akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 81

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2561 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 17
แบบอักษร

17

                                “เจ้าแว่น!”

                เสียงทุ้มที่ดังจากด้านหลัง ไม่ได้ทำให้น้ำหยุดเดิน เพราะเขาคิดว่าเขากำลังหูแว่วไปเอง อาจเพราะเขาอยู่กับโทระมากเกินไป หรือไม่ก็เพราะเขามัวแต่คิดเรื่องของ

โทระ มันถึงทำให้เขาเป็นแบบนี้

                “คิดจะลองดีใช่ไหม”

                คนตัวสูงเริ่มแสดงใบหน้าบึ้งตึง ชายหนุ่มพุ่งตรงไปล็อกคอเล็ก จนเด็กตัวเล็กเซไปเลยทีเดียว

                “รุ่นพี่!”

                ตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นว่าโทระตามมา  เด็กหนุ่มเงยหน้ามองรุ่นพี่

                “ทำไมรุ่นพี่ถึงมาได้ล่ะครับ  ไม่ได้อยู่ที่ห้องเหรอครับ”

                “ถามมากจริง  เอาเป็นว่าฉันจะไปส่งนายกลับบ้าน”

                “ทำไมล่ะครับ”

                “เลิกถาม”

                ตอบเพียงสั้นๆ แต่นั่นก็ทำให้น้ำไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก  โทระเดินกึ่งลากเด็กตัวเล็กให้ตามเขาไป

                “ผมกลับเองดีกว่านะครับ”

                “ฉันหิวพอดี  นายทำอาหารเองทุกวันใช่ไหม  ทำให้ฉันกินด้วยสิ”

                ไม่ใช่การขอร้อง แต่เหมือนจะเป็นคำสั่งเสียมากกว่า  น้ำทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงยอมรับเท่านั้น  โทระพาน้ำขึ้นแท็กซี่  ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงอพาร์ทเม้น

                “รุ่นพี่นั่งรอผมตรงนี้แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวผมเข้าไปจ่ายค่าห้องก่อน”

                ก่อนกลับ น้ำเบิกเงินมาจ่ายค่าเช่าห้องพอดี  โทระนั่งรอน้ำอยู่ด้านนอกพร้อมกับเล่นโทรศัพท์ไปพลางๆ 

                “เข้ามาได้เดือนหน้าเลยใช่ไหม”

                “ใช่ค่ะ”

                “ขอบคุณ”

                บทสนทนาสั้นๆนั้น ทำให้น้ำที่เพิ่งเข้ามาในห้องคนดูแลอพาร์ทเม้นต์อดไม่ได้ที่จะสนใจ  ร่างกายสูงโปร่งที่มีผมสีทองยาวสลวยนั้นกำลังอยู่เบื้องหน้าเขา

                “งั้นไปล่ะ”

                ว่าจบ ร่างนั้นก็ลุกขึ้นยืน เพียงแค่เสี้ยวเวลาที่ฝ่ายนั้นหันมาก็ทำให้น้ำยืนชะงักไม่อาจจะขยับตัวไปชั่วครู่  ใบหน้าที่สวยหวานเหมือนผู้หญิง กำลังค่อยๆยิ้มให้กับเขา  เพียงแต่ร่างกายนั้นค่อนข้างจะสูงกว่าผู้หญิงทั่วไป จากโครงหน้าแล้วเหมือนเป็นลูกครึ่งเสียมากกว่า

                “ไว้เจอกันนะ  หนุ่มน้อย”

                ทิ้งเพียงคำพูดเอาไว้ให้น้ำได้ใจเต้นแรง เขาเผลอมองตามร่างสูงเพรียวนั้นจนเดินออกจากห้องไป

                “น้ำ!”

                ไม่รู้ว่าเป็นการเรียกครั้งที่เท่านั้น แต่น้ำก็ได้สติขึ้นมา เขารีบหันมามองคนดูแลอพาร์ทเม้นต์

                “ครับ”

                “ว่าไงเรา  มัวแต่เหม่อนะ”    

                “ผมมาจ่ายค่าห้องครับ”

                                น้ำเริ่มจัดการกับธุระของตัวเอง ในขณะที่ร่างสูงโปร่งนั้นเดินออกจากห้องผ่านร่างของโทระที่กำลังก้มเล่นโทรศัพท์  แต่ทว่าดวงตาที่กำลังจ้องหน้าจอนั้นมีอันต้องหยุดลง ความรู้สึกบางอย่างกับบอกเขาให้เงยหน้ามองสิ่งที่ผิดสังเกต  เขาเห็นเพียงด้านหลังของร่างสูงโปร่งและผมสีทองเท่านั้น เดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่  แต่จากรูปร่างที่เพรียวบางแบบนั้น คงจะเป็นผู้หญิงที่ตัวสูง   คนคนนั้นขึ้นรถยนต์และขับรถออกไปแล้ว 

                “เสร็จแล้วครับ”

                ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้  เสียงของน้ำก็ทำให้เขาหันกลับมาสนใจคนตรงหน้าแทน

                “อืม  งั้นก็ไปกันเถอะ”

                มันค่อนข้างจะแปลกหน่อยๆสำหรับน้ำ เพราะเขาไม่ค่อยชวนใครขึ้นห้อง ขนาดภามเพื่อนสนิท ยังไม่ค่อยได้มาห้องของเขาเลย

                “เป็นอะไร”

                “คือผมลืมไปว่า ของสดในตู้เย็นหมดแล้ว  มีแต่มาม่า  รุ่นพี่จะทานไหมครับ”

                น้ำได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้โทระพอใจเลยสักนิด  เขาหัวเราะหึๆ เหมือนไม่พอใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรสั่งพิซซ่า

                “บ้าชะมัด  รู้งี้รีบกลับบ้านดีกว่า”

                พอได้ยินแบบนั้น  น้ำก็แอบเหลือบตามอง รู้สึกน้อยใจขึ้นมา เขาเม้มปากตัวเอง พยายามไม่คิดมากกับสิ่งที่โทระพูด  เด็กหนุ่มเดินไปยังมุมส่วนตัวของตัวเองซึ่งเป็นโต๊ะทำการบ้าน

                “ฉันหิวน้ำ”

                พอเห็นว่าเจ้าของห้องทำท่าเหมือนไม่อยากจะรับแขก โทระก็เอ่ยขึ้นมาลอยๆ น้ำหายใจแรง เขาขอเสียมารยาท เพราะไม่อยากจะมองหน้าโทระ ไม่อยากจะเดินเข้าไปใกล้

                “หยิบในตู้เย็นดื่มได้เลยครับ”

                “แล้วนายไปหยิบให้ฉันไม่ได้หรือไง”

                “ผมไม่ว่างครับ  ผมต้องแต่งเรียงความ”

                “หยิบให้ฉันก่อน แล้วค่อยแต่งไม่ได้หรือไง”

                คนตัวสูงไม่คิดจะยอมแพ้ เขายังคงเอาแต่ใจ ร่างสูงใหญ่ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กตัวเล็ก น้ำรับรู้ถึงเงาของโทระ มือที่กำลังจับปากกามีอันต้องหยุดชะงัก

                “ถ้ารุ่นพี่เดินมาหาผมได้  เดินไปที่ตู้เย็นก็ไม่ไกลหรอกนะครับ”

                “ก็ฉันจะให้นายไปเอามาให้”

                โทระก้มตัวแล้ววางคงลงบนศีรษะของน้ำ นั่นทำให้น้ำหลับตาลงช้าๆ พยายามระงับความไม่พอใจของตัวเอง  เขากำลังโดนโทระก่อกวน

                “รุ่นพี่ครับ  ทำแบบนี้ผมทำงานของผมไม่ได้นะครับ!”

                “นายก็อย่าดื้อกับฉันสิ”

                เขาตอบหน้าตาย  วางมือลงบนไหล่บาง  น้ำหายใจแรง ลืมตาขึ้น แล้วขยับศีรษะหนี

                “ถ้ารุ่นพี่ไม่พอใจ ก็กลับได้เลยนะครับ”

                “จะให้ฉันกลับได้ยังไง ฉันสั่งพิซซ่าไป เดี๋ยวก็มีคนมาส่ง”

                “งั้นตอนเขามาส่ง รุ่นพี่ลงไปรับ แล้วก็กลับบ้านเลยก็ได้นี่ครับ”

                จากตอนแรกที่โทระเหมือนจะอารมณ์ดี ตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มฉุนขึ้นมา เพราะท่าทางผลักไสของน้ำมันมากขึ้นทุกที

                “ทำไม  เกลียดฉันมากหรือไง ถึงเอาแต่ไล่ฉันอยู่ได้”

                “โอ้ย”

                ใบหน้าเล็กหันไปตามแรงมือหนาที่จับกุม  น้ำร้องออกมาเพราะความเจ็บ สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าหล่อที่ดุดัน ดวงตาคมกริบขุ่นเคือง

                                “ถ้าผมทำให้รุ่นพี่ไม่พอใจขนาดนั้น  ก็อย่ามายุ่งกับผมสิครับ”

                “คิดว่าฉันอยากจะยุ่งกับนายนักหรือไง!”

                โทระตวาดกลับ ผลักหน้าเล็กให้ออกห่าง  ดวงตาของน้ำเริ่มร้อนผ่าว

                “ถ้าไม่อยากยุ่ง  แล้วรุ่นพี่มาส่งผมที่ห้องทำไมล่ะครับ!”

                “ก็!...”

                ก็ฉันไม่อยากให้นายกลับคนเดียว…

                โทระเกือบจะพูดประโยคนั้นออกไป  แต่เขาก็เลือกที่จะหยุดอยู่แค่นั้น  ดวงตาของน้ำที่มองเขาเหมือนกำลังตัดพ้อ แต่คนตัวสูงไม่ค่อยเข้าใจนัก

                “ก็เจ้าพวกนั้นมันให้ฉันมาส่งนาย”

                เขาเมินหน้าไปทางอื่น แล้วบอกเหตุนี้  เพราะเขาก็ไม่ได้โกหก  เพื่อนๆทุกคนบอกให้เขามาส่งน้ำ แต่ปกติเขาไม่ใช่คนที่ชอบทำตามคำยุของคนอื่นสักนิด  เขามีสิทธิ์จะปฏิเสธก็ได้  แต่ก็ยังเลือกที่จะทำแบบนี้

                “แต่ถ้ารุ่นพี่ไม่อยากมา ก็ปฏิเสธไปก็ได้นี่ครับ”

                น้ำบอกออกไป เขาไม่กล้าสบตากับโทระ เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอร้องไห้ แค่นี้ก็รู้สึกน้อยใจมากพออยู่แล้ว

                “นายอยากให้เจ้าพวกนั้นมองว่าฉันเป็นคนไม่ดีงั้นสิ”

                โทระยกเหตุผลไปเรื่อย ที่จริงเขาไม่เคยใส่ใจด้วยซ้ำว่าใครจะมองเขาว่าเป็นคนดีหรือไม่เป็นคนดี  แต่คำกล่าวที่ออกมาจากปากของโทระก็ทำให้น้ำอดไม่ได้ที่จะยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง

                “งั้นคราวหน้า  ผมจะบอกพวกเขาเองครับ ว่าเป็นเพราะผมอยากกลับคนเดียว  ไม่เกี่ยวกับรุ่นพี่ ทุกคนจะได้ไม่มองว่ารุ่นพี่เป็นคนไม่ดี แล้วหลังจากนี้รุ่นพี่ก็จะได้ไม่ต้องลำบากใจมาส่งผมอีก”

                เพราะไม่อยากจะเถียงกับโทระอีก  น้ำจึงลุกขึ้น เพื่อจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาไม่อยากคุยกับคนเอาแต่ใจ แถมชอบว่าเขาอีกด้วย

                “ปล่อยผมนะครับ”

                แต่แทนที่โทระจะปล่อยให้เขาเดินหนีไปง่ายๆ  คนตัวสูงกลับกระชากตัวเขามา  น้ำไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองโทระ

                “นายพูดอะไรออกมา”

                น้ำไม่รู้ว่าที่โทระพูดหมายถึงอะไร แต่ตอนนี้เขาไม่อยากอยู่ใกล้กับโทระ  เขาไม่ชอบเวลาโทระโมโห  มันเหมือนว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจ

                “ฉันถามว่าเมื่อกี้นายพูดอะไร!”

                โทระตวาด  น้ำตัวสั่นระริก น้ำตาคลอ แต่ก็บังคับตัวเองให้เงยหน้าพูดกับโทระ เรื่องมันจะได้จบๆสักที

                “แล้วมันไม่ดีตรงไหนล่ะครับ รุ่นพี่จะได้ไม่ต้องลำบากใจเพราะผมอีกไง  แล้วผมก็จะไม่ยุ่งกับรุ่นพี่อีก รุ่นพี่เองก็ไม่ต้องมายุ่งกับ…อื้อ”

                ยังไม่ที่ได้พูดจบ  ร่างของเขาก็โดนโทระกระชากเข้าไปกดจูบอย่างรุนแรง  น้ำยืนอึ้งไปเหมือนถูกสาป  สมองของเขาหยุดการทำงานทันที  รับรู้แค่ว่าปากของเขากำลังโดนบดขยี้อย่างรุนแรง  พร้อมกับลิ้นร้อนๆที่กำลังแทรกเข้ามาในปากของเขา  ความร้อนรุ่มเกิดขึ้นโดยที่เด็กที่เพิ่งพ้นม.ต้นมาไม่อาจจะเข้าใจ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าต่อไปควรทำอย่างไร  มีเพียงแค่ร่างกายเท่านั้นที่ปล่อยไปตามสถานการณ์โดยที่ไม่อาจจะห้ามได้

                “อึก…”

                ดวงตาของน้ำพร่าเบลอเพราะหยาดน้ำตา เขาหายใจไม่ออกเพราะถูกจูบ  แม้ว่าริมฝีปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้วก็จริง แต่ความร้อนรุ่มไม่ได้หยุดลงเลยสักนิด  เขาไม่รู้ว่าโทระกำลังทำอะไร  น้ำรู้แค่ว่าความร้อนผ่าวนั้นกำลังสัมผัสไล่ต่ำไปที่คอของเขาเรื่อยๆ

                “อ๊ะ”

                มีเพียงเสียงครางเบาๆที่ออกมา  มือของเขาอ่อนแรง  เสื้อสีขาวสะอาดกำลังถูกมือหนาทำให้มันรั้งขึ้นจนเห็นผิวเนื้อข้างใน

                ยอดอกสีชมพูอ่อนกำลังกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่ม ดวงตาของ

โทระเปลี่ยนเป็นสีอำพัน  น้ำชะงักไปเมื่อเผลอไปสบตาคมเข้า แต่ทว่าเขาก็ต้องหยุดความสงสัยไว้ทั้งหมด เมื่อริมฝีปากร้อนเคลื่อนมาดูดเม้มยอดอกที่กำลังชูชันเพราะแรงอารมณ์  โทระดูดเม้มสิ่งที่อยู่ในปากอย่างเอร็ดอร่อย  ความโมโหที่มีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงแค่ความต้องการของร่างกายที่ไม่อาจจะหยุดยั้งได้

                ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวกายเนียนที่อยู่ใต้ร่มผ้า  น้ำสะดุ้งเฮือก เมื่อรู้สึกเหมือนถูกเล็บแหลมคมเหมือนสัตว์ป่าข่วนเบาๆที่หลัง

                “อ๊ะ อ๊า”

                คนตัวเล็กเผลอปล่อยเสียงครางออกมา เมื่อรู้สึกว่ายอดอกโดนบางอย่างที่แหลมเล็กๆ ตวัดไปมาราวกับแผงหนาม มือเล็กเคลื่อนขึ้นมาจับไหล่แกร่งเอาไว้แน่น ร่างกายสั่นสะท้าน เผลอแอ่นอกให้คนตัวสูงได้สัมผัสตามใจชอบ 

                Rrrr

                เสียงโทรศัพท์ทำให้โทระได้สติขึ้นมา เขาเบิกตากว้าง ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่  คนตัวเล็กกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขา  ใบหน้านั้นแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ริมฝีปากบวมเจ่อแถมปริแตกจนเห็นเลือดซึม ตามคอก็มีรอยเป็นจ้ำๆ แถมที่แผ่นอกนั้นยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและร่องรอยการดูดกัดที่แทบจะกลืนกินร่างตรงหน้าเข้าไป

                โทระไม่รู้จะทำอย่างไร  จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย เบนสายตาไปทางอื่น  คนที่โทรมาคือคนที่มาส่งพิซซ่า  ในระหว่างที่โทระกำลังคุยโทรศัพท์  น้ำก็พยายามเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา เขาพยายามจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย

                “ลงไปรับพิซซ่า  แล้วก็กลับไปเถอะครับ”

                น้ำเลือกที่จะก้มหน้าพูดเสียงสั่น เขาตัวสั่นเทา ถึงพยายามให้ตัวเองไม่ตื่นตระหนกแค่ไหน แต่น้ำก็ทำไม่ได้ เขายังไม่สามารถคุมตัวเองได้

                “เดี๋ยวฉันจะขึ้นมาใหม่”

                “ผมบอกให้กลับไปไงครับ!!!”

                เป็นครั้งแรกที่น้ำตะโกนใส่โทระเสียงดังขนาดนี้ จนโทระอึ้งไป แต่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ

                “ฉันกลับแน่!  ไม่ต้องมาไล่หรอก”

                เอ่ยจบก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว  พร้อมกับปิดดังปังจนน้ำสะดุ้งเฮือก  เขามองตามประตูแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มแก้ม  เด็กหนุ่มทรุดกายนั่งลงกับพื้น  ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเขาตามไม่ทัน 

                ในขณะที่โทระเองก็ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกดลิฟต์ลงไปข้างล่าง ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่โดนน้ำไล่ออกจากห้องเหมือนหมูเหมือนหมา

                “กล้าดียังไง มาทำแบบนี้กับฉัน”

                แทบจะกัดฟันพูด ไม่นานเขาก็เดินไปรับพิซซ่าและจ่ายเงิน โทระก้มมองถุง

พิซซ่าในมือแล้วหายใจแรง  เขาตวัดสายตาไปมองหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องพักคนดูแลอพาร์ทเม้นต์

                “ขอโทษครับ  คุณเป็นคนดูแลที่นี่ใช่หรือเปล่า”

                “ค่ะ  มีอะไรหรือเปล่าคะ”

                เธอหันมาถามโทระ  เด็กหนุ่มดูอึดอัดใจเล็กน้อย ก่อนจะยื่นถุงพิซซ่าให้

                “ฝากไปให้เขาหน่อย”

                “เอ๊ะ?”

                เธองงหนัก  โทระถอนหาย

                “ก็เจ้าแว่น  เอ่อ น้ำ”

                แทบจะลืมไปแล้วว่าเจ้าเด็กดื้อนั่นชื่อน้ำ เพราะปกติไม่ค่อยได้เรียกชื่อเลย  เธอจึงเอ่ยต่อ เพราะกลัวผิดคน

                “หมายถึงน้องน้ำ เด็กผู้ชายที่ตัวเล็กๆใช่ไหมคะ”

                “อืม”

                ตอบรับอย่างไม่สบอารมณ์นัก ที่โดนถามเซ้าซี้ เขารีบส่งถุงพิซซ่าให้

                “ที่จริง เอาขึ้นไปให้น้องได้เลยนะคะ”

                เพราะเคยเห็นว่าโทระเคยมากับน้ำ  เธอจึงยอมให้ขึ้นไปหาได้ แต่นั่นกลับทำให้โทระหงุดหงิดมากกว่าเดิม เพราะเขาเพิ่งโดนไล่ลงมา

                “ไม่ล่ะครับ ฝากด้วยแล้วกันครับ”

                บอกเสียงห้วนเล็กน้อย แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว  โทระเดินไปเรียกแท็กซี่แล้วรีบขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน  ในสมองก็คิดไม่หยุดว่าเขาจะเอาพิซซ่าให้เจ้าเด็กนิสัยแย่ทำไม ในเมื่อเขาต่างหากที่เป็นสั่งมาและจ่ายเงิน

                …แล้วจะให้ทำไงได้   ก็ในห้องเจ้านั่นมันเหลือแต่มาม่า…

                นั่นเป็นความคิดที่เกิดขึ้นในหัวโทระ  ตอนนี้เขาไม่หิวอะไรทั้งนั้น รู้แค่สัมผัสของผิวเนื้อของเจ้าเด็กแว่นยังติดอยู่ที่ลิ้น  ใบหน้าที่หน้าแดงก่ำพร้อมดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา  ท่าทางเหมือนหายใจไม่ออก  ยังวนเวียนอยู่ในหัวของโทระ และนั่นทำให้โทระเริ่มรู้สึกแปลกๆที่ช่วงล่าง   เขาพยายามไล่ความคิดเหล่านั้นออกจากในหัว เพราะไม่อยากให้ร่างกายของเขามันแปลกไปมากกว่านี้

                ทางด้านคนดูแล  เมื่อได้รับฝากของ  เธอจึงขึ้นไปยังหน้าห้องของน้ำ             

                ก็อกๆๆ

                “น้ำ”

                เสียงของคนดูแลอพาร์ทเม้นทำให้น้ำที่กำลังเหม่อลอยต้องสะดุ้ง  เขาหันไปมองประตู ลุกขึ้นแล้วมองไปที่กระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

                “มีอะไรเหรอครับ”

                “เพื่อนเราฝากของมาน่ะ”

                “เพื่อน?”

                น้ำเลิกคิ้ว เพราะไม่รู้ว่าเพื่อนที่ว่านั้นคือใคร  หรือว่าเป็นภาม  แต่ภามจะมาที่หอพักเขาทำไมงั้น  แต่พอเห็นของที่ส่งมาให้  ทำให้น้ำต้องถามกลับทันที

                “เพื่อนที่ว่า…ใช่ผู้ชายที่ตัวสูงๆหรือเปล่าครับ”

                “อืม  คนที่น้ำเคยพามาไง”

                “รุ่นพี่โทระเหรอ…”

                น้ำบอกกับตัวเอง  ก่อนจะรับถุงพิซซ่า เขากล่าวขอบคุณ ก่อนจะปิดประตูห้อง  น้ำเดินไปที่โต๊ะแล้ววางถุงพิซซ่า

                “เอามาให้ผมทำไม…”

                คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน ทำหน้าเหมือนไม่พอใจ

                “ตั้งเยอะ  แล้วผมจะกินหมดเหรอ…สั่งมาก็กินเองสิครับ อย่ามาให้ผมสิ”

                ใบหน้าที่บึ้งตึง เริ่มมีน้ำตาคลอ  พร้อมกับริมฝีปากกลับค่อยๆยิ้มออกมา

-------+++++-------

                ตินไม่มีสอนพิเศษในวันนี้ เพราะโทระยกเลิกการเรียนมาหลายวันแล้ว  เขาเองก็ไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้มีปัญหาทางการเงิน เพียงแต่อยากหางานพิเศษทำเท่านั้นเอง  ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้าน  เขาเห็นวายุกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่

                “ทำไมนั่งเงียบๆตรงนี้ล่ะ”

                “กลับมาแล้วเหรอครับ”

                พอเห็นว่าพี่ตินกลับมาแล้ว  วายุจึงเอ่ยทักทายตามมารยาท

                                “ไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ”

                “ไปมาแล้วครับ”

                เขาไม่อยากจะบอกตินว่าเขาโดนกันไว้ไม่ให้เข้าไปเยี่ยมบิดา   แต่ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะถามอาการบิดาจากพยาบาลแทน  หลังจากนั้นไม่นานจึงเดินทางกลับบ้าน

                “พี่ติน  ผมขอขึ้นไปพักก่อนนะครับ”

                วายุไม่รอให้ตินท้วง เขารีบขึ้นไปยังห้องนอนทันที  พอเข้าไปในห้องก็เอนตัวนอน ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ

                เขาไม่ได้ติดต่อกับไทกะมาหลายวันแล้ว  เขาไม่พร้อมจะพูดคุยกับใครทั้งนั้น ช่วงนี้เขากำลังสับสนและเครียด ทั้งเรื่องบิดาและเรื่องความทรงจำในอดีตที่ไม่รู้ว่าคือความจริง หรือเป็นเพียงสิ่งที่เขาสร้างมันขึ้นมา

                “หรือว่านายจะบ้าไปแล้ว…วายุ”

                เขาทรุดกายนั่งลงบนเตียง  ชายหนุ่มนั่งกอดเข่า เขาจะจมตัวเองให้หายไปจากโลกไปนี้ ความทรมานนั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหายไปสักที

                …ทั้งๆที่เคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง…แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนที่อ่อนแอจนไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะทำอะไรทั้งนั้น…

                เสียงไลน์ที่แจ้งเตือนข้อความ ไม่ได้ทำให้วายุสนใจนัก  เพราะคิดว่าคงเป็นแค่ไลน์ที่แจ้งข่าวรายวัน  แต่ทว่ากลับมีเสียงไลน์ดังขึ้นมาอีก  จนชายหนุ่มรำคาญ และหยิบโทรศัพท์เพื่อจะให้ตั้งค่าให้หยุดแจ้งเตือน  แต่ทว่าพอเห็นข้อความจากไลน์ของไทกะก็ทำให้วายุต้องหยุดอ่าน

                ‘ฉันช่วยนายได้’

                วายุหายใจแรงขึ้น  หัวใจเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ หลับตาลงช้าๆ ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกเลย  สุดท้าย เขาก็ตัดสินใจโทรหาไทกะ

                “นายบอกว่าจะช่วยฉัน  หมายความว่ายังไง  นายรู้ได้ยังไง ว่าฉันเป็นอะไร”

                [ฉันไม่ใช่พระเจ้าที่จะได้รู้ทุกอย่างหรอกนะ  แต่อย่างน้อย ฉันก็รู้ว่านายน่าจะกำลังรู้สึกแย่อยู่]

                “ฉัน…”

                คิดไม่ถึงว่าคนที่อายุน้อยกว่าจะเข้าใจเขามากขนาดนี้ วายุหายใจแรง

                “แล้วนายจะช่วยฉันยังไง”

                [สัปดาห์หน้า โรงเรียนฉันมีจัดค่าย นายไปด้วยกันสิ]

                “จะบ้าหรือไง มันไม่เกี่ยวข้องกับฉันสักหน่อย”

                [ก็ถือซะว่าเป็นพี่ที่อยากมาดูแลน้องๆเป็นไง]

                “แต่ว่า…”วายุลังเล เพราะกลัวว่าตัวเองจะไปเป็นตัวปัญหา

                [มาเถอะ…ฉันจะรอ]

                มีแค่ข้อความสั้นๆที่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ แต่ก็ทำให้วายุคิดวนไปมาไม่หยุด ทั้งๆที่ไทกะก็วางสายไปตั้งนานแล้ว



100%

ติดตามการอัพได้ที่เพจเฟส  Akikoneko17

แจ้งเรื่องรวมเล่มนิยายเรื่องนี้  เปิดรวมเล่มเดือน ก.พ. 61 ค่ะ  หลังปิดรีปริ้น


แจ้งรีปริ้นนิยายทุกเรื่องติดตามรายละเอียดได้ที่หน้าเพจเฟส หรือหน้าบทความนิยายเรื่องนี้ค่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น