email-icon

เรื่องของพี่มาร์คจบแล้วจร้าา ไรท์เพิ่มเนื้อหานิดหน่อยและแก้คำผิดแล้วนะคะ แต่ถ้ายังเจอคำผิดไรท์ก็ขอโทษรีดเดอร์ล่วงหน้าด้วยนะคะ ฝากเรื่องอื่นๆของจางหยีด้วยน้าาา **ฝากกดถูกใจ ติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าจร้า**

ตอนที่3.ลักพาตัวกับหนี้ที่ไม่ได้ก่อ

ชื่อตอน : ตอนที่3.ลักพาตัวกับหนี้ที่ไม่ได้ก่อ

คำค้น : Got7 mark

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3.ลักพาตัวกับหนี้ที่ไม่ได้ก่อ
แบบอักษร

@โรงพยาบาล

(ตัวเล็กถ้าพี่ประชุมเสร็จแล้วพี่จะรีบกลับไทยนะค่ะ) พี่พีร์บอกฉันผ่านสายโทรศัพย์เพราะพี่พีร์ต้องไปดูงานที่อเมริกาด่วนนะสิ

"ค่ะ พี่พีร์ไม่ต้องเป็นห่วงพิมพ์นะค่ะพิมพ์มาถึงหน้าโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วค่ะและพี่พีร์ก็ตั้งใจทำงานด้วยนะค่ะ" ฉันบอกพี่พีร์เพราะกลัวพี่ชายของฉันจะเป็นห่วงจนไม่ได้ทำงานเพราะทุกครั้งที่ฉันมาโรงพยาบาลพี่พีร์ก็จะมาอยู่ดูแลด้วยทุกครั้งแต่ครั้งนี้พี่พีร์ต้องไปคุยงานกับลูกค้าถึงเมืองนอกเป็นเดือนๆ

(งั้นแค่นี้ก่อนนะพิมพ์พี่ต้องขึ้นเครื่องแล้วค่ะ)

"ค่ะคุณพี่ชาย" ฉันกดวางสายพี่พีร์ลงก่อนที่จะเดินเข้าโรงพยาบาล อ้อ...ฉันลืมบอกไปอีกอย่าง ที่ฉันต้องมาโรงพยาบาลบ่อยๆก็เพาะว่าเกร็ดเลือดฉันต่ำและอาจเสี่ยงที่จะเป็นโลหิตจางถ้าฉันไม่ได้รับการรักษาและนี้ก็เป็นสาเหตุที่ฉันต้องมาโรงพยาบาลบ่อยๆเพื่อมาดูอาการและฉีดยาที่ทำให้เกร็ดเลือดของฉันปกติ

"ขอโทษนะครับคุณคือคุณพิมพ์ลดาหรือเปล่าครับ" ผู้ชายลูกครึ่งฝรั่งถามฉันอย่างสงสัย

"ใช่ค่ะ ฉันพิมพ์.....ฮื้ออออออ" ฉันยังพูดไม่ทันจบเขาก็เอาผ้ามาปิดจมูกฉันก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับมืดสนิทลง

"เอาตัวเธอไปที่หมายและโทรหานายด้วย" คริสบอกกับลูกน้องคนหนึ่งก่อนที่รถตู้สีดำจะเคลื่อนตัวออกไปพร้อมกับร่างบางที่ไร้สติ

................................................

@บ้านมาร์ค

"โอ้ยยย ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกได้ถึงอาการปวดหัวและที่สำคัญที่นี่ไม่ใช่บ้านฉันและก็ไม่ใช้ห้องนอนฉันด้วยและที่นี่ที่ไหนเนี่ย

"เธอตื่นแล้วหรอ" ผมถามร่างบางก่อนที่ผมจะเข้าไปจูบปากเธออย่างรุนแรงโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวและพูดอะไรออกมาจนตอนนี้ลิ้นหนาของผมกำลังหยอกล้ออยู่กับลิ้นบางที่ดูเหมือนจะไม่ประสีประสาแต่ก็คงเป็นมารยาของผู้หญิงที่จะจับผู้ชายนั่นเหละ

"อื้มมมมม..." นี่อะไรเนี่ยเขาเข้าจูบฉันอย่างแรงและนานจนตอนนี้ฉันได้รสเลือดในปากและตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงและจะขาดอากาศหายใจจนตั้งสติได้ฉันจึงทุบอกแกร่งของเขาเพื่อประท้วงในสิ่งที่เขาทำจนเขายอมปล่อยฉัน

เพี้ยยย......

"นี่นายเป็นใครและมาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงและที่นี่ที่ไหนปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะไอไอไอโรคจิตไอบ้ากาม" เมื่อฉันตั้งสติได้ก็ตบหน้าเขาไปหนึ่งทีก่อนที่จะตะโกนถามและด่าเขาออกไป

เมื่อผมถอนจูบออกจากเธอ เธอก็ตบหน้าผมจนผมหน้าหันไปตามแรงตบของเธอไม่พอเธอยังด่าผมไม่หยุดจนผมเริ่มหงุดหงิดและบีบคางเธออย่างแรงจนเธอหยุดพูดแต่กลับตัวสั่นแทน

"นี่ฉันไม่ใช่พระเอกในหนังนะที่จะมาเล่นบทตบจูบกับเธอและไอจูบเมื่อกี้ถือซะว่าฉันต้อนรับเธอสู่บ้านหลังนี้ก็แล้วกันนะเพราะว่าเธอต้องอยู่รับกรรมแทนพี่ชายไปอีกนานเลยละพิมพ์" ผมพูดกับเธอจนเธอทำหน้าไม่เข้าใจ

"นี่นายพี่พีร์ไปทำอะไรให้นายและนายจับตัวฉันมาทำไมปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้เลยนะไอโรคจิต" 

"พี่ชายของเธอลอบทำร้ายฉันและวางระเบิดในบริษัทของฉันและเธอก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายที่บริษัทฉันเสียไป"

"พี่พีร์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่นอนแต่ถ้าพี่พีร์ทำจริงค่าเสียหายเท่าไหร่ฉันจะจ่ายคืนนายเอง"

"ฉันคิดว่าเธอคงจ่ายไม่หมดหรอกนะเพราะมันเยอะมากและที่สำคัญบริษัทเธอก็กำลังแย่ อ่อแต่ถ้าเธอจะจ่ายจริงๆก็ได้นะ"

"........................." ฉันนิ่งเงียบฟังคนตรงหน้าที่กำลังจะพูด

"รวมค่าเสียหายทั้งหมด'ห้าสิบล้านบาท'จ่ายมาสิพิมพ์ลดา"

"และถ้าฉันไม่จ่ายหละ" ฉันจ้องหน้าบอกชายตรงหน้า

"ครอบครัวของเธอก็ล่มจมไม่ใช่แค่เธอกับพี่ชายนะรวมถึงพ่อแม่เธอด้วยแต่ฉันยังมีอีกขอเสนอหนึ่งนะ........" เขานิ่งมองหน้าฉันไม่ยอมพูดอะไรออกมา

"อะไรนายก็รีบว่ามาสิ" เขาคิดจะกวนประสาทฉันหรือไงกันเนี่ย

"เธอต้องทำงานใช้หนี้ฉันเป็นเวลา5เดือนฉันจะให้เวลาเธอคิดสามวินาที" สามวิเนี่ยนะ

"นี่ไอบ้าเวลาแค่สามวิมันน้อยไปไหมห่ะ นายจะไม่ให้ฉันคิดหน่อยหรือไงและไอเรื่องที่พี่พีร์ติดหนี้นายจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"หนึ่ง.สอง.สะ" นี่เขาจะไม่ให้เวลาฉันจริงๆหรอเนี่ย

"ตกลงฉันจะทำงานใช้หนี้ให้นาย" โอ้ย...และทำไมฉันตอบตกลงง่ายอย่างนี้เนี่ย ยังไม่ณุ้ความจริงเลยด้วยซ้ำ

"ดีงั้นต่อจากนี้ไปตัวเธอเป็นของฉันแล้วพิมพ์ลดา" เมื่อผมพูดจบก็เดินออกมาจากห้องทันทีโดยทิ้งให้ร่างบางอยู่ในห้องคนเดียว

ผมเดินออกมาจากห้องได้สักพักแล้วหละครับแต่ทว่าทำไมผมต้องเข้าไปจูบผู้หญิงแบบนั้นด้วยแต่ปากเธอก็หวานดีเหมือนกันนะผมคิดโดยที่หน้าผมยิ้มออกมาอย่างหยุดไม่อยู่

"คุณมาร์คของป้ายิ้มหรอค่ะเนี่ย" ป้าแมรีคนของม๊าผมที่อยู่ดูแลผมมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ป้าก็ยังดูแลผมอยู่เหมือนแม่อีกคนหนึ่งที่ผมเคารพ

"ป่าวนี่ครับป้า" ผมปฏิเสธป้าออกไปแต่หลักฐานยังฟ้องอยู่ที่หน้าของผมนั่นก็คือรอยยิ้มที่นานๆทีจะได้เห็นมัน

"ค่ะ...ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้มค่ะแต่ว่าคุณหนูที่อยู่ในห้องคุณมาร์คละคะเธอเป็นใครคะพาเธอมาที่นี้แล้วครอบครัวของเธอไม่ว่าอะไรหรอค่ะคุณมาร์ค" ป้าแมรีถามคุณหนูของตนและคิดว่าอีกไม่นานบ้านหลังนี้คงจะได้นายหญิงเพิ่มมาอีกคนแน่นอนเพราะผู้หญิงที่มาบ้านหลังนี้มีแค่คุณแม่ของคุณมาร์คเท่านั้น

"เธอชื่อพิมพ์ครับเป็นลูกหนี้ของผมและอีกเรี่องผมฝากป้าจัดการเสื้อผ้าที่นอนให้เธอด้วยนะครับและพรุ้งนี้ก็หางานให้พิมพ์ทำด้วยเพราะผมต้องไปเครียงานที่บริษัทให้เสร็จสัก2-3วัน" ใช่แล้วละครับผมอาจจะไม่ได้เข้าบ้านสักระยะหนึ่งเพื่อเครียงานให้หมดผมจะได้มีเวลามาสนุกกับเธอนานๆ

"แล้วจะให้คุณพิมพ์เธอห้องนอนไหนดีค่ะ"

"ให้เขานอนที่ห้องของผมครับ"

######################


อร้าาาาา พี่มาร์คของเราปากบอกไม่คิดแต่สีหน้าและการกระทำตรงกันข้ามเลยน้าจร้าาา


****ฝากกดถูกใจกดติดตามและกดคอมเม้นให้ไรท์จางหยีด้วยนะค่ะนักอ่านผู้น่ารักทุกคน****



ความคิดเห็น