไรได้อีก!!!

          "ถ้าพรุ่งนี้ฉันต้องไป งั้นนายก็มานอน มันดึกแล้ว"

          "ดึกบ้าบ้อ สามทุ่มเองยายประสาทเสีย กลัวฉันมากหรือไงกัน"

          "ไม่รู้ล่ะ ฉันนอนแล้ว ผู้หญิงสวยสวยต้องขยันนอนเร็ว"

          "นอนเร็วเพื่อสิวจะได้ไม่ขึ้นน่ะสิ ตามใจจะให้ป้อนขนมก็หลีกเหลี่ยง จะเล่นเกมยันเช้าเลยเถอะ"

          "ก็ลองดูสิ ฉันจะได้ให้พี่โนมานอนนี้แล้วฉันจะไปนอนห้องพี่เขาแทน"

บอกเลยไม่ได้ขู่แต่ฉันหยิบหมอนจะเดินออกนอกห้องด้วย คนจริงทำจริงนะบอกก่อน...

          "ประสาท..."

          "นายน่ะสิประสาท!!!"

          "ยายประสาท ยายประสาท"

          "ไม่ไว้แล้วเว้ย"

จากที่จะเอาหมอนไปนอนห้องพี่โน ฉันก็กระโดดขึ้นเตียง ฟาดหมอนใส่คนที่นั่งอยู่ข้างเตียง กดจอยเกมแต่ปากจิกไม่เลิกให้ร้องโอดโอยเป็นหมาโดนไฟเผา

          "นี่เธอ!!! โอ๊ย โอ๊ย..."

          "ไม่หยุด"

          "ไม่หยุดเหรอได้ เดี๋ยวพี่จะจัดให้หนักเลยน้องเอ๊ย"

          "นายจะทำอะไร"

          "รู้มั้ย นางเอกในละครเสียตัวเพราะชอบยั่วพระเอกด้วยท่าทางใสซื่อแบบนี้มากี่เรื่องแล้ว"

          "ไม่รู้ ฉันไม่ได้ยั่วนายนอกจากยั่วโมโหเลยด้วยซ้ำ"

          "งั้นเหรอ จริงอ่ะเหรอ"

นายพักขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้ แถมยังกดข้อมือฉันฝั่งจมหมอนหนุน บ้า เขาคิดจะทำอะไร มาพูดจาบ้าบ้าอีกฉันก็กลัวนะเฮ้ย!!! ปล่อย!!!

          "ดิ้นทำไมเกิดกลัวพี่ขึ้นมาเหรอจ้ะน้องนาว!!!"

โอ๊ย ทำไมต้องมาพูดรดต้นคอฉันด้วย ไอ้บ้าไอ้หื่นไอ้หน้าปลาจวดผสมจรวดอวกาศ

          "เล่นบ้าอะไรของนาย ออกไปนะ ออกไป ออกไป๊!!!"

          "เชื่อเลย เห็นปากดี นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็ กลัวฉันจนหัวหดยายประสาท..."

ฉันกลัวมาก ไม่กล้ามองเขาตรงตรง ทำได้แค่เอียงคอหนีหน้าเขา ขืนสู้มีหวังได้ชนปลายจมูกโด่งโด่ง ตรงหน้าแง่มแง่ม...

          "Good Night..."

เสียงกระซิบสยองหู จู่ๆทำฉันหน้าแดงก่ำเหมือนคนเมาเหล้า แต่พอเขาสัมผัสใกล้ใบหู ที่ฉันรู้สึกได้ต่อจากนั้นเขาก้มหน้ารดไปใกล้ต้นคอของฉันก่อนจะทำบางสิ่ง

          "อ่ะ...อือ"

ฉันครางเสียงที่รู้ว่ามันน่าเกลียดมากแน่แน่  ออกมา

          "น..นายทำบ้าอะไร"

          "ตีตราเป็นเจ้าของเธอไงนาว.."

ขี้โกง..ขี้โกงที่สุด ทำให้ฉันรักก่อนคนบ้า.. แต่เขาบอกรักฉันก่อน ก็แสดงว่าเขารักแกก่อนสินาว ชิ!!!

"นอนได้แล้ว..."

"รู้แล้ว เธอกำลังเขินใช่มั้ยล่ะ"

ฉันผงกหัวรับเบาเบา หมอนั้นก็ขำใส่ อ้ากกกกก อยากฆ่าหมอนั้นชะมัด!!!

"ฝันดี../ฝันดี..."

จนแยกย้ายถึงคร่าวต้องปิดไฟ ฉันนอนบนเตียงส่วนเขานอนที่พื้นตามที่บอกแม่ฉันไว้จริงจริง การบอกฝันดีของเราทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน .. ใจฉันกับนายพักคงเริ่มเต้นตรงกันแล้วสินะ...

สนามบิน...

​          "พาฉันมาทำไม นั่งรถเป็น ช.ม ช.ม สนุกตรงไหนยะ"

          "อย่าบ่นได้มั้ย ขยันเดินให้เหมือนขยันบ่นจะดีมากเลยคนอย่างเธอ"

          "พาฉันมาทำไมล่ะ ถ้าไม่อยากฟังฉันบ่นก็พาฉันกลับบ้านสิยะ ปล่อยนะ"

เชื่อเลยพายายนี่มาที่ทำงานปั่นหัวได้ดีสุดสุด ผมลากมือยายนาวผ่านสายตาคนหลายสัญชาติที่มารอคิวรอไฟล์ขึ้นเครื่องไม่ได้จะพาเธอไปไหนแค่จะพามาดูสถานที่ทำงาน...

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น