หอหมื่นอักษร

ยามเมื่อเมฆฝนพัดผ่าน สองเราจะฝ่าฟันมันไปด้วยกันนะ...

ตอนที่ 78 โคล่าก็อยู่ในน้ำเหมือนกันนะ / ตอนที่ 79 มีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 78 โคล่าก็อยู่ในน้ำเหมือนกันนะ / ตอนที่ 79 มีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 78 โคล่าก็อยู่ในน้ำเหมือนกันนะ / ตอนที่ 79 มีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน
แบบอักษร



ตอนที่ 78  โคล่าก็อยู่ในน้ำเหมือนกันนะ

สถานที่ที่ชีซิงกับเฉินอวี้เลือกนั้นก็คือร้านหมาล่าทั่งที่อยู่ใกล้ๆ มหาลัยพวกเขา พอเห็นอวิ๋นตั่วมาถึง ทั้งสองก็รีบเชิญให้เข้ามาอย่างอบอุ่น

“ป๋อเล่อมาแล้ว รีบเข้ามานั่งสิ”

อวิ๋นตั่วมองตู้เย็นสองตู้ที่อยู่ตรงประตู คนที่นั่งอยู่ด้านข้างเมื่อครู่นี้ เผ็ดจนต้องสูดลมหายใจออกมา

“นี่คืออะไรคะ?”

“หมาล่าทั่ง* เธอไม่เคยกินหรอก” เฉินอวี้ตอบ

“หนูเคยได้ยินนะ” อวิ๋นตั่วพูดตามความจริง

“งั้นวันนี้เธอลองกินดูนะ คนที่ไม่เคยกินหมาล่าทั่ง ถือว่าชีวิตไม่สมบูรณ์ รู้ไหม?” ชีซิงพูด

อวี่เจ๋อหยิบตะกร้ามาเลือกผักใส่ลงไป

อวิ๋นตั่วก็เลียนแบบเขา หยิบตะกร้าเล็กมาหนึ่งใบ เดินตามหลังอวี่เจ๋อ อวี่เจ๋อเลือกอะไร เธอก็เลือกอันนั้น

หมาล่าทั่งจำนวนสี่ถ้วยวางลงบนโต๊ะ มีควันร้อนสีขาวลอยขึ้นมา

“ระวังร้อนนะ” อวี่เจ๋อเอ่ยกำชับ

“วางใจเถอะค่ะ หนูไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ” พอพูดจบ อวิ๋นตั่วก็ตักใส่ปากคำหนึ่ง แล้วพยักหน้าไม่หยุด “รสชาติดีมากเลย ต่อไปหนูต้องทานบ่อยๆ แล้วล่ะ”

“ไม่ต้องการอะไรสักนิดเลย? แค่ได้มากินหมาล่าทั่งบ่อยๆ เธอก็พอใจแล้วเหรอ? รอให้บริษัทพวกเราเข้าที่เข้าทางก่อน แล้วหลังจากนั้นพี่จะพาเธอไปกินอาหารฝรั่งทุกวันเลย” เฉินอวี้ตำหนิเธอ

อวิ๋นตั่วทำหน้ามุ่ยใส่เฉินอวี้แล้วพูดแทรกขึ้น “หนูไม่อยากกินอาหารฝรั่งค่ะ หนูอยากกินหมาล่าทั่ง”

เฉินอวี้หัวเราะแล้วพูดว่า “ต่อไปถ้าใครได้เธอเป็นแฟนต้องดีแน่เลย ความต้องการไม่เยอะ เลี้ยงง่าย”

“ตอนนี้ที่เธอไม่อยากกินอาหารฝรั่ง ก็เพราะเธอกินมาหมดแล้วน่ะสิ สำหรับเธอแล้ว หมาล่าทั่ง เป็นอาหารอร่อยที่ไม่ได้กินบ่อยๆ มันมีค่ามากกว่าอาหารฝรั่งยังไงล่ะ” ชีซิงว่า

เฉินอวี้จึงพูดว่า “ตามตรรกะที่นายว่ามา นายควรหาแฟนรวยๆ เพราะจะยิ่งเลี้ยงง่าย”

ชีซิงจึงพูดว่า “ไม่แน่เสมอหรอก หมาล่าทั่งแปลกใหม่สำหรับเธอแค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละ พอรู้สึกว่ามันไม่แปลกใหม่แล้ว เธอก็ยังอยากกินอาหารฝรั่งอยู่ดี”

“พวกพี่มีแฟนหรือยังคะ?” อวิ๋นตั่วถาม

ชีซิงกับเฉินอวี้ส่ายหัวออกมาพร้อมกัน “ผู้ชายน่ะ เรื่องงานต้องมาก่อน ขนาดคนอย่างอวี่เจ๋อยังไม่มีแฟนเลย พวกเราไม่กล้าที่จะเกินหน้าเกินตาเขาหรอก เดี๋ยวเขารู้สึกไม่ยุติธรรมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?”

“ถ้าพวกนายยอมรับว่าไม่มีใครมาสนใจ ก็ไมได้เสียศักดิ์ศรีมากเท่าไหร่หรอกนะ ทำไมต้องเอาฉันไปอ้างด้วย” อวี่เจ๋อพูด

อวิ๋นตั่วหัวเราะแล้วพูดว่า “ที่บอกว่า ‘ลางเนื้อชอบลางยา’ ผู้หญิงในมหาลัยน่าจะมีเยอะนะคะ พวกพี่ก็อยู่ในนั้นมาสี่ปีแล้ว แฟนคนเดียวก็หาไม่ได้เลยเหรอคะ อย่างนี้จะไม่เป็นสี่ปีที่สูญเปล่าเหรอ?”

“เธอก็พูดง่ายนี่ แล้วเธออยู่ในโรเรียนมานานขนาดนี้ หาแฟนได้แล้วเหรอ?” เฉินอวี้เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีแล้ว

“เพราะหนูยังอายุไม่ถึงนี่ค่ะ ไม่อย่างนั้นก็มีแฟนไปตั้งนานแล้ว” อวิ๋นตั่วตอบโต้

เฉินอวี้รู้สึกโกรธจนทำอะไรไม่ถูก “เธอน่ะตัวแค่นี้ก็รู้ดีแล้วนะ แก่แดดแล้วใช่ไหม ฉันจะบอกให้นะ ผู้หญิงที่แก่แดดเกินไป ผู้ชายเขาไม่ชอบหรอก”

“พวกพี่น่ะสเป็คสูงเกินไป ตอนนี้เลยยังหาแฟนไม่ได้สักคน” อวิ๋นตั่วบ่นพึมพำ

“ไม่เชื่อเหรอ ถามคุณครูหลิวของเธอดูสิ ว่าเขาชอบผู้หญิงกร้านโลกหรือเปล่า?” เฉินอวี้ว่า

อวิ๋นตั่วมองอวี่เจ๋อ เขากินอย่างเงียบๆ ทำเหมือนว่าไม่ได้ยินอะไร

“ไม่ต้องถามก็รู้ว่าไม่ชอบ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปฏิเสธนางฟ้าหรอก ขนาดนางฟ้าของมหาลัยเราที่ทั้งสวยทั้งเก่ง วันนี้ยังถูกเขาปฏิเสธเลย” เฉินอวี้พูด

“เจียงหนานเหรอคะ?”

“เธอรู้ได้ไง?”

“หนูเดาค่ะ ตอนไปหอพักพวกพี่ครั้งที่แล้ว เธอก็โทรมาพอดีไม่ใช่เหรอคะ?”

“ความจำดีนี่” เฉินอวี้พูด

“แน่นอนสิ ให้รู้ซะสิบ้างว่าเป็นลูกศิษย์ใคร” อวิ๋นตั่วพูดชมตัวเอง แล้วถามว่า “นางฟ้าหน้าตาเป็นยังไงเหรอคะ?”

“ในเมื่อถูกเรียกว่านางฟ้า ก็ต้องเหมือนตัวละครที่มีฉายา ‘มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง’ แบบนั้นแหละ สวยเหมือนเงาสะท้อนจากในน้ำเลย” เฉินอวี้ตอบ

จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ “โคล่าก็อยู่ในน้ำเหมือนกันนะ กินแล้วแก๊สเต็มกระเพาะเลย!”

ชีซิงกลั้นน้ำไว้ไม่อยู่ จนพ่นใส่ตัวของเฉินอวี้


*หม่าล่าทั่ง : เป็นอาหารขึ้นชื่อของจีน มีลักษณะเป็นหม้อไฟที่มีรสชาติเผ็ดชา คำว่าหม่าแปลว่าชา คำว่าล่าแปลว่าเผ็ด ส่วนคำว่าทั่งเป็นลักษณะอาการประเภทน้ำแกง



--------------------​----------​----------​----------​



ตอนที่ 79  มีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน

พอกินอิ่ม ฟ้าก็มืดลงแล้ว ชีซิงกับเฉินอวี้กลับหอพัก ส่วนอวี่เจ๋อก็กำลังจะไปส่งอวิ๋นตั่วกลับ

เพิ่งจะเดินออกจากร้านหม่าล่าทั่ง ก็เห็นหลินเพียวเพียวแล้ว

ชีซิงกับเฉินอวี้ยืนหัวเราะอยู่ด้านข้าง “รถไฟชนกันซะแล้ว!”

“อวี่เจ๋อ พอจะมีเวลาไหม ฉันมีธุระจะคุยกับนายหน่อย”หลินเพียวเพียวถาม

อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วที่อยู่ข้างกายของเขา “ฉันจะไปส่งอวิ๋นตั่วกลับบ้านน่ะ”

“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันนั่งรอในร้านกาแฟข้างมหาลัยของนายนะ” หลินเพียวเพียวบอก

“เพิ่งกินหมาล่าทั่งมา ไม่อยากดื่มกาแฟค่ะ” อวิ๋นตั่วพูด “หนูรู้จักที่ดีๆ อยู่ที่หนึ่ง เดี๋ยวหนูพาพวกพี่ไป”

อวิ๋นตั่วพูดไปพลางเข็นจักรยานไปด้านหน้า เมื่อหันกลับไปมอง ก็ไม่เห็นว่าอวี่เจ๋อกับหลินเพียวเพียวจะเดินตามมา จึงพูดเร่งเร้า “มาสิคะ ไม่ต่องห่วงหรอก พวกพี่คุยกันไปเถอะ หนูไม่แอบฟังหรอกค่ะ”

เฉินอวี้จับอวิ๋นตั่วเอาไว้ “เธอตั้งใจจะป่วนใช่ไหม มองก็รู้แล้วว่าเขาต้องการคุยเรื่องส่วนตัว”

ชีซิงจึงพูดกับอวี่เจ๋อว่า “นายคุยกับเพียวเพียวไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งอวิ๋นตั่วเอง”

 “แต่หนูไม่อยากให้พี่ไปส่ง” อวิ๋นตั่วเริ่มไม่กล้าขึ้นมาเสียแล้ว

ชีซิงจึงใช้สองมือเท้าเอวแล้วพูดว่า “มีคนไปส่งก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมาเรื่องมากอีก”

“หนูไม่สนิทกับพี่นี่คะ ถ้าเกิดพี่เป็นคนเลวขึ้นมาจะทำยังไง?” อวิ๋นตั่วว่า

ชีซิงโมโหจนเงียบไป

เฉินอวี้ช่วยชีซิงทวงคืนความยุติธรรม “อวิ๋นตั่วเธอพูดแบบนี้จะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ครั้งก่อนชีซิงซื้อไอศกรีมมาต้อนรับเธอเลยนะ  เธอรู้ไหม เรียนมหาลัยมาสี่ปี ไม่เคยมีเพื่อนคนไหนได้กินไอติมของมันเลย แล้วเมื่อกี้ที่กินหม่าล่าทั่งด้วยกัน ถ้าแบบนั้นยังไม่เรียกว่าสนิทกัน แล้วจะให้สนิทแบบไหน?”

อวิ๋นตั่วชูสองนิ้วขึ้นมาแล้วพูดว่า “เราเคยเจอกันทั้งหมดสองครั้ง สภาพแวดล้อมน่ากลัวแบบนี้ จะให้หนูไปกับเขาเหรอคะ?”

“อวิ๋นตั่ว เธอเป็นนักเรียนต้องรู้จักวางตัวนะ อย่าทำลายเรื่องราวดีๆ ของคุณครูเธอสิ  ถ้าคุณครูเธอต้องโดดเดี่ยวเดียวดายมันส่งผลดีกับเธอเหรอ?” เฉินอวี้ว่า

อวี่เจ๋อเองก็รีบพูดขึ้นเช่นกัน “เฉินอวี้เลิกพูดจาเหลวไหลเถอะ พวกนายกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันไปส่งอวิ๋นตั่วเอง เพียวเพียวเธอรอฉันที่ร้านกาแฟแล้วกัน”

“หนูรู้จักที่ดีๆ อยู่ที่หนึ่งจริงๆ นะคะ หนูพาพวกพี่ไปได้” อวิ๋นตั่วพูด

“เธออย่าก่อเรื่องเลย ดูสิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังไม่กลับอีก จะไม่ทำการบ้านแล้วหรือไง?” อวี่เจ๋อตำหนิ

อวี่เจ๋อไม่ให้อวิ๋นตั่วได้มีโอกาสเถียงอีก เขาขึ้นคร่อมจักรยานทันที อวิ๋นตั่วไม่รู้จะทำยังไง จึงรีบขี่จักรยานตามอวี่เจ๋อไป



แสงไฟสีทองสองข้างถนนสาดส่องลงบนพื้น บนท้องฟ้ามีพระจันทร์เต็มดวง รัศมีสว่างมากขนาดที่ดูเหมือนว่ารอบๆ นั้นมีแสงสีทองเลี่ยมอยู่อีกหนึ่งชั้น ในค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ ทั้งสองคนขี่จักรยานเคียงกันมา

“พี่เฉินอวี้พูดถูกค่ะ หนูตั้งใจที่จะป่วนพวกพี่” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นมาก่อน

อวี่เจ๋อเงียบไม่พูดอะไร

“หนูไม่ชอบที่พี่ไปนั่งร้านกาแฟกับเธอ ดึกขนาดนี้แล้ว หญิงชายไปร้านกาแฟกันสองต่อสอง คนอื่นเขาจะนึกว่าพวกพี่กำลังคบกันนะคะ” อวิ๋นตั่วพูดขึ้นอีกครั้ง

อวี่เจ๋อยังคงไม่พูดอะไร

“หรือว่าพวกพี่คบกันจริงๆ คะ?” อวิ๋นตั่วถามอย่างร้อนใจ

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะยุ่ง กลับไปตั้งใจทำการบ้าน ทำความเข้าใจกับคำถามในแบบฝึกหัดของวันนี้เถอะ ถ้าไม่เข้าใจก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ถ้าคุณครูคณิตศาสตร์ถาม เธอก็จะปล่อยไก่ได้อีก” อวี่เจ๋อว่า

อวิ๋นตั่วจับเบรก แล้วกระโดดลงจักรยาน “ถ้าพี่ไม่พูดกับหนูให้ชัดเจน หนูก็ไม่กลับ”

อวี่เจ๋อจึงหยุดรถลงเช่นกัน “พวกเราไม่ได้คบกัน”

“แล้วทำไมต้องไปร้านกาแฟกับเธอด้วยล่ะคะ?”

“ก็เขามาหาพี่เวลานี้ แสดงว่าต้องมีธุระแน่ เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี ช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วยกันสิ” อวี่เจ๋อตอบ

“มีถนนกั้นอยู่สายหนึ่ง เรียกว่าเพื่อนบ้านที่ไหนกันคะ” อวิ๋นตั่วพูด

“ต่อให้ไม่ใช่เพื่อนบ้าน ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน เพื่อนมาหาเธอ เธอจะไม่สนใจเลยเหรอ?”

“เพื่อนนักเรียนก็มีทั้งคบได้และคบไม่ได้ หลินเพียวเพียวใส่ใจพี่เป็นพิเศษ คนโง่ยังดูออกเลย พี่ดูไม่ออกเหรอคะ?”

“ใส่ใจพี่เป็นพิเศษ มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

“พี่หลงตัวเองนี่!”

อวี่เจ๋อหัวเราะออกมาแล้ว “เหมือนจะกลับกันนะ”

“อะไรกลับกันคะ?” อวิ๋นตั่วถาม

อวี่เจ๋อตอบว่า “เคยมีแต่ครูอบรมนักเรียน นักเรียนอบรมครูมีที่ไหนกัน?”

อวิ๋นตั่วส่งเสียงหัวเราะคิกคัก





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น