กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 32
แบบอักษร

….Wedding Again 32….

.

.

.

.

"ก็เอามึงไง" คอปเตอร์พูดจบก็จับขาของบัสเตรียมจะประชิดเข้าหาอีกครั้ง



ปึก!!!



บัสรวบรวมพลังทั้งหมดที่มียกขาขึ้นถีบเข้าที่กล้ามท้องของคอปเตอร์ด้วยความปวดร้าวไปทั่วสะโพก คอปเตอร์ผงะเกือบจะหงายก่อนจะจ้องบัสเขม็ง



"ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก!" คอปเตอร์พูดจบก็จับให้บัสนอนคว่ำหน้าไปกับเตียงก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งทับขาของบัสเอาไว้ คอปเตอร์บีบเจลจนแทบจะหมดหลอดใส่บั้นท้ายของบัสด้วยความโมโห ก่อนจะจับแท่งร้อนที่ยังคงพร้อมจะออกรบได้ทุกเมื่อกระแทกเข้าไปที่ช่องทางคับแคบของคนตรงหน้าอย่างแรง


"โอ๊ย!" บัสสะดุ้งโหยงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างห้ามไม่อยู่


"ฮึ่ม!" คอปเตอร์ขยับสะโพกทันทีที่แท่งร้อนถูกกลืนกินจนมิด มือทั้งสองข้างของบัสที่มัดติดกันไว้กำหมอนเอาไว้แน่นพลางรู้สึกจุกที่ช่องท้อง


"อึก!" ร่างสูงขยับสะโพกถี่รัวพร้อมกับกระแทกบั้นท้ายของบัสอย่างแรงจนเกิดเสียงกระทบกัน บัสกัดฟันเอาไว้แต่เสียงของความปวดร้าวก็เล็ดลอดออกมา ก่อนที่จะกัดหมอนที่อยู่ตรงหน้าอย่างต้องการหาที่ระบาย


"อ้า.....ตอดดีชิบ" คอปเตอร์บอกออกมาอย่างสุขสม ความโกรธที่ทำให้เขาต้องทำแบบนี้แปรเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทน เมื่อได้ร่วมสร้างบทรักกับคนที่ไม่เต็มใจ ก่อนจะจับสะโพกของบัสขึ้นมา ขาของบัสสั่นทันทีที่เข่าสัมผัสกับเตียงนุ่มและสะโพกที่ถูกยกขึ้น แขนทั้งสองข้างยันเตียงเอาไว้เพื่อพยุงร่างกายที่ปวดร้าวไปทั้งตัว


"ซี้ด......" คอปเตอร์จับสะโพกของบัสเอาไว้แน่นก่อนจะขยับสะโพกของตนเองเน้นๆ บัสกัดปากเอาไว้พลางขยำผ้าปูที่นอนไว้แน่น บัสมีแต่ความเจ็บปวดที่ถูกยัดเยียดให้จากคนเอาแต่ใจ เขาไม่ได้มีอารมณ์สุขสมเหมือนกับใครอีกคน เพียงแต่รู้สึกแปลกๆ เท่านั้นแต่ความเจ็บที่ช่องทางด้านหลังมันมีมากกว่า


"อืม..." คอปเตอร์ส่งเสียงออกมาจากในลำคอพลางบีบนวดบั้นทายของบัสจนเกิดรอยแดงพร้อมกับขยับสะโพกถี่รัว ขาของบัสพร้อมจะพับลงไปกับเตียงทุกเมื่อถ้าร่างสูงปล่อยมือ


"ซี้ด....อา.....อ้า......." คอปเตอร์ขยับสะโพกไม่ยั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทางด้านหลังของบัส ก่อนจะค่อยๆ ลดจังหวะให้ช้าลงพร้อมกับลมหายใจหอบเสียงดัง



คอปเตอร์ทิ้งตัวทับแผ่นหลังของคนตรงหน้าเอาไว้ก่อนจะจูบลงที่แผ่นหลังเนียนอย่างนุ่มนวล แต่ก็แค่วูบหนึ่งเท่านั้นที่เขาลืมตัวทำตามหัวใจ คอปเตอร์ที่มีสติอยู่เหนืออารมณ์รีบลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับดึงขอบกางเกงขึ้นก่อนจะนั่งที่ขอบเตียง ทำให้บัสสะดุ้งทันทีที่ความเจ็บปวดได้ออกจากตัวเขาไปเสียที บัสนอนคว่ำอยู่อย่างนั้นโดยที่หันหน้าไปอีกทาง คอปเตอร์ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียงไม่ห่างจากบัสพลางรู้สึกเสียใจที่ทำผิดสัญญา แต่ความโกรธความเจ็บใจของเขามันมีมากกว่าก่อนจะสลัดความเสียใจนั้นออกจากหัวไป



"เท่าไร" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบโดยที่ไม่ได้หันมามอง บัสที่หันหน้าอยู่อีกทางค่อยๆ หันกลับมามองตาขวางพลางรู้สึกเจ็บกับคำถามที่ได้ยินก่อนที่น้ำตาที่เก็บกลั้นมานานจะปริ่มออกมาที่หางตา


"ค่าตัวมึง สองครั้งคิดเท่าไร" คอปเตอร์เมื่อเห็นว่าบัสเงียบไม่ตอบอะไรจึงหันไปมองก่อนจะเจ็บปวดไม่แพ้กันเมื่อเห็นแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแต่ไม่ไหลออกมา แต่ความเจ็บในใจของเขามันกลบความรู้สึกอย่างอื่นไปเสียหมด จึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา


"แล้วแต่จะให้" บัสกัดฟันเอาไว้อย่างต้องการเก็บความรู้สึกและเสียงที่กำลังสั่น ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ คอปเตอร์หงุดหงิดที่ได้ยินคำตอบที่หวังว่าจะไม่เป็นอย่างนั้น



คอปเตอร์เดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางไว้ตรงหน้าทีวีในห้องนอนก่อนจะหยิบแบงก์ทั้งหมดที่มีในกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้ววางกระเป๋าสตางค์ไว้ที่เดิมก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง



ฟุ่บ!



"ค่าตัว" คอปเตอร์ปาแบงก์พันและแบงก์อื่นๆ ที่อยู่ในปึกหลายใบลงบนที่นอนข้างหมอนของบัสด้วยความเจ็บแปล๊บในอกพร้อมกับพูดออกมาเสียงเรียบ


"พี่ทำแบบนี้ทำไม" บัสถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา


"กูทำอะไร" คอปเตอร์ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก


"ที่ผ่านมา พี่ไม่เคยรู้สึก...กับผม... เหมือนที่ผมรู้สึกเลย...ใช่มั้ย" บัสถามออกมาน้ำเสียงเย็นชาแต่ในใจของเขากลับสั่นไหว คอปเตอร์ยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะหันหลังให้


"กูเคยพูดอะไรให้มึงเข้าใจว่ากูคิดอะไรกับมึงมากกว่าพี่น้องเหรอ ที่กูทำดีกับมึงเพราะกูเห็นมึงเป็นน้อง แค่น้องชายเท่านั้น เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี่ก็อย่างนั้น อย่าสำคัญตัวผิด" น้ำตาของบัสที่ฝืนเอาไว้ไหลลงมาเพราะคำพูดที่พ่นออกมาอย่างไร้เยื่อใย ความชัดเจนที่บัสอยากรับรู้มาตลอดมันกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บที่สุด ถึงบัสจะนิ่งแค่ไหนแต่ใจเขาเจ็บอย่างไม่สามารถหาคำมาอธิบายได้


"แต่ตอนนี้ แม้แต่คำว่าน้องชาย กูก็ให้มึงไม่ได้" คอปเตอร์พูดจบก็เดินหายเข้าห้องน้ำไปด้วยท่าทีเย็นชา บัสได้แต่นอนคว่ำโดยไม่หันมามองร่างสูงอีก สมองของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า



คอปเตอร์เดินเข้ามานั่งที่ขอบอ่างอาบน้ำหน้าเครียด หน้าของเขาสลดลงสายตาจับจ้องอยู่แต่มือที่ประสานกันอยู่ตรงระหว่างขาอย่างใช้ความคิด น้ำตาลูกผู้ชายทำท่าจะไหลลงมา



"ทำไม...ทำไมกูต้องรักมึง ทำไมต้องเป็นมึง" คอปเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

.

.

.

"ทำไม...ผมต้องรัก...คนใจร้ายอย่างพี่ด้วย..." บัสพูดออกมาเสียงแผ่วที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมคราบน้ำตา ความเจ็บที่ช่องทางด้านหลังมันน้อยนิดนักถ้าเทียบกับหัวใจของเขา



คอปเตอร์เดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าบัสยังนอนคว่ำหันหน้าเข้าเตียงอยู่อย่างเดิม คราบของสงครามรัก ผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ เงินที่กระจัดกระจายอยู่ข้างหมอนของบัส ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิมก่อนที่เขาจะเข้าห้องน้ำไป คอปเตอร์เดินมาหยุดมองแผ่นหลังที่เขาเคยทะนุถนอมนิ่งๆ ความสับสนความวุ่นวายเกิดขึ้นเต็มหัวสมองของเขาไปเสียหมด คำพูดของแม่และคำพูดของบัสตีปนกันยุ่งเหยิง คอปเตอร์ยืนมองผลงานของตัวเองสักพักใหญ่ๆ ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนเล็กแล้วกลับมาที่ห้องนอนเดิมพร้อมกับที่นอนปูพื้นที่ซักแล้วและหมอนข้าง คอปเตอร์โยนหมอนข้างลงที่เตียงส่วนชุดเครื่องนอนก็โยนไว้ที่พื้น



"ลงไป" คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงเรียบ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าบัสจะขยับ


"กูบอกให้ลงไปไง" คอปเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับจับไหล่ของบัสจะให้หงายหน้ามาแต่บัสก็นิ่งแล้วนอนอยู่ท่าเดิม คอปเตอร์เริ่มใจไม่ดีขึ้นมาก่อนจะเอียงหูเข้าไปใกล้ๆ หน้าของบัสก็ได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทำให้รับรู้ได้ว่าคนตรงหน้าหลับสนิท



คอปเตอร์ถอดใจที่จะปลุกบัสให้ลงไปนอนที่พื้นจึงเดินไปอีกฝั่งของเตียงก่อนจะขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง คอปเตอร์เหลือบมองใบหน้าของคนที่คุ้นเคยที่ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยคราบน้ำตาก่อนจะเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดที่เขาเป็นคนมัดเองกับมือ ข้อมือขาวเปลี่ยนเป็นรอยแดงช้ำ คอปเตอร์มองรอยแดงนั้นด้วยความวูบไหวในอกก่อนจะมองเลยลงไปที่บั้นท้ายบอบช้ำและเปื้อนคราบต่างๆ ร่างกายเปลือยเปล่าที่ดูเหนื่อยล้าเพราะฝีมือของเขามันเคยเป็นร่างกายที่เขาหวงแหนและอยากจะดูแลให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้เขาเองที่ได้ทำลายมันลงไปพร้อมกับความรู้สึกทั้งหมดของเขา



คอปเตอร์ละสายตาที่สับสนออกมามองเหม่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย คำถามต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของเขามากมายแต่ไม่สามารถหาคำตอบได้เลย คอปเตอร์ถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา



"ไอ้ธีร์ เดี๋ยวกูไปค้างคอนโดมึง" คอปเตอร์พูดออกไปทันทีที่อีกฝั่งรับสาย


("เป็นไรวะ เสียงไม่ดีเลย") ธีร์ถามออกมาอย่างเป็นห่วง


"กินเหล้ากัน" คอปเตอร์พูดจบก็วางสายไปพลางลุกพรวดจะออกจากห้อง แต่สายตาก็ดันมองไปยังคนที่หลับอยู่ ก่อนจะทำตามที่ใจสั่ง คอปเตอร์เดินไปหยุดที่ข้างเตียงฝั่งที่บัสนอนก่อนจะนั่งลงมองเสี้ยวหน้าบัสนิ่งๆ ร่างสูงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระรานแก้มและหน้าผากมนก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมกายเปลือยเปล่าเอาไว้จนถึงไหล่แล้วลุกออกจากห้องไป



คอปเตอร์เมื่อไปถึงคอนโดของธีร์ก็จัดการกระดกของมึนเมาเข้าปากโดยที่ไม่คิดจะปริปากพูดอะไรกับเพื่อนสักคำ ธีร์ได้แต่ยอมให้เพื่อนทำลายสุขภาพของตัวเองเพราะเขารู้ว่าถึงจะห้ามไปคอปเตอร์ก็ไม่ฟังเขาอยู่ดี



//"ทำไม...ฮึก...ต้องหลอก...พี่"// คอปเตอร์ที่เอนหลังเลื้อยอยู่กับโซฟาที่คอนโดของธีร์พึมพำออกมาอย่างไม่มีสติ มีเพียงแต่สิ่งที่อยู่ในใจเท่านั้น หน้าหล่อคมขึ้นปื้นแดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์


//"เจ็บ...อึก"// ความในใจของคนเมาบอกออกมาอย่างต้องการจะระบาย


//"กลับมาให้...เจ็บ...ฮึก...ทำไม"// ธีร์นั่งฟังคนเมาบ่นออกมาอย่างเข้าใจความรู้สึกถึงแม้จะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่น้ำเสียงที่พึมพำออกมาบ่งบอกได้เลยว่า คนพูดเจ็บปวดมากแค่ไหน

.

.

.

.

คอปเตอร์กลับมาตอนสายเกือบจะเที่ยงของอีกวันด้วยอาการส่างเมานิดๆ ร่างสูงเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย ก่อนจะสังเกตว่าข้าวของในครัวยังอยู่ในลักษณะเดิม เหมือนกับว่ามันไม่ได้ถูกใช้งานเลยตั้งแต่เมื่อคืน แม้กระทั่งแก้วน้ำหรือปริมาณน้ำในตู้เย็นก็เช่นกัน คอปเตอร์วางแก้วน้ำลงในอ่างล้างจานก่อนจะรีบเดินสาวเท้ายาวๆ ไปยังห้องนอนด้วยใจที่เต้นกระสับกระส่าย แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าบัสยังนอนอยู่ท่าเดิม คอปเตอร์เริ่มใจไม่ดีก่อนจะเดินไปนั่งที่ขอบเตียงฝั่งของบัส



"บัส" คอปเตอร์เรียกบัสเสียงเรียบ


"บัส...บัส!!" คอปเตอร์เรียกบัสขึ้นอีกด้วยน้ำเสียงตื่น พร้อมกับเขย่าตัวบัสไปด้วย


"ทำไมตัวอุ่นๆ" คอปเตอร์ขมวดคิ้วพูดขึ้นมาหลังจากได้สัมผัสตัวของคนที่นอนซมอยู่ตรงหน้า


"อื้อ" บัสเริ่มส่งเสียงออกมาหลังจากที่ถูกรบกวน


"กินข้าวรึยัง" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบ บัสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ทันได้หันหน้ามาทางร่างสูงก่อนจะหลับตาลงไปอีกครั้ง


"ถามว่ากินรึยัง" คอปเตอร์เขย่าตัวของบัสพลางถามออกมาเสียงเข้ม


"อย่ามาจับ!" บัสลืมตาขึ้นมาทันทีพร้อมกับพูดออกมาเสียงเหนื่อยๆ พลางสะบัดไหล่ที่กำลังถูกเขย่า คอปเตอร์มองบัสด้วยความเจ็บแปล๊บที่กลางใจก่อนที่ความรู้สึกแบบเมื่อวานจะกลับมาอีกครั้งเมื่อเขานึกขึ้นได้


"คิดว่ากูอยากสัมผัสตัวมึงมากนักรึไง" คอปเตอร์ว่าออกไปแต่ในใจกลับเจ็บกับสิ่งที่บัสแสดงออกมาเหมือนกับว่ารังเกียจเขา


"อย่ามาตายในห้องกูก็แล้วกัน" คอปเตอร์พูดกระแทกเสียงออกมา บัสที่หลับตาอยู่ทนฟังคำพูดที่คอยทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างเงียบๆ



คอปเตอร์เลิกสนใจร่างกายเปลือยเปล่าที่ปกคลุมด้วยผ้าห่มนุ่มก่อนจะหายไปอาบน้ำเพื่อดับความหงุดหงิด หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ เขาได้แต่มองแผ่นหลังนั้นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะตัดสินใจคว้ากุญแจรถแล้วออกนอกคอนโดไป



บัสเมื่อได้ยินว่าคอปเตอร์ออกจากคอนโดไปแล้ว เขาค่อยๆ ยันกายขึ้นมาทำท่าจะลุกขึ้นนั่งแต่ความเจ็บจากบั้นท้ายแล่นปราดไปทั่วตามตัว เขาไม่ได้เจ็บจนถึงขนาดพาตัวเองให้ลุกขึ้นมาไม่ได้ แต่เขาไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาพบกับความเป็นจริงมากกว่า บัสพยายามค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงอย่างยากลำบากพลางจับบั้นท้ายของตัวเองไปด้วย สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงินจำนวนมากวางเกลื่อนอยู่ที่ข้างหมอน บัสนั่งมองเงินที่เป็นค่าตัวของเขาจากความโหดร้ายของอีกคนด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนจะตัดสินใจเก็บเงินที่เป็นเหมือนสิ่งที่ทิ่มแทงใจเขาไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง แต่สายตาก็ดันไปเห็นขวดเจลและถุงยางมากมายวางอยู่บนโต๊ะที่เขาเก็บเงินเอาไว้ข้างหัวเตียง ยิ่งเห็นอย่างนั้นเขายิ่งเจ็บปวดจนสุดจะบรรยายออกมาได้



"วางแผนไว้นานแล้วใช่มั้ย พี่ถึงได้มีของพวกนี้" บัสพูดออกมาอย่างน้อยใจและเจ็บปวดใจ


"พี่หลอก...ให้ผม..." บัสได้แต่คิดว่า ร่างสูงวางแผนให้เขาตายใจแล้วกลับมาทำร้ายเขาได้อย่างเจ็บปวดที่สุด


"พี่เป็นอะไรไป..." แต่อีกใจลึกๆ ของบัสเอง เขาก็คิดว่าทั้งหมดที่ผ่านมาเขารับรู้ได้ว่าคอปเตอร์ตั้งใจทำดีกับเขาจริงๆ แต่เพราะอะไรกันถึงได้เป็นแบบนี้



บัสนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนรกหัวสมองของเขาไปหมดแต่กลับไม่ได้คำตอบอะไรเลย บัสตัดสินใจทิ้งความเศร้าเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ พาตัวเองเดินอย่างขัดๆ ที่ช่องทางด้านหลังเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่สกปรกจากน้ำมือของคนที่เขาเผลอมีใจให้ บัสมองร่างกายที่ขึ้นรอยช้ำด้วยความวูบโหวงในใจ ตามซอกขาและบั้นท้ายเหนียวเหนอะไปหมด รอยฟันเด่นชัดตามหน้าอกและลำคอ บัสเปิดฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างกายอยู่ขณะหนึ่งก่อนจะใช้ปลายนิ้วสัมผัสลงแถวบั้นท้ายของเขาเพื่อทำความสะอาดคราบต่างๆ ที่ร่างสูงสร้างเอาไว้ บัสหน้าขึ้นสีนิดๆ หลังจากได้สัมผัสถึงผลงานป่าเถื่อนของร่างสูง แต่ก็แค่วูบเดียวก่อนที่หน้าของเขาจะสลดลง เพราะเขาตระหนักได้ว่าร่องรอยพวกนี้เกิดจากความใจร้ายของคอปเตอร์ทั้งนั้น



หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองเสร็จ บัสพาร่างของตัวเองไปยังห้องครัวอย่างขัดๆ ที่ช่องทางด้านหลัง ก่อนจะหยิบโจ๊กถ้วยมาใส่น้ำร้อนแล้วถือมานั่งกินที่โซฟานุ่มๆ เพราะเขาไม่คิดว่าตนเองจะทนนั่งเก้าอี้ในห้องครัวไหว บัสรู้สึกหิวมากจากการเสียพลังงานไปเยอะ เขาตั้งใจจะกินให้มากกว่านี้ แต่ยังไม่ทันจะหมดถ้วยดีเขาก็รู้สึกอิ่มจนกระเดือกลงคอแทบไม่ลง ก่อนจะหยิบยาแก้ปวดพร้อมกับน้ำเปล่ามากินเพราะเขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่สบายอย่างไม่รู้สาเหตุ



เมื่อบัสอิ่มแล้วก็ได้แต่นั่งคิดถึงคำพูดที่ร่างสูงพ่นออกมาเมื่อวานหลังจากที่กลับมาจากที่บ้าน พลางนึกเท่าไรก็ไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิด ก่อนที่ความเจ็บช้ำและความเสียใจจะพรั่งพรูขึ้นมาในอกอีกครั้ง ใจนึงเขาก็อยากจะไปจากที่นี่เสียให้พ้นๆ แต่อีกใจก็ห้ามเขาเอาไว้ด้วยเหตุผลที่เขาเองก็ไม่รู้ บัสนั่งอยู่ที่โซฟาอยู่สักพักใหญ่ๆ ก็รู้สึกอยากจะล้มตัวลงนอนเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บขัดที่ด้านหลัง ก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าห้องนอนไป



บัสยืนนิ่งมองที่นอนปูพื้นที่เขาเคยนอนและหมอนข้างที่อยู่บนเตียงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะสั่งตัวเองให้ลงนอนที่พื้นเหมือนตอนแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ บัสนอนคว่ำลงกับที่นอนพลางคิดย้อนถึงวันเวลาที่ผ่านมา ทั้งการทำดีของร่างสูงหรือการแสดงออกมาว่าเขารู้สึกอย่างไร ทำให้บัสรู้สึกว่าเขากลับคิดผิดและคิดไปเองทั้งนั้น บัสหลับตาลงอย่างไม่ต้องการจะรับรู้อะไรอีกแล้วก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาจากหางตาก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

.

.

.

คอปเตอร์กลับมาในช่วงค่ำด้วยสภาพกรึ่มๆ ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็เห็นคนที่คุ้นเคยนอนหลับพริ้มอยู่บนพื้น คอปเตอร์เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียงช้าๆ สายตากวาดมองร่อยรองที่เขาสร้างไว้บนเตียงเมื่อคืน ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับคราบน้ำรักและน่าจะคราบบางอย่างจากบาดแผลของใครอีกคนเป็นแน่ ทำให้เขารับรู้ได้ว่าคนที่เขาทำรุนแรงเมื่อคืนคงเป็นเจ้าของคราบแห่งความเจ็บปวดเหล่านี้ คอปเตอร์มองเสี้ยวหน้าของบัสด้วยความรู้สึกผิดไม่น้อย แต่เขาก็ไม่อาจลืมเรื่องราวที่ได้ยินมาก่อนหน้า



บัสงัวเงียค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าคอปเตอร์นั่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว บัสมองใบหน้าคมนิ่งๆ สักพักก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางทั้งที่ยังนอนคว่ำอยู่อย่างนั้น บัสที่รู้สึกถึงความเงียบเข้าปกคลุมพลางรู้สึกกระหายน้ำ ก่อนจะพยายามพาตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างเสียดที่ช่องทางด้านหลังแต่ก็ไม่คิดจะแสดงออกมาให้ใครได้รู้ บัสลุกเดินออกไปจากห้องนอนด้วยท่าทีปกติที่สุดก่อนจะหาน้ำดื่มจนรู้สึกสดชื่น บัสลังเลว่าจะกลับเข้าห้องไปนอนเหมือนเดิมหรือจะนอนที่โซฟาด้านนอก เพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะเผชิญหน้าคนใจร้ายได้หรือไม่



คอปเตอร์นั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวที่ปลายเตียงที่บัสทำเมินใส่เขาไม่พูดไม่จาแบบนี้ ความรู้สึกผิดมันก็มีแต่ความรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่รับรู้มามันครอบงำเขามากกว่า



"ไม่คิดจะอธิบาย มันคงจริงสินะ" คอปเตอร์นั่งพึมพำอยู่คนเดียวที่ปลายเตียง ไม่นานนักบัสก็เปิดประตูห้องนอนเข้ามา


บัสเดินเข้ามาอย่างไม่สนใจคนที่นั่งจ้องเข้าอยู่พลางเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วออกมานั่งทาครีมที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินกลับมายังที่นอนข้างเตียง



หมับ~



แต่ยังไม่ทันที่บัสจะเดินถึงที่นอนของตนเองก็ถูกคอปเตอร์คว้าข้อมือเอาไว้ก่อนจะฉุดให้นั่งบนตักของเขา มือหนาประสานเข้าหากันด้านหน้าท้องของบัสพลางกระชับกอดเข้าแน่นจนแผ่นหลังของบัสแนบสนิทกับอกแกร่งที่คุ้นเคย บัสเจ็บนิดๆ ที่ช่องทางด้านหลังเพราะตอนนั่งกระแทกกับหน้าตักของอีกคนอย่างแรงทำให้เขาได้แต่ขัดขืนนิดๆ คอปเตอร์ที่ห้ามความต้องการและความรู้สึกของตนเองไม่ได้ซุกหน้าลงที่แผ่นหลังของบัสก่อนจะจูบซับลงอย่างแผ่วเบา บัสหน้าขึ้นสีนิดๆ พลางนึกสับสนกับการกระทำของคนข้างหลัง คอปเตอร์ชะงักกับการกระทำของตนเองก่อนจะสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้เสื้อของบัส ส่วนอีกข้างหนึ่งสอดเข้ากางเกงยางยืดของคนตรงหน้าและจับแก่นกายของบัสขยับไปมาในทันที



"อื้อ..." บัสส่งเสียออกมาจากในลำคอพลางดิ้นไปมาอย่างไม่ต้องการสิ่งที่ร่างสูงกำลังทำ คอปเตอร์กัดลงที่ซอกคอขาวพลางดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ


"ปล่อย!!" บัสโวยวายออกมาพลางใช้ข้อศอกกระทุ้งคนข้างหลัง ขาสองข้างเตะไปมาสะเปะสะปะ บัสพยายามความคุมอารมณ์ที่กำลังถูกปลุกขึ้นมา คอปเตอร์ไม่ได้สนใจฟังคำขอก่อนจะพยายามดึงขอบกางเกงของบัสลง แต่บัสก็ใช้มือทั้งสองข้างรั้งเอาไว้ คอปเตอร์จับมือของบัสออกก่อนจะรีบดึงกางเกงของบัสลงอย่างรวดเร็ว ท่อนร่างของบัสเปลืองเปล่าอยู่บนหน้าตักของคนเอาแต่ใจ


"อื้อ..." บัสครางออกมาจากในลำคอเมื่อคอปเตอร์จับแก่นกายของเขาพลางขยับขึ้นลงตามอำเภอใจ มืออีกข้างก็ทำหน้าที่หยอกล้อยอดอกของบัสอยู่ใต้เนื้อผ้านุ่ม บัสใช้มือทั้งสองข้างรั้งมือหนาเอาไว้แต่ร่างกายของเขามันดันไม่รักดี บัสสับสนไม่น้อยกับอารมณ์ของร่างสูงว่าจะดีหรือจะร้ายกับเขากันแน่



แต่บทเรียนเมื่อวานมันทำให้เขาได้สติอีกครั้ง บัสกระทุ้งข้อศอกใส่คอปเตอร์แรงๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวหันไปมองใบหน้าคมนิ่งที่ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากแก่นกายของเขา คอปเตอร์ได้จังหวะรีบเลื่อนมืออีกข้างที่วุ่นวายอยู่กับหน้าอกของบัสขึ้นมาจับท้ายทอยของบัสเอาไว้แทน ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนรีบทำงานอย่างรวดเร็ว คอปเตอร์ฉกชิมความหวานที่คุ้นเคยพลางดูดดึงอย่างกระหาย โดยที่มืออีกข้างยังขยับไปมาไม่หยุด บัสได้แต่ขืนเอาไว้ไม่ตอบรับสัมผัสใดๆ แต่ทำไมร่างกายกลับอ่อนระทวยให้กับรสจูบที่คุ้นเคย ก่อนจะเผลอทำตามใจของตนเองตอบรับสัมผัสร้อนกลับไป แต่ก็แค่วูบเดียวที่บัสเคลิ้มไปก่อนจะผละออกมาแต่ร่างสูงก็รั้งทายทอยของเขาไว้แน่น บัสพยายามผลักหัวไหล่ของคนเอาแต่ใจให้ออกห่างแต่ก็ไม่สำเร็จ



สำหรับคอปเตอร์แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่ความโกรธที่อยู่เหนือทุกสิ่ง แต่เป็นความต้องการที่ใช้ความโกรธมาอ้างเท่านั้น คอปเตอร์จับบัสที่นั่งเปลือยท่อนล่างอยู่บนตักของเขาให้นอนหงายกับเตียง บัสที่ไม่ทันได้ตั้งตัวผวาลงกับเตียงอย่างง่ายดาย บัสดันหน้าอกของคอปเตอร์เอาไว้พลางดิ้นขยับหนี



"อึก~" บัสร้องออกมาในลำคอเมื่อคอปเตอร์ทิ้งตัวลงทับบนตัวของเขาพร้อมกับรีบถอดกางเกงของตนเองออก บัสได้แต่ทุบเข้าที่หลังของคนบนร่างเท่านั้น


"หลอก...ลวง" คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงเอื่อยๆ ข้างหูของบัสก่อนจะขบเม้มเข้าที่ซอกคอขาว


"อื้อ...ปล่อย...กินเหล้ามาหรอนี่" บัสพูดขึ้นมาเบาๆ ที่ได้ยินน้ำเสียงและได้กลิ่นของคนบนร่าง คอปเตอร์ที่กึ่งมีสติผละขึ้นมาถอดเสื้อของตนเองออกก่อนจะดึงชายเสื้อของบัสขึ้น


"โอ๊ย" บัสร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อคอปเตอร์กัดลงที่ยอดอกสีหวานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก่อนจะตวัดหยอกล้อพลางดูดดึงไปด้วย บัสใช้มือทั้งสองข้างทั้งดันทั้งทุบไหล่แกร่งเอาไว้แต่ก็ไม่ขยับ ร่างสูงจับข้อมือของบัสตรึงไว้กับเตียงทั้งสองข้างก่อนจะขยับขึ้นมาดูดดึงริมฝีปากบางบ้างแต่เจ้าของปากหวานได้แต่ส่ายหน้าหนี ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้คอปเตอร์เจ็บเมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้ารังเกียจสัมผัสจากเขา


"รังเกียจ คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวอย่างกูงั้นเหรอ" คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ แต่ถ้าฟังดีๆ จะรู้ได้ว่านี่เป็นน้ำเสียงที่แสนจะเจ็บปวด บัสมองคนบนร่างด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กันก่อนจะพูดออกมา


"หึ! ก็รู้ตัวดีนี่" บัสกัดฟันพูดออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะหันหน้าหนี คอปเตอร์เจ็บกับคำพูดที่ตอกย้ำออกมา


"ทีกับคนอื่น มึงคงรีบอ้าขาให้เลยสินะ หึ! กูเป็นผัวคนที่เท่าไรล่ะ!!" คอปเตอร์พูดออกมาอย่างคนที่กึ่งมึนกึ่งเมา ใจหนึ่งก็อยากทำตามหัวใจของตนเอง อีกใจหนึ่งก็เต็มไปด้วยความโกรธตั้งแต่เมื่อวาน


"ผมไม่เคยนับ" บัสตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยที่ไม่หันมามองคอปเตอร์เลยแม้แต่น้อย บัสที่เกือบจะเผลอทำตามหัวใจกลับต้องมาเจ็บกับคำพูดหยาบคายของคนที่เขาเผลอมีใจให้ คอปเตอร์ได้ยินอย่างนั้นก็แทบจะควันออกหู


"กูคงให้มึงน้อยกว่าคนอื่นสินะ งั้นวันนี้กูจะให้มึงเพิ่ม!" คอปเตอร์พูดออกมาอย่างคนพาลก่อนจะกัดลงที่ซอกคอของคนตรงหน้าพร้อมกับสร้างรอยเอาไว้ บัสได้แต่พยายามดิ้นหนีทำให้กลางกายของเขาสัมผัสกับแท่งร้อนที่ดุนดันขึ้นมา ทำให้บัสรู้สึกวูบวาบไปทั่วท้อง แต่ก็ไม่อยากจะทำอะไรในสภาวะอารมณ์ร้อนของคอปเตอร์ในตอนนี้ เขาไม่อยากเจ็บตัวอีกแล้ว



คอปเตอร์ผละขึ้นมาเอื้อมไปหยิบหลอดเจลที่ข้างเตียงก่อนจะลงจากตัวของบัส แล้วแทรกตัวไประหว่างขาของบัสพร้อมกับสอดแขนเข้าไปใต้ข้อพับขาของบัสอย่างยากลำบากเพราะแรงดิ้นของเด็กดื้อตรงหน้า คอปเตอร์ล็อคขาของบัสเอาไว้แน่นทำให้บัสได้แต่ถีบอากาศเท่านั้นก่อนจะบีบเจลใส่มือแล้วเอามาทาวนแท่งร้อนของตนเอง ก่อนจะบีบอีกครั้งหนึ่งแล้วเอาไปป้ายที่ช่องทางด้านหลังของบัส บัสรู้ตัวว่าคงหนีไม่รอดก่อนจะหยุดดิ้นเพราะคิดว่าน่าจะทำให้เขาเจ็บน้อยลงพลางกัดฟันทนรับสภาพ



"อึก!" บัสสะดุ้งขึ้นมาเมื่อแท่งร้อนของคนตรงหน้าพยายามจะสอดใส่เข้ามาเสียให้ได้โดยไม่มีการเบิกทางให้แต่อย่างใด คอปเตอร์หงุดหงิดที่เหมือนจะรู้สึกว่าคนตรงหน้าพยายามปิดกั้นไม่ให้เขาเข้าหา ก่อนจะใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตจัดการร่างกายที่แข็งทื่อให้อ่อนระทวย


"อืม..." คอปเตอร์แตะปลายลิ้นลงบนยอดอกเล็กพลางตวัดเลียวนอย่างรู้งาน บัสได้แต่ดันไหล่ของคนเอาแต่ใจเอาไว้อย่างไม่ต้องการจะรับสัมผัส แต่อีกใจหนึ่งก็ไหววูบไปกับสัมผัสอ่อนนุ่มในตอนนี้


"เฮือก~" คอปเตอร์เมื่อเห็นว่าบัสเริ่มหายเกร็งจึงรีบสอดส่วนปลายของแท่งร้อนเข้าไปทันที บัสสะดุ้งขึ้นมาเมื่อความเจ็บเริ่มขึ้น คอปเตอร์ใช้มือข้างที่ว่างจับแก่นกายของบัสที่ขยายขนาดอยู่แล้วขยับขึ้นลงเมื่อเห็นว่าบัสยังคงเกร็งอยู่นิดๆ ทำให้บัสวูบวาบไปทั่วท้อง


"อึก!~" บัสสะดุ้งอีกครั้งเมื่อคอปเตอร์เบี่ยงความสนใจของบัสจนสำเร็จจึงรีบดันแท่งร้อนเข้าไปจนสุด อารมณ์ของคอปเตอร์ในวันนี้แตกต่างจากเมื่อวานที่เต็มไปด้วยความโมโห แต่ตอนนี้ความโกรธของเขามันมีไม่มากพอที่จะกลบอารมณ์ดิบที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้


"อา~" คอปเตอร์ครางออกมาอย่างพอใจเมื่อเริ่มขยับแท่งร้อน บัสได้แต่กัดปากเอาไว้อย่างไม่ต้องการให้เสียงของความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมา มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูที่นอนไว้แน่น


"ฮึ่ม!" เสียงคอปเตอร์ดังออกมาจากในลำคอ คอปเตอร์ใช้มือข้างหนึ่งครอบครองแก่นกายของบัสเอาไว้เมื่อเห็นว่าบัสนิ่งใส่เขาในขณะที่อารมณ์ของคอปเตอร์ดิ้นพล่านไปทั่ว ก่อนจะขยับรูดรั้งแก่นกายของบัสอย่างต้องการให้คนตรงหน้าระบายออกมา


"ซี้ด....." บัสทนเก็บความรู้สึกไม่ไหวเผลอครางออกมา ถึงแม้ว่าช่องทางด้านหลังจะรู้สึกจุกและเจ็บแต่ก็ไม่เท่ากับเมื่อวาน แต่แก่นกายของเขาถูกปลุกเร้าอารมณ์เสียขนาดนี้ก็ทำให้เขาเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่เหมือนกัน


"อืม..." คอปเตอร์ขยับสะโพกถี่รัว มือก็ยังคงทำหน้าที่ไม่แพ้กัน ร่างกายของบัสขยับไปตามแรงกระแทกของร่างสูง


"อื้อ..." บัสครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ถึงแม้ด้านหลังจะเจ็บแต่ความรู้สึกด้านหน้ากลบไปเสียเกือบหมด คอปเตอร์พอใจที่ทำให้บัสยอมร้องครางออกมาได้ ก่อนจะขยับมือถี่รัวขึ้นอีกเมื่อรับรู้ได้ว่าบัสใกล้จะปลดปล่อย


"อื้อ...อ้าาาาา......" บัสปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องและมือของร่างสูง คอปเตอร์แอบยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ ก่อนจะกระแทกสะโพกไม่ยั้งอย่างต้องการจะปลดปล่อย บัสได้แต่กัดฟันเอาไว้พลางภาวนาให้มันจบเสียที


"ซี้ด...อ้า....." คอปเตอร์ปลดปล่อยออกมาในช่องทางคับแคบตรงหน้า บัสรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วท้อง คอปเตอร์ทิ้งตัวลงทับร่างของคนตรงหน้า ทำให้ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของบัสชัดๆ


"ออกไป" บัสกัดฟันพูดออกมา ในครั้งนี้ถึงแม้ว่าจะมีช่วงที่บัสได้ปลดปล่อยออกมาบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็เจ็บอยู่ดี


"คิดว่าแค่นี้จะจบหรอ" คอปเตอร์พูดออกมาอย่างเอาแต่ได้ บัสตาโตขึ้นมาก่อนจะผลักคอปเตอร์ให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น