สีตลา

อ่านฟรีเช่นเคยค่ะ แต่ขออนุญาตลงไม่จบนะ และอาจจะมีตอนพิเศษให้เหมือนเรื่องที่แล้ว 55555 เบื่อตัวเอง นังคนใจอ่อน! เอาเป็นว่าฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

คิดถึงเมียจะตายอยู่แล้ว 100% (NC20+) /ลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

ชื่อตอน : คิดถึงเมียจะตายอยู่แล้ว 100% (NC20+) /ลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 08:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึงเมียจะตายอยู่แล้ว 100% (NC20+) /ลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ
แบบอักษร

​ไรต์เปื่อยมากค่ะบวกกับงานยุ่ง เลยไม่ได้มาลงให้อ่านเสียที ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่จะลงแล้วนะคะ ต้องขอโทษด้วยที่ลงให้อ่านจนจบไม่ได้ ถ้าใครอยากอ่านต่อรบกวนโหลดมาอ่านกันน้า เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วย ไรต์จะได้มีแรงเขียนงานออกมาให้อ่านอีก ไรต์สัญญานะคะว่าจะเขียนเรื่องสั้นๆ ให้อ่านฟรีกันด้วย เป็นการตอบแทนทุกคนที่อ่านงานไรต์และช่วยโหลด แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้น้า 55555 รออีกนิดนิดนิดเลยแหละ  + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

            อรอินทร์ อรจิราและปภพกลับถึงบ้านตอนเกือบเที่ยงคืน สองสาวพี่น้องเดินกอดเอวกันเข้าบ้าน คุยกันพลางหัวเราะพลาง มีปภพเดินตามหลังมาช้าๆ สีหน้าชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสุขใจ ถึงวันนี้เขาจะพยายามสานความสัมพันธ์กับอรอินทร์แล้วเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะเล่นด้วย แต่ดูเธอก็ไม่ปิดกั้นตัวเองกับเขามากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

            “ขอบคุณนะคะ คุณภพ ที่พาพวกเราไปเที่ยว วันนี้สนุกมากค่ะ” อรอินทร์หันไปเอ่ยกับเขา

            “ด้วยความยินดีครับ วันหลังเราไปกันอีกนะ”

            สองสาวพยักหน้า แล้วชวนกันเดินขึ้นบ้านไป แล้วก็แยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน

            อรอินทร์ปิดประตูห้องนอน เปิดไฟแล้วก็เริ่มปลดเสื้อผ้าออกเตรียมอาบน้ำ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อร่างตนเองถูกตวัดไปแนบอกกว้างของใครคนหนึ่ง ตามมาด้วยการขโมยจูบที่เรียวปากของเธอ จูบนั้นคุ้นเคย และอรอินทร์ก็ตอบรับด้วยความรู้สึกโหยหาและคิดถึงเช่นเดียวกัน

            ครู่ต่อมา ใครคนนั้นก็ถอนริมฝีปากออกแล้วพรมจูบไปทั่วหน้า จนพอใจนั่นละ จึงเงยหน้ามาสบตาเธอ

            “มาถึงเมื่อไหร่คะ ไหนว่าอีกสองวันไง”

            “ธุระเสร็จเร็วกว่าที่คิด ฉันเลยบินกลับเลย อยากกลับมาเจอหน้าเธอเร็วๆ”

            อรอินทร์ใจเต้นแรง เผลอมองหน้าเขานิ่งครู่หนึ่ง

            “เอ่อ...คุณวีร์กลับห้องเถอะค่ะ แอ้นจะพักผ่อนแล้ว แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เธอเตือน เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีว่าจะออกจากห้องเธอแต่อย่างใด

            “ไปก็ได้ แต่ขอกอดอีกทีนะ คิดถึงเธอมากเลย” เอ่ยขอ แต่ไม่รอให้เธออนุญาต วงแขนกว้างโอบรอบตัวเธออีกครั้ง “คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า หือ?”

            อรอินทร์ไม่ตอบ แต่ค่อยๆ แนบหน้าลงกับอกกว้างเพื่อบอกความรู้สึกของตนให้เขารับรู้ เธอทั้งคิดถึงทั้งเป็นห่วงเขานั่นละ

            ครู่ต่อมา ปวีร์ก็ก้มลงมาจูบปากเธออีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความเรียกร้องและต้องการ ซึ่งอรอินทร์ก็สัมผัสได้ เธอพยายามส่ายหน้าหนี

            “อื้อ...”  สองมือน้อยแตะอกกว้างแล้วผลักออก แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขากลับรัดอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

            “อย่าไล่ฉันเลยนะ ฉันอยากอยู่กับเธอ” เขาเอ่ยเสียงสั่นพร่า มือหนาลูบไล้เรือนร่างของเธอด้วยความเสน่หา

            “ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

            “เขาหลับกันหมดแล้ว...”

            “ถึงจะหลับกันหมดแล้ว มันก็ไม่เหมาะอยู่ดีค่ะ”

            “ผัวมาหาเมีย ไม่เหมาะตรงไหน...แต่อย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้เลยนะ” ตอนท้ายเขาสั่งห้ามแล้วใช้ปากของตนปิดปากเธอทันที ระหว่างนั้นก็ค่อยๆ พาร่างเธอไปที่เตียงนอนจนสำเร็จ

            “แอ้นตัวเหม็นมากเลย แล้วก็เหนียวตัว อยากอาบน้ำ...ขออาบน้ำก่อนได้มั้ยคะ” เมื่อเขาละจากปากลงไปที่ซอกคอระหงของเธอ หญิงสาวก็คิดหาทางออกให้ตัวเองอีกครั้ง

            “ไม่เหม็นสักนิด เดี๋ยวค่อยอาบทีเดียวก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็ปลดชุดเที่ยวของเธอซึ่งเป็นเดรสแขนกุดออก จากนั้นก็กวาดตามองร่างระหงของเธอให้เต็มตา

            เส้นผมยาวสยายกระจายเต็มหมอน ดวงตาคู่สวยมีทั้งความเคลิบเคลิ้มแต่ก็หวาดหวั่นผสมปนเป ซึ่งนั่นมันเย้ายวนเขาได้อีกทบทวี เรือนร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงามที่สุดร่างหนึ่งนั่นก็มีแรงดึงดูดมหาศาลเหลือเกิน กลีบดอกไม้ของเธอที่มีไรขนสีดำปกคลุมก็ยั่วเย้าและท้าทายให้เขากระโจนลงไปทำความรู้จักมัน

            “คุณวีร์” อรอินทร์อายกับสายตาชนิดนั้นของเขา จึงเรียกชื่อเชิงปรามและพยายามห่อตัวไว้ไม่ให้เขาเห็นอะไรๆ ของตนชัด แล้วเธอก็เบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ เขาก็ถอดเสื้อและกางเกงนอนของตัวเองออก เผยหุ่นและ...ความเป็นชายที่ตอนนี้มันแข็งตัว...และมันก็ใหญ่จนเธอนึกกลัว หญิงสาวรีบหลับตาลงด้วยความอายแล้วอายเล่า

            ปวีร์พาร่างตัวเองทาบทับลงมาบนร่างเธอ และเริ่มต้นจูบปากเธออีกหน วันนี้เขาตั้งใจจะสอนบทรักที่แท้จริงให้เธอรับรู้ ไม่ใช่การพยายามปลดปล่อยตัวเองจากฤทธิ์ยาเหมือนคืนนั้น

            “แอ้นสวย” เขาพึมพำอยู่แถวๆ หน้าอกข้างหนึ่ง ก่อนงับเม็ดสีทับทิมเข้าปาก แล้วรัวลิ้นเลียมันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อพอใจ เขาก็ย้ายไปอีกข้างและทำอย่างเดียวกัน

            อรอินทร์เริ่มบิดตัวเมื่อความเสียวซ่านเริ่มครอบครองไปทั่วร่างของเธอ สัญชาตญานสั่งให้เธอรู้จักที่จะลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเขา ระเรื่อยมาที่กล้ามแขนเข็งแรงและตึงแน่น

 “เดือนหน้าฉันจะลงไปรับเด็กขึ้นมาอยู่ที่นี่ เธอโอเคนะ” เขาเงยหน้าจากดอกบัวขึ้นมาเอ่ยกับเธอ

            “โอเคหรือไม่โอเคเรื่องอะไรอ่ะคะ แอ้นเกี่ยวอะไรด้วย” หญิงสาวย้อนถามเสียงเบาหวิว สติเหมือนล่องลอย ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

            “ฉันรับเขาเป็นลูกบุญธรรม นั่นหมายความว่าเธอก็ต้องเป็นแม่บุญธรรมของเขา เธอไม่รังเกียจเขาใช่ไหม”

            “เอ่อ...” อรอินทร์ไม่รู้จะตอบอย่างไรจริงๆ คำพูดนั้นฟังดูอบอุ่นก็จริง แต่เธอก็ยังรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก “แอ้นก็...ไม่หวงความเป็นน้องเล็กของบ้านหรอกค่ะ ไม่รังเกียจเด็กด้วย...มีเด็กในบ้านแบบนี้ แม่ชอบค่ะ จะได้ไม่เหงา”

            เขายิ้มสบายใจ

“เดี๋ยวพอเราแต่งงานกัน มีลูกด้วยกัน น้าเยาว์อาจต้องบ่นใหม่ว่าอยากมีเวลาว่างบ้าง” เขาเอ่ยยิ้มๆ ดวงตาเป็นประกายแวววาววาดหวัง อรอินทร์บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับภาพตรงหน้า ส่วนหนึ่งก็หัวใจพองโตแบบห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ทัน หัวใจพองโตที่เขาให้เกียรติเธอ และมีเธออยู่ในความฝันเรื่องนี้ของเขาด้วย ส่วนอีกใจก็หน่วงหนักในใจ แต่งงานอย่างนั้นหรือ?

“แล้วน้องเขาเป็นยังไงบ้างคะ เขายอมมาง่ายๆ เหรอคะ”

“น่าสงสาร เอาแต่เงียบ เหมือนช็อคไปเลย นี่ระหว่างที่ฉันขึ้นมาเตรียมการที่นี่ ก็ให้ญาติๆ เขาพาไปพบหมอเรื่อยๆ นะ...อ้อ พูดแล้วก็นึกได้ พรุ่งนี้ไปช่วยฉันเลือกของแต่งห้องให้น้องเขาหน่อยนะ” เขาลูบผมนิ่มสลวยของเธอเบามือ

“ชวนอ้อนดีกว่า เขาเก่งเรื่องแต่งบ้าน แอ้นช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ” เธอรีบปฏิเสธ ภายในใจเวลานี้เหมือนมีไฟแล่นวนไปทั่วร่าง

ปวีร์ไม่พูดอะไรอีก เขาจูบเธอ ใช้ความช่ำชองเรียกร้องเธอให้จูบกลับ ทั้งคู่จึงแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม ก่อนปวีร์จะถอนปากออก แล้วจุมพิตตรงแอ่งชีพจรตรงลำคอ จากนั้นลากลิ้นลงมาเรื่อยๆ ผ่านช่วงกลางลำตัว ถึงหน้าท้องแบนราบ มาถึงตรงนี้ อรอินทร์ขยับตัวไปมาเล็กน้อยออกอาการประท้วงด้วยไม่อยากให้เขาลงไปต่ำกว่านั้น แต่เธอหยุดเขาไม่ได้แล้ว

            ปวีร์ก้มหน้าซุกลงไปบนพงหญ้าบนเนินโหนก อรอินทร์เกร็งขาแน่นด้วยความเสียวซ่าน และแน่นอน เธอยังอายกับอะไรแบบนี้อยู่

            “คุณวีร์...อย่านะคะ”

            ชายหนุ่มใช้นิ้วแข็งแรงแหวกพงหญ้านั้นออก แล้วก้มหน้าลงไปใหม่ เขาจูบลงบนกลีบดอกไม้อย่างอ่อนโยน เจ้าของกลีบดอกไม้สะดุ้งเล็กน้อย พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงร่างตัวเองออก แต่ปวีร์จับขาเธอไว้และแบะมันออกเพื่อให้แยกจากกัน แล้วเริ่มต้นส่งลิ้นเข้าไปทักทายในร่องกลีบหอมหวานนั่น

            “อุ๊ย” อรอินทร์ร้องด้วยความตกใจอีกคำรบหนึ่ง คราวนี้มาจากความเสียวซ่านด้วย เธอเกร็งไปทั้งร่าง หลับตาลงอย่างไม่รู้จะทำอะไรไปดีกว่านั้น

            ลิ้นแข็งๆ ของปวีร์ซอกซอนและตวัดไปมา บางครั้งก็จูบซับติ่งเล็กๆ ข้างในนั้น

            “อ๊า...” อรอินทร์ครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน บิดกายเร่าๆ มือสองข้างถูกวาดออกเพื่อกำผ้าปูแน่น เท้าจิกเกร็ง “คุณวีร์...แอ้น...อืม...”

            น้ำหล่อลื่นของเธอชุ่มฉ่ำอยู่ในปากของเขา ปวีร์รู้ว่าเธอพร้อมแล้ว ก็หยัดกายลุกขึ้นคร่อมเธอแบบเต็มตัว แล้วโหย่งตัวขึ้นเล็กน้อย ใช้แก่นกายของตัวเองถูไถกับกลีบดอกไม้ของเธอเบาๆ และอ่อนโยน อารมณ์ของเขาเองก็พุ่งสูงขึ้นมากแล้วเหมือนกัน แล้วเขาก็ค่อยๆ เสียบมันเข้าไปทีละนิด เงยหน้ามองเธอก็เห็นทำหน้าเหยเก คงด้วยความเจ็บ

            “อดทนหน่อยนะ ฉันจะค่อยๆ ก็แล้วกัน” เขาก้มหน้าลงไปจูบที่ขมับอย่างปลอบประโลม หญิงสาวไม่ได้ยินคำนั้น เพราะหัวสมองอื้ออึงไปหมด

            ปวีร์ทำอย่างที่พูด เขาค่อยๆ โยกตัวช้าๆ ไม่บุ่มบ่าม ไม่เอาแต่ใจ เพราะอยากให้เธอมีความสุขไปพร้อมๆ กับเขา

            ทางด้านอรอินทร์ ตอนนี้ ความเจ็บก็ค่อยๆ ลดลง แต่ความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่แล้ว เธอครางพอใจเมื่อเขาเริ่มโยกตัวให้เร็วขึ้น บางทีก็ควงซ้ายควงขวา บดเบียดตัวเองให้แนบชิดกับเธอมากที่สุด ครู่ต่อมา อรอินทร์ก็รู้สึกหูอื้อ ตาลาย ความสุขแสนวิเศษเกิดขึ้น เธอครางออกมาเบาๆ ด้วยความสุขสมชนิดที่ความสุขสมอื่นให้ไม่ได้ ขณะที่ปวีร์ยังโยกตัวเหนือร่างเธอต่อ เพียงไม่นาน เขาก็ตามเธอมาติดๆ เธอได้ยินเสียงเขาร้องครางกระหึ่ม ก่อนที่ร่างใหญ่จะทับลงมาบนร่างเธอ ใบหน้าซบเข้ากับซอกคอเธอ แล้วหายใจแรงๆ ขณะที่แก่นกายเขายังคงภายในกลีบดอกไม้ของเธอ ปล่อยสายธารรักให้ไหลเข้าไปข้างในนั้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น