HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 16.5 มองผมในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 16.5 มองผมในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 827

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2561 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16.5 มองผมในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง
แบบอักษร

ตอนที่ 16.5

เรื่องในคืนนั้นเริ่มต้นจาก ผมทำพลาดบนเวที คานะกับเอริกะตกลงกันว่า ผมต้องไปซ้อมที่บ้านเก่าของผม บ้านที่ผมเติบโตมา ทุกวันหลังเลิกเรียน เอาจริงๆ ผมยังไม่รู้นะว่าควรต้องทำยังไง ผมสับสนกับความรู้สึก เย็นวันนั้น ผมเลยปรึกษาคุณแม่

“ลูกมีอะไรจะพูดหรือเปล่า? ….” ใบหน้าผมสังเกตง่ายขนาดนี้เลยสินะ “เรื่อง...ในอดีต?”

คุณแม่มองหน้าผม โต๊ะอาหารวันนี้มีเพียงเราสองคนเหมือนทุกวัน

“ผมต้องกลับไปบ้านเก่าหลังเลิกเรียน” ผมวางตะเกียบลงบนโต๊ะ “ที่นั่นมีความทรงจำของผมอยู่ ถึงมันจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดีนัก แต่....คานะ ยูนะ พี่เรย์นะ แล้วก็ ...คุณแม่ ผมเคยอยู่ที่นั่นร่วมกับทุกคนในฐานะคนในครอบครัว....”

คุณแม่ยิ้ม เธอส่ายหน้า “ทุกวันนี้ลูกก็ยังเป็นคนในครอบครัว เป็นมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่ลูกเกิดมา ไดอิจิ”

ผมถอนหายใจ ผมว่าคุณแม่ควรรู้ความจริงได้แล้ว “อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ ถึงผมจะรู้ว่าคุณแม่ทำเพื่อให้ผมสบายใจ” ผมเดินเข้าไปกุมมือคุณแม่ “ไม่ใช่แค่คุณพ่อทาคุยะ แม้แต่คุณแม่ซากุระ ผมก็ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันครับ ผมรู้ครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงผม แต่.....ผม”

คุณแม่ดึงหน้าผมเข้าไปซบอกเธอ “เดี๋ยวสิครับ” คุณแม่ก้มหน้าลง เอาแก้มของเธอถูกับเส้นผมของผมช้าๆ “คำว่าครอบครัว สำหรับแม่ ไม่จำเป็นหรอกนะว่าจะต้องมีสายเลือดเดียวกัน”

“ไดอิจิ ลูกจำไว้นะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองดวงตา น้ำตาของคุณแม่ที่เอ่อล้นออก มันไม่ได้มาจากความเสียใจ “แม่ไม่เคยรักลูกน้อยไปกว่า คานะ ยูนะ หรือ เรย์นะเลยซักครั้ง และลูก แม่เชื่อว่าลูกก็รักทุกคนไม่น้อยไปกว่าแม่เหมือนกัน สิ่งนี้แหละจ้ะ ที่ยืนยันว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน” ผมกอดคุณแม่

“บ้านหลังนั้น เป็นบ้านของลูกนะ” คุณแม่ลูบหัวผม ทุกครั้งที่ผมจุกจนพูดอะไรไม่ออก ความอบอุ่นจากมือของคุณแม่ ผมจำได้ ตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ผมเกิดมา

“แม่ไม่เป็นไร เรย์นะกับเรย์โกะจะย้ายกลับมาพอดี” คุณแม่ถอนหายใจก่อนพูดต่อ

“ทำสิ่งที่ลูกอย่างทำเถอะจ้ะ”

สิ่งที่ผมอยากทำสินะ สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้...................

กลางดึกคืนนั้น ผมตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมอยากทำ ก่อนจะกลับไปที่บ้านเก่า

ห้องนอนของคุณแม่

ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่จากด้านหลัง เธอนอนอยู่ ผมรู้ว่าเธอยังไม่หลับ

“นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ สิ่งที่ผมอยากทำในตอนนี้ คือนอนกับคุณแม่ครับ”

คุณแม่ไม่ได้หันมา เธอแค่กุมแขนของผมที่กอดเธอแทนคำตอบ

“ถึงผมไม่จะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ผมก็รักคุณแม่เหมือนแท้ๆ ครับ คุณซากะระ”

คุณแม่รีบพลิกตัว เธอหันมาจ้องตาผมด้วยดวงตาแดงก่ำ แสงจันทร์ผ่านหน้าต่างกว้าง เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงามแม้ไร้เครื่องสำอางประทินผิว ไม่เคยมีใครเห็นใบหน้าเธอในตอนนี้แน่นอน เธอเป็นคุณแม่ที่สวยที่สุดสำหรับผมคนเดียว

“ไดอิจิ” คุณแม่พูด ดวงตาเธอฉ่ำเยิ้ม” มองแม่เป็นผู้หญิงคนนึงแล้วสินะ”

ผมจูบเธอแทนคำตอบ คุณแม่ตอบรับด้วยความอบอุ่น ลิ้นของเราพันกันเหมือนอ้อมกอดของเราในคืนนี้

********************************

ว่าจะไม่ลงที่นี่นะ แต่ผมไม่อยากตัดบทนี้ออก

เอาเป็นลงได้แค่นี้แล้วกันครับ ที่เหลือถ้าอยากอ่านต่อ Figxxxxxx

ธัญวลัยห้ามลงฉาก NC ที่มีคำว่า พ่อ แม่ ลูกครับ

และ ผมไม่อยากใช้คำอื่นถึงจะไม่ใช่แม่ลูกแท้ๆเลยก็เถอะ T T

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}