จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 (50%)

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2561 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 (50%)
แบบอักษร

ตอนที่ 22 (50%)


        ทำความสะอาดร่างกายเสร็จแล้วก็ก้าวออกจากห้องช้าๆ ภายในหัวเริ่มรู้สึกหนักอึ้ง มองไปรอบข้างก็คล้ายราวกับว่ากำแพงจะหมุนวนไปมา อู่เค่อฝืนกายเดินลงบันไดช้าๆ จนกระทั่งมาถึงขั้นสุดท้ายเขาก็ต้องใช้เวลายืนสักพักเพื่อพยายามที่จะฝืนกายตนเองให้ยืนตรง

            “ท่านอู่เค่อ เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

            เสียงถามจากสาวใช้ในบ้านดังขึ้นใกล้ๆ คนที่ถูกถามได้แต่ส่ายหน้าไปมา สักพักก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น จึงหมุนกายตรงไปยังโต๊ะอาหารซึ่งมีถ้วยอาหารวางเตรียมไว้อยู่เป็นปกติ เพราะคนรับใช้ที่นี่ต่างรู้ดีว่าคล้อยหลังจากเสี่ยวติงออกไปทำงานไม่นานนัก เขาจะลงมาทานข้าวเวลานี้เป็นประจำ

            “วันนี้มีอะไร” เอ่ยถามถึงอาหารกับเพ่ยจูซึ่งยืนรอให้เรียกใช้อยู่ข้างโต๊ะ

            “อิงเถาโย่วเจ้าค่ะ”

            “ข้าไม่ได้กินนานแล้วสินะ” ร่างโปร่งอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่ออาหารโปรดของเขา อิงเถาโย่วเป็นแกงที่มีน้ำสีแดง ส่วนประกอบหลักๆของมันก็คือเนื้อหมูและเชอร์รี่ เป็นเมนูที่ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก เพราะต้องต้มถึงสามชั่วโมง คอยตักฟองที่อยู่บนน้ำออกทุกครั้ง จะได้เป็นน้ำแกงเลิศรส

            อู่เค่อลงนั่งที่เก้าอี้ ในขณะที่มือก็จับผ้าที่คลุมแกงอยู่ออกไป แต่เพียงแค่เห็นสีและได้กลิ่นของเครื่องแกง ก็ต้องพะอืดพะอมจนต้องเบนหน้าหนี

            “อึก!”

            “ท่านอู่เค่อ!”

            “ข้าเหม็น เอามันออกไป!” เพ่ยจูรีบยกถ้วยแกงส่งให้นางรับใช้แถวนั้นออกไปทันที ส่วนเธอก็รีบมาดูแลคนที่ใบหน้าซีดเผือด

            “ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ”

            “เหม็น! ข้าเหม็นมาก! เจ้าใส่อะไรลงไป” ยาหอมถูกยื่นมาให้ดม กลิ่นสมุนไพรช่วยให้อาการของเขาดีขึ้นบ้าง

            “บ่าวปรุงแบบเคยนะเจ้าคะ ไม่ได้ใส่อะไรเพิ่มจากสูตรที่เคยทำ” หญิงแก่ขมวดคิ้วเมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอลงมือทำอาหาร แล้วก็ต้องส่ายหน้าไปมาเมื่อนึกได้ว่าไม่ได้ใส่อะไรลงไปนอกเหนือจากสูตรเลยแม้เพียงสักนิด

            “ข้าเหม็นมาก!” เพียงแค่นึกถึงอาหารชามเมื่อครู่ อะไรบางอย่างก็ถูกตีตื้นมาที่คอ ของเหลวส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งได้พุ่งออกมาทันที!

            “อ๊ะ!”

            “ท่านอู่เค่อเจ้าคะ! พวกเจ้ารีบไปเอากระโถนมา เร็ว!”

            อู่เค่ออาเจียนจนรู้สึกถึงความขมในปาก คราวนี้สิ่งรอบข้างดูชวนให้อาเจียนไปเสียหมด กลิ่นต่างๆเหมือนถูกตีเข้ามาจนความรู้สึกวูบลงไป

            เขาไม่รู้สึกตัวอีก...

            .


            .


            .


            . 

            .

        เสี่ยวติงรีบเร่งเดินทางกลับมาที่บ้านทันทีหลังจากออกเวรเมื่อมีคนมาส่งข่าวว่าเมียของตนเป็นลม ความเป็นห่วงและความกังวลใจผุดขึ้นเต็มใบหน้า ไม่ช้าก็ถึงที่บ้าน ขายาวรีบเร่งก้าวเข้าไปดูคนป่วยทันที ก่อนหน้านั้นคนที่มาส่งข่าวบอกเพียงแค่ว่า อู่เค่ออาเจียนจนหมดสติ แต่ก็ได้ตามท่านลุงมาดูเรียบร้อยแล้ว แต่เขาก็ยังไม่วางใจอะไรทั้งสิ้น มือหนาเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าคนที่กำลังคิดถึงเอนกายพิงมองออกไปนอกหน้าต่างพลางลูบหน้าท้องเบาๆ

            ท่าทีที่สงบนิ่งนั่นทำให้เสี่ยวติงกังวลใจ...

            “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงของเขามิอาจทำให้คนที่กำลังนั่งนิ่งตอบรับ จึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้แล้วทาบมือลงไปบนมือขาวนั่นเบาๆ

            “ท่านลุงว่าอย่างไรงั้นหรือ”

            “เจ้า...” เสี่ยวติงคาดเดาไม่ถูกว่าเสียงนั้นที่เรียกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกแบบใด แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คงเป็น...ความกังวลใจ

            “เป็นอะไร ไหนบอกข้ามาสิ” หันกายไปเผชิญหน้ากัน ดวงตาหนึ่งคู่มีแววสงสัยปนห่วงหา หากแต่ดวงตาอีกคู่หนึ่ง...มีความสงบและ...สับสน

            “ท่านลุง...บอกข้าว่า...” มาถึงตอนนี้น้ำเสียงของอู่เค่อเริ่มที่จะสั่นขึ้นเรื่อยๆ

            “ข้า...ท้อง

           ____________________________________________________________

ความคิดเห็น