อรภาวาสิริ หญิงแพรว
facebook-icon

ปากแข็ง ขี้หึง หื่นมาก

ซ่อน(เร้น)ปรารถนา ตอนที่2 เพราะฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ 30%

ชื่อตอน : ซ่อน(เร้น)ปรารถนา ตอนที่2 เพราะฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ 30%

คำค้น : NC อีโรติก ซ่อนเร้น ปรารถนา อนาวิน พี่วิน ปั้นหยา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซ่อน(เร้น)ปรารถนา ตอนที่2 เพราะฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ 30%
แบบอักษร

ครั้นวันรุ่งขึ้นถึงเวลาตั้งโต๊ะอาหารเช้า ปั้นหยาชินกับการที่เธอต้องหลบหลีกเพื่อร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับอนาวิน เขามักจะทำสีหน้าไม่พอใจทุกครั้งที่เห็นเธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ทุกสิ่งทุกอย่างเรื่องราวระหว่างเธอกับเขาก็ยังจำขึ้นใจ 


สำหรับเมนูเช้านี้คงไม่พ้นข้ามต้มปลาอาหารจานโปรดของอนาวินโดยฝีมือของป้าศรีดาแม่ครัวใหญ่ประจำบ้าน เธอเคยลองฝีมือทำอาหารอยู่หลายครั้ง แต่ก็โดนเขาสั่งห้ามด้วยเหตุผลที่ว่าเธอมันทำอาหารฝีมือไม่ได้เรื่อง ทั้งที่ทุกๆคนในบ้านต่างก็ชมว่าฝีมือการทำอาหารของเธอนั้นอร่อยมาก แต่มันไม่ใช่กับพี่ชายนอกไส้คนนี้ ทั้งที่พยายามจะเอาใจเขาสารพัดแต่ก็ยังถูกเมินเฉย


            "เชิญคุณปั้นหยาที่โต๊ะอาหารดีกว่าค่ะ"

 เสียงของคุณป้าแม่บ้านดังขึ้นเรียกสติในขณะที่ปั้นหยากำลังนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องครัว


            "ไม่เป็นไรค่ะป้า ปั้นหยากินที่ในครัวได้ค่ะ"  

เธอรีบลนลานปฏิเสธเหมือนเช่นทุกครั้ง แล้วยิ่งวันที่คุณแม่ไม่อยู่บ้านแบบนี้แล้วด้วย หากเธอโดนอนาวินไล่ตวาดออกมาจะทำอย่างไร แล้วอีกอย่างเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องของเขาเมื่อวานเย็นยังคงติดอยู่ในความรู้สึก 

หากได้เจอหน้ากัน เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร ก็ดันไปเห็นเขา... เอ่อ... ช่วยตัวเองซะขนาดนั้น เพียงแค่คิดก็รู้สึกวาบหวิวไปทั่วร่างกาย


            "แต่คุณวินถามหาคุณปั้นหานะคะ ป้าว่าคงไม่ได้เรียกไปดุอะไรหรอกค่ะ ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้เจอกันเลยนี่คะ" 

รอยยิ้มของคุณป้าวัยหกสิบดูอบอุ่นจนมาปั้นหยารู้สึกผ่อนกังวลลงเยอะ แต่ก็ยังคงไม่สบายใจ ด้วยความผิดที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้ก็เกรงว่าอนาวินอาจจะรู้ว่าเมื่อวานเธอแอบเข้าไปในห้องของเขา


            ร่างบางในชุดเดรสตัวสั้นเหนือเข่าค่อยๆเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารที่อยู่ติดกับห้องครัวโดยมีทางเชื่อมถึงกันเพื่ออำนวยความสะดวกในการนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ อนาวินยังคงตักข้าต้มปลาเข้าปาก บุคลิกของเขาที่นิ่งขรึมและเย็นชาทำให้บรรยากาศรอบๆกายเป็นไปด้วยความอึดอัด เธอขยับเข้ามายืนอยู่ตรงด้านหลังของเขาโดยเฉียงออกด้านข้างเล็กน้อยตามมารยาทที่พึงจะเป็น แม้แต่ขยับปากเรียกยังไม่กล้า


            "เห็นฉันเป็นหัวหลักตัวตอหรือไง เจอแล้วแต่ก็ไม่คิดจะยกมือขึ้นไหว้" 

 หนุ่มใหญ่วางช้อนในมือลงก่อนจะขยับตัวเอนหลังนั่งตรงพิงกับพนักเก้าอี้ ใบหน้าคมคร้ามเรียบนิ่งไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ


            "สวัสดีค่ะพี่วิน ปั้นหยาขอโทษค่ะ"

 เธอมัวแต่ประหม่าเรื่องอื่นอยู่เลยไม่ทันจะได้คิด นี่ขนาดว่าไม่ได้เจอกันตั้งนาน เขายังไม่แม้แต่จะชายหางตามามองเธอเลยสักนิด ต่อให้เธอยังเป็นเด็กกะโปโล หรือเติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวเต็มไว ก็ไม่ได้สะกิดต่อมให้เขาหันมาสนใจเลยสักนิด


            "ฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ และเธอก็ไม่ใช่น้องสาวฉัน จะให้ฉันต้องย้ำอีกสักกี่ครั้งเธอถึงจะจำ"

 ร่างใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหันไปมองสาวน้อยนอกไส้ ที่เขาไม่ได้อยากจะรับเธอว่าเป็นน้องสาวเลยสักนิด


            "ปั้นหยาขอโทษค่ะ คุณแม่บอกให้ปั้นหยาเรียกพี่วินแบบนี้ แต่ถึงแม้พี่วินจะเกลียดปั้นหยามาก แต่ปั้นหยาก็ยังเคารพให้พี่วินเป็นพี่ชาย"

 ปั้นหยาก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสู้หน้ากับเขา แต่ก็ยังคงละล่ำละลักด้วยเหตุออกไป ถึงแม้จะรู้ดีว่าต้องโดนเขาตวาดกลับมาเหมือนเช่นทุกครั้ง


            "บ้าจริง! เธอนี่ทำให้ฉันหงุดหงิดแต่เช้า นับจากนี้ไปห้ามเธอเข้ามาใกล้ตัวฉันเกินสามเมตร" 

สิ้นสุดคำสั่งเขาก็หมุนตัวเดินจากไป ยิ่งอยู่ใกล้สาวน้อย เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล


            "ปั้นหยาทำอะไรผิด ทำไมพี่วินถึงใจร้ายกับปั้นหยานัก" 

นี่สินะคือสาเหตุที่เขาให้ป้าศรีดามาเรียกเธอเข้ามาพบ เพียงเพื่อจะต่อว่าและห้ามไม่ให้เข้าใกล้ ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นก่อนที่น้ำตาจะไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง การที่ไปหลงรักคนที่เขาเกลียดเรามันคือนรกชัดๆ กี่ครั้งแล้วที่ต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว นี่มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วปั้นหยา ที่ต้องโดนเขาทำร้ายหัวใจอยู่แบบนี้ มันเป็นเพราะเขาใจร้าย หรือเป็นเพราะว่าเธอเองที่ผิดคิดไปรักพี่ชายตัวเอง


            นับตั้งแต่วันนั้นที่โดนอนาวินสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ เธอก็พยายามหลบหน้าเขา ไม่อยากพบเธอให้เขาต้องรู้สึกหงุดหงิดหรือว่าลำบากใจอีก วันนี้เธอมีนัดกับแฟรงค์เพื่อนสนิทคนไทยที่ไปเจอกันที่อเมริกา การที่เธอเพิ่งกลับมาถึงจึงยังไม่กล้าขอใช้รถของที่บ้าน เพราะคุณแม่บุญธรรมของเธอเองก็ยังไม่กลับมา หากจะโทรไปขอยืมก็เกรงใจ จึงได้นัดแนะกับเพื่อนหนุ่มให้มารับในช่วงเช้าของวัน


            "โอ๊ยแก ฉันขับวนหาตามจีพีเอสก็พาหลง บ้านแกนี่หายากเว่อร์" 

เมื่ออยู่ในรถด้วยกันสองคนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องแอ๊บแมน แฟรงค์เกย์หนุ่มผู้หล่อเหลาเอาการ เรียกได้ว่าแมนๆพอกับผู้ชายทั้งแท่งเลยก็ว่าได้


            "เอาน่า รีบขับออกไปก่อน" 

ปั้นหยากังวลว่าพี่ชายนอกไส้จะออกมาเห็นเข้า เดี๋ยวจะหาเรื่องด่าเธอให้อีก จึงรีบเร่งให้แฟรงค์ออกรถ แต่เพื่อนสาวก็ดันอ้อยอิ่งอยู่นานสองนาน มัวแต่ควานหาแว่นตากันแดดที่เผลอทำหล่นไว้ในรถ


            "เดี๋ยวฉันช่วยหา แกก็รีบๆขับออกไปก่อน"

 ในขณะที่เธอเองก็มัวแต่เร่งเร้าเพื่อน และในเวลานั้นเองร่างใหญ่ของอนาวินในชุดสูทสีเข้มก็เดินออกมาจากตัวบ้านแล้วเดินผ่านหน้ารถของเธอไป โดยตรงไปยังโรงเก็บรถที่อยู่มุมปีกขวาของบ้าน ยังดีที่เขาไม่เข้ามาก้าวก่ายหรือวุ่นวายอะไร ออกจะดูไม่สนใจด้วยซ้ำ



ขอเสียงคนรอหน่อยยยย เฮ้!ยู! เงียบเหงาแท้น้อ...


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น