boyxplus

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผัวเถื่อน 2 ชนแก้ว

ชื่อตอน : ผัวเถื่อน 2 ชนแก้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2561 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ผัวเถื่อน 2 ชนแก้ว
แบบอักษร

​ผมย้อนกลับมายังผับที่เกิดเรื่องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อมาสืบอะไรทั้งสิ้นเพราะผมมาที่นี่เพื่อ

"เอ้า!! ชนแก้ว"

'กริ๊ง!!' เสียงแก้วใสที่ภายในบรรจุน้ำสีอำพันกระทบกันกลางอากาศ

"โผมม่ายเข้าจายหมวดเลย.. ผับมีต้าง.. เยอะแยะ ทามมายต้องมากินที่นี่ด้วย เราถูกท่านผู้การสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับคดีนี้แล้วไม่ใช่เหรอ.. ครับ.. อึกก" จ่าวิทย์ที่ตอนนี้หน้าเริ่มขึ้นสีแดงหน่อยๆ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล พูดเสียงอู้อี้พร้อมกับใช้นิ้วที่ประคองแก้วเหล้าอยู่ชี้มาที่ผม

"ทำไมเหรอจ่า ผมไม่ได้ทำคดีนี้แล้วแต่จะมากินเหล้าแถวนี้ไม่ได้หรือไง" ผมเอ่ยก่อนจะนั่งเอนหลังให้พิงไปกับโซฟาอย่างสบาย

"กินด้าย.. สิครับ อึกก.. ถ้าผู้หมวด.. ม่ายมีอาไรแอบแฝงจริงๆ.. อึกก" จ่าวิทย์แหล่ตามองดูผมอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากจะสนใจอะไรนักหรอก แค่เห็นว่าผับนี้มันน่าสนใจดี บางทีผมอาจจะได้ข้อมูลอะไรดีๆ กลับไปบ้าง เพราะยังไงผมก็เชื่อว่าเด็กหนุ่มสองคนนั่นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน

"หมวดค้าบ.. คิดอาไรอยู่.. อึกก สารุบ.. นี่พาผมมาเที่ยวเพื่อโปลดปล่อยจริงๆ ช่ายมั้ย.. อึกก"

"จริงสิจ่า.. ทำไมถึงคิดว่าจะไม่จริงล่ะ ฮ่าๆๆ" ผมพูดแล้วก็หัวเราะแก้เก้อ เพราะบังเอิญเมื่อครู่ผมเผลอคิดเรื่องงานจริงๆ นั่นแหละ

"ก้อโคนอย่างหมวด.. เคยยอมถอดจายซะที่หน่ายล่ะ อึกก.. เห็นตัวเล็กๆ หน้าหวานๆ แบบนี้ อึกก.. ผมยังนับถือจายของหมวดเลยนะ.. โผมเนี่ยดีจายนะ.. ที่ด้ายมาเปนลูกน้องของหมวด.. อึกก เหอะๆๆ แต่ตอนนี้โผมม่ายหวายแล้ว.. อึกก โผมต้องขอตัวกาบก่อนนะค้าบ.. อึกก"

"จ่าเมาแบบนี้จะกลับบ้านยังไงเนี่ย ให้ผมไปส่งเอาหรือเปล่า?" ผมถามเพราะความเป็นห่วง แต่เรื่องแบบนี้มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จ่าวิทย์เมาแบบนี้ซักหน่อย

"ม่ายต้องงงง!! เดี๋ยวโผมเรียกแท็กซี่กาบเองด้ายค้าบ อึกก"

"งั้นเดี๋ยวผมไปส่งจ่าขึ้นแท็กซี่ที่หน้าผับก็แล้วกัน" พูดจบผมก็เดินหิ้วปีกจ่าวิทย์ออกไปเรียกรถแท็กซี่ แต่กว่าจะไปถึงหน้าประตูที่อยู่ห่างประมาณยี่สิบเมตรนี่สิ โคตรยาก.. เพราะจ่าแกเล่นเดินหน้าหนึ่งก้าวถอยหลังอีกสามก้าว จนผมต้องใช้เวลานานเกือบยี่สิบนาทีกว่าจะกลับมานั่งกินต่ออย่างสบายใจ

ไหนๆ ก็ได้หยุดยาวมันทั้งที จะให้ผมรีบกลับไปไหนละ

ผมกลับมายกเหล้าที่ดื่มค้างแก้วไว้อยู่จนหมดเพราะจะทิ้งก็เสียดายของ ก็แน่ละผมไม่ใช่ลูกเศรษฐีมึงเงินถุงเงินถังนี่หน่า ถึงลุงผมจะเป็นนายตำรวจที่มียศใหญ่โต แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องรวยด้วยซักหน่อย เพราะเงินลุงก็ส่วนเงินลุง เงินผมก็ส่วนเงินผมไม่เกี่ยวกัน ว่าแต่ผมจะมานั่งบ่นให้ฟังทำไมก็ไม่รู้

เฮ้อ~ 

ผมก้มมองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือ 

เชี่ย!! จะเที่ยงคืนแล้วงั้นเหรอ

ตอนนี้เหมือนตัวผมรู้สึกร้อนวูบวาบแบบแปลกยังไงก็ไม่รู้ จะว่าเมาก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเมื่อกี้ก็ยังเดินตรงๆ ไปส่งจ่าวิทย์ได้เลย สงสัยจะต้องรีบกลับไปนอนเอาแรงซะละ

ผมยกมือให้สัญญาณกับคนที่ดูแลให้เก็บเงินค่าอาหารและเครื่องดื่ม ก่อนที่คนดูแลจะหายไปซักพักและกลับมาพร้อมกับแจ้งว่ามีคนจ่ายค่าอาหารและเครื่องดื่มของผมแล้ว

"อะไรนะน้อง!! มีคนจ่ายค่าอาหารกับเครื่องดื่มให้พี่ไปแล้วงั้นเหรอ?" ผมถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะผมไม่ได้รู้จักใครที่นี่ และคนที่นี่ก็ไม่น่าจะรู้จักผมด้วยเหมือน​กัน 

"ค่ะ"

"ใครอ่ะ แล้วทำไมจะต้องมาจ่ายให้พี่ด้วย" ผมยังข้องใจอยู่ดี เพราะนี่เท่ากับเป็นการติดสินบนเจ้าหน้าที่ และผมไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณของใคร

"เออ.. หนู.. หนูก็ไม่รู้เหมือนกันคะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะค่ะ" แบบนี้มีพิรุธชัวร์ จมูกตำรวจอย่างผมมีเหรอจะดูไม่ออก

"เฮ้ย!! เดี๋ยวดิน้อง.. อืมมม" ไวจริงๆ เลย นี่ถ้าไม่ติดอาการหนาวๆ ร้อนๆ แปลกๆ ของผม ป่านนี้ผมคงตามน้องคนนั้นมาเค้นถามเอาความจริงแล้วล่ะ

ผมพยายามเดินเบียดเสียดคนที่กำลังเต้นรำอย่างมีความสุข ทั้งที่ใกล้เวลาที่ผับจะต้องปิดแล้ว แต่ก็ดูเหมือนคนที่ก็ยังจะเข้ามาเที่ยวที่นี่เรื่อยๆ สงสัยว่าที่นี่จะต้องแอบเปิดเกินเวลาแน่ๆ แต่ผมก็ไม่ได้มีเวลาที่จะสนใจอะไรมากนัก เพราะอาการร้อนรุ่มในตัวมันเริ่มมากขึ้นทุกที

ผมขบกัดฟันแน่นขึ้น ก่อนที่ขนทั้งตัวจะลุกขึ้นพร้อมกัน ไม่ไหวแล้ว.. เพราะตอนนี้ผมร้อนข้างในไปหมดแถมอาการปวดหนึบของน้องชายผมที่มากขึ้นจนต้องบดเบียดขาตัวเองไปมา กว่าจะเดินมาถึงรถของผมที่จอดอยู่ด้านในสุดของลานจอดรถที่มืดสนิท

มือที่สั่นระริกพยายามล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างยากลำบาก และเพราะมือที่สั่นแบบนั้นทำให้ผมไม่สามารถจับกุญแจได้ถนัดก่อนที่มันปล่อยให้มันจะหล่นลงไปกับพื้น

'กริ๊ก!!'

ผมก้มลงเก็บกุญแจแต่ก็ยังช้ากว่ามือของใครบางคนที่คว้ามันไปถือเอาไว้ก่อน ผมมองตามมือที่ถือกุญแจอยู่นั้นซึ่งภาพที่เห็นก็ทำให้ตาของผมเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังยืนพิงรถของผมอยู่ พร้อมกับโยนกุญแจรถขึ้นลงก่อนจะพูดว่า

"จะรีบไปไหนล่ะ ดูท่าทางมึงจะไม่สบายนะ"

"ให้พวกกูไปส่งมั้ย? พอดีว่าง" เด็กหนุ่มผิวสีเข้มอีกคนที่เดินอ้อมมาทางข้างหลังของผมก็พูดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือมาจับที่ไหล่ของผม จนผมต้องรีบสะบัดมือมันออกไป

"นี่พวกนาย!! พวกนายต้องการอะไร" ผมพูดติดขัดเพราะปากเริ่มจะควบคุมไม่ได้ และผมจำได้แล้วว่าสองคนนี้เป็นคนที่ผมเพิ่งจับเข้าคุกไปเมื่อคืนข้อหาพนันบอลนั่นเอง

"หึหึ.. พวกกูต่างหากที่สมควรจะต้องถามมึงว่า.. มึงต้องการอะไร" พูดจบไอ้คนผิวขาวก็เอื้อมมือมาจับมือผมไว้แน่น จนคราวนี้ผมสะบัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเพราะมันยิ่งกำมือผมแน่นมากขึ้น

"พวกนายหมายความว่ายังไง" ผมยิ่งถามพวกนั้นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งมีแต่รอยยิ้มที่ผมเดาได้ว่าไม่เป็นมิตรออกมา บวกกับคำพูดของพวกมัน บางทีเหล้าแก้วสุดท้ายที่ผมดื่มเข้าไปหลังจากที่ไปส่งจ่าวิทย์กลับมา 

นั่นแหละ ที่มันอาจจะเป็นปัญหา

...............................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น