หลงรักท้องฟ้า/พารัม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ห์รัก..ลงทัณฑ์กามเทพ 2 : เเพะรับบาป

ชื่อตอน : เล่ห์รัก..ลงทัณฑ์กามเทพ 2 : เเพะรับบาป

คำค้น : เล่ห์รัก..ลงทัณฑ์กามเทพ NC 25++ , ภูริ x เอิร์ท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2561 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ห์รัก..ลงทัณฑ์กามเทพ 2 : เเพะรับบาป
แบบอักษร

เล่ห์รัก..ลงทัณฑ์กามเทพ 2 :  เเพะรับบาป

“พี่ภูค่อยๆ เดินครับ” ธราพูดเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะตอนนี้เขากับพนักงานรักษาความปลอดภัยของคอนโดมิเนียมที่ภูริอาศัยกำลังช่วยกันพาร่างของภูริเดินเข้าไปในห้องนอนของภูริอย่างทุลักทุเลเพราะเจ้าของห้องนั้นตอนนี้เมาแทบจะไม่เหลือสติอยู่กับตัวแล้ว


“เรียบร้อยแล้วลุงขอตัวก่อนนะครับคุณเอิร์ท” พนักงานรักษาความปลอดภัยวันสี่สิบกลางๆ กล่าวกับนายแบบหนุ่มที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตากันดี


“ขอบคุณมากเลยนะครับลุงที่ช่วยพาพี่ภูขึ้นมา” ธรายกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะเดินไปส่งพนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าห้องแล้วจึงกลับเข้ามาดูสภาพของร่างสูงอีกครั้ง


ตอนนี้ร่างสูงของภูรินอนแผ่บนเตียงกว้างกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนธราย่นจมูกก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็ก  


ธรานั่งลงบนเตียงมองใบหน้าของคนที่เขาแอบรักด้วยความสงสาร มือเล็กเริ่มนำผ้าข้นหนูชุบน้ำแล้วบิดหมาดๆ จากนั้นจึงนำไปเช็ดที่ใบหน้าหล่ออย่างเบามือ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกแล้วไล่เช็ดตามร่างกายกำยำของภูริเพื่อให้นอนหลับสบายตัวขึ้น


“อืม ฟ้า~ ฟ้าครับ อย่า.. ไม่แต่งกับเขา” ความเย็นจากผ้าทำเอาร่างสูงเริ่มได้สติขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ภูริพยายามลืมตามองคนที่นั่งอยู่แต่เขาก็เห็นเพียงเงารางๆ เท่านั้น มือใหญ่คว้าฝ่ามือเล็กมากุมไว้แน่นแล้วพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป


เจ็บจังเลย.. ธรารู้สึกอย่างนั้น ดวงตาโศกมองมือของตัวเองที่ถูกภูริกุมไว้แน่นตอนนี้ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นที่ฝากฟ้าในความฝันของภูริไปซะแล้ว ถึงแม้ในใจดวงน้อยจะเจ็บปวดแต่ถ้าการเป็นตัวแทนของฝากฟ้าในความฝันของภูริจะทำให้คนที่เขารักหายจากฝันร้ายได้เขาก็จะยอม ธรานั่งปล่อยให้ภูริกุมมือของตัวเองเอาไว้จนร่างสูงหลับสนิทแล้วใบหน้าหวานจึงก้มลงไปประทับจุมพิตด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มของภูริแล้วกระซิบเบาๆ


“ฝันดีนะครับพี่ภู”  


แสงอรุณของวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนของภูริ คนเมาที่เริ่มรู้สึกตัวค่อยๆตื่นขึ้น ความรู้สึกสันสนปวดอาการปวดหัวทำเอาภูริต้องกุมศีรษะ เมื่อคืนเขาจำได้ว่าเขาไปนั่งดื่มเหล้าคนเดียวแล้วรู้สึกคับคล้ายคับคลาว่ามีคนตามเขาไปแล้วพาเขากลับมาที่ห้องแต่นอกจากนั้นเขายังจำได้สัมผัสที่แก้มพร้อมกับเสียงกระซิบนั้น..


ภูรินั่งอยู่บนเตียงสักพักแต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนกับห้องของเขามีใครอีกคนอยู่ด้วย เร็วเท่าความคิดภูริรีบพุ่งตัวออกไปจากห้องนอนและภาพที่เห็นคือแผ่นหลังของกามเทพตัวจิ๋วคนที่เขาเห็นว่าเป้นน้องชายที่แสนดีมาตลอด


“อ๊ะ! พี่ภู ตื่นแล้วหรอครับ ปวดหัวรึเปล่า” ธราที่หันหลังมาเจอร่างสูงของภูริยืนมองเขาอยู่จึงเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปใช้หลังมือสัมผัสกับหน้าผากของร่างสูงเพื่อวัดว่ามีไข้รึเปล่าอย่างลืมตัว


“เออ อืม พี่ขอกาแฟดำแก้วสิ” ภูริมองการกระทำของธราแล้วนึกไปถึงสัมผัสที่ห่วงใยเมื่อคืนที่เขาได้รับ เรื่องราวที่เขากอดธราแล้วร้องไห้ที่ร้านเหล้าเริ่มฉายชัดขึ้นในสมอง คนที่พาเขากลับมาที่ห้องคือธราแล้วสัมผัสและเสียงกระซิบนั้นหละ.. ภูริเก็บความสงสัยเอาไว้เงียบๆ เขานั่งมองธราทำอาหารเช้าในครัวเงียบๆ จนหนุ่มน้อยทำข้าวต้มหมูเสร็จ


“ทานข้าวต้มร้อนๆ ครับพี่ภู เมื่อคืนดื่มทั้งเหล้า แล้วยังมาดื่มกาแฟอีกเดี๋ยวกระเพาะพังกันพอดี” ธราพูดพรางยกถ้วยข้าวต้มมาวางบนโต๊ะอาหารที่ภูรินั่งดื่มกาแฟอยู่


“ขอบใจนะเอิร์ท”


“ครับ แค่ข้าวต้มเอง ไม่ได้ลำบากอะไร” ธราตอบยิ้มๆ


“พี่ไม่ได้หมายถึงข้าวต้มอย่างเดียว แต่พี่หมายถึงเรื่องเมื่อคืนด้วย ขอบคุณที่เรามาอยู่เป็นเพื่อนพี่” ภูริพูดพร้อมกับมองใบหน้าหวานของเด็กน้อย ดวงตาคู่โศกที่เขาคิดว่ามันมีเสน่ห์หลูบลงเพียงชั่วครู่ก่อนที่ธราจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มอ่อนๆ ให้เขา  


“ที่จริง มันก็เป็นความผิดของผมเหมือนกัน.. ถ้าผมรู้ว่าพี่ฟ้ามีแฟนแล้วผมคง..”


“ชั่งมันเถอะพี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก แล้ววันนี้เรามี่เรียนรึไงหืม?” ภูริถามพรางมองนาฬิกาที่บอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว


 “เออ วันนี้ผมมีเรียนบ่ายครับ อีกเดี๋ยวคงจะต้องกลับหอแล้ว” ธราเกือบลืมไปแล้วว่าวันนี้เขามีเรียนถ้าหากภูริไม่ถาม


“เดี๋ยวพี่ไปส่ง เอิร์ทไปนอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ให้ยืมเสื้อเชิ้ตสีขาว พี่เคยซื้อมาผิดไซส์”


“เออ แต่ว่า..”


“ไม่มีแต่ เดี๋ยวนี้กล้าดื้อกับพี่หรอตัวเล็ก” ภูริเลิกคิ้วถามธราที่กำลังจะรีบปฏิเสธ นิสัยขี้เกรงใจของธรานี้เขาอยากจะขอซื้อไปทิ้งจริงๆ


“ก็ได้ครับ” ธราตอบรับอย่างใจอ่อน เพราะเขาไม่สามารถสู้สายตาคมของภูริได้เลย


ณ บริษัท phupa Modeling & entertainment


หลังจากที่ภูริขับรถไปส่งธราเด็กหนุ่มที่เขามองว่าเป็นน้องชายที่มหาวิทยาลัยเสร็จ เขาก็ตัดสินใจเข้ามาในบริษัทเพื่อที่จะทำงานให้ลืมเรื่องราวของฝากฟ้า ภูรินั่งเคลียรูปที่จะใช้เป็นปฏิทินปีใหม่กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบ 3 ชั่วโมง เมื่อเขาไม่มีอะไรจะทำความรู้สึกเศร้าเรื่องฝากฟ้าก็กลับเข้ามาก่อกวนจิตใจเขาอีกครั้งภูริจึงตัดสินใจไปที่สวนหย่อมชั้นด่าฟ้าที่พ่อของเขาสร้างเอาไว้เป็นที่พักผ่อนสำหรับพนังงานและบางครั้งก็ใช้เป็นที่ถ่ายรูป ชายหนุ่มนั่งหลบสายตาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่จึงไม่มีเห็นเขา


ความรู้สึกเศร้าที่มีในใจค่อยๆ จางหายไปได้บ้างแต่แล้วเสียงซุบซิบนินทาของพวกพนักงานสาวที่ไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่แถวนั้นก็ดังขึ้น


/แกว่าเรื่องที่คุณฟ้าแอบมีแฟน น้องเอิร์ทจะรู้เรื่องไหม/


/แหมแก เขาสองคนสนิทกันมากนะไม่รู้ก็แปลกหละ/


/ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่เอ๊ะ น้องเอิร์ทช่วยคุณภูจีบคุณฟ้าไม่ใช่หรอ ตายแล้วเห็นหน้าซื่อๆ ที่แท้ก็ตีสองหน้าเก่ง/


/จุ๊ๆ แกอย่าพูดดัง ฉันว่าถ้าฉันเป็นน้องเอิร์ทฉันก็คงช่วยคุณภูนะ แหมเป็นแกกล้าปฏิเสธลูกเจ้าของบริษัทหรอ คิกๆ /


เสียงซุบซิบนินทาค่อยๆ เงียบลงบ่งบอกว่าพนักงานสาวช่างเม้าท์พวกนั้นได้ออกไปจากที่นั้นแล้ว แต่สิ่งที่ยังอยู่คือความโกรธที่พวกเธอสร้างมันขึ้นมาในใจอันอ่อนแอที่ต้องการหาแพะรับบาปกับเรื่องนี้ของภูริ เขากำหมัดแน่นด้วยความโมโห โมโหกามเทพตัวน้อยที่เขาเห็นว่าเป็นน้องชายมาโดยตลอด มือหนาล่วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วต่อสายหาธราทันที


“เย็นนี้มาหาพี่ที่ห้องหน่อยนะ” น้ำเสียงเรียบพูดใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดวางสายในทันที

...............................................................................................................

 มาเเล้วววว~ หลังจากหายไปนานไม่รู้เราถูกลืมไปยัง เเงๆ T-T

ตอนหน้าคือจะเริ่มเข้าหมวดเลือดสาดเเล้วจ้า อิอิ อิพี่ภูหูเบามากก

ขอบคุณทุกคนที่กดติดตาม เเละเข้ามาคอมเม้นต์มากเลยนะ  

ส่วนใครยังไม่ได้ติดตามอย่างลืมกดติดตามน๋า 

ปล เราอาจจะลงตอนที่ไม่มีเนื้อหาเพื่อรีอัพนิยายนะ 

(เพื่อนๆ อย่าว่าเรานะ เพราะเว็บนางไม่ให้รีอัพนิยาย บ้าไปเเล้ว) 

ด้วยรัก.. หลงรักท้องฟ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น