Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 47 แม่ยายของผมเป็น.......

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 แม่ยายของผมเป็น.......

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2561 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 แม่ยายของผมเป็น.......
แบบอักษร

“ว๊า~ รู้ตั้งแต่มื่อไหร่กัน♥”

คุณนัตสึมิพูดขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆเดินออกมาจากความมืด น้ำเสียงของเธอที่พูดกับผมในตอนนี้เต็มไปด้วยความหลงใหล

“ผมจะจำ ‘กลิ่น’ ของผู้หญิงที่ผมทำให้ครางลั่นไม่ได้ได้ยังไงหล่ะครับ?”

“แหม แหม~ ไม่เสียแรงเลยนะที่แม่ยายคนนี้รักคุณลูกเขยม๊ากๆๆๆๆ หน่ะ”

เธอเดินเข้ามาเกาะแขนผมพร้อมกับใช้ใบหน้าอันงดงามของเธอถูไถไปมาราวกับลูกแมวน้อยเชื่องๆ

“หากผมจำไม่ผิด เวทย์มนต์ที่เกี่ยวกับการควบคุมจิตใจกับการเปลี่ยนนิสัยบางอย่างมีรากฐานมาจาก ‘ซัคคิวบัส’ ใช่รึเปล่าครับ?”

“อื๊ม~ ถูกจับได้แล้วเหรอเนี่ย♥”

แม้ว่าผมจะเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับตัวของเธอ แต่เธอกลับไม่ตกใจแม้แต่น้อยราวกับว่าเรื่องเรื่องนั้นไม่ได้อยู่ในหัวของเธอแต่อย่างใด ก่อนที่ร่างกายของเธอจะค่อยๆเรืองแสงสีชมพูจนปรากฏเรือนร่างที่แท้จริงของเธอ

เขาเล็กๆสองข้างที่งอกออกมาจากหน้าผากของเธอ ผมสีดำอมม่วงที่สยายไปในยามค่ำคืน ดวงตาสีม่วงที่หากสังเกตดูดีๆนัยน์ตาของเธอนั้นจะมีรูปหัวใจสีชมพูอยู่ เขี้ยวเล็กๆที่ยื่นออกมา ปีกค้างคาว 1 คู่ที่อยู่ข้างหลังและหางของปีศาจที่โผล่ออกมาชุดราตรีของเธอกลายเป็นเสื้อชิ้นน้อยที่ปกปิดแค่หน้าอกของเธอเท่านั้น และส่วนล่างกลับกลายเป็นกางเกงที่ดูคับแน่นเหมือนจะปริขาดอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่ารูปลักษณ์เหล่านี้คือซัคคิวบัส

“!!!”

ผมอึ้งในความสวยของเธอและแข็งค้างไป เรียกได้ว่าหากชายใดเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเธอคงไม่สามารถหยุดอารมณ์ที่พุ่งพล่านได้ไม่เว้นแม้กระทั่งผม

“แต่ว่า...พลังที่ไม่ใช่ทั้งเวทย์กับปราณแบบนี้ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ย~ ว่าแต่...คุณลูกเขยรู้ได้ยังไงหล่ะ?”

เธอพูดกับผมด้วยสายตาที่น่าหลงใหล ภูเขาที่ได้รับการอัพเกรดของเธอนั้นเบียดทะลักเต็มแขนของผมจนเหมือนกับจมอยู่ในมาร์ชเมลโล่ ต้องบอกว่าขนาดหน้าอกในตอนนี้ของเธอแม้แต่พี่สาวก็เทียบไม่ได้เลยทีเดียว

“คำถามแรกขอไม่ตอบครับส่วนคำถามที่สอง.......

ผมค่อยๆยื่นปากของผมไปใกล้ๆหูที่ตอนนี้ดูเรียวแหลมของเธอ

.....ความลับ หงับ”

“อร๊างงงง♥”

เธอครางออกมาเสียงดังโดยไม่สนใจเหล่าข้ารับใช้หรือสามีของตัวเองที่ตอนนี้นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

ความจริงแล้วที่ผมรู้ว่าเธอเป็นซัคคิวบัสก็คือเทคนิคที่เหนือล้ำของเธอยามอยู่บนเตียงและการที่อยู่ๆเธอก็ผลุบๆโผล่ๆในบ้านของผมโดยที่แม้แต่ผมไม่รู้อะไรเลย

และสิ่งสุดท้ายก็คือการที่ผมสามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายที่คล้ายๆกับตัวของเธอในตัวของคุณพ่อตากับเหล่าข้ารับใช้ ซึ่งความรู้ที่ผมได้รู้มาจากทางระบบก็คือ เวทย์ควบคุมจิตใจเหล่านี้เป็นของเหล่าซัคคิวบัส

“แต่แปลกใจเลยนะ ที่คุณลูกเขยคือชายคนนั้น มันทำให้ร่างกายของแม่ยายสั่นใหญ่เลยหล่ะ♥”

เธอใช้แขนทั้งสองข้างดันหน้าอกของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับส่ายตัวไปมาเล็กน้อยตามจังหวะเจตนาของเธอดูจงใจยั่วผมอย่างชัดเจน

อืม~~~~

ผมที่คนไม่ไหวก็ดึงเธอเข้ามาจูบทันที ความยั่วยวนขนาดนั้นต่อให้เป็นคนที่ตายด้านที่สุดในโลกก็ต้องตุ้มๆต่อมๆแน่ แต่ดูเหมือนว่านัตสึมิจะรู้อยู่แล้วว่าผมจะทำอะไร จึงได้แต่ตอบรับจากลูกเขยคนนี้

“ฮ่าห์~ ฮ่าห์~ ตอนนี้ยังไม่เหมาะเท่าไหร่..ดูเหมือนว่าลิซ่าจังจะมาแล้วนะ~”

เธอถอนปากออกไปพร้อมกับใช้นิ้วชี้ของเธอแตะปากของผมไว้ แน่นอนว่าตอนนี้เวลาของภารกิจใกล้จะหมดลงแล้ว

“ส่วนคนพวกนี้คุณลูกเขยไม่ต้องเป็นห่วง~ แม่ยายสาวคนนี้จะจัดการเอง”

มือของเธอเกิดแสงสว่างสีชมพูขึ้นมาพร้อมกับพุ่งตรงไปยังเหล่าข้ารับใช้และสามีของเธออย่างรวดเร็ว

“เอาหล่ะ! เรียบร้อย”

เธอปัดมือของเธอจากนั้นร่างของเธอก็กลับมาเข้าสู่โหมดรูปร่างมนุษย์ที่สวมชุดราตรีเช่นเดิม

“เอ่อ..คุณนัตสึมิ ผมมีเรื่องสงสัยครับ”

ผมค่อนข้างลำบากใจเล็กน้อยที่จะถามคำถามนี้กับเธอ แต่แววตาของเธอกลับแฝงไปด้วยความขี้เล่นและกล่าวออกมา

“เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัยหรอก ลิซ่าจังมีสายเลือดซัคคิวบัสเพียงแค่ 2 ใน 10 แค่นั้นเอง เธอแปลงกายเป็นซัคคิวบัสไม่ได้หรอกจ่ะ”

คำพูดของเธอมันราวกับถูกฟ้าผ่าในจิตใจของผม อุตส่าห์หวังสูงที่จะได้เห็นลิซ่าในรูปร่างซัคคิวบัสแท้ๆ

“อย่างนั้นเองเหรอครับ....”

“อ๋า~ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณลูกเขย ถึงจะมีแค่ 2 ใน 10 ก็จริงแต่มันก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีกระตุ้นหรอกน๊า~~ วิธีง่ายๆก็....”

คำพูดของเธอนั้นทำให้ผมมีความหวังขึ้นมา ยังไงมนุษย์ทุกคนย่อมอยากเห็นสิ่งที่งดงามที่สุดใช่ไหม?

‘เย็*กับเธอให้ครบ ‘1000’ ครั้งยังไงหล่ะ♥’

“หา!”

“ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ไปหล่ะจุ๊บ”

คุณนัตสึมิหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับจูบที่แก้มผม ร่างของเธอกับเหล่าข้ารับใช้ที่นอนเกลื่อนกันอยู่นั้นหายไปทั้งหมดโดยไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย

“เฮ้อ...เอาเถอะ กลับเข้างานก็แล้วกัน”

..........................................................

ติ๊ง!

ระบบ : [อีเว้นท์] The Assassin Party 3/4 [เสร็จสิ้น]

‘ท่านได้รับ 15,000 Point’

“หน้าตาดูมีความสุขจังนะคะที มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นรึเปล่า?”

ลิซ่าที่พึ่งเดินมาถึงในห้องโถงพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเล็กน้อย

“อ่า ไม่มีอะไรหรอกครับ”

“ว่าแต่คุณพ่อกับคุณแม่หล่ะคะ?”

เธอหันซ้ายหันขวาเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยว่าผู้เป็นพ่อกับแม่ของเธอหายไปไหน

“ปาป๊าเขาเมาแล้วจ่ะ ลิซ่าจัง มาม๊าเลยไปส่งที่ห้องแล้วหน่ะ”

คุณนัตสึมิเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับมานั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆของผม

“อีกแล้วเหรอคะ? ไม่ถูกกับเหล้าจริงๆด้วยสินะ”

หืม..คุณพ่อตาไม่ถูกกับเหล้าเหรอเนี่ย......หลังจากวันนี้ไปผมคงได้ทำอะไรดีๆอีกแน่นอนเลยหล่ะ

ติ๊ง

ระบบ : [อีเว้นท์] The Assassin Party 4/4 [เสร็จสิ้น] [เงื่อนไขพิเศษ]

‘ท่านได้รับ ‘ผลลำแสง ปิกะ ปิกะ’ ‘

“?”

แต่ขณะกำลังฟังบทสนทนาของแม่เสือสาวทั้งสอง ระบบกลับเด้งขึ้นมาว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้วสร้างความสงสัยให้แก่ผม แต่ก็จะใช่เรื่องที่ผมจะเก็บมาใส่ใจ แถมของรางวัลที่ได้รับนั้น.....

‘ผลปีศาจสายโรเกีย’

ผมไม่มั่นใจว่าผมจะสามารถกินผลปีศาจไปได้อีกผลไหม แต่ด้วย ‘พรสวรรค์แห่งราชามด’ ที่มีความสามารถในการกินแล้วไม่ส่งผลร้ายต่อร่างกายนั้นทำให้ผมไม่ลังเลที่จะใช้พลังในการตัดชิ้นส่วนมันออกมาพร้อมกับโยนมันเข้าไปในปากอย่างลับๆ

“อุบ!”

“ทีเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

รสชาติที่แสนจะบรรยายนั้นทำให้ผมแทบจะสำลักของเก่าออกมา ใบหน้าของผมแทบจะกลายเป็นสีเขียวด้วยความห่วยของมัน นึกว่าลิ้นจะคุ้นชินกับการกินผลสั่นสะเทือนก่อนหน้าไปแล้วซะอีก ลิซ่าที่เห็นแบบนั้นก็ถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

“ม ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ”

ในขณะที่ผมคิดว่าจะไปห้องน้ำให้เร็วที่สุด ร่างกายของผมก็กลายเป็นแสงสีเหลืองพร้อมกับพุ่งไปทันที โดยที่คนอื่นไม่เห็นแม้แต่แสงด้วยซ้ำ

ลิซ่ากับคุณนัตสึมิถึงกลับประหลาดใจที่อยู่ๆร่างของผมก็ไปโผล่ที่ห้องน้ำด้วยความเร็วที่เกือบจะเท่าแสง

.......................................................................

“โห้ๆ ว่าไงเพื่อน~ เดินมานานแล้วน้า หิวอ่า~~”

ชายผมเหลืองพูดกับชายผมดำที่กำลังกดเกมในเครื่อง Nintendo อย่างใจจดใจจ่อ

“หนวกหูน่า! ผมยังต้องใช้สมาธิอีกนะ”

ชายผมดำกล่าวอย่างหัวเสีย พร้อมกับหน้าจอในเครื่องเล่นของเขาที่ขึ้นว่า ‘Game Over’

“เพราะคุณคนเดียวเลย สมิท!”

ชายผมดำกระชากคอเสื้อของชายผมเหลืองอย่างแรง พร้อมกับดันแว่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“ฝีมือการเล่นเกมนายห่วยเองน่า โทษชั้นได้ยังไง~”

ชายที่ชื่อว่าสมิทกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆราวกับไม่สนใจโลกใบนี้

“!?”

แต่อยู่ๆปฏิกิริยาของชายผมดำก็เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังได้อย่างชัดเจน

“หืม? เป็นอะไรไปเจ?”

สมิทพูดออกไปด้วยใบหน้าสงสัยที่อยู่ๆใบหน้าของเพื่อนของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังส่งผลถึงแม้กระทั่งตัวของเขาเองด้วย

“ดูเหมือนว่า ‘บอส’ ประจำแผนที่นี้จะเลเวลอัพแล้วหล่ะ……”

“!?”










มาแล้วจ้าาาาาาาาาาา >< -//- >< (หาเวลาว่างที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองพิมพ์ขึ้นมา T-T)  วันนี้จะเขียนต่อเลย แล้วพรุ่งนี้ตอนเย็นๆ-ดึกๆ จะลงให้น๊า~~~~~~

ถ้าชอบอย่าลืม Comment เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้อครัช

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น