มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปฐมบทของการกำเนิดจอมโจร # 2

ชื่อตอน : ปฐมบทของการกำเนิดจอมโจร # 2

คำค้น : ทะเลทราย , ชีค , จอมโจร , บ้ากาม , หื่น , เด็ด

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2561 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐมบทของการกำเนิดจอมโจร # 2
แบบอักษร

ห้าวันต่อมา

     ชีคคาฮาลีมาร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจ เมื่อได้ทราบข่าวร้ายที่สุดในชีวิต ชีคฟารุคผู้เป็นสามีประสบอุบัติเหตุเครื่องบินส่วนตัวตกเสียชีวิตทันที เหล่าทหารองครักษ์และข้าราชบริวารไปช่วยกันตามหาร่างที่ไร้วิญญาณ เพื่อประกอบพิธีทางศาสนา

     ร่างบอบบางใช้สองมืออุ้มลูกน้อยไว้ข้างละคน ทารกน้อยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยังคงหลับตาพริ้มปากก็ดูดจ๊วบๆ เวลาที่รู้สึกหิวขึ้นมา ดวงตาฝ้าฟางเพราะหยาดน้ำตาที่คลอเบ้ากะพริบไล่หยดน้ำใสๆ ให้ไหลอาบใบหน้า

     “ท่านพี่ทิ้งข้าไป แล้วข้ากับลูกจะอยู่กันยังไง”

     “เจ้าจะต้องอยู่ให้ได้ เพื่อลูกของเจ้านะฮาลีมา”

     ชีคมาลิค อาลิน บิน มาลีกี พี่ชายของชีคฟารุคผู้จากไปให้กำลังใจน้องสะใภ้ เธอคร่ำครวญเสียอกเสียใจต่อการจากไปของสามี และเพราะร่างกายที่อ่อนแอ ทำให้ชีคมาลิคเข้าใจในหัวอกของเธอดี เหมือนกับขาดที่พึ่งและเสาหลักของครอบครัว เขาในฐานะของพี่ชายสามีของเธอจะต้องคอยให้กำลังใจน้องสะใภ้ เพื่อหลานๆ

     “ท่านพี่มาลิค ข้าจะทำเช่นไร ตอนนี้ข้ามีลูกต้องเลี้ยงถึงสองคนในขณะที่ข้าเองก็อ่อนแอเหลือเกิน บอกตรงๆ ว่าข้ากำลังจะไม่ไหว”

     “อย่าพูดแบบนั้นสิฮาลีมา พี่จะช่วยเจ้าเลี้ยงลูกเอง”

     “ไม่ท่านพี่ ต่อไปท่านจะต้องรักษาการแทนสามีของข้า จะให้ข้ายื่นภาระให้ท่านอีก ข้าคงทำไม่ได้”

     “แต่ชีคแฝดหลานข้า จะต้องปกครองแคว้นซาลาบัดต่อไปนะฮาลีมา”

     ชีคคาฮาลีมาหน้าสลด ใช่...ข้อนี้เธอรู้ดี แต่เธอก็รู้ตัวเองดีเหมือนกัน ถ้าจะต้องเลี้ยงดูลูกที่อยู่ในวัยเดียวกันถึงสองคน เธอไม่ไหวแน่ จะหาคนช่วยเลี้ยงอย่างแม่นม เธอก็มองไม่เห็นใครและไม่ไว้ใจให้ใครเลี้ยงลูกแทนด้วย สมองพลันคิดถึงพี่ชายของเธอที่อยู่ตุรกี ฮาลีม ซาจานลา แต่งงานแล้วกับภรรยาสาวแสนสวย แต่เพราะอาอีซาผู้เป็นพี่สะใภ้ของเธอนั้นมีลูกไม่ได้ ตอนนี้ทั้งคู่จึงอยู่กันตามลำพัง ถ้าเธอส่งลูกชายไปให้เลี้ยงสักคนล่ะ

     “ข้ารู้แล้วว่าจะทำยังไงดี”

     “ทำยังไง” ชีคมาลิคถาม

     “ข้าจะส่งลูกของข้า ไปให้พี่ชายและพี่สะใภ้ของข้าเลี้ยง พวกเค้ายังไม่มีลูกและเป็นคนที่ข้าไว้ใจที่สุด”

     “ข้าไม่เข้าใจ ทำไม่เจ้าไม่ให้ใครช่วยเลี้ยงหลานของข้า ที่นี่มีคนมากมาย เจ้าเลือกใครสักคนที่น่าไว้ใจก็ได้นี่นา”

     ชีคมาลิคค้าน เพราะไม่เห็นด้วยที่จะส่งทารกน้อยจากอกแม่ไปตั้งแต่ยังแบเบาะ

     “ข้าอ่อนแอเกินกว่าจะปกป้องลูกทั้งสองพร้อมกันได้ หากจะมีใครทำร้ายเขา ท่านพี่ต้องเข้าใจข้านะเจ้าคะ ข้าไม่ไว้ใจใครมากกว่าพี่ชายและพี่สะใภ้ของข้า ถึงลูกจะอยู่ห่างจากอกแม่ตั้งแต่แบเบาะ แต่ข้าแน่ใจว่าเขาจะต้องสุขสบาย ท่านพี่อย่าลืมว่าขณะนี้ท่านพี่ฟารุคจากเราไปแล้ว นั่นหมายถึงแคว้นซาลาบัดกำลังมีช่องโหว่ ใครที่คิดจะตั้งตนขึ้นแทนสามีของข้ามีมาก และเป้าหมายของพวกมันคงไม่พ้น...ลูกชายฝาแฝดของข้า ผู้ที่จะขึ้นครองแคว้นต่อจากพ่อของเขา”

     ชีคหนุ่มผู้เป็นพี่ชายพยักหน้าอย่างเข้าใจ เหตุผลของน้องสะใภ้นั้นมีมากกว่าที่เขาคาดคิด เขาเองยังหลงลืมคิดไปถึงข้อนี้ น้องสะใภ้ของเขาพูดถูกทีเดียว ไม่อยากเชื่อว่าร่างกายภายนอกที่ดูอ่อนแอมากขนาดนั้น จิตใจและสมองของเธอกลับละเอียดอ่อนรอบคอบถี่ถ้วนกว่าที่คิดไว้

     “ข้าเข้าใจเจ้าแล้วฮาลีมา แต่ข้ามีคำถาม ว่าเจ้าจะแยกแฝดพี่แฝดน้องออกจากกันนานเท่าไหร่”

     “ข้ายังบอกไม่ได้ แต่ท่านพี่อย่าลืมว่าคนที่ขึ้นครองบัลลังก์จะมีได้คนเดียว”

     ชีคคาฮาลีมาบอกอย่างตัดสินใจเด็ดขาด และคิดว่าถ้าสามียังอยู่คงตัดสินใจเหมือนกันกับเธอ

     “เจ้าจะบอกว่า...”

     “ไม่ว่าลูกแฝดจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ คนที่จะได้รับหน้าที่อันยิ่งใหญ่จะต้องมีคนเดียว และคนๆ นั้นก็คือ...คนที่เกิดก่อน” ร่างทารกแฝดถูกยกขึ้นและมารดาก็กดจมูกหอมแก้มนุ่มนิ่มนั้นทีละคน แค่เธอยกลูกน้อยขึ้น เธอก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว

     “ไม่เสมอไปนะฮาลีมา ข้าเป็นพี่ของฟารุค ข้ายังไม่ได้ครองแคว้น” ชีคมาลิคแย้ง

     “แล้วในฐานะแม่ของลูกแฝด จะให้ข้าเลือกใครล่ะท่านพี่ ถ้าไม่ใช่ลูกคนที่เกิดก่อน ส่วนคนน้องก็จะเป็นผู้ช่วยของพี่ชาย เขาจะมีอำนาจไม่แพ้พี่เพียงแต่อยู่เบื้องหลังพี่ชายเท่านั้น”

     ในที่สุดชีคมาลิคก็ต้องพยักหน้ายอมรับอีกครั้ง เขาค้านฮาลีมาไม่ลงจริงๆ เขาต้องยอมรับเหตุผลทุกข้อของเธอ เพื่อการดำเนินต่อไปของทุกชีวิตในแคว้นซาลาบัด

     เก้าปีต่อมา

     ชีคน้อยในวัยเก้าปีผู้เป็นพี่มองดูรูปน้องชายฝาแฝดของตนที่มีใบหน้าเหมือนกัน ต่างกันที่คนเป็นพี่มีดวงตาสีดำสนิทมีปลายคางเหลี่ยมบึกบึน ส่วนคนเป็นน้องมีดวงตาสีฟ้าใสราวแก้วเจียระไนและปลายคางผ่าเล็กน้อย

     “เรย์ฮาน ดูรูปน้องอีกแล้วเหรอลูก” ผู้เป็นแม่ซึ่งนั่งมองลูกชายอยู่นานแล้วเอ่ยถาม

     “ท่านแม่ขอรับ ข้าคิดถึงเรย์ยาช”

     ชีคคาฮาลีมาได้ยินเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว เธอเข้าใจดีถึงสายใยที่แนบแน่นของความเป็นแฝด เรย์ฮานมักจะหยิบรูปของน้องชายมาดู ทั้งที่เธอเองก็อนุญาตให้เขาไปมาหาสู่กับเรย์ยาชอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เรย์ฮานคิดถึงน้องก็จะมาขออนุญาตให้เธอส่งองครักษ์พาเขาเดินทางไปหาน้องด้วยเครื่องบินส่วนตัว ไม่มีประโยชน์จะปฏิเสธไม่ให้พี่กับน้องได้พบหน้ากัน

     “เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ลูกก็ไปหาน้องมาแล้วนี่นา เรย์ยาชจะต้องเรียนหนังสือ ถ้าลูกไปหาบ่อยๆ น้องจะไม่มีสมาธินะลูก”

     เด็กน้อยวัย 9 ขวบ มองมารดาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

     “ทำไมท่านแม่ไม่ส่งครูไปสอนเรย์ยาชตัวต่อตัวแบบข้า อยู่ที่นี่ข้าต้องเรียนหนังสือกับครูคนเดียว เพื่อนของข้าที่นี่ก็มีแต่องครักษ์ ข้าไม่มีเพื่อนที่ไหน”

     ชีคคาฮาลีมาต้องกล้ำกลืนก้อนน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ที่เธอทำแบบนี้กับลูกน้อยเพราะความเป็นห่วง ใครจะว่ายังไงก็ช่างเธอไม่สนใจ เรย์ฮานจะต้องเติบโตเป็นชีคผู้ยิ่งใหญ่ผู้ปกครองแคว้นซาลาบัดในภายภาคหน้า ผิดด้วยเหรอที่เธอจะเลี้ยงลูกแบบนี้ แม้จะดูเหมือนกักขังและปิดกั้นอิสรภาพของลูกชายตัวน้อย แต่เพื่ออนาคตของซาลาบัดเธอต้องทำ

     “ถ้าลูกโตกว่านี้ แม่จะส่งไปเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยเหมือนคนอื่น แต่ตอนนี้เรย์ฮานของแม่จะต้องเชื่อฟังแม่ เข้าใจมั้ยลูก”

     ผู้เป็นมารดาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ให้เรย์ฮานเติบใหญ่ขึ้นกว่านี้และพอจะดูแลตนเองได้มากกว่านี้ เธอจะส่งลูกชายไปเรียนในมหาวิทยาลัยเหมือนคนอื่น เพื่อนำวิชาความรู้มาปกครองบ้านเมืองต่อไป

     “เข้าใจขอรับ ท่านแม่”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}