Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​Ep. 30 แสงของความหวัง

ชื่อตอน : ​Ep. 30 แสงของความหวัง

คำค้น : ธาม-วาฬ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2561 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Ep. 30 แสงของความหวัง
แบบอักษร

​Ep. 30 แสงของความหวัง

หมับ

"อ๊ะ คุณธาม นอนดีๆสิครับ"

"ก็มันไม่คุ้นที่"

ไม่ใช่เวลาสองสามวันที่ธามเข้ามาอยู่ด้วยกัน แต่นี้ก็เกือบๆจะอาทิตย์แล้ว แต่ธามก็ยังบอกว่าไม่คุ้นที่จากที่เขาจะให้แยกห้องนอนก็ทำหน้าระอา ก็ธามอ้อนมานอนด้วยโดยใช้เหตุผลนี้ทุกคืน ตอนนี้ก็เหมือนกัน

"แต่คุณกอดผมแน่นไปแล้วนะครับ"

วาฬน่ะระอาก็จริง แต่ก็ยิ้มออกมาทุกครั้งที่ธามกอดตัวเองก่อนนอนแบบนี้

ฟอด

จมูกโด่งแตะลงบนแก้มขาว ลากไปตามลำคอขาวสูดดมกลิ่นหอมอย่างคิดถึง พร้อมกับกดจูบเบาๆลงบนกกหู

"ฉันไม่อยากจะปล่อยมือนายอีกแล้ว จะไม่มีอีกแล้ว"

"คุณนี้ขี้โกงจังนะครับ"

ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่วาฬก็หันหน้ามาหา ซบหน้าลงกับอกของธาม

"หึๆ ถึงจะมองไม่เห็นแต่ก็อย่าประมาทเชียวล่ะ"

คนเจ้าเล่ห์ว่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ให้วาฬหยิกแก้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

"เหมือนอะไรนะคุณเนี่ย อื้มม ตัวตุ่น คิกๆ เหมือนตุ่นจริงๆด้วย"

"หืม? เหมือนที่ไหน ตุ่นหน้าตาหน้าเกลียดจะตาย"

ธามเพียงลูบหัวของอีกคน ก้มหน้าไปหอมแล้วหอมอีก ย้ำคิดย้ำทำพร้อมกับคำถามด้วยเสียงติดอ้อนๆ

"ก็ตุ่นตามันจะไม่ดีครับ แต่ฉลาดมากๆเลยล่ะ เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าอะไรดี ผมเคยเลี้ยงในสวนล่ะ แต่พอปล่อยมันลงดินเท่านั้นแหละ ขุดจนหมดสวนแล้วยังหาไม่เจอเลย คิกๆ"

เสียงหัวเราะมีความสุขที่ธามเองก็หัวเราะตาม ในเมื่อเมียอยากจะให้เป็น เขาก็ยอมเป็น อะไรก็ได้ทั้งนั้น ที่เมียชอบ

"เฮ้อ..."

จู่ๆธามก็ถอนหายใจขึ้นมา ให้วาฬมองตามใบหน้าที่เริ่มจะเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเพราะว่าวาฬพูดเรื่องตาไม่ดีออกไป วาฬก็อยากจะตบปากตัวเองเหมือนกัน

หมับ

แต่มันพูดไม่ออกนี่หว๋า ก็เลยกอดเอวสอบไว้แทน

"...ฉันน่ะ...อยากจะเห็นหน้านาย จริงๆ...อยากจะเห็นอีกสักครั้ง"

หมับ

"พูดแบบนี้อีกแล้วนะครับ...ผมไม่ชอบเลย"

แล้ววาฬก็ทำเป็นโกรธกลบเกลื่อนทั้งๆที่เจ้าตัวน่ะตาวาวน้ำ จะร้องไห้ซะแล้วก่อนคนที่มองไม่เห็นซะอีก

"ก็มันจริงนี่น่า ฉันอยากจะ..."

วาฬเองก็รู้ดี ว่าธามจะพูดอะไร เขาก็เลยปิดปากธามซะเลย...ด้วยปากอ่ะนะ

จ๊วบ

แค่จูบเบาๆ ดูดเม้มริมฝีปากล่างจนมีเสียง ก่อนจะผละออก แค่นั้นธามก็รู้แล้วว่าวาฬไม่อยากจะให้เขาคิดเรื่องนี้ เห็นเมียทำอะไรน่ารักๆแบบนี้แล้ว เขาก็เลยหัวเราะออกมา

"นายนี้อ่อยเก่งจังนะ อย่างนายนี้ฉันคงจะต้องเรียก...นางแมว หึๆ สินะ"

ฉ่า

"คนบ้า"

ฟอด

จุ๊บ

ได้ยินอย่างนั้นใครมันจะไปขัดขืนได้ นอกจากยอมนอนนิ่งๆให้เขากอดแล้วก็แอบยิ้มจนแก้มปริ ยังไงธามก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว

"หึๆ ยิ้มอยู่ใช่ไหมนาย?"

กึก

"อ๊ะ จะบ้าเหรอ? อึ่ก ผมจะยิ้มได้ไง หมายถึง ยิ้มทำไม ไม่เห็นมีเหตุผลให้ต้องยิ้้มเลย โด่"

แล้วคนที่เพิ่งถูกจับได้ก็แก้ตัวเป็นพรวนให้ธามหัวเราะอยู่ข้างหูก่อนจะหลับลงไปพร้อมๆกับเขา ยังไม่วายจะพึมพัมว่าฝันดีแล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั้น สำหรับวาฬน่ะเขารู้สึกโล่ง โล่งมากๆที่ได้ธามกลับมานอนกอดเขาแบบนี้ แต่ก็หน้าแปลกที่ตัวเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนถูกล่ามเอาไว้เหมือนแต่ก่อน

ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะได้อยู่บ้านตัวเอง และคำพูดของธาม ที่ทำให้เขาโล่งใจ ยอมรับตรงๆนั้นแหละ ว่าธามน่ะ กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปแล้ว

แต่ว่า...ในฐานะอะไรล่ะ?

.

.

.

.

.

เวลาบ่ายของวัน เจ้าของชื่อชิตที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บึ่งรถมาจากที่ทำงานเพราะมีข่าวดีจะมาบอกพี่ชาย แน่นอนว่าไม่ได้โทรบอกก่อน แล้วก็ขอถือวิสาสะเปิดประตูบ้านของวาฬเข้ามาเลย

"อ๊ะๆ คุณธาม อื้อออออ อ๊าาาาา"

กึก

แต่ก็ดันเข้ามาเห็นช๊อตเด็ดพี่ชายกับคนรักเอาเต็มๆตา วาฬที่ถูกคร่อมอยู่บนโซฟาหรือก็มองไม่เห็นชิตที่เปิดประตูเข้ามาหรอก ธามหรือก็มีตาแต่ก็มองไม่เห็น มันก็เลยเป็นฉากรักเร้าร้อนที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังเล่นหนังสดให้น้องชายดู

แล้วคนอารมณ์ดีว่ายังไง ก็แค่กระแอ่มแล้วกอดอกส่งสัณญาณว่าตัวเองเข้ามาแล้วก็เท่านั้น

"อะแฮ่ม วาฬ พี่ธาม"

เฮือก

ฉ่า

แล้วไอ้คนถูกกดหรือก็โงหัวขึ้นมามองตามเสียงเรียกแล้วก็ต้องหน้าแดงแจ๋วิณญาณเหมือนหลุดออกจากร่างตอนที่มีคนมาเห็นเขาทำเรื่องหน้าอาย แถมเขายังครางซะสุดเสียงอีกต่างหาก

พลั่ก

ฟึ่บ

วาฬน่ะไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ทำได้แค่ผลักธามให้ลุกออกจากตัวแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยความเร็ว นั่งซะเรียบร้อยให้ธามดึงกางเกงขึ้นมาสวมปิดท่อนล่าง แถมยังไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อย โชว์หุ่นเท่ๆยิ่งตอกย้ำให้วาฬอายยิ่งกว่าเดิม

"หึๆ"

แล้วไม่รู้เพราะอะไร ธามถึงได้สะใจขนาดที่หัวเราะในลำคอเหมือนคนบ้า ตอนที่ได้รู้ว่าน้องมาหาแล้วบังเอิญเข้ามาเห็นฉากรักร้อนระอุของเขากับวาฬ เพราะเขารู้อยู่แล้วน่ะสิ ว่าวาฬตอนนี้ คงอายม้วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว

หมับ

มือใหญ่คว้าเข้าที่เอวให้คนที่สติหลุดสติกลับเข้าร่าง เงยหน้ามองก็ถูกธามกดจูบลงมาซะแล้ว ไอ้คนจบนอกที่ไม่ได้รู้สึกอายเรื่องการแสดงความรัก ซึ่งมันต่างจากวาฬที่ตอนนี้หน้าแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศ ร้อนแทบไหม้แล้วในตอนนี้

"อึ่ก คุณธาม"

เพียะ

"หึๆ"

แล้วเพราะเขินนี้แหละ วาฬก็เลยตวัดมือตบธามเข้าให้ แล้วคนถูกตบว่ายังไง แค่หัวเราะแล้วกระฉับกอดให้วาฬยิ่งเขินกว่าเดิม

"ขะ ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่เป็นไร แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ.."

"อะแฮ่ม"

แล้วคนที่กลายเป็นอากาศธาตุที่ยืนหัวโด่ก็กระแอ่มอีกครั้งให้คนที่กำลังจะระเรงรักกันอีกรอบหันมาสนใจ

ฉ่า

แก้มที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงกว่าเดิม ก้มหน้าก้มตาหลบตาชิตอย่างสมบูรณ์

"หึๆ มีอะไรเหรอชิต นายเข้ามาขัดจังหวะฉันนะ"

คนอารมณ์ดีมองพี่ชายที่อารมณ์ดีมากกว่าแล้วก็ยิ้มตาม เห็นพี่ชายดูดีกว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาก็ดีใจตาม จากที่อารมณ์ดีอยู่แล้ว มันก็ยิ่งอารมณ์ดีกว่าเดิมซะอีก

"หึๆ ผมเจอแล้วนะพี่ คนที่จ้างวานฆ่า แล้วก็จับได้หมดแล้ว เท่านี่พี่ก็ปลอดภัยแล้วล่ะ"

แล้วคำว่าปลอดภัยก็ทำให้คนเขินเหลือบตามองอย่างดีใจไปด้วย แต่เพราะยังไม่ลืมเรื่องเมื่อกี้ไงก็เลยหลบตาแล้วนั่งฟังเงียบๆ

"งั้น ผมไปหาอะไรให้ดื่ม..."

หมับ

ฟึ่บ

"ไม่ต้อง เนอะชิต"

กำลังจะลุกออกจากสถานะการณ์นี้อยู่แล้วเชียว แต่ธามกลับดึงมือเอาไว้แล้วกอดเอวให้วาฬกลับมานั่งที่เดิม ธามคนเอาแต่ใจก็พูดเองเออเองให้ชิตพยักหน้า ว่าไงก็ว่าตามกันก่อนจะเริ่มพูดข่าวดีต่อ

"เหนื่อยหน่อยนะชิต ขอบใจมาก"

"ผมยังมีอีกข่าวจะมาบอก"

ธามน่ะยังคงฟัง วาฬที่เขินอยู่ก็นั่งมองแบบกล้าๆกลัวๆ

"เพื่อนผมมันกลับมาจากอเมกา...แล้วมันเป็นหมอ"

กึก

ขวับ

นอกจากจะชะงักอย่างเดียวไม่พอ ทั้งสองคนก็ยังหันไปตามเสียงที่บอกว่าเพื่อนตัวเองเป็นหมอ

"หมอตา ที่เก่งเอามากๆซะแล้วล่ะพี่ธาม"

คนที่กำลังดีใจที่พี่กำลังจะหายยิ้มระรื่นหากแต่ธามก็มองไม่เห็นอยู่ดี รอยยิ้มน่ามองที่วาฬยังอึ้ง รอยยิ้มดีใจ ที่เห็นได้ไม่กี่ครั้ง รอยยิ้มจริงใจที่เขาเพิ่งเคยเห็น

"งั้น...คุณธามก็จะกลับมามองเห็น..."

"ยังพูดได้ไม่เต็มปาก แต่ฉันส่งใบตรวจของพี่ที่ผ่านมาไปให้ดู เขาบอกว่าเขาอาจจะช่วยได้ จนกว่าจะได้เจอของจริงน่ะ"

"จริงเหรอ ดีจัง แล้วจะมาตรวจเมื่อไหร่ครับ เมื่อไหร่"

แล้วคนที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าธามก็เอ่ยปากถามด้วยตาวาวอย่างอยากรู้ แล้วก็เพิ่งเริ่มรู้สึกตัวว่ากูยังอายอยู่นี่หว๋า เลยซุกหน้ากับหลังของธามหลบสายตาชิต

"หึๆ ก็ตามนั้นแหละ เมียห่วง"

"บะ บ้า"

ไอ้เขินน่ะเขิน แต่ก็อดไม่ได้จะตีแขนแล้วซุกหน้าลงกับหลังธามอยู่อย่างนั้น

"เมื่อไหร่ล่ะ"

"ก็...มันจะมาถึงเย็นนี้ พรุ่งนี้ก็จะแวะเข้ามาที่นี้...เอ่อ หวังว่าคงจะไม่เข้ามาเจอ...ช๊อตเด็ดอีกนะครับ"

ฉ่า

ไอ้คำว่าช๊อตเด็ดที่วาฬอยากจะหายไปกลายเป็นธาตุอากาศไปซะตั้งแต่ตอนนี้ มือมันก็กำเนื้อข่วนหลังธามให้ธามหัวเราะชอบใจ

"ผมดีใจที่สุดเลยล่ะพี่"

"หึๆ ฉันก็ด้วย"

"..."

ผมก็ด้วย

วาฬน่ะอยากจะพูดนะ แต่ทำแค่สะบัดหน้ากับหลังของธาม บอกเลยว่าเวลานี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสาวน้อยยังไงไม่รู้ แต่ก็เพราะว่าอะไรๆมันยังค้างๆคาๆนั้นแหละ ก็เลยทำให้ความน่ารักของเขาเพิ่มขึ้นมา

"งั้น ผมกลับก่อนแล้วกัน เอาเป็นว่าขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ เชิญสานต่ออะไรที่ค้างคาได้ตามสบาย ไปก่อนละนะครับ"

เมื่อตัวขัดขวางกลับไปแล้ว ธามก็หันกลับมาไซร้คอคนข้างหลัง 

"อ๊ะ อื้ออออ"

ฟึ่บ

แล้วจะบอกว่าวาฬใจง่ายหรืออะไรดี? ที่เมื่อธามดันให้นอนลงบนโซฟาตัวยาว เขาก็ยอมนอนลงง่ายๆ

"อื้ม เมื่อกี้ถึงไหนแล้วน่า...อื้ม จริงด้วย ตอนที่นายครางดังๆสินะ"

ฉ่า

"บะ บ้า"

ฟึ่บ

เสื้อตัวบางถูกเลิกขึ้นไปเหนือหน้าอกอีกครั้งแบบที่คนตัวเล็กก็เหลือบมองประตูแบบให้มั่นใจว่าชิตจะกลับไปแล้วจริงหรือเปล่า เมื่อได้ยินเสียงรถเคลื่อนออกไป วาฬถึงได้มั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครเข้ามาเห็น

"พะ พอแล้วนะครับ ไม่เอาเล่า ผมจะเข้าไปหางานที่ร.ร.การ์ดล่ะ"

หมับ

"ไม่เอา ไม่ต้องทำงานฉันก็เลี้ยงนายได้น่า ฟอด มาทำเถอะ ตรงนี้ไง"

สวบ "อ๊าาาาาา จะบ้าเหรอ? อะๆ อย่านะ อย่า อื้มมม อะๆ" นิ้วเรียวสอดเข้าไปใต้กางเกงแถมยังขยี้ปากทางเข้า ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปภายใน ขยับเข้าออกเร็วรัวจนวาฬสะบัดหน้าไปมา สวบ สวบ สวบ "อ๊ะๆๆ อ๊าาาาาา คุณธาม" ฟึ่บ "หึๆ" เมื่อได้ยินเสียงครางที่เหมือนจะกลั้นเสียงธามก็ดึงมือออก "ฮ้าๆ อะไร หยุดทำไม" กึก แล้วก็เข้าอิหร่อบเดิม วาฬก็หลงคารมณ์จนต้องเอ่ยปากขอ ธามก็หัวเราะชอบใจ ก่อนจะคร่อมทับร่างของเมียอย่างระวังไม่ให้ทับตรงไหนให้วาฬเจ็บ ตามองไม่เห็น คลำเอาก็ได้ว่ะ คนตาบอดที่ถูกเมียเรียกว่าตัวตุ่นก้มลงไปไซร้ซอกคอขาวๆ ขบเม้มเบาๆให้วาฬเชิดหน้าขึ้น มือมันก็คล้องคอธามตามแรงดึงมือของธามเอง "ช่วยไม่ได้นะนาย ทำเสียงแบบนั้น ฉันจะให้รางวัลแล้วกันนะ" รางวัลดีๆที่มีแค่วาฬนี้แหละที่ดีใจและตื่นเต้นไปพร้อมๆกัน คนที่พึมพัมอยู่ข้างๆหู บอกว่าจะให้รางวัลแล้วก็ร่นกางเกงตัวเองพร้อมกับควักแก่นกายที่มันยังไม่ได้ปลดปล่อย ก็ค้างตั้งแต่เมื่อกี้ สวบ "อื้อออออ อ๊าาาาาาา" ฟึ่บ "อื้อออ" คนที่เผลอครางเสียงดังตอนที่แท่งเอ็นร้อนมันสอดเข้ามาภายใน ให้เจ้าของพนังนุ่มๆยกแขนขึ้นมาปิดปาก แบบที่คนข้างๆที่ซุกๆซบๆอยู่ตรงซอกคอก็รู้สึกได้ คว้ามือแล้วกดลงกับโซฟา "ไม่ได้สิ ฉันมองไม่เห็นนะ นายต้องร้องให้ฉันรู้ ว่านายรู้สึกดีมากแค่ไหน เพราะมองไม่เห็นไง ร้องสิ ครางดังๆ ให้ฉันรู้ว่านายชอบหรือไม่ชอบ" "อึ่ก..." ฟึ่บ "อ๊าาาาาาาาาาาา" เมื่อธามพูดอย่างนั้น เพราะความเห็นใจที่เขามองไม่เห็นนั้นแหละมั้ง ที่มองไม่เห็น ก็อาจจะไม่รู้ด้วยว่าเขารู้สึกยังไง แล้วเมื่อกี้ธามก็ใช้เหตุผลนี่นี้แหละเขาก็เลยครางซะดังลั่นให้อายชิตที่เข้ามาเห็นพอดี แล้วเขาก็กำลังใจอ่อนทำแบบเดิม ยอมเปิดปากครางเสียงดังลั่น ฟึ่บๆๆ แม้จะมองไม่เห็น มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาทั้งคู่ วาฬน่ะเห็นสีหน้าของธามเต็มตา ต่างกับธามที่พอใจกับเสียงครางที่ดังข้างๆหู และร่างกายที่ตอบรับเขาอย่างดี แล้วก็ปรนเปรอให้กันและกัน เติมเต็มความสุขสมทางร่างกาย แล้วป้อนคำหวานเติมเต็มหัวใจ การเข้ากันแบบที่วาฬเองก็ติดใจ ธามก็ชอบใจ ตอบสนองร่างกายของกันและกัน "อึ่ก อ้มมมม วาฬ วาฬของฉัน อึ่ก อื้มมมม" "ซี้ดดด อื้มมมม คุณ อึ่ก คุณธาม อื้มมมมม" ฟึ่บๆๆ "อื้มมมม อ๊าาาาา" ฟึ่บ มือเท้าของวาฬจิกลงกับโซฟาและแผ่นหลังของธาม คนที่แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็พยายามเพ็งมองนึกหน้าของเมียตัวเอง เสียงเฉอะแฉะดังคลอกับเสียงคราง พนังนุ่มยิ่งตอดรัดแก่นกายใหญ่ที่สอดลึกเข้ามาภายในตัว เสียงหวานที่กระซิบข้างหู ใบหน้าที่อยากจะมองเห็นตัวเอง ความดีใจที่เริ่มจะมีหวังขึ้นมา การระเริงรักครั้งนี้ก็เลยยิ่งร้อนแรงเข้าไปอีก "อึ่ก อื้ออออ คุณธาม ผม...ซี้ดดด ผมไม่ไหว..." "อื้มมมม ฉันก็ด้วย" ฟึ่บๆๆ หมับ มือเรียวเอื้อมไปประคองข้างแก้มของธาม ลูบไปตามใบหน้าหล่อๆที่เริ่มมีหนวดเครา การยิ้มทั้งน้ำตาเพราะความดีใจที่ธามจะกลับมามองเห็น คนตัวเล็กก็ยันตัวขึ้นมา กดจูบลงบนริมฝีปากพร้อมกับขบเม้มติ่งหู ครางอยู่ข้างๆแก้มพร้อมกับขยับถี่รัวให้ธามยิ่งเร่งจังหวะตาม "อึ่กๆๆ อื้มมมมม อ๊าาาาาา" พรวด ความรู้สึกร้อนวูบหลังจากที่พนังนุ่มกระตุกถี่ๆธามก็ปลดปล่อยเข้าไปภายในนั้น ให้วาฬกระตุกไปทั่วตัว ปลดปล่อยความต้องการออกมาเลอะหน้าท้องตัวเอง "อึ่ก อื้มมมม ฮ้าๆ แฮ่กๆ" หมับ วาฬที่กำลังหมดแรงก้มมองจุดเชื่อมต่อแล้วกอดคอธามไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่ ริมฝีปากดูดเม้มสร้างรอยให้ธามกระตุกยิ้มแล้วสร้างรอยทิ้งไว้ที่หัวไหล่วาฬบ้าง "คิกๆ จั๊กจี้ครับ หนวดเริ่มขึ้นแล้วนะครับ ผมโกนให้" "หึๆ นายชวนฉันอาบน้ำเหรอ?" ฉ่า "มะ ไม่ใช่นะ ผมหมายถึงจะโกนหนวดให้เฉยๆต่างหากเล่าาาา" "หึๆ ไม่ทันแล้วล่ะ ฉันเข้าใจว่านายจะอาบน้ำกับฉันไปเรียบร้อยแล้ว" ฟอด เจ้าตัวตุ่นที่เขาเป็นคนตั้งฉายาให้ ดูเหมือนจะเหมือนตัวตุ่นที่เขาเคยเรื่องนั้นแหละ ไม่เคยตามทันเลยสักครั้ง

..................................................

แน่นอนว่าการตรวจตาของธามก็มาถึง คนที่ตั้งตารอนอกจากธามแล้ว ก็คงจะเป็นวาฬนี้แหละที่เอาแต่ชะโงกหน้ามองนอกหน้าต่างตลอดว่ามีใครมาหรือยัง เมื่อวานก็บอกว่าจะเข้าไปหางาน ก็กลายเป็นว่าต้องเอาไว้ก่อนแล้วอยู่เป็นเพื่อนธามแทน

"อ๊ะ มาแล้วววว"

วาฬน่ะดีใจจนออกนอกหน้า เปิดประตูออกมารอรับให้ธามที่มองไม่เห็นเดินคลำทางมากอดเอวจนได้ แต่ก็อย่างว่า ยังไงมันก็มองไม่เห็นอยู่ดี

"วาฬ พาฉันไปนั่งเถอะ"

"แล้วคุณจะเดินตามผมมาทำไมล่ะครับ"

ปากก็ว่าอย่างนั้น แต่ตัวเองก็ประคองธามให้กลับไปนั่งกลางบ้าน ยังไม่วายชะโงกหน้ามองหมอที่หิ้วกล่องเครื่องมือแพทย์เข้ามาภายในบ้านพร้อมกับชิต น้องชายผู้จัดการทุกอย่างแทนคนมองไม่เห็น

"สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนชิต ชื่อ แอลครับ"

เจ้าของชื่อแอล ใบหน้าหล่อๆที่ฉายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ให้คนมองอย่างวาฬไม่กล้าละสายตา ถ้าจะให้พูด หากธามยังอยู่ในสภาพที่ดูดีกว่านี้ก็คงจะทำให้วาฬเรียกสติได้เร็วกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็เผลอจ้องสักพักเหมือนกัน

"พี่ธาม ไม่ได้เจอกันนานนะครับ...ก็ ขอดูตาเลยก็แล้วกัน"

แล้วแอลก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มันเสียเวลา ด้วยนิสัยส่วนตัวที่ไม่ชอบให้ใครรอ ยิ่งเป็นพี่ของเพื่อน เขาก็ไม่คิดจะทำให้เสียเวลา เดินเข้าไปวางอุปกรณ์ไว้บนโต๊ะ เริ่มตรวจเบื้องต้นแบบที่วาฬมองตาม ลุ้นจนตัวโกงว่ามีเปอร์เซ็นท์จะทำให้กลับมามองเห็นได้ไหม?

"อืม"

เมื่อวางอุปกรณ์ลงข้างตัวแล้วก็หย่อนก้นลงนั่งตรงข้ามหลังจากตวรจเบื้องต้นเสร็จ

"เป็นไงบ้างแอล"

คำถามที่ทั้งสามคนอยากจะถาม แต่ก็ไม่ทันชิตที่เป็นคนเอ่ยปากก่อน ให้ทั้งสามคนมองเขาเป็นตาเดียว คุณหมอตาคนเก่งหรือก็ยกยิ้ม ก่อนจะทำหน้าระรื่นให้เหล่าคนรู้จักของเพื่อนมีความหวัง

"ครับ ผมรักษาได้"

แค่ได้ยินแบบนั้น น้ำตาของวาฬก็พาลจะไหลเอาดื้อๆ ความรู้สึกที่จุกอกขึ้นมาที่คอให้หายใจไม่สะดวกเอาซะเฉยๆ มองซีกหน้าที่สายตายังอยู่ในระดับเดิม มือมันก็เอื้อมไปแตะมือของคนที่ยิ้มกว้างตอนที่รู้ว่าจะกลับมามองเห็น

"หึๆ ให้มันได้อย่างนี้สิ"

ฝันร้ายของพวกเขากำลังจะจบลงในอีกไม่ช้า

"แต่ว่า...ต้องไปผ่าตัดที่อเมริกานะครับ"

"เอ๊ะ?"

.

.

.

.

.

บนเครื่องบินส่วนตัว หนึ่งหนุ่มตามองไม่เห็นกับอีกหนึ่งหนุ่มซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนรักในชุดโค้ทพอดีตัวที่เหม่อมองปุยเมฆอย่างใจลอย ให้คนที่นั่งกุมมืออยู่ข้างๆแม้จะมองไม่เห็นก็รู้สึกได้ว่าต้องมีอะไร

"เอาอะไรไหม?"

"...ไม่ครับ"

ฟึ่บ

แล้วคนที่ยอมให้ธามกุมมือไว้ตั้งแต่ขึ้นเครื่องตรงไปอเมริกาก็หันไปซบไหล่กอดแขนแล้วก็แอบอมยิ้มคนเดียว ไอ้ความดีใจที่ว่าธามกำลังจะมองเห็นมันทำให้เขาเผลอทำอะไรหวานๆไปเอง

"หึๆ น่ารักจังนะ"

จริงๆเรื่องที่คาใจของวาฬไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองยอมตามไปด้วยง่ายๆ แต่เป็นเพราะไอ้เจ้าโน๊ตใบเล็กๆที่เขียนทิ้งไว้ให้น้ำปั่น...พี่ไปอเมริกานะ...แค่นั้น แล้วแน่นอนว่าถ้าบอกสาเหตุว่าทำไม เพราะอะไร น้ำปั่นได้ต่อต้านถึงที่สุดแน่นอน เลยเลือกที่จะทิ้งโน้ตไว้แทนที่จะพูดกันตรงๆ

"อีกไม่นาน..."

ฟึ่บ

มือที่กุมมือของวาฬไว้กระชับแน่นขึ้นอีก ริมฝีปากยิ้มกว้างไม่ยอมหุบตอนที่ได้รู้ว่ากำลังจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง

"...ฉันจะได้เห็นหน้านายแล้ว"

นี่ต่างหากที่ทำให้ธามยิ้มไม่หุบ เพราะจะได้เห็นหน้าวาฬอีกครั้ง สิ่งที่เขาอยากจะได้ที่สุด หลังจากที่เสียดวงตาคู่นั้นไป สิ่งแรกที่อยากจะทำตอนได้ดวงตาคู่นั้นกลับมา...ก็คือการได้เห็นหน้าของวาฬ...อีกครั้ง

"ครับ ดีใจจังเลย"

หมับ

"ฉันสิดีใจกว่านายซะอีก"

"ใช่สิครับ คุณจะไม่ใช่ตัวตุ่นแล้วนี่น่า"

"หึๆ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกับคำโต้ตอบดังก้องในหัวใจ...สำหรับนาย...จะให้ฉันเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น

++++++++++++++++++++++++++++++

ทรมานกันมาพอแล้ว ปล่อยเรื่องให้มันคลายแม็กซ์สักทีเนอะ คุๆๆ ไม่คอมเม้นต์เยอะ แต่เรื่องนี้ไม่แต่งต่อเนอะ เอาเท่าเนื้อเรื่องเดิมที่แต่งไว้สองปีที่แล้วมารีไรท์เฉยๆครับผม มีแก้บ้างแต่คิดว่าจะแก้อีกทีตอนรวมเล่มแหละเนอะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น