🌹Rosé.🌹

กูคืนคนที่จะลากมึงลงนรก...

สับรางรถไฟ (กลัวเมียป่าววว)

ชื่อตอน : สับรางรถไฟ (กลัวเมียป่าววว)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2561 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สับรางรถไฟ (กลัวเมียป่าววว)
แบบอักษร


----

ตอนนี้เราก็คบกันปกติดี และพรุ่งนี้คือวันรับปริญญาของพวกพี่ๆ เฮ้อออ อิจฉาจัง ได้ใบปริญญา..ส่วนฉัน ยอมแพ้แล้วแหล่ะ ให้ไปเรียนใหม่ก็พอเถอะเดี๋ยวมีเรื่องกับพี่พาสเทลอีก


ติ้ง..

ฉันที่กำลังนั่งอยู่หลังร้านทำขนมของไอรีน อยู่ๆก็มีคนส่งรูปใครสักคนมา?? 


พี่พาสเทล!!

ล่ะนั่นมัน ..ละ ลูกแก้ว..อึก หมายความว่าไง แล้วคนส่งคือใคร? สมองในตอนนี้กำลังประมวลผลของภาพ


xx-658-2541 (ส่งรูปภาพ)

(เธอแค่ตัวสำรอง)

อึก...จู่ๆน้ำตาก็ไหล อีกแล้ว? เรื่องซ้ำๆซากๆกำลังจะวนกลับมาอีกแล้ว เขานอกใจฉํนกี่ครั้งกันน่ะ

(แกเป็นใคร) ฉันเลือกที่จะถามคนที่ส่งรูปมาให้ดู


(คนที่เธอคาดไม่ถึง)

ใครกัน..

-------------

10%

----------

17.30น


ฉันยืนรออยู่หน้าห้องของน้ำเหนือได้5นาทีแล้ว ทั้งๆที่นัดกันว่าจะมาหาแท้ๆ ยืนรอตั้งนานก็ไม่มีคนมาเปิดประตูสักที วันนี้เป็นวันอะไรกันเนี่ยย ทุกคนหายไปไหนหมด


-พาสเทล-


"ขอบคุณที่เลี้ยงมื้อกลางวันน่ะค่ะ"


"ไม่เป็นไรครับ^^ "

ผมเป็นผู้ชายก็ต้องเลี้ยงอาหารสิ ขณะที่ผมกำลังมาส่งน้องน้ำเหนือที่คอนโดของเธอหลังจากที่ผมไปกับน้องลูกแก้วมา


"เอ้ะ เดี๋ยวค่ะ! นั่นมินิไม่ใช่หรอค่ะ จริงสิ!!พอดีมินินัดกับเหนือไว้ว่าจะมาหางั้นพี่ส่งเหนือแค่นี้พอน่ะค่ะ"


"...คะ คับ"

ผมสะดุดชื่อไปนิดนึง แล้วสติก็กลับคืนมาแต่โชคร้ายที่มินิหันหน้ามาพอดีและทำให้เราสบตากัน ก่อนที่สติผมจะหายไปอีกครั้งน้องน้ำเหนือผลักผมไปทางข้างหลังแล้วเธอก็ส่งซิกว่าให้กลับไปก่อน


หลังจากขับรถออกมาจากคอนโดน้องน้ำเหนือผมก็ไปที่มหาลัยอีกครั้งเพื่อเช็คความพร้อมวันพรุ่งนี้ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันที่ผมจะได้รับปริญญาและ...


"เรียบร้อยยัง?"

ผมเดินเข้าไปในหอประชุมคณะวิศวะ ซึ่งพวกผมใหญ่สุดใครจะทำอะไรพวกผมได้ ที่นี่ก็เหมือนบ้าน555 ผมเดินไปหาพวกเพื่อนๆที่เช็คความเรียบร้อย


"อ่า เสร็จแล้ว"วินเทจ

"แล้วส่งยัง?"

ผมหันไปถามไอ่เอ๊กซ์เซลที่นั่งเล่นกับโมจิน้องสะไภ้ผม

"เรียบร้อยค้าบบ"


"โอเค 100%"ไอ่โรมันหันมาบอก

"รอเวลา พรุ่งนี้แหล่ะ"ไอ่ซัมเมอร์ที่กำลังเล่นกีต้าร์ไปพลางๆหันมามองผม และพวกเราก็คุยเล่นกันไปสักพักก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน


คอนโด..


แกร๊กก..


ผมเดินเข้ามาในห้องที่เงียบ และเสียงประตูห้องนอนก็เปิดออกพอดี พร้อมกับร่างบางที่กำลังย่างก้าวออกมาจากห้อง คราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนตรงพวงแก้ม และสิ่งที่อยู่ในมือเธอมันทำให้หัวใจผมกระตุกหวุบบ..


"จะ จะไปไหน"

ผมแทบกลั้นเสียงไว้ไม่ได้เพราะถ้าผมมาช้ากว่านี่ก็แสดงว่าเธอจะหนีผมไปอีกแล้วน่ะสิ


"อึกก.."


"ตอบสิ"


"จะ..จะไม่ อึกก อยู่แล้ว"

"จะไปไหน"

"ยังให้บอกอีกหรอ ฮึกกก"


เธอหันหน้ามาเผชิญกับผมพร้อมน้ำตา เธอทั้งทุบตีและร้องไห้โวยวาย

"ขอโท--"

"พอสักที!! กี่ครั้งแล้ว อึกก ที่พี่ขอโทษ ละ..แล้วฉันให้อภัย มันจะไม่มีครั้งต่อไปแล้ว ฮืออ พอแล้วๆ ฮือๆๆ"


"ขอครั้งสุดท้ายได้ไหม พรุ่งนี้มางานรับปริญญาได้ไหม.."


"ไม่!!!!!"

"อยากจะเลิกกับพี่สิน่ะ พรุ่งมาหาพี่แล้วพี่จะเลิกเอง ส่วนคืนนี้ ขอนอนกอดเป็นครั้งสุดท้ายน่ะ"

"ม่ะ อื้อออ"

ผมไม่สนอะไรแล้ว ผมจับร่างบางเข้าห้องแล้วนอนกอดเธอ ตอนแรกๆก็ร้องไห้จะเป็นจะตายแล้วก็ผล็อยหลับไปในที่สุด

แล้วเธอจะรู้ความจริงในวันพรุ่งนี้


------------------


80%

อย่าด่ากันเลยน่ะ555

----------------

8.30น


"วันนี้วันสุดท้ายเเล้วสิน่ะ" ยังไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะไปอยู่ที่ไหน ฉันเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยจัดการแต่งตัวแต่งหน้าอะไรให้ครบแล้วออกจากห้อง 


จะบอกว่าพี่พาสเทลตื่นและไปมหาลัยตั้งแต่06.00น ตอนตื่นยังปลุกฉันตื่นด้วยน่ะ แถมยังกำฉับว่าให้มางานสะด้วยย ส่วนฉันตอนนี้ปลงกับพี่พาสเทลเเล้วล่ะ ความรู้สึกระหว่างฉันกับเขาเฉยๆ และดูเหมือนว่าหัวใจฉันกำลังจะปิดประตูรับคนภายนอก..


มหาลัย


ฉันเดินเข้ามาในคณะของพี่พาสเทล ก็เห็นรุ่นพี่ที่ยืนถ่ายรูปกันเต็มไปหมด ฉันอยากจะเรียนจบแล้วยิ้มถ่ายรูปแบบนี้บ้างจัง ฉันเดินล่องลอยไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เมื่อวานฉันก็ไม่ได้เปิดมือถืออีกเลย เพราะกลัวว่าเพื่อนๆจะโทรมาและส่งข้อความมาแก้ตัวต่างๆนาๆเรื่องพี่พาสเทลน่ะสิ ไม่คิดเลยว่าลูกแก้วที่เป็นเพื่อนสนิทยังทำแบบนี้..แต่ฉันไม่โทษลูกแก้วหรอก ฉันรู้ว่าเพื่อนเป็นคนยังไง


"แกๆ ได้ข่าวว่าพี่พาสเทลอ่ะ"


"อะไรหรอแก"


ระหว่างทางเดินก็มีเสียงผู้หญิงคู่นึงเดินคุยกันมาฉันเลยฟังนิสสสนึง


"ก็เขาเล่ากันว่าพี่พาสเทลจะเซอร์ไพรส์ขอคบใครไม่รู้อ่ะ"


"ห้ะะ จริงหรอแก ไปดูกันไหม ที่ไหนล่ะ"


"ที่หอประชุมน่ะสิ"


"ไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน"


สองคนนั้นก็วิ่งออกไป หรือว่าที่เขาคยั้นคยอให้ฉันมาหาเพื่อที่จะบอกเลิกฉัน? แล้วขอคบกับลูกแก้ว..หรือน้ำเหนือกันแน่?


หอประชุม คณะวิศวะ


ประตูปิดสนิทเหมือนไม่มีกิจกรรมอะไรข้างในภายใต้ประตูนั้นมือเล็กอันสั่นเทาของร่าบางค่อยๆเอื้อมไปเปิดประตูช้าๆ..อึก


"รักน่ะคับ..."


ฮึกก

ทันทีที่เปิดประตูบานใหญ่ ก็พบร่างสูงยืนบนเวทีโดยมีผู้คนล้อมรอบ และ..ผู้หญิงอีกคน!!? เธอยืนอยู่ตรงข้ามร่างสูงและทั้งสองกำลังสบตากัน ร่างบางที่ยืนตตรงประตูน้ำตาไหลพราก ร่างกายสั่นอย่างรุนแรงจนเกือบจะทรุดลงพื้น..ทว่ามีเพื่อนๆของร่างสูงที่มาจากไหนไม่รู้มาประคองร่างบางไว้


"มะ หมาย ความว่าไง.."


ร่างบางพูดกับตัวเองแต่หันหน้ามองคนที่ประคองเธอซึ่งมีถึง2คน คือ ซัมเมอร์ และวินเทจ...


"พี่ไม่รู้จะพูดยังไงกับน้องดี.." ร่างสมส่วนเจ้าของชื่อวินเทจ ส่ายหน้าบอกด้วยความสงสาร

"น้องมินิเตรียมทำใจกับเหตุการ์ณที่จะเกิดขึ้นในไม่กี่นาทีไว้ให้ดีน่ะ พวกพี่จะคอยอยู่ข้างๆน้องเอง พวกพี่ทำได้แค่นี้แหล่ะ"


---------------


นิยายเรื่องนี้ไม่มีการบอกว่าตอนจบท้ายเรื่องพระเอกนางเอกจะรักกันดีน่ะค่ะ

อาจจะมีการหักมุมของเรื่องตอนท้ายๆเน้อะ เจอกันตอนหน้าค่ะๆๆ


----------------

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น