อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุอารมณ์ ตอน 2

ชื่อตอน : พายุอารมณ์ ตอน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2561 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุอารมณ์ ตอน 2
แบบอักษร

“ลิลไม่ลืมหรอกนะคะและรู้ตัวดีว่าต้องทำยังไง!”

ลลิลเถียงกลับพร้อมทั้งสะบัดข้อมือจนหลุดจากมือหนาใหญ่ หญิงสาวหันหลังให้เขาด้วยความเจ็บใจแต่ดูเหมือนท่าทีพยศนั้นยิ่งโหมไฟโทสะลุกโพลงในหัวใจอันคั่งแค้น พัลเลเดียมไม่ยอมลดละ เขาก้าวฉับ ๆ ตามร่างบางไปติด ๆ กระทั่งถึงริมสระน้ำ เขากระชากไหล่บางรั้งร่างแน่งน้อยเข้าไปหาอกกว้าง

“อาพีท...ปล่อยลิลนะ!”

ลลิลไม่ยอมแพ้ เธอพยายามขืนตัวแต่เขากลับยิ่งกอดรัดตัวเธอจนแน่น แน่นจนหญิงสาวหายใจขัดและถึงกับหอบเหนื่อย

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้กับฉันอีก ลาริมาร์! ฉันไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงแล้วสะบัดหน้าใส่แบบนี้”

“ลิลไม่ได้ขึ้นเสียงกับอาพีทนะคะ ลิลแค่บอกว่าลิลเป็นยังไง รู้ตัวดีว่าต้องอยู่แบบไหน”

“แต่เมื่อกี๊เธอเสียงแข็งใส่ฉัน ยัยเด็กจอมดื้อ ฉันจะทำให้เธอรู้สึกตัวซะบ้างว่าอวดดีกับฉันแล้วมันจะเป็นยังไง!”

เขาตวาดก่อนก้มหน้าลงไปหาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ร้องสักแอะ เขาปิดปากจิ้มลิ้มที่กำลังจะอ้าประท้วงด้วยปากหนาและลิ้นสากที่ฉกเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างรวดเร็ว พัลเลเดียมบดจูบหนักหน่วงทั้งที่ร่างน้อยพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เธอก็ทำไม่สำเร็จหนำซ้ำยิ่งดึงดันก็รังแต่จะทำให้เธอเจ็บช้ำมากกว่าเก่า เขาจูบเธอจนปากบวมเจ่อ ขบกลีบปากสีชมพูจนเป็นสีแดงเข้มและฉกลิ้นล้วงลึกเข้าไปจนลลิลแทบจะสำลักเพราะหายใจไม่ทัน

“อาพีท...อะ...อา...”

ร้องได้แค่นั้นเสียงหวานก็ถูกกลืนกลับเข้าไปในปากของชายหนุ่มที่ทำโทษคนดื้อดึงอย่างเผ็ดร้อน พัลเลเดียมไม่อาจยับยั้งตัวเองได้ มันปนเปทั้งความโมโห ความหวงแหนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในอ้อมแขนแต่เขากลับแสดงออกด้วยการบังคับให้เธอยิ่งปวดร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง

เขาหึงเธอ...

ทั้งที่ยังไม่ได้ล่วงเกินร่างเล็กบอบบางนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นเจ้าของ เมีย ของเขาอย่างสมบูรณ์ แต่พัลเลเดียมกลับบอกตัวเองว่า ลลิล เป็นของเขาเพียงคนเดียว และยิ่งธอขัดขืนเขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ ยิ่งเธอแสดงตัวว่าต่อต้านเขาก็ยิ่งอยากอยู่เหนือเธอ ความรู้สึกนั้นแล่นไหลอยู่ในเลือดร้อนของเขา และเมื่อรู้สึกตัวอีกทีจูบร้อนแรงก็ค่อย ๆ ผ่อนลงจนเกือบเป็นอ่อนหวานและทำให้หญิงสาวเริ่มปลกเปลี้ยราวกับคนไร้เรี่ยวแรง...หากเธอไม่เห็นภาพของพัลเลเดียมกับเวโรนิก้าแว่บเข้ามาในมโนนึกอีกครั้ง และเมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากออกลลิลก็เม้มปากบวมช้ำเข้าหากันและจ้องเขาเขม็ง ชายหนุ่มดึงสติที่กำลังจะลอยฟ่องกลับคืน ดวงตาที่หม่นแสงลงเมื่อครู่กร้าวขึ้นอีกเมื่อเห็นแววตาไม่ยอมแพ้ของร่างอรชรในอ้อมแขน ลลิลน้ำตาไหลพรากแต่เธอกลับไม่ยอมลงให้เขา หญิงสาวออกแรงผลักร่างสูงใหญ่ออกห่างและเค้นเสียงเครือ

“ลิลเกลียดอาพีทที่สุดเลย...เกลียดๆๆๆ”

“ลาริมาร์...เธอยังไปไหนไม่ได้”

พัลเลเดียมไม่ยอมลดละ เขากระชากร่างบางกลับมาหาแต่ลลิลพยายามผลักไส

“ออกไปนะ...อาพีทกลับไปนะ...ว๊าย!!”

“ลาริมาร์!!”

ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความตระหนกเมื่อหญิงสาวปัดมือเขาออกแต่ร่างบอบบางกลับเซไปข้างหลัง พัลเลเดียมคว้าลลิลไว้ไม่ทันทำให้เธอล้มบั้นท้ายกระแทกขอบสระก่อนจะหงายหลังตกลงไปในน้ำ

“ลาริมาร์...พระเจ้า...ให้ตายเถอะ!”

ร่างสูงใหญ่สบถเสียงดังแล้วถอดเสื้อสูทออกเพื่อกระโจนตามลงไป เขาคว้าหญิงสาวที่ร่างกำลังจะจมดิ่งลงเบื้องล่างไว้แล้วฉวยเธอขึ้นเหนือน้ำ

“ลาริมาร์...ลาริมาร์”

พัลเลเดียมส่งเสียงหอบขณะกอดลลิลจากเบื้องหลัง ตัวเธอเล็กกว่าเขามากก็จริงแต่เวลาอยู่ในน้ำทำให้การเคลื่อนไหวเหมือนมีแรงต้านจนเขานึกโกรธตัวเองที่เชื่องช้าขณะพยายามรั้งร่างน้อยไปยังบันไดขอบสระ

“ลาริมาร์...ให้ตายเถอะ...ตอบฉันสักคำ...ตอบฉันสิ”

ชายหนุ่มพยายามเรียกแต่ไม่มีวี่แววว่าเธอจะตอบกลับ ลลิลแน่นิ่งไปและทำให้เขาต้องรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีจับร่างนั้นพาดบ่าก่อนยกตัวปีนขึ้นบนบันได และเมื่อขึ้นไปถึงขอบสระได้จึงรีบวางร่างเล็กลง หญิงสาวเปียกปอนไปหมดแต่อะไรก็ไม่ทำให้พัลเลเดียมหัวใจวูบลงเท่ากับการที่เธอนอนนิ่งไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกของเขา

“ลาริมาร์...พระเจ้า!”

เมื่อเรียกแล้วไร้เสียงตอบเขาจึงรีบผายปอดให้ลลิลอย่างเร่งด่วน ชายหนุ่มกดหน้าผากมนไว้แล้วเชยคางเรียวขึ้น พัลเลเดียมปิดจมูกเล็กรั้นของเธอก่อนประกบริมฝีปากลงไป เป่าลมซ้ำ ๆ กระทั่งรู้สึกถึงแรงตอบสนองจากร่างแน่งน้อยที่กระตุกก่อนเธอจะสำลักน้ำออกมา หัวใจที่เหมือนลอยหายไปเมื่อครู่ของชายหนุ่มราวถูกกระชากกลับมาด้วยเสียงหายใจหอบและไอแค่ก ๆ ของหญิงสาว ร่างสูงเผลอเผยอยิ้มยินดีเมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้สึกตัว เขาก้มลงไปขณะประคองศีรษะของเธอไว้บนท่อนแขน

“ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม...ลาริมาร์”

“อาพีท...อาพีท...”

เสียงแหบเบาลอดออกจากปากซีดของหญิงสาวที่เนื้อตัวเปียกซ่ก ชุดราคาแพงบนร่างงามเปียกปอนจนหมดแต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่เท่ากับสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อครู่ เขาเกือบพลั้งมือทำผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไร้ทางสู้อย่างลลิลต้องทิ้งลมหายใจในสระน้ำนั่นแล้ว และเมื่อรู้สึกตัวชั่วขณะเธอก็หลับตาลงซึ่งมันทำให้พัลเลเดียมใจสั่นอีกหน เขารีบเขย่าตัวเธอในทันที

“ลาริมาร์...เป็นอะไร...พระเจ้า...”

“อาพีท...ลิลเจ็บ”

เสียงแหบหวิวดังจากกลีบปากเซียวและเปียกฉ่ำ หญิงสาวไร้เรี่ยวแรงจะขยับตัวหากก็ยังมีแรงส่งเสียงได้เล็กน้อย

“เจ็บหรือ...เธอเจ็บตรงไหน”

“ที่เอว...ช่วยด้วยค่ะ...ลิลขยับตัวไม่ได้...ช่วยลิลด้วย”

“อยู่นิ่ง ๆ นะ ฉันจะพาเธอกลับไปที่ห้องแล้วจะเรียกหมอมาที่นี่”

ลลิลช้อนนัยน์ตาอ่อนโหยมองเขา เธอเผลอสะอื้น

“อาพีทจะกลับแล้วนี่คะ...อาพีทจะกลับแล้วใช่ไหมคะ”

“ฉันจะเรียกหมอให้มาดูอาการของเธอและคืนนี้...ฉันจะค้างที่นี่”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น