กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่6 อดีตที่เลวร้ายกับปัจจุบันที่ร้ายกว่า

ชื่อตอน : บทที่6 อดีตที่เลวร้ายกับปัจจุบันที่ร้ายกว่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 18:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่6 อดีตที่เลวร้ายกับปัจจุบันที่ร้ายกว่า
แบบอักษร

สองวันตอมา คอนโดเจเร็ด

“มอร์นิ่งค่ะคนดี” เจเร็ดเดินเข้ามาจูบลงที่แก้มนวลของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง

“ไปอาบน้ำแต่งตัวสิคะเฮียมีอะไรจะให้ดู”  

“อะไรจะน่าดูไปกว่าเฮียของหนูน๊าา” เธอยกนิ้วเรียวขึ้นไล้ไปมาที่หน้าท้องแกร่งของเขา 

“แน่นอนว่าไม่มีอยู่แล้ว แต่เฮียว่าหนูดาก็ต้องชอบเหมือนกัน” เจเร็ดบอกพลางจับมือเรียวของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ

“งั้นหนูดาไปอาบน้ำก่อนนะคะ” พูดจบก็ลุกขึ้นลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่นานร่างบางก็จัดแจงกับตัวเองเสร็จแล้วจึงเดินออกมา 

“เซอร์ไพรส์!!!” เสียงของเจเร็ดเอ่ยขึ้นพร้อมๆกับลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่วิ่งกระดิกหางเข้ามาหาหญิงสาวทันที 

“อร้ายย น่ารักจังเลยย” เธอร้องอย่างดีใจก่อนจะรีบจับเจ้าหมาน้อยขึ้นมาอุ้มทันที 

“เฮียซื้อให้หนูเหรอคะ” เธอหันไปถามเขาอย่างตื่นเต้น 

“ค่ะเฮียเห็นว่าหนูดาชอบ เลยซื้อมาให้เลี้ยง”  

“ขอบคุณนะคะ หนูชอบมากเลย” เธอส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินเข้าไปจูบปากเขาเบาๆเป็นการขอบคุณ 

“ตั้งชื่อว่าอะไรดีคะ”  

“แล้วแต่หนูดาเลยค่ะ” เจเร็ดบอกพลางเดินเข้ามานั่งลงที่พื้นข้างๆหญิงสาวแล้วโอบเอวของเธอไว้ 

“อืมม…ชื่อเจ้าซ่าดีมั้ยคะน่ารักดี หื้มมเจ้าซ่าว่าไงชอบชื่อนี้มั้ย” เธอหันมาบอกเขาในประโยคแรกก่อนจะหันไปเรียกหมาน้อยในประโยคหลัง 

“มาถ่ายรูปกันดีกว่าค่ะ” เธอบอกก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกล้องโพลารอยด์ในกระเป๋าของเธอออกมาแล้วกดถ่ายไปที่ชายหนุ่มเป็นรูปแรก 

“เจ้าซ่ามา มาถ่ายรูปเร็ว” เธอเอ่ยเรียกเจ้าหมาน้อยแล้วกดถ่ายรูปออกมาอีกครั้ง

“เฮียขา” เธอเรียกเสียงหวานเมื่อชายหนุ่มหันมาก็จูบเข้ากับปากบางพอดีพร้อมๆกับเสียงชัตเตอร์ที่ถูกกดถ่ายลง 

“หนูให้เฮียเก็บไว้นะคะ เผื่อวันนึงหนูไม่อยู่เฮียจะได้เก็บไว้ดูเวลาคิดถึงหนูนะ” เธอเอ่ยขึ้นพลางยื่นรูปไปให้เขาถือไว้ 

“ทำไมพูดเหมือนจะไปจากเฮียเลยล่ะ” เขาบอกแล้วดึงเธอให้มานั่งลงบนตักเขา 

“หนูจะไปไหนได้ล่ะคะ หนูแค่อยากให้เฮียเก็บไว้ดูเวลาหนูกลับบ้านไง” เธอหันไปสบตากับเขาแล้วส่งยิ้มหวานให้ 

“ก็ลองจะหายไปจากเฮียดูสิ เฮียไม่ยอมแน่” เขายกมือขึ้นบีบจมูกเล็กอย่างหมันเขี้ยว 

“ต่อให้เฮียไล่ก็ไม่ไปหรอกค่า จะเกาะติดให้แน่นเชียว” พูดจบก็ยกสองแขนเรียวกอดตัวเขาเอาไว้ เขาเองก็กอดเธอตอบแนบแน่นเช่นเดียวกัน 

ห้างสรรพสินค้าJ 

“ซื้อที่นอนนี่ให้เจ้าซ่าด้วยดีมั้ย” เจเร็ดบอกพลางหยิบที่นอนสุนัขน่ารักๆขึ้นมาให้เธอดู 

“ก็น่ารักดีนะคะแต่หนูอยากให้ให้เจ้าซ่านอนบนเตียงกับเรามากกว่า”  

“ไม่ได้นะ! เฮียไม่ยอม! ซื้อเลยๆ ให้มันนอนที่นอนนี่เหละ” เจเร็ดบอกก็หยิบที่นอนนั่นลงรถเข็นทันที 

“แหมหนูแค่ล้อเล่นเอง หนูอยากนอนกอดเฮียมากกว่าตั้งเยอะ” พูดจบก็กอดแขนเขาไว้อย่างออดอ้อน 

“ลองอยากกอดหมามากกว่าเฮียสิ เฮียจะเอามันไปปล่อยทิ้งซะเลย” เจเร็ดบอกเสียงเรียบ ไม่รู้คิดผิดหรือถูกกันแน่ที่ซื้อเจ้าซ่ามาให้เธอเลี้ยง เพราะดูเหมือนเธอจะให้ความสำคัญกับเจ้าหมาน้อยนั่นมากเหลือเกิน 

“ฮ่าๆๆเฮียก็พูดไป” หญิงสาวหัวเราะร่วนในท่าทีของเขา  

“เอ่อเดี๋ยวหนูไปขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะคะ”  

“รีบไปรีบมานะ เฮียคิดถึง” เขาหันไปทำเสียงออดอ้อนพลางหอมลงที่แก้มนวลฟอดใหญ่ 

“ค่าา” เธอส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินออกไป 

“เจย์” เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้านหลังชายหนุ่ม ก่อนที่จะมีมือเรียวมาแตะที่แขนแกร่งของเขาเบาๆ 

“เฌอรีน” เจเร็ดเอ่ยด้วยท่าทีเมินเฉยไม่มีแม้แต่ถ้อยคำใดๆที่จะเอ่ยออกไปทักทายเลยแม้แต่น้อย 

“ดีใจนะที่ยังจำกันได้” หญิงสาวยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินไปกอดแขนเขาเอาไว้แต่ก็โดนชายหนุ่มสะบัดแขนออกเสียก่อน 

“ชีวิตฉันจะจำคนอยู่สองประเภทเท่านั้น หนึ่งคือคนที่ฉันรัก และสองคือคนที่ฉันเกลียด สำหรับเธอมันคือประเภทที่สอง”  

“ว้าวว5ปีมาแล้วยัง เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยแหะ” เฌอรีนยิ้มน้อยๆพลางจ้องตาชายหนุ่มนิ่ง 

“ใครว่าล่ะชีวิตฉันเปลี่ยนไปเยอะเลยเมื่อไม่มีเธอ เหมือนชีวิตฉันสูงขึ้นน่ะและมีความสุขมากด้วย” เจเร็ดหันไปมองด้วยสายตาระอาเต็มทน 

“หึ มีความสุขกับสาวน้อยคนนั้นน่ะเหรอ เธอก็น่ารักดีนะแต่แน่ใจเหรอว่าเธอเข้ามาทำให้ชีวิตคุณมีความสุข หรือกำลังเข้ามาขโมยความสุขไปจากชีวิตคุณกันแน่”  

“เธอหมายความว่ายังไงเฌอรีน” เจเร็ดเข้าไปกระชากแขนเธออย่างอยากรู้ 

“โถๆๆ พูดแค่นี้ถึงกับอารมณ์เสียเลยเหรอ” เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาพลางยิ้มเยาะอย่างชอบใจ 

“ถ้าจะพูดเพื่อกวนประสาทฉันละก็ ฉันขอตัว”  

“เดี๋ยวสิเจย์ คุณไม่อยากรู้เรื่องสาวน้อยของคุณหรอกเหรอ” เฌอรีนเดินไปขวางหน้าเขาเอาไว้ 

“ฉันรู้จักคนของฉันดี” เจเร็ดเอ่ยเสียงเรียบ 

“รู้จักดีเหรอคะ งั้นคุณบอกฉันหน่อยสิว่าเธอชื่อจริงอะไร นามสกุลอะไร แล้วเป็นลูกเต้าเหล่าใคร”  

“………….” เจเร็ดได้แต่เงียบเพราะเขาเองก็ไม่สามารถตอบได้ ตั้งแต่รู้จักเธอมาเธอก็ไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเธอให้เขาได้รู้เลยจริงๆ 

“ตอบไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ”  

“………….” 

“อย่าโกหกเลยค่ะเจย์ เพราะถ้าคุณรู้จักดีจริงๆล่ะก็ฉันว่าคุณคงไม่ยอมให้เธอมาเข้าใกล้คุณแบบนี้”  

“ทำไมเธอพูดเหมือนรู้จักโซดาดีอย่างนั้นแหละ”  

“รู้จักสิคะ รู้จักดีเลยแหละเพราะครอบครัวมันเป็นคนฆ่าลูกของคุณ”  

“ล่ะลูกของฉัน…” เจเร็ดระล่ำระลักถาม นี่มันอะไรกันเธอเคยท้องลูกของเขาอย่างนั้นเหรอ 

“ใช่ลูกของคุณ ตอนฉันไปจากคุณฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าฉันมีเด็กอยู่ในท้อง ตอนแรกฉันก็กะจะเก็บไว้ แต่ซันน่ะสิไม่ยอม เขาเลยให้ฉันเอามันออกแล้วรู้อะไรมั้ยแม่สาวน้อยของคุณนั่นแหละที่เป็นคนต้มยาให้ฉันกินกับมือ”  

“อย่ามาสร้างเรื่องโกหกฉัน เท่าที่ฉันรู้เธอถูกมันส่งมาให้เป็นหนอนบ่อนไส้ในคาสิโนฉันและฉันก็โง่เองที่ยอมเชื่อเธอทุกอย่างจนเธอได้ทุกอย่างไปแม้กระทั่งความเชื่อใจของฉัน” แม้จะโกรธแค้นกับสิ่งที่เธอบอกสักเพียงใดก็ต้องควบคุมอารมณ์เอาไว้เพราะยังไม่แน่ใจว่าเธอกำลังปั่นหัวเขาเล่นหรือเปล่า 

“หึไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรนะเจย์ แต่คุณลองคิดดูสิว่าเขาส่งฉันมาได้ เขาก็ส่งคนอื่นมาได้เหมือนกันยิ่งตอนนี้ตระกูลหยางกำลังมีปัญหาอยู่ด้วย แต่ฉันไม่นึกเลยนะว่าคนอย่างเอ็ดเวิร์ด หยาง จะยอมส่งลูกสาวที่หวงดั่งไข่ในหินมาทำเรื่องแบบนี้”  

“เธอโกหก” เจเร็ดมองหน้าเธอด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดเลยแม้แต่น้อย แต่ข้อมูลที่เธอบอกมามันตรงหมดทุกอย่าง เท่าที่เขารู้มาตอนนี้ตระกูลหยางกำลังมีปัญหาเรื่องการถูกคดโกงอยู่จริง 

“ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร คุณหาข้อมูลเองคุณก็จะรู้” พูดจบก็เดินจากไปด้วยรอยยิ้มแสนพอใจทันที ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับความคิดหลากหลายที่ตีกันอยู่ในหัว  

“พ่อครับผมมีเรื่องอยากถาม” เมื่อทนความสงสัยต่อไปไม่ไหวจึงตัดสินใจโทรหาบิดาทันที 

“ครับไว้ผมจะรีบไป” เมื่อฟังปลายสายบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างมาจึงกดวางสายลงประจวบเหมาะกับร่างบางที่เดินเข้ามาหาเขาพอดี 

“ขอโทษนะคะเฮียหนูไปนานเลย พอดีแวะไปทำธุระมาด้วยน่ะค่ะ” เธอเอ่ยเสียงหวานแล้วเขาไปกอดแขนเขาไว้ 

“ธุระอะไรเหรอ” เจเร็ดเอ่ยถามเสียงเรียบ อยากรู้ว่าเธอจะบอกอะไรเขาบ้างมั้ยเพราะปกติเขาไม่เคยถามซักไซ้อะไรเธอเลย 

“เอ่อ…ธุระแบบผู้หญิงๆน่ะค่ะ”  

“พอดีเฮียมีธุระต้องกลับบ้านไปหาคุณพ่อ หนูดาจะไปรอเฮียที่ห้องมั้ยหรือจะกลับบ้านเพราะเฮียไม่แน่ใจว่าจะคุยธุระเสร็จเมื่อไร ถ้ากลับบ้านเดี๋ยวเฮียไปส่ง จะว่าไปเฮียยังไม่รู้จักบ้านหนูดาเลยนะ”  

“เอ่ออคือว่า…หนูดารอเฮียที่คอนโดดีกว่าค่ะจะได้อยู่กับเจ้าซ่า”  

“เอาอย่างนั้นเหรองั้นเดี๋ยวเฮียให้ลูกน้องไปส่งหนูดาที่คอนโดแล้วกัน เฮียจะรีบไปคุยธุระให้รู้เรื่อง” เขาบอกพลางจ้องหน้าเธอนิ่ง เป็นอีกครั้งที่เธอเลี่ยงที่จะตอบเรื่องของเธอเช่นเดียวกัน 

“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับน้อยๆ ทำไมกันเขาถึงได้ดูเย็นชาต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับนั่นมันทำให้เธอหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ

คอนโดเจเร็ด

“ดูสิอุตส่าห์แอบไปซื้อชุดนี้มา กะจะใส่ยั่วคืนนี้สักหน่อย ไม่เป็นไรไว้วันหลังก็ได้” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆพลางยกชุดชั้นในซีทรูลายลูกไม้สีดำขึ้นทาบตัวอยู่หน้ากระจกก่อนจะเก็บมันเข้าตู้เสื้อผ้าไป 

“จัดของดีกว่า” เธอว่าพลางหยิบของนั่นนี้ออกจากถุงแล้วจัดแจงเก็บเข้าที่จนกว่าจะเสร็จก็ปาไปดึกมากแล้ว 

“หลับแล้วเหรอเจ้าซ่า ที่นอนที่เฮียเลือกนอนสบายใช่มั้ยล่ะหื้มม” เธอเข้าไปลูบหัวหมาน้อยที่นอนหลับอยู่บนที่นอนของตัวเองอย่างสบายอารมณ์ 

ตึง!!!เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างแรง ทำให้ร่างบางตกใจรีบหันไปยังต้นเสียงทันที และก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อเจเร็ดตรงเข้ามากระชากเธอให้ลุกขึ้นอย่างแรง 

“เฮียเจย์! หนูเจ็บนะ” เธอร้องบอกพลางสบตาคมอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเขาถึงดูโมโหร้ายขนาดนี้ 

“เธอเป็นใคร” เจเร็ดเอ่ยถามเสียงเรียบ 

“เฮียถามอะไร เป็นอะไรของเฮียเนี่ย” เธอพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของชายหนุ่มได้ 

“ไม่ว่าฉันจะถามเรื่องเธอสักกี่ครั้งเธอก็จะไม่มีวันตอบใช่มั้ย ทำไม!กลัวว่าฉันจะรู้รึไงว่าเธอเป็นลูกสาวของตระกูลหยาง”  

“เอ่อเฮีย...เฮียรู้…”  

“ใช่!ฉันรู้! รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวสุดรักสุดหวงของเอ็ดเวิร์ด หยาง เป็นน้องสาวของไอ้เซซัน หยาง คนที่มันทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”  

“ถึงว่าที่มาอ่อยๆฉันเป็นเดือนเพราะพ่อเธอต้องการให้สองตระกูลรวมกันเพื่อจะได้ค้ำชูคาสิโนที่ใกล้จะล่มจมของพวกเธอสินะ”  

“เฮียพูดเรื่องอะไร หนะหนูไม่เข้าใจ”  

“ไม่เข้าใจเหรอ จะบอกว่าไม่รู้เรื่องอย่างนั้นสิ อย่าแก้ตัวเลยมันฟังไม่ขึ้น”  

“หนูไม่รู้ว่าเฮียกำลังพูดถึงอะไรแต่เฮียฟังหนูก่อนนะ ที่หนูไม่บอกว่าหนูเป็นลูกสาวของคุณป๋า เพราะหนูรู้ว่าตระกูลเราไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไร เพราะเราแข่งขันกันเรื่องธุรกิจ”  

“หึมันก็ถูกที่เรื่องธุรกิจจะมีการแข่งขันกัน แต่ฉันจะไม่รู้สึกรังเกียจเลยถ้าพ่อของเธอไม่ใช้วิธีสกปรก”  

“ไม่จริง!คุณป๋าเป็นนักธุรกิจที่ดี คุณป๋าไม่เคยคดโกงหรือเอารัดเอาเปรียบใคร”  

“เหรอ! แล้วที่เคยส่งว่าที่ลูกสะใภ้มาคอยเป็นหนอนบ่อนไส้ขโมยข้อมูลของคาสิโนฉันจนคาสิโนฉันเกือบเจ้งมาแล้วล่ะ ยังดีที่พ่อกับฉันยังกอบกู้ขึ้นมาได้ไว ไม่นึกเลยว่าจะกลับมาใช้แผนเดิมๆอีก แต่ครั้งนี้ดันส่งลูกสาวมาจับฉันแทน”  

“นี่มันเรื่องอะไร จะไปกันใหญ่แล้วเฮีย มันไม่ใช่อย่างที่เฮียคิดเลยนะ” แม้เธอยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดแต่สิ่งที่เขาบอกเกี่ยวกับตัวเธอมันไม่มีอะไรที่เป็นความจริงเอาเสียเลย 

“ไม่จริงเหรอ งั้นเธอก็กลับไปถามคุณป๋าเธอดูสิ ว่าเมื่อวานไปหาพ่อฉันทำไม ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เคยถือตัวว่าสูงส่ง จะไปคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าพ่อฉันให้ช่วยคาสิโนของพวกเธอให้อยู่รอด มิหนำซ้ำยังจะยกให้ทั้งคาสิโนทั้งลูกสาวเสียด้วย”  

“มะหมายความว่ายังไง ทำไมคุณป๋าต้องยกคาสิโนให้ แล้วหนู...”  

“เก่งจังนะ ตระกูลหยางนี่เลี้ยงผู้หญิงดีจริงๆ ฝึกให้มาคอยทำหน้าซื่อๆใสๆเพื่ออ่อยจับผู้ชาย ฉันก็ดันโง่ถึงสองครั้งเชียว”  

เพี้ยยย!!!เสียงฝ่ามือเรียวฟาดลงที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง 

“เฮียจะดูถูกหนูยังไงก็ได้ เพราะหนูมันแรดมันร่านเอง แต่อย่าพาดพิงไปถึงต้นตระกูลหนู คุณป๋าไม่เคยรู้ว่าหนูมาทำเรื่องหน้าอับอายแบบนี้” เธอบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาสวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาทำไมกันเขาถึงร้ายกาจได้ขนาดนี้ 

“จะบอกว่าเป็นแผนของเธอคนเดียวงั้นสิ ก็ดี! เพราะคนที่จะต้องชดใช้ก็คือเธอ แล้วฉันจะเอาคืนอย่างสาสมเลยคอยดู”  

“เฮียอยากจะทำอะไรก็เชิญ อยากจะฆ่าจะแกงหนูก็ทำเลย แต่อย่ามาพูดจาดูถูกเหยียดหยามคุณป๋า เฮียรักพ่อรักแม่รักตระกูลของเฮีย หนูเองก็รักพ่อรักตระกูลของหนูเหมือนกัน” เธอจ้องหน้าเขาเขม็งก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที 

วันต่อมา บ้านตระกูลหยาง 

“ป๋าขอโทษนะลูกที่ไม่ได้บอกลูกก่อน” เอ็ดเวิร์ด หยาง เข้ามาสวมกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอกอย่างรู้สึกผิด 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป๋า อย่าคิดมากนะคะ” เธอตอบออกไปด้วยน้ำตาไหลริน รู้สึกเสียใจเหลือเกินที่ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดว่ามันเป็นอย่างที่เจเร็ดพูดไว้จริงๆ แม้เธอจะพอรู้บ้างว่าธุรกิจของครอบครัวถูกคดโกงจนมีปัญหา แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักถึงขั้นแทบจะหมดตัวแบบนี้ ที่สำคัญคนที่โกงก็คือเซซัน หยาง พี่ชายบุญธรรมที่เธอรักเหมือนเช่นพี่ชายแท้ๆนั่นเอง 

“คุณป๋าเลิกกิจการทุกอย่างได้มั้ยคะ เรากลับไปอยู่ที่จีนกันก็ได้ เงินเก็บที่คุณป๋าฝากไว้ให้ลูกก็มีมากมายที่เราจะอยู่กันอย่างสบายๆได้ อย่าเอาศักดิ์ศรีคุณป๋าไปร้องขอให้เขาช่วยเลยนะคะ”  

“ป๋าไม่ได้ห่วงธุรกิจ ป๋าห่วงลูก ลูกก็รู้ว่าป๋าจะอยู่ได้อีกไม่นาน ถ้าลูกได้ไปอยู่ในตระกูลเกร็กสันป๋าก็หมดห่วง ถึงสองตระกูลจะไม่ค่อยถูกกันแต่จัสตินก็เคยเป็นเพื่อนป๋าเขาเป็นคนดีลูกชายเขาเองก็เหมือนกัน ป๋าอยากแน่ใจว่าเมื่อป๋าไม่อยู่จะมีคนคอยดูแลลูกจากเจ้าเซซันและศัตรูคนอื่นๆของป๋าได้”  

“เฮียซันไม่ทำอะไรลูกหรอกค่ะ อย่างน้อยเราก็โตมาด้วยกัน”  

“คนอย่างมันไว้ใจไม่ได้ ดูสิขนาดป๋าชุบเลี้ยงมันมาตั้งแต่ยังเล็กมันยังกล้าทำกับป๋าได้ เมียมันอีกคนร้ายกาจพอๆกัน”  

“คุณป๋าอย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลยนะคะ คุณป๋าต้องดูแลสุขภาพ จะได้อยู่กับหนูนานๆไงคะ”  

“ลูกก็รู้ว่าโรคนี้มันลุกลามไวขนาดไหน ป๋าอยู่ในขั้นที่ไม่สามารถรักษาได้แล้ว” เอ็ดเวิร์ดลูบหัวลูกสาวด้วยความสงสารผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวจะอยู่ได้อย่างไรเมื่อไม่มีเขา 

“คุณป๋าอย่าพูดแบบนี้สิคะ คุณป๋าต้องสู้ อย่าทิ้งลูกไว้คนเดียวนะคะ”  

“แต่งงานกับเจเร็ดเถอะนะลูก ป๋าจะได้ไม่ห่วง ป๋ารู้ว่าลูกเองก็แอบรักเขามานาน ป๋ายังจำได้ว่าตอนหนูสิบขวบ ที่สองตระกูลยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่ ลูกจมน้ำแล้วเจเร็ดไปช่วยไว้ ตั้งแต่นั้นมาลูกก็ร้องหาแต่เฮียเจย์ๆอย่างเดียว พอตอนที่เราย้ายบ้านหนูยังเอาแหวนประจำตระกูลไปให้เจเร็ดแล้วบอกว่าจองเขาเอาไว้อีกด้วย เด็กอะไรหน้าไม่อายจริงๆ” เอ็ดเวิร์ดพูดกลั้วหัวเราะ เมื่อนึกถึงวันวานเก่าๆที่สองตระกูลเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็สีหน้ามีรอยยิ้มสดใสขึ้นมา 

“นั่นมันตอนเด็กนี่คะคุณป๋า” เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มทั้งน้ำตา เรื่องราวที่พ่อของเธอเล่าเธอยังจำได้ไม่เคยลืมเพราะมันเป็นรักแรกของเธอ และมันคงเป็นรักเดียวเช่นกัน 

“แต่งเถอะนะลูก”  

“หนูไม่…” ยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็มีเสียงของเจเร็ดดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน 

“ผมมาตอบตกลงรับข้อเสนอของคุณอาครับ”


*****************************************

รับมาม่าสักกี่ชามดีคะ5555 เฮียมันร้ายแล้วว สงสารหนูดาจัง😢😢😢 จะเจออิเฮียทำอะไรอีกนะ มาเอาใจช่วยหนูดากันด้วยน๊าา

ปล.วันนี้งดลงคุณเจคกับหนูอันวันนึงนะคะ วันจันทร์แห่งชาติงานยุ่งจริงๆปั่นไม่ทันเลยย ขอกำลังใจช่วยกดไลค์+เม้นให้กันเยอะๆๆหน่อยนะคะ หมดแรงแย้วว😓😓😓


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น