HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่19 พิสูจน์สิ ทำให้ฉันเป็นของไดจังสิ

ชื่อตอน : ตอนที่19 พิสูจน์สิ ทำให้ฉันเป็นของไดจังสิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 776

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 08:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19 พิสูจน์สิ ทำให้ฉันเป็นของไดจังสิ
แบบอักษร

ตอนที่19

ผมกลับมาบ้านเก่า การซ้อมวันนี้ยกเลิก อารมณ์ของผมยังไม่กลับมาเป็นปกติ ผมบอกเรื่องราวทั้งหมดให้เอริกะฟัง หน้าผมซึ่งในตอนนี้เป็นใบหน้าของยูกิ จึงโดนเอริกะตบ

“ที่คุณทำมันเกินคำว่าช่วยเธอไปไกลเลยค่ะ ปัญหาหลังจากนี้คุณคิดทางแก้ไว้แล้วสินะคะ”

ผมนั่งเงียบ ห้องรับแขกมีอะไรน่าสนใจกว่าการถูกด่าอีกไหม ผมมองไปมรอบๆ รูปถ่ายครอบครัวที่วางไว้ข้างๆทีวีติดผนัง “ในตอนนั้นฉันยังไม่อ้วนเลยแฮะ รอยยิ้มนั่นมันอะไร พอโตมาแกก็จะรู้เองแหลว่าอนาคตที่รอแกอยู่มันน่ากลัวขนาดไหน” ผมบ่นกับรูปถ่ายครอบครัว บ่นให้ไอ้ไดอิจิในรูปฟัง

“ฉันพูดในฐานะที่ฉันอายุเยอะกว่า แต่.....ถ้าในฐานะผู้หญิงที่รักคุณ ฉันเป็นห่วงนะคะ ถ้าความลับของคุณถูกเปิดเผย .....ฉันกลัวว่าคุณอาจจะ”

เอริกะลุกขึ้นมานั่งข้างๆ เธอกุมมือผมไว้

“ขอบคุณครับผมรู้ครับ แต่...ในตอนนั้นผม ชิส์ ......ผมบอกได้แค่ผมเกลียดตัวเอง เหมือนๆกับที่ทำกับคุณเอริกะ อารมณ์ผมไม่ปกติ .....ผม”

“ฉันเข้าใจค่ะ ......แต่ยังไงคุณก็ต้องบอกเธอ คุณต้องบอกความจริงกับจิอากิจัง”

ผมนั่งทำใจอยู่ข้างล่างพักหนึ่ง ระบายความอัดอั้นและอารมณ์ในตอนนั้นให้เอริกะฟัง ผมในตอนนี้ไม่เหมือนผมเมื่อก่อน ผมมีคนอยู่ข้างๆคอยรับฟังปัญหา แม้เอริกะไม่ได้เสนอทางออกหรือวิธีแก้อย่างเป็นรูปธรรม แต่บางทีเวลาที่เราสับสน เราอาจต้องการแค่คนที่คอยรับฟังก็ได้

วันนี้พ่อไม่กลับ ยูนะหลับไปแล้ว เหลือแค่คานะกับจิอากิ

ผมตัดสินใจกลับร่างเดิม และเดินขึ้นไปหาทั้งสองคนบนห้องเก่าของผม

ห้องของผมดูดีขึ้นกว่าเดิมหน่อย ฟิกเกอร์ ชั้นหนังสือ และของสะสมของผมย้ายไปอยู่ที่บ้านในทามะหมดแล้ว ดังนั้นจึงเหลือแค่เตียงกับโต๊ะคอมเล็กๆ อืม....ค่อยเหมือนบ้านเด็กผู้ชายทั่วไปหน่อยล่ะนะ

จิอากินอนอยู่ที่เตียงผมไม่รู้ว่าเธอใส่ชุดอะไรนอนเพราะผ้าห่มผืนหนาบังอยู่ แต่กลิ่นแชมพูอ่อนๆที่ลอยมาแต่จมูกทำให้ผมรู้ว่าเธออาบน้ำและเปลี่ยนชุดแล้ว

“พี่” คานะรู้สึกตัว ..เปล่า เธอไม่ได้หลับ เธอแค่นั่งเล่นเกมPSXPเพลินไปนิด “กลับมาแล้วเหรอ”

“อืม” ผมตอบและเดินไปนั่งที่พื้นข้างๆน้องสาวตัวเล็ก “จิอากิเป็นยังไงบ้าง”

“แผลที่หน้าเดี๋ยวก็หาย พี่เก่งเรื่องรักษาอยู่แล้วนี่” คานะวางเครื่องเกมลง “นึกว่าพี่จะมาในร่างคุณยูกิ”

“เห้อ...” ผมถอนหายใจ ความลับแตกแล้ว คานะรู้แล้วว่าผมมีความสามารถแปลงกายสินะ

“เธอรู้อะไรบ้างคานะ” ผมถามน้องสาวตรงๆ คานะเม้มปาก ผมคิดว่าเธอคงนึกอยู่ว่าจะบอกผมได้แค่ไหน “บอกมาทั้งหมดนั่นแหละ ไม่ต้องกั๊ก” ผมยิ้ม

“ทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่พี่ได้พลังจนถึงตอนนั้น ผู้หญิงทุกคนของพี่ ความแค้นของพี่ และความรักของพี่ ฉันรู้หมดนั่นแหละ”

...........กะแล้ว กะแล้วเชียว คานะเธอเป็นสโตกเกอร์สินะ ทำไงดีล่ะ น้องสาวผู้แสนหน้ารักคนนั้นโตขึ้นมาเป็นสโตกเกอร์ล่ะ ผมกุมขมับ

“พอเลยพี่ไม่ต้องตบมุข” คานะดึงแขนผมออกจากหัว “ก่อเรื่องอะไรมาอีก ถ้าให้เดา..มันคงร้ายแรงพอๆกับเรื่องคุณเอริกะใช่ไหม Hman วันแรกที่Hmanปรากฏตัว”

ผมส่ายหัว จริงๆแล้วมันแย่กว่านั้นเยอะ

“แย่กว่านั้นเยอะ สินะ”

...เดี๋ยวคานะ เธอมีทรูฮาร์ทหรือไงถึงได้รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่

“ไม่มีหรอกพลังแบบพี่น่ะ แต่หน้าของพี่มันบอกหมดแล้วว่าคิดอะไรอยู่”

“เธอเนี่ยนะ”

ผมเขย่าหัวเล็กๆของเธอ

“รู้เรื่องฉันกับคุณแม่ด้วยสินะ”

“อืม”

คานะพยักหน้า

“แล้ว...ไม่โกรธ?”

“โกรธ”

คานะพยักหน้า

“โกรธเพราะพี่ทำเรื่องที่ไม่หน้าให้อภัย?”

“โกรธเพราะ.... พี่กับแม่สนิทกัน สนิทมากกว่าฉัน ทั้งๆที่ฉันพร้อมจะช่วยพี่มากกว่าแม่อีก ทำไมถึงไม่มาทำกับฉัน ......... ไม่ใช่ๆ ทำไมถึงไม่มาบอกฉันล่ะ”

“อืม ถึงไม่ให้สัญญาพี่ก็มั่นใจว่าเธอจะไม่บอกใครอยู่แล้ว เพราะงั้น พี่จะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเอง คานะ”

ผมเล่าทุกอย่างให้คานะฟัง ทุกอย่างจริงๆ ทางคานะเองก็ด้วย เธอติดกล้อง ติดไมค์ ไว้ที่ห้องผมตามคาด คานะไม่กลัวผม ไม่กลัวพลังที่ผมมี ฝ่ายที่กลัวน่ะคือผม ผมกลัวน้องสาวตัวเองชะมัด ความตั้งใจของเธอไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่เด็ก เจ้าสาวของปีศาจสีแดง น้องสาวของปีศาจสีแดง คานะพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ความตั้งใจสมัยเด็กเป็นจริง

“พี่ไม่ใช่พี่แท้ๆของฉัน”

“ฉันไม่ใช่พี่แท้ๆของคานะ”

พวกเราพูดพร้อมกัน

“แต่พี่ยังไม่ได้มองฉันในฐานะผู้หญิง”

“ใช่ แล้วเธอมองพี่ในฐานะอะไร”

ผมจ้องตาเธอ คานะไม่หลบตา แววตาเธอมุ่งมั่น การเตรียมใจของเธอนี่มันอะไรกัน

“ในฐานะพี่ชาย ในฐานะผู้ชาย ในฐานะเพื่อน และในฐานะคนรัก พี่เป็นทุกๆอย่างของฉัน”

ตึก ... เหมือนได้ยินเสียงอะไรแปลก ผมมองไปที่เตียงผ้าห่มขยับ

“แล้วกับจิอากิล่ะ” ผมถาม “เธอมองในฐานะอะไร”

“เพื่อน ถ้าเธอยอมรับฉันจะเป็นเพื่อนสนิทให้ก็ได้”

คานะตอบตรงๆ ยัยนี่ไม่เคยเปลี่ยน เธอซื่อตรงกับตัวเองเสมอ

“แต่ฉันต้องรับผิดชอบจิอากิ ฉันเป็นคนทำให้เธอไม่มีทั้งพ่อและแม่ เธอไม่มีครอบครัว และฉันจะเป็นครอบครัวให้เธอ คานะคิดว่ายังไงล่ะ ยังจะมองฉันเหมือนเดิมไหม มองจิอากิเหมือนเดิมหรือเปล่า”

“เหมือนเดิม ฉันไม่สนหรอกว่าพี่จะทำอะไร เป็นอะไร ความรู้สึกของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับพี่ ความรู้สึกของฉันเป็นของจริง ทั้งหมดขึ้นอยู่กับฉัน เพราะมันเป็นความรู้สึกของฉัน ไม่ใช่ของพี่ หรือของคนอื่น”

ผมดึงคานะเข้ามากอด “คานะเป็นน้องสาวของพี่ ถึงไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นน้องสาวของพี่ น้องสาวของฉันตลอดไป”

“ขอบคุณค่ะ”

***************************

ผมโทรบอกคุณไอโกะระหว่างทางกลับบ้าน เธอตอบกลับมาแค่ ไว้ค่อยคุยกันที่บ้าน เธอไม่ได้ตวาด เธอขอคุยกับจิอากิ ผมไม่รู้ว่าคุณไอโกะคุยอะไรกับเธอ แต่ผมเห็นรอยยิ้มเล็กๆออกมาจากมุมปากของจิอากิ

“ขอบคุณครับคุณเอริกะที่มาส่ง”

“ไว้พรุ่งนี้ฉันจะรีบมาแต่เช้า ฝากสวัสดีคุณซากุระด้วยค่ะ”

ผมโบกมือลาเอริกะ เธอมาส่งผมกับจิอากิที่บ้าน เวลาในตอนนี้เกือบตี 1 จิอากิยังไม่พูดอะไรกับผมเลยแม้แต่คำเดียว เธอเดินตามผมเข้าไปในบ้าน

คุณแม่รออยู่แล้ว อาจเพราะเสียงเครื่องยนต์ก็ได้

สำหรับหมู่บ้านเล็กๆนอกตัวเมือง เสียงรถสปอร์ตน่ะดังยิ่งกว่านาฬิกาปลุกเสียอีก

“งั้นหรือ ....ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยไปแล้วสินะ” คุณแม่โกรธ ผมรู้ แม้น้ำเสียงเธอจะนิ่ง แต่คุณแม่กำลังโกรธ “ฉันไม่สามารถพูดว่าขออภัยแทนลูกชายของฉันได้ แต่หนูจิอากิ ถ้าอยากให้ฉันทำอะไร บอกฉันได้เลยจ้ะ ฉันพร้อมรับผิดชอบทุกการกระทำของลูกชายฉัน” คุณแม่ก้มหัวลงจนติดพื้น เป็นการกราบขอโทษที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น

“ไอโกะโทรมาหาฉันแล้ว เรื่องผู้ปกครองและโรงเรียนใหม่ ทางนี้จะเป็นคนรับผิดชอบให้ก่อน จนกว่าหนูจิอากิจะตัดสินใจได้ ฉันต้องกราบขอโทษอีกครั้งนะจ้ะ” คุณแม่จับหัวผม “เห๊ะ” จากนั้นเธอก็กดหัวผมลงกลับพื้นไปพร้อมๆกับเธอ โป๊ก

“ขอบคุณค่ะ คุณป้า และต้องขออภัยด้วยที่ต้องรบกวนค่ะ” จิอากิก้มหัวตอบ

คุณแม่พาจิอากิเข้าไปในห้องนอนสำรอง ส่วนผมท่านให้ไปนั่งตากน้ำค้างหลังบ้านสำนึกผิด

“แค่สั่งสอนมันพร้อมกับลบความทรงจำก็พอแล้วแท้ๆ ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นไปนะ”

ผมหงุดหงิดตัวเอง พ่อเลี้ยงจิอากิกลายเป็นคนพิการไม่สิ คนพิการยังดีกว่า เขาเหมือนตายไปแล้วทั้งที่ยังหายใจ ส่วนแม่ของจิอากิ เธอจำจิอากิไม่ได้ เธอไม่เคยมีลูก ...... นี่แหละส่วนสำคัญ ผมลืมคิดถึงความรู้สึกของจิอากิไป

ผมทำให้เธอไม่มีแม่ ผมตัดความสัมพันธุ์ระหว่างเธอกับแม่ทิ้ง จิอากิเป็นเด็กกำพร้า เหลือตัวคนเดียว ไม่รู้จะด่าไงดีเลย กับการกระทำที่ไม่ยั้งคิดของผม

“ไดจังทำเกินไปนะ”

เอ๋ จิอากิ ...ผมมองนาฬิกาที่แขวนไว้บนผนังหลังบ้าน ตี 3 ดึกป่านนี้แล้วเธอยังไม่หลับอีกแล้วมาทำอะไรที่นี่ ........ จะแปลกใจทำไม ผมนี่ก็นะ เธอแค่หาโอกาสมาด่าผมเป็นการส่วนตัวน่ะสิ

ผมสะดุ้งตัวนั่งคุกเข่า

“ขอโทษ ฉันยังไม่ได้ขอโทษเธอเลย ฉันขอโทษ”

และก้มหัวขอโทษอย่างเป็นทางการ

จิอากิก้าวเท้ามาทางผม เธอนั่งลง หน้าอก หน้าอกแน่ๆที่อยู่บนหัวผม เธอก้มตัวลงมากอดผม

“อืม.... ฉันไม่เหลือใครแล้ว”

“ฉันขอโทษ”

ผมพูดซ้ำแม้จะลุกขึ้นมาเอาหัวโขกพื้นอีกรอบไม่ได้

“ฉันรักไดจังนะ แต่ถ้าฉันใช้เรื่องที่ฉันไม่เหลือใครมาเป็นข้ออ้าง ฉันก็ไม่ต่างอะไรจากแม่”

“.......เธอหมายความว่าไง เธอหมายถึงอะไรจิอากิ”

จิอากิปล่อยตัวผมออก เธอนั่งอยู่ตรงหน้าผม

“ฉันรับไม่ได้หรอกนะ เรื่องครอบครัว เรื่องที่เธอตัดสินใจจะแต่งงานกับฉัน เพราะอยากให้ฉันมีครอบครัว ฉันขอปฏิเสธ” จิอากิก้มหัวเล็กน้อย

“ไม่ .. คือฉัน”

“คุณไอโกะ ฉันจะได้เป็นน้องสาวของคุณไอโกะล่ะ” จิอากิเงยหน้า ...ผมเห็นหยดน้ำอยู่ที่พื้น เมื่อกี้ที่เธอก้มหน้าลง มันหยดลงไป น้ำตาของเธอ

“ฉันมีความสุขนะที่ได้เป็นน้องสาวของคุณไอโกะ ฉันรักคุณไอโกะเหมือนพี่สาวจริงๆ แต่......”

จิอากิยกมือขึ้นมาปากน้ำตา เธอเหมือนเดิม เธอยังอ่อนแอ เป็นผู้หญิงที่นิดหน่อยก็น้ำตาไหล เธอไม่ได้เข้มแข็งขึ้นเลย ผมคิดไปเองทั้งนั้น ยังไงจิอากิก็เป็นจิอากิ ผู้หญิงที่เจอแต่เรื่องร้ายๆมาทั้งชีวิต

“ทุกๆคนก็รักไดจังทั้งนั้น ทุกๆคน” จิอากิ ร้องไห้หนักกว่าเดิม “เห้อ........”

ผมจับข้อมือเธอ ดึงเธอแขนเธอลงข้างตัว “แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าเธอไม่สมควรมีคนรักล่ะ จะด่าว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้จิอากิ แต่ฉันก็รักเธอเหมือนกัน รักเหมือนกับทุกคนที่รักฉัน อาจเพราะพลังหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้ที่ทำให้เธอรักฉัน แต่ฉันบอกเลย ...ฉันรักเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันรักเธอจิอากิ”

“ฮึก...ฮือ... "จิอากิกอดผม ตัวเธอสั่นเล็กน้อย เธอสะอื้อนเบาๆ"พิสูจน์สิ ทำให้ฉันเป็นของไดจังสิ”

*******************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}