Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนพิเศษ เด็กชาย

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ เด็กชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2561 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ เด็กชาย
แบบอักษร

ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ

เสียงของกลุ่มเด็กหญิงและชายกำลังเล่นกันอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยเครื่องเล่นสำหรับเด็กๆ มันคือสนามเด็กเล่นที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก

พวกเขาวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานทั้งเด็กชายและเด็กหญิง

“นี่ๆ.... ขอเล่นด้วยสิ”

เสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมา เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวที่ดูมีราคา ใบหน้าของเธอจัดว่าน่ารัก ดวงตาสีดำกลมโตของเธอเองยิ่งขับเสน่ห์ของเธอเข้าไปอีก ผมสีดำที่ดูพลิ้วไหวนั้นบ่งบอกถึงการดูแลรักษามาอย่างดีเว้นแต่ตามเนื้อตัวของเธอที่มีแต่บาดแผลของอะไรบางอย่าง เธอถือตุ๊กตากระต่ายสีขาวไว้ในมือ

เด็กชายและเด็กหญิงกลุ่มนั้นหันมามองทางเด็กสาวในชุดสีขาวที่กำลังยิ้มคนนั้นอยู่ซักพัก

“........”

ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากกลุ่มเด็กเหล่านั้น พวกเขาหันหน้าไปเล่นด้วยกันต่อราวกับไม่ได้ยินคำขอของเด็กสาว

เด็กสาวในชุดสีขาวก้มหน้าลงด้วยความเศร้า เธอเดินออกไปจากจุดนั้นด้วยจิตใจที่สั่นไหว เธอได้แต่คิดว่าทำไมเด็กกลุ่มนั้นถึงทำกับเธอแบบไม่มีตัวตนกันนะ?

“เห้อ~”

เธอถอนหายใจออกมาอย่างน่ารักพร้อมกับนั่งลงไปบนชิงช้า คอของเธอตกลงอย่างเห็นได้ชัด คางของเธอเกยไว้อยู่บนหัวของตุ๊กตากระต่ายในมือของเธอ

“ว้าว คุณกะต่ายหล่ะ น่ารักจังเลย!”

แต่อยู่ๆก็มีเสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหน้าของเธอ พร้อมกับเดินเข้ามาก้มดูกระต่ายอันแสนน่ารัก เด็กหญิงในชุดเดรสสีขาวเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าสงสัยพร้อมกับมองไปที่เด็กหนุ่มข้างหน้า

เขามีผมสีดำดวงตาสีดำเหมือนกับเธอ ใบหน้าของเขาดูเป็นประกายเมื่อจ้องมาที่กระต่าย เด็กสาวได้แต่ยิ้มเบาๆให้กับเด็กหนุ่ม

“นี่ๆ ตอนนี้เพื่อนของชั้นยังไม่มา จะมาเล่นด้วยกันก่อนไหม?”

เด็กหนุ่มยื่นมือให้กับเด็กสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส เด็กสาวทำหน้าลำบากใจเล็กน้อยพร้อมกับใช้มืออันนุ่มนิ่มของเธอจับมือของเด็กหนุ่มไว้

“อื้ม~ ขอบคุณนะ!”

…………………………………………………………………..

“นี่เธอหน่ะ ชื่ออะไรเหรอ?”

เสียงของเด็กหนุ่มที่เล่นกับฉันได้ไม่นานเริ่มถามคำถามขึ้นมา

“อืมม~ ชื่อเหรอ? ลิซ่า!”

ฉันในตอนนั้นพูดขึ้นมาตามภาษาเด็ก น้ำเสียงดูติดๆขัดๆเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกับเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกัน

“ชั้นชื่อทีนะ! ยินดีที่ได้รู้จัก!”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันมีความรู้สึกแปลกๆ รอยยิ้มของเขาดูสดใส เป็นอีกครั้งที่เขายื่นมือมาให้ฉัน

“อื๊ม!”

มือของเขาอบอุ่น.....แม้จะเล่นด้วยกันได้ไม่นานก็เถอะ…. แต่ฉันในตอนนั้นยังไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้คืออะไร

“เฮ้ๆๆๆ อยู่นี่!”

แต่อยู่ๆเด็กชายคนนั้นก็ตระโกนขึ้นมาพร้อมกับโบกมือไปทางทิศทางหนึ่ง เป็นกลุ่มของเด็กผู้ชายที่ดูแล้วอายุรุ่นเดียวกับฉัน ดูเหมือนว่าเด็กชายกลุ่มนั้นจะเป็นเพื่อนของเขาที่พึ่งมาใหม่

“นี่ จะมาเล่นด้วยกันไหม?”

เขาหันหน้ามามองฉันพร้อมกับเชิญชวนให้ไปเล่นด้วยกัน

“อื้มมมม ไม่หล่ะ........”

ฉันตอบปฏิเสธคำชวนของเขาด้วยการส่ายหัวไปมา อาจเป็นเพราะว่ากลุ่มนั้นมีแต่ผู้ชายก็ได้ทำให้ฉันไม่กล้าไปเล่นด้วย    

“งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นจะมาอีกไหม?”

“อื๊ม มาอีกสิ!”

ฉันตอบไปอย่างตื่นเต้น

“โอ้! งั้นไปก่อนหล่ะ เฮ้ๆๆ พวก ทางนี้!”

เขาหันมาลาฉันก่อนที่จะวิ่งไปหากลุ่มเพื่อนๆของเขา ฉันคนตกอีกครั้ง...นึกว่าจะได้เล่นกันนานกว่านี้ซะอีก

“อืมมม..............ไม่สิ.....”

แต่อยู่ๆฉันก็มีความคิดแปลกๆเกิดขึ้นมา เหมือนมันผุดขึ้นมาในหัวของฉันราวกับไม่ทันตั้งตัว ฉันอยากอยู่กับเด็กชายคนนั้นนานกว่านี้ ขอแค่ได้มอง.....

ก็พอแล้ว.....

ฉันเริ่มที่จะใช้ความสามารถในการสะกดรอยที่ถูกฝึกมาในการตามดูเด็กชายคนนั้นอย่างเงียบๆ

...............................................................

“หวัดดีลิซ่า~”

ทีทักฉันขึ้นมาในสนามเด็กเล่นที่เดิม ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยๆแปลกไปจากทุกวัน แต่รอยยิ้มของเขาเองก็ไม่ได้หายไปตามใบหน้าที่ดูแปลกๆของเขา

“ซาหวัดดี~”

ฉันทักทายเขาพร้อมกับกอดไปที่แขนของเขา แม้จะดูแก่แดดไปบ้างก็เถอะ...

ตั้งแต่เล่นกับเขาวันแรก ก็ผ่านมาเป็นเวลา 32 วันแล้ว มันทำให้ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาอยู่ในระดับเพื่อนสนิท เขามักจะมาเล่นที่นี่เสมอๆ

“วันนี้จะเล่นอะไรกันดีหล่ะ?”

อา~ เล่นอะไรก็ได้ขอแค่ให้ได้อยู่กับเขาก็พอแล้ว....

แต่หลังจากวันนั้นหลังจากวันนั้น เขาก็หายไป และไม่กลับมาอีกเลย....

..................................................

เหตุการณ์วันนั้นเองก็ผ่านมาเกือบ 10 ปีแล้ว แต่ฉันกลับลืมมันไม่ลง เด็กชายผู้มีรอยยิ้มที่สดใสคนนั้น......

“เห้ย! ไอ่ที มาเร็วๆ ดูนั่นสิวะ ปีนี้มีแต่สาวแจ่มๆทั้งนั้นเลย”

มันเป็นเสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ตัวของฉันชอบตอบสนองคำๆนี้ทุกที แต่จะว่าไปแล้วคนที่ชื่อว่าทีในประเทศนี้มีเยอะยิ่งกว่ามดซะอีก.....

“เอ่อๆ อย่างที่มึงบอกนั่นแหละ แจ่มจริงหว่ะ แต่จีบยากแหงๆ”

บทพูดที่ตอบมาอย่างเหนื่อยๆนั้นทำให้ฉันหันไปมองด้วยหางตาเล็กน้อย

‘!’

หลังจากที่เห็นหน้าของชายคนนั้นแค่หางตา

ฉันก็ได้แต่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับคิดว่า....

....’ดูเหมือนว่าจะได้ใช้ทักษะสะกดรอยอีกแล้วสิ’.....









ตอนนี้เป็นตอนพิเศษตอนแรกนะครับ เอามาเขียนตอนที่ตัน 5555555

(ความจริงวางโครงตอนต่อไปแล้วแต่ไม่รู้จะเขียนไงดี+ขี้เกียจ+งานหลังปีใหม่เยอะมากๆ)

แถมตอนนี้ทางอาจารย์ของไรท์เองก็คุยๆเรื่องรับพิจารณาได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วด้วย >< (แต่ไม่รู้จะได้ไหม)

ความถี่อาจไม่เหมือนเดิมแต่จะให้ไม่เกิน 2 วันครับ

เอาตอนพิเศษไปพลางก่อนเน้อออออ ><

ถ้าชอบอย่าลืม Comment ด้วยครับ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น