email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep. 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 63.8k

ความคิดเห็น : 110

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2561 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 36
แบบอักษร

​ช่วงฤดูร้อนมาเยือน ทำให้อากาศร้อนของประเทศมันร้อนมากก็ว่าได้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของดรากอน นึกย้อนไปในวันที่ได้พบกัน ภาพที่ติดตาในวันนั้นกับวันนี้ทำไมมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาในชุดสูทที่ตอนนี้กำลังนั่งขะมักเขม้นก้มหน้าก้มตากับกองเอกสารที่สูงเกือบหน้าอกเขา...

ก๊อกกกกๆๆๆๆ

"ขออนุญาติค่ะ...คุณกรจะออกไปพบลูกค้ตอนนี้เลยไหมคะ" เสียงเลขาสาวทรงอวบ เอ๊ะ!!! ฉันสำรวจเลขาของเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า อยากถามเขาเหลือเกินว่าใครเป็นคนเลือก

ฉันก็ไม่อยากจะคาดเดาเท่าไหร่ แต่เหมือนเซ้นส์มันบอกว่าสาวสวยคนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน...

หลังจากที่เธอเดินออกไป ฉันจึงเดินไปนั่งตรงข้ามกับเขา เอ่ยถามเขา

"ดรากอน...เลขาคนนี้ ทำงานเก่งไหมคะ" ฉันเอ่ยเลี่ยงๆไปก่อน เขาจึงยิ้มออกมาแล้วมองหน้าฉัน ในใจตอนนี้ลุ้นคำตอบมาก

"เก่งสิ...ไม่งั้นฉันจะให้มาทำงานเป็นเลขาผมได้ไง" เขาเอ่ยขึ้น แต่ฉันยังไม่วางใจอยู่ดี เขานั่นแหละไม่ให้ฉันมาทำงานกับเขา นี่ฉันต้องนั่งเป็นนางซินก้นครัวทุกวัน คิดแล้วน่าน้อยใจนัก

"อ่อๆๆ...ทำไมไม่ให้พลอยมาเป็นเลขาให้ล่ะ" เขาเงยหน้ามองฉัน ก่อนจะส่ายหัวแบบไม่ต้องคิดไรมาก

"ไม่อยากให้เหนื่อย...อยู่บ้านเนี้ยแหละดีแล้ว" เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงต้องยอมเขา ใจจริงไม่อยากอยู่บ้านมันน่าเบื่อ แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามเรื่องช็อปปิ้ง เรื่องไปเจอเพื่อน แต่ที่ดรากอนห้าม!!! และไม่ให้ทำเด็ดขาดคือ การใส่กางเกงขาสั้น กระโปรงสั้น หรือที่ว่าอะไรที่มันโชว์น่ะห้าม ตั้งแต่แต่งงานกันมา พึ่งรู้ว่าดรากอนเป็นคนหึงแรงมาก แรงไม่แรงไม่รู้ ที่รู้ๆคือฉันแทบเดินไม่ได้ ฉันเลยเข็ดและไม่ใส่กางเกงขาสั้นอีกเลย

"ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้มา เพราะซุกใครไว้หรอกนะ" ฉันเอ่ยขึ้น เพราะสิ่งเดียวที่เชื่อยากมาสำหรับดรากอนคือการไม่ออกไปกินนอกบ้าน

"นี่ไม่เชื่อใจฉันหรอ" เขาเดินเอามือมาลูบที่หัวฉันเบาๆ เชื่อเพียงแต่มันไม่100%

"ฉันเชื่อใจนาย...แต่มันแต่60% เท่านั้น" ฉันเอ่ยขึ้น มองหน้าเขาอย่างไม่ยีระ

"เอาเป็นว่าฉันจะไม่พูด แต่ฉันจะทำให้เธอเห็นเอง" ดรากอนก้มลงจุ๊บที่หน้าผากฉัน ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้ ความเคืองเจามันจางหายไปเกือบหมด ดรากอนก็เล่นแบบนี้ทุกที ฉันก็ใจอ่อนให้เขาอยู่ได้

@บ้านของเรา

ฉันเดินลงมาจากห้องรอกินข้าวพร้อมดรากอนที่ตอนนี้ยังจัดการตัวเองไม่เสร็จ...

"หนูมาพาดีเลย...มากินข้าวมา" คุณหญิงดาราท่านเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะนั่งที่ประจำ และก็มีคุณพ่อนั่งอยู่ สักพักดรากอน ก็ลงมา พร้อมกับอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างล้วนน่ารับประทานหมด 

เมื่ออาหารมากมายเรียงรายอยู่ตรงหน้า ฉันควรจะดีใจที่มันเยอะ และควรที่จะรีบตักใส่จานตัวเองสิ แต่นี่!!!มันไม่ใช่....

อุบบบบบ!!!! อึก!!!!!

ฉันรีบเอามือปิดปากตัวเอง แทบวิ่งเข้าห้องน้ำไม่ทัน อาการพะอืดพะอมมันท้นขึ้นมาจุกตรงช่วงคอ...

อ้วกกกกก!!!!!!  อ้วกกกกก!!!!

สักพักดรากอนก็เดินมาหาฉัน เอื้มมือมาลูบที่แผ่นหลังของฉัน แล้วประคองฉันมานั่ง....

"เป็นอะไรพลอย...." ฉันมองหน้าเขา รู้สึกอาการมันจะกลับมาอีกครั้ง แต่มันกลับหายไปดื้อๆ 

"ไม่รู้อ่ะ...สงสัยจะนอนน้อย" ฉันเอ่ยตอบดรากอนไป เพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วงมาก เดี๋ยวเขาจะเครียดตามไปด้วย...

"แต่แม่ว่ามันไม่ใช่...อาการแบบนี้" ฉันมองหน้าคุณแม่ที่ตอนนี้ยิ้มร่า ก่อนจะรีบเอ่ยถามฉัน

"พลอยช่วงนี้หนูมีอาการแบบเวียนหัวไหม" 

"ก็มีคะคุณแม่ หนูเป็นมาได้เกือบจะสามวันแล้วนะคะ" คุณแม่จึงพยักหน้ายิ้มใหญ่เชียว

"แล้วเดือนนี้เมนส์หนูมายัง" ฉันถึงกับฉุกคิด เมนส์ฉันยังไม่มา เดือนที่แล้ว และเดือนก่อนน่านี้ ก็ยังไม่มา

"คุณแม่คะ...."  ฉันน้ำตาระรื่นทันที คุณแม่โผเข้ากอดฉันอย่างดีใจ...

"อะไร...บอกผมด้วยสิ" ดรากอนเอ่ยขึ้น ฉันจึงยิ้มให้เขาก่อนที่จะจุ๊บที่ริมฝีปากเขาเบาๆ ปล้วเอ่ยตอบเขาไป

"รอไปให้หมอบอกนะคะ" ฉันยิ้มให้เขา ก่อนที่จะลุกเดินขึ้นไปยังชั้นสอง โดยมีดรากอนช่วยประคอง

เช้าวันต่อมา.....

ตอนนี่หลังจากที่รอผลการตรวจ ฉันลุ้นจริงๆ อยากรู้เลยว่าจะใช่อย่างที่ตนคิดไหม...

"สวัสดีค่ะ/ครับ คุณหมอ...เมียผมเป็นอะไรครับ" ดรากอนรีบถามก่อนฉันอีก หมอจึงยิ้มให้เขา ก่อนที่จะหันมาบอกฉัน

"ภรรยาคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก...แค่เป็นอาการแพ้ท้อง เท่านั้นครับ" ทันทีที่พูดจบ ดรากอนก็พยักหน้า

"อ่อ...แพ้ท้อง...." เขาพยักหน้า ว่าเป็นเชิงเข้าใจ

สักพัก....

"ห้ะ...แพ้ท้อง...หมายความว่า..." ดรากอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น...

"ใช่ครับ...ภรรยาคุณท้องได้3เดือนแล้วครับ" ดรากอนยิ้มแทบหน้าตาไหล

"พลอย...." ดรากอนดึงฉันเข้ามากอด ฉันดีใจแทบร้องไห้ ฉันดีใจที่จะมีตัวน้อยๆออกมา ถึงเราจะอายุไม่มากในการตั้งครรภ์แต่ฉันเชื่อว่า ฉันจะเลี้ยงลูกให้ดีได้

หลังจากการไปหาหมอมา ทุกคนในบ้านไม่ให้ฉันทำอะไรเลย โดยเฉพาะดรากอน ห้ามฉันทุกอย่างเพราะบอกว่าเดี๋ยวหกล้มขึ้นมา จะเป็นอันตราย ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากนักโทษ แต่ดีกว่าตรงที่ได้เดินเล่นบ้าง แต่ไม่ได้ออกไปไหนไกล...ฉันเอามือลูบที่ท้องมันยังแบนๆอยู่ 

"แม่อยากเห็นหน้าหนูแล้วนะ" ฉันลูบไปยิ้มไป รู้สึกว่าต่อไปยี้เขาถึงจะเรียกว่าครอบครัวที่สมบูรณ์....

ผ่านไป...3เดือน ไวเหมือนโกหก

ฉันเดินอุ้ยอ้ายมายังเตียงนอนกว้าง ฉันรู้สึกว่าช่วงเป็นช่วงมี่เริ่มนอนอยสก เพราะท้องเริ่มใหญ่ขึ้น

"พลอยเป็นไง...ปวดขาไหม" ดรากอนเอ่ยถามฉัน เพราะเขาเห็นว่าฉันเดินบ่อย 

"ไม่ปวดขา...แต่ปวดหลังมากกว่า" ฉัยเอ่ยบอกเขา แล้วเขาก็เอื้อมมือกะจะมานวดหลังให้

"ดรากอน...ไม่ต้อง นอนเถอะนายเหนื่อยมากกว่าฉันอีก" ฉันเอ่ยบอกเขา ก่อนที่จะจุ๊บที่แก้มสากเบาๆ ตัวฉันเริ่มท้วมขึ้น เพราะต้องบำรุงลูก ใจนึงก็กลัวว่าดรากอนจะว่าไม่สวยเหมือนเดิม สงสัยมันจะเกิดจากฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลง

"นอนนะครับตัวเล็ก...อย่ากวนแม่นะ...ให้แม่นอน" ดรากอนก้มลงพูดกับท้องโตๆของฉัน เหมือนเจ้าตัวเล็กในท้องจะรับรู้ 

อุ๊ยยยยย!!!!

"อย่าถีบแม่สิลูก" ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนจะเอามือลูบที่ท้องเบาๆ...ก่อนจะล้มตัวลงนอน....

🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗🤗

9 เดือน...

ฉันที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน ตอนนี้ทำไมมันรู้สึกปวดท้องแบบนี้...

"โอ๊ยยยยยยย!!!....อึกกกกก" เสียงร้ครวญครางของฉัน ทำให้ดรากอนรีบวิ่งขึ้นมาดูฉัน 

"พลอย...." 

"ดรากอน....พลอยปวดท้อง..." ฉันกำมือดรากอนแน่น..ด้วยความปวดที่มันแผ่ซ่านไปทั้งตัว...

"ใครก็ได้เอารถออก...." ดรากอนตะโกนเสียงดัง ก่อนที่จะรีบอุ้มฉันลงจากชั้นล่าง แล้วรีบเดินไปที่รถที่ดตรียมไว้

"พลอย...อดทนไว้....ออกรถเร็ว" ดรากอนขับมือฉันแน่น ก่อนจะหันไปสั่งคนขับเสียงแข็ง

@โรงพยาบาล

"ญาติรอด้านนอกก่อนนะคะ" เสียงพยาบาลที่เอ่ยบอกพร้อม รีบปิดประตู ผมนี้แทบนั่งไม่ติดเลย..









#อยากให้มือตอนพิเศษไหมคะ55555



ความคิดเห็น