Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 46 การต้อนรับลูกเขยแบบฉบับนักฆ่า.....มั้ง?(2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 การต้อนรับลูกเขยแบบฉบับนักฆ่า.....มั้ง?(2/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 การต้อนรับลูกเขยแบบฉบับนักฆ่า.....มั้ง?(2/2)
แบบอักษร

“มันจะหยามกันมากไปแล้วนะหนุ่มน้อย!”

แม้จะพูดด้วยเสียงไม่ค่อยดังมาก แต่ผมกลับได้ยินคำพูดของคุณพ่อตาได้อย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะโกรธสุดๆเลยหล่ะ!

ผมใช้มีดจิ้มเสต็กลูกแกะขึ้นมากินอีกครั้งโดยไม่สนใจพิษที่อยู่ข้างในแม้แต่น้อย

แต่ขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินอยู่กับมื้ออาหารอันแสนโอชะอยู่ข้างหน้า กลับมีชายที่มีหน้าตาดูดีคนหนึ่งในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ สายตาของแขกในงานนั้นต่างจับจ้องมาที่เขาบ่งบอกถึงความสำคัญของชายคนนี้

เขาเดินมาพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ด้านตรงข้ามของผมอย่างช้าๆ พร้อมกับสายตาอันเย็นชาจ้องมาที่ผม

“น้องทีสินะครับ”

น้ำเสียงของเขาที่พูดกับผมนั้น แม้ภายนอกจะดูดีแค่ไหน แต่มุมปากที่แสยะยิ้มเล็กน้อยของเขาทำให้ผมได้รู้ว่าเขาไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน

“ง่ำ~ ใช่แล้วครับ ว่าแต่คุณ........”

ผมนำเนื้อเข้าปาก สายตาของผมไม่ได้จ้องมองไปที่เขาแม้แต่เล็กน้อย ยังไงฝ่ายตรงข้ามก็ดูเหมือนจะมาหาเรื่องอย่างกับนิยายจีนอยู่แล้ว

“หืม~ ขนาดพูดกับแขกยังไม่รู้จักมารยาทแบบนี้บางทีพ่อแม่ที่ตายไปแล้วคงไม่สอนสินะครับ?”

โห จี้ใจดำจังแฮะ ดูเหมือนว่าจะทำการบ้านวิชาประวัติของผมมาดีเหมือนกัน แต่ว่าก็คงจะประมาณนั้นหล่ะมั้ง?

“พูดได้ดีครับ แต่อย่างน้อยพ่อกับแม่ผมก็ไม่สอนให้ยุ่งตอนที่คนอื่นกำลังกินเหมือนกันนะครับ~ เพราะถ้าทำแบบนั้นน่ะ......

.....มันเหมือนกับนิสัยของหมาเลยหล่ะ”

ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทะเล้น พร้อมกับชี้ส้อมไปทางของเขา ถึงผมจะไม่รู้หรอกว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร แต่คำพูดของเขาก่อนหน้านั้นมันทำให้ผมมีน้ำโหจนอยากซัดใบหน้าหล่อๆข้างหน้านั้นให้จมดินเลยหล่ะ

กรึก!

เมื่อผมพูดจบ เหล่าข้ารับใช้ที่แอบฟังอยู่ก็ชักปืนขึ้นมาจ่อผมทันที แขกในงานที่ไม่รู้เรื่องเองก็หันมามองทางของผมเป็นตาเดียวราวกับอยากจะเห็นสิ่งที่น่าสนใจ

“ฮ่าๆๆ น่าสนใจนี่น้องชาย! ว่าแต่ ซักหน่อยมั๊ย?”

แม้ว่าเขาจะหัวเราะออกมาเสียงดัง แต่ดวงตาของเขาไม่มีแววขำขันแม้แต่น้อยพร้อมกับเสียงกัดฟันที่ดังออกมาจากปากของเขา มือของเขายกขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วโป้งชี้ไปข้างหลัง

“ทุกท่านโปรดเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงต่อได้เลย ผมแค่ทักทาย ‘น้องเขย’ เพียงเท่านั้นเอง”

คำพูดของเขาทำให้แขกคนอื่นๆเริ่มซุบซิบกันเรื่องของผม ว่าแต่เขาเป็นพี่ชายคนละแม่ของลิซ่าเองเหรอเนี่ย?

เหมือนเคยได้ยินลิซ่าบอกว่า หลังจากที่ภรรยาเก่าของพ่อเธอเสียชีวิต ก็ได้คุณนัตสึมิมาเป็นภรรยา ส่วนชายหน้าตาดีคนนี้เองก็น่าจะเป็นพี่ชายคนละแม่ของลิซ่า

“บางทีอาหารที่นี่จะทำให้ผมอิ่มไปหน่อย ผมเองก็อยากยืดเส้นยืดสายเหมือนกันนะ~ เผื่อจะได้ย่อยบ้าง”

ผมบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะใช้สายตาของผมจ้องมองไปที่เขา รู้สึกว่าเขาจะมีชื่อว่าชินตามที่แม่ของเขาตั้งให้ คุณพ่อตามีรสนิยมเลือกภรรยาเป็นคนญี่ปุ่นนับว่านิสัยคล้ายๆกับผมเลยทีเดียว

แขกในงานที่มาจากต่างจังหวัดเองก็เริ่มจะพูดเรื่องของผม ส่วนมากคำถาม Top 3 ที่ผมลิสต์มาได้จากพวกเขาก็คือ 3.ผมเป็นลูกของใคร 2.ผมมาจากตระกูลไหน และ 1.ผมเป็นใคร

สถานะของผมที่อยู่ๆก็กลายเป็นลูกเขยของบ้านตระกูลหลักแบบนี้ย่อมมีคนสงสัยแน่นอน แต่คำถามเหล่านี้ขอเอาไว้ก่อน ตอนนี้อยากจะอัดเจ้านี่เต็มแก่แล้วหล่ะ

........................................................................................

เขาพาผมเดินเข้าไปพื้นที่หลังคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความมืด เนื่องจากพื้นที่แห่งนี้ตั้งอยู่นอกเมืองทำให้เป็นป่าเกือบทั้งหมด  และนั่นคือสถานที่ๆเขาพาผมมา

“น้องชาย ต้องยอมรับจริงๆเลยว่าสามารถพูดเพียงแค่คำเดียวแล้วทำให้พี่ชายโกรธได้ขนาดนี้ ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน!”

เขาพูดพร้อมกับหยิบปืนสั้นสีดำออกมาควงเล่นไว้ในมือ เจตนาของเขาไม่ใช่แค่ขู่ให้กลัวเท่านั้นแน่ๆ

“อื๊ม อื๊ม~”

ผมได้แต่พยักหน้าให้เขาพร้อมกับยิ้มออกมา พอลองตรวจสอบดูดีๆแล้ว รอบๆป่านี้ก็เต็มไปด้วยนักฆ่า ดูเหมือนว่าพ่อตาตัวดีจะไม่ปล่อยผมไปง่ายๆแน่ ถึงจะหวงลูกสาวก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะ........

“เอาหล่ะ...น้องชาย ช่วยตายหน่อยเถอะ! อั๊ค!”

ในขณะที่เขากำลังพล่ามอะไรไร้สาระอยู่นั้นผมได้เคลื่อนตัวโดยใช้โซลเพื่อเข้าระยะประชิด จากนั้นจึงใช้หมัดลุ่นๆที่ไม่ได้เสริมพลังต่อยใส่ใบหน้าของเขาจนลงไปกองกับพื้น

“อ่า พี่ชาย นักฆ่ามืออาชีพหน่ะไม่ควรพล่ามไร้สาระนะ~”

ผมยิ้มจนตาหยีในขณะที่ดึงผมของเขาขึ้นมา หากคนอื่นมาเห็นเขาคงมองผมเป็นตัวร้ายจากละครหลังข่าวแน่ๆ

“แก! อุก!”

"ชอบไหมครับพี่ชาย"

"จ อัก!"

"อะไรนะ? ได้ยินไม่ชัดเลย"

ผมต่อยไปเต็มใบหน้าของเขาอีกครั้งอย่างไม่ลังเลจนพี่ชายคนละแม่ของลิซ่าสลบไป ผมลุกยืนขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับนำผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดอย่างช้าๆ

 ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

ผมเคลื่อนตัวหลบอย่างรวดเร็วเพื่อไปแอบหลังต้นไม้ หลังจากที่ได้เย็นเสียงปืนดังขึ้นมาส่วนคนที่ยิงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน

“โห ที่แท้พ่อตาของผมก็มีนิสัยลอบกัดเองเหรอเนี่ย?”

ผมพูดขึ้นมาอย่างติดตลกขณะที่ค่อยๆก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ คุณพ่อตาของผมไม่พูดอะไร ได้แต่มองไปยังลูกชายของตัวเองที่นอนกองอยู่กับพื้น

“ผมในฐานะลูกเขยขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?”

“...............”

เขาไม่ตอบอะไรออกมา ทำได้แต่เพียงจ่อปืนมาทางผมพร้อมกับเหล่าข้ารับใช้ที่อยู่รอบๆตัวของผม ใบหน้าของเขาแม้จะอยู่ในมาดนิ่งสมกับเป็นนักฆ่า ความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้นั้นมันคือความโกรธที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อ

“นิ่งนั่นผมจะนับว่าใช่ ทำไมคุณพ่อตาถึงอยากฆ่าผมขนาดนั้นหล่ะครับ?”

หรือว่าการที่ผมเป็นชู้กับภรรยาของเขาจะแตก? หรือว่าเรื่องที่ผมเป็นชายผมขาวลึกลับคนนั้น? เดาใจไม่ถูกเลยแฮะ

“..................”

แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนไม่ได้ให้คำตอบแก่ผมแม้แต่น้อย นิ้วของพวกเขาพร้อมที่จะยิงได้ทุกเมื่อ

‘ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องเค้นคำตอบจากคุณพ่อตาเองสินะครับ’

“! อะไรกัน!!?”

ร่างของผมหายไปจากจุดเดิมอย่างรวดเร็วพร้อมกับปรากฏตัวข้างหลังของพวกเขา เสียงกระซิบที่ราวกับภูติผีนั้นทำให้คุณพ่อตาไบรอัลถึงกับอุทานออกมาเป็นคำพูด

แต่ว่าการตอบสนองของเขาก็ดีเยี่ยมเช่นกัน แขนเสื้อของเขาปรากฏเป็นมีดที่อาบไปด้วยยาพิษ และเหล่าข้ารับใช้ที่พร้อมจะใช้มีดที่ซ่อนไว้ในร่างกายของพวกเขาเชือดเฉือนผมได้ทุกเมื่อ

ฟึ่งงงงงงงงง!

‘!’

ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยฮาคิราชันย์ออกมา แม้จะควบคุมไม่ได้ถึงขนาดที่ใช้กับคนใดคนหนึ่ง แต่การครอบคลุมพื้นที่นั้นผมทำได้อย่างแน่นอน!

เหล่าข้ารับใช้บางคนถึงหยุดนิ่งค้างแล้วค่อยๆสลบลงไป แม้ร่างกายและจิตใจของพวกเขาจะถูกฝึกมาอย่างดี แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังนี้มันก็ทำให้พวกเขาไม่สามารถต่อกรได้แค่นั้นเอง

“หืม? ดูเหมือนว่าคุณพ่อตาเองก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันสินะครับ”

ผมค่อนข้างแปลกใจที่เขาไม่ได้ล้มลงเหมือนคนๆอื่น แต่กับยืนนิ่งค้างอยู่เฉยๆเพียงเท่านั้น หากจะมีให้เห็นก็คือใบหน้าของเขานั้นหลั่งเหงื่อออกมา

“ถึงยังไงคุณก็ยังมีฐานะเป็น ‘พ่อเขย’ ของผมอยู่ อย่างน้อยผมจะทำให้คุณจำเอาไว้ว่าอย่าคิดเล่นเกมบ้าๆอย่างการลอบฆ่าแบบนี้อีก!”

“อั๊ค!”

หมัดของผมปรากฏออร่าสีขาวออกมา บรรยากาศรอบๆนั้นเกิดอาการสั่นสะเทือนเล็กน้อย ผมอัดหมัดที่เต็มไปด้วยแรงกระแทกนี้เข้าไปเต็มๆท้องของเขาจนกระเด็นไปติดต้นไม้

แม้จะไม่ถึงตายแต่การรักษาคงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ ผมลอบมองเหล่าผู้คนที่นอนระเนระนาดอยู่เต็มป่าหลังคฤหาสน์นี้พร้อมกับถอนหายใจออกมา

แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังขึ้นมาจากหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ผมนั้นรู้มาตลอดมา ‘เธอ’ อยู่ตรงนั้น แถมยังไม่ได้รับผลกระทบจากฮาคิราชันย์อีกด้วย

“ฮะๆๆ เป็นเธอจริงๆด้วยสินะ ที่เป็นบุรุษปริศนาคนนั้นหน่ะ”

เสียงที่ทำให้ชายบนโลกแทบจะหลอมละลายด้วยคำหวานนั้นดังขึ้นมาจนร่างของผมเคลิ้มเล็กน้อย แต่ถามว่าผมประมาทไหม ก็ขอตอบเลยว่าไม่อย่างแน่นอน ความแข็งแกร่งของเธอคนนี้นั้นไม่ใช่เรื่องที่ผมในตอนนี้จะประมาทได้เลยด้วยซ้ำ

“เบื้องหลังคนที่ใช้ ’พลังเวทย์’ ควบคุมหัวหน้าตระกูลให้สั่งให้เหล่าข้ารับใช้และปลูกฝังความเกลียดชังให้พวกเขาต้องการฆ่าผมก็คือคุณสินะครับ........

มุมปากของผมยกขึ้น อาจพูดได้ว่าที่การปะทะกันในวันนี้ไม่รุนแรงนั้น เป็นเพราะว่าเธอแค่อยากจะรู้ตัวตนของผมเท่านั้น

......คุณนัตสึมิ”

“♥”










การต่อสู้ไม่ได้ดุเดือดหรอกน่าา~~ แค่วอร์มก่อนไปสู้กับ......... อีก 2-3 ตอนหน้านู่นนน -3-

ส่วนคืนนี้ Good Night ครับ!

zZzZzZ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น