มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ความแค้น # 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ความแค้น # 1

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , จอมโจร , บ้ากาม , หื่น , เด็ด

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ความแค้น # 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1 ความแค้น

ชีคหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วกับตัวเลขของเงินภาษีที่เก็บจากประชาชน ในระยะเวลาตั้งแต่บิดาสิ้นใจจนปัจจุบันก็เป็นเวลา 21 ปีแล้ว เท่ากับอายุของเขา มันนานมากพอที่เงินภาษีที่เก็บได้ต้องงอกเงยกว่านี้ แต่ทำไมตัวเลขเงินภาษีคงเหลือในบัญชีมันไม่บาลานซ์กับความเจริญของแคว้นซาลาบัด โดยปกติแล้วเท่าที่ทราบจากลุงมาลิค เงินภาษีที่บิดาเคยเก็บจากประชาชนจะนำมาพัฒนาแคว้น ทั้งในด้านการค้าและการขุดเจาะน้ำมัน แต่เวลานี้เรย์ฮานไม่เห็นว่ามีอะไรแตกต่างไปจากเมื่อ 21 ปีที่แล้วเลย แต่แปลกที่เงินภาษีในบัญชีกลับเหลือน้อยกว่าที่ควรจะเป็นเห็นทีเขาจะมัวมานั่งเฉยอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว

“เรย์ฮาน” ชีคมาลิคเดินเข้ามาสมทบกับหลานชายในห้องทำงานใหญ่

“ท่านลุงมาพอดี หลานกำลังงงกับตัวเลขในบัญชีภาษีจากประชาชน เท่าที่หลานจำความได้จวบจนทุกวันนี้ ท่านลุงมีโครงการอะไรที่หลานไม่รู้บ้าง หมายถึงโครงการที่กำลังดำเนินอยู่แต่ยังไม่สำเร็จ”

“ไม่มีนี่นา ตั้งแต่พ่อเจ้าจากไป ลุงก็ไม่กล้าทำอะไรมากมายเพราะกลัวจะเกินหน้าที่ ลุงคิดว่ารอวันที่เจ้าจะทำตามเจตนารมณ์ของพ่อเจ้าเองดีกว่า”

“แล้วมีงานอะไรที่ท่านพ่อทำค้างไว้บ้าง”

“อืม...เท่าที่ลุงรู้ ก็มีแต่บ่อน้ำมันแห่งใหม่ แต่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ พ่อของเจ้าไปสำรวจพบเจอและปักธงสัญญลักษณ์แสดงความเป็นเจ้าของเพราะมันอยู่ใกล้กับเขตพรมแดน แต่...ก็มาสิ้นใจก่อน นอกนั้นก็ไม่มีอะไร”

“ถ้างั้นข้าจะออกไปสำรวจ ท่านลุงไปกับข้า ซาบิน” ท้ายประโยคชีคหนุ่มตะโกนเรียกองครักษ์คู่ใจ

“ขอรับท่านชีค” ซาบินเข้ามาหาได้เร็วทันใจแบบนี้เสมอ

“เจ้าไปกับข้าและท่านลุง เราจะออกไปสำรวจบ่อน้ำมันของพ่อข้า อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด”

ซาบินไม่ตอบ แต่พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

แล้วทั้งสามก็เดินทางไปยังบ่อน้ำมันแห่งใหม่ แต่สิ่งที่ได้พบทำให้ทั้งสามถึงกับอึ้ง บ่อน้ำมันที่เคยมีธงปักนั้นในตอนนี้เสาธงล้มอยู่บนพื้นทราย และมีหลุมลึกจากการใส่แท่งขุดเจาะ

“ถ้าในหลุมนี้มีน้ำมันอยู่ ก่อนที่จะมีคนขุดไป เราจะพบมันที่ความลึกไม่ต่ำกว่า 200 เมตร ใช่มั้ยท่านลุงมาลิค”

“ใช่ และตอนนี้ถ้าเรย์ฮานอยากรู้ว่ามันเหลือแค่ไหน มีวิธีเดียวคือเจ้าจะต้องขุดมัน”

ความรู้สึกบอกเรย์ฮานว่า น้ำมันในบ่อนี้อาจไม่มีเหลืออยู่แล้ว แต่เพื่อความแน่ใจของเขาคงต้องทำอย่างที่ลุงมาลิคพูด ชีคหนุ่มไม่เสียเวลาคิดอีกต่อไป เขาควบม้ากลับไปยังวังไซฟาลและให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้องจัดการเรื่องการขุดเจาะทันทีใครก็ตามที่มันกล้ากระตุกขนพญาเหยี่ยว มันจะต้องโดนจิกโดนกัดให้เละกันไปข้าง

มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ เมืองอิทากา มลรัฐนิวยอร์ค ประเทศสหรัฐอเมริกา

“พี่เรย์ยาช”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา 21 ปี หันไปมองบุคคลที่เรียก เสียงหวานๆ นั้นทำให้ดวงตาสีฟ้าใสเข้มขึ้นก่อนจะหรี่ลงแล้วกวาดตาไปทั่วร่างอิ่มในชุดนักศึกษาเพียงแวบเดียว ริมฝีปากบางเป็นกระจับสีระเรื่อน่าจูบกว่าปากของผู้หญิงบางคนเสียอีก กำลังแย้มยิ้มให้กับสาวน้อยตรงหน้า ช่อดอกไม้ในมือเธอไม่ทำให้เขาสนใจมากไปกว่าเรือนร่างอวบอัดอวดสัดส่วนสาวดันชุดนักศึกษาออกมาชัดเจน

“ขะ...ขอโทษนะคะที่เรียกพี่ ตะ...แต่ชาช่ามีดอกไม้จะมอบให้พี่ในวันสำเร็จการศึกษาค่ะ ได้โปรดรับไว้ด้วยนะคะ”

เรย์ยาช มูฟาร็อบ หมุนตัวมองร่างอิ่มชัดๆ เขาเอียงคอใช้สายตาว่างเปล่าสำรวจคนตรงหน้าอีกหน ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือขาวที่ถือช่อดอกไม้นั้นแผ่วๆ

“บังเอิญฉันไม่ชอบดอกไม้ประเภทนี้ แต่ถ้า...เป็นคนให้ล่ะก็...ไม่แน่”

“มะ...หมายความว่า พะ...พี่เรย์ยาชสนใจชาช่าเหรอคะ” สาวน้อยกลายเป็นคนติดอ่างเพราะความตื่นเต้นจนเหงื่อซึมขมับ

“ถ้าใช่ เธอจะให้ตัวเธอแทนไอ้ดอกไม้งี่เง่านี่ได้มั้ยล่ะ”

“ก็ถ้าพี่เรย์ยาชตะ...ต้องการจริงๆ ชาช่าก็...ก็ยินดีค่ะ”

ก็แค่นี้ จะหวังคำปฏิเสธจากพวกหล่อนน่ะหรือ บอกได้คำเดียวว่ายาก ท่าทีแทบกระโจนเข้าใส่แล้วตีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ เขาเจอมานักต่อนัก พอทำท่าว่าพอใจเจ้าหล่อนหน่อยเดียว ก็แทบตะกายกันเข้ามาหาเหมือนเห็บหมัด

แต่ถึงพวกเธอจะเป็นยังไง เรย์ยาชก็มองเห็นเพียงแค่ของเล่นแก้เซ็งชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

“งั้นก็ตามมา ห้องแถวนี้คงมีว่างให้เราเข้าไปอยู่หรอก”

ร่างสูงในชุดสำเร็จการศึกษาเดินนำพร้อมกับผิวปากไปตลอดทาง หากแต่เดินยังไม่ทันถึงห้องว่าง มือถือในกระเป๋ากางเกงก็แผดเสียงจ้าขัดจังหวะ เรย์ยาชสบถก่อนจะหยิบมันออกมาจากกระเป๋า พอเห็นว่าเป็นใครเรียวปากสวยก็เปิดยิ้มกว้าง

“เรย์ยาช นี่หลานอยู่ที่ไหน ไหนนัดกันว่าจะกลับมาทานข้าวฉลองที่บ้านไง”

ป้าอาอีซาที่อยู่ปลายสายถามเสียงนุ่มมีเมตตาจนคนฟังรู้สึกผิด วันนี้เขาห้ามไม่ให้ป้ากับลุงมาร่วมพิธีสำเร็จการศึกษาเพราะเป็นห่วงที่จะต้องให้คนสูงอายุเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลจากตุรกีมาอเมริกาจึงบอกว่าจะกลับไปฉลองกับพวกท่านที่บ้านเอง ตามแผนที่วางไว้ว่าเขาจะเป็นเดินทางกลับอิสตันบลูทันทีที่เสร็จพิธี แต่สุดท้ายก็เอ้อระเหยลอยชายอยู่ 2 ชั่วโมงแล้ว กว่าจะซื้อตั๋วเครื่องบินกว่าจะขึ้นเครื่องอีก เวลาเขารู้สึกผิดมากที่ต้องปล่อยให้ลุงกับป้ารอนาน

“ป้าครับ ผมเพิ่งเสร็จพิธี กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แล้วครับ”นั่นเป็นคำแก้ตัวที่ผุดขึ้นมาในสมองอันชาญฉลาด

“งั้นเรอะ ลุงกับป้ารอหลานอยู่ อ้อ...เอซีโอฟิล์ม เขาติดต่อมาหาหลานหลายครั้งแล้วนะ เห็นว่ารอให้หลานเข้าไปเซ็นสัญญาอะไรนี่แหละ”

“จริงเหรอครับป้า ผมดีใจจังเลยครับ งั้นผมคงต้องรีบกลับแล้วไปจูบแก้มป้าเป็นรางวัลที่บอกข่าวดีแก่ผมซะแล้ว”

“มาเถอะหลานรัก ป้าก็ดีใจด้วยถ้าความฝันของหลานเป็นความจริง แล้วป้าจะเตรียมอาหารไว้รอนะ”

“ครับป้า เอาไว้พอผมถึงอิสตันบลูเมื่อไหร่ ผมจะโทรบอกแล้วป้าค่อยเตรียมอาหารอร่อยๆ ที่มีแต่ป้าอาอีซาของผมเท่านั้นที่ทำได้รอผมนะครับ”ถ้อยคำประจบประแจงหวานหูทำให้ใบหน้าเหี่ยวย่นไปตามวัยยิ้มระรื่น หลานชายสุดที่รักมักจะทำให้พวกท่านยิ้มออกเสมอ เพียงแค่อ้าปากพวกท่านก็กระตุกมุมปากตามๆ กันแล้ว หลานที่เปรียบเสมือนลูกชายคนเดียว คือแก้วตาดวงใจของลุงฮาลีมและป้าอาอีซา

“นี่เธอ วันนี้ฉันคงเข้าห้องกับเธอไม่ได้แล้วล่ะ เพราะฉันมีนัดสำคัญกับคนที่ฉันรักมากถึงสองคน”

เรย์ยาชบอกยิ้มๆ แบบไม่ค่อยให้ความสนใจผู้หญิงตรงหน้ามากกว่าเห็นเป็นของเล่นชั่วคราวเขายักไหล่ก่อนจะเดินไปอีกทางซึ่งเป็นทางที่รถของเขาจอดอยู่ ทิ้งให้ชาช่าต้องมองตามอย่างเสียดายเขาเป็นเดือนเด่นในมหาลัยแห่งนี้ เก่งทั้งการเรียน การกีฬา เป็นผู้ชายในสเป็คที่ผู้หญิงเกือบทั้งมหาลัยอยากทอดกายให้เชยชม ไม่เพียงแต่ผู้หญิงเท่านั้นแต่ยังมีผู้ชายบางคนที่คิดจะเป็นชาวสีม่วงก็เพราะหลงเสน่ห์ของเรย์ยาช

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น