หัวหยอย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ทัพพ์?

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ทัพพ์?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 402

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2561 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ทัพพ์?
แบบอักษร

‘ลูก’ เป็นสิ่งที่หลายๆครอบครัวใช้เติมเต็มความสุขให้เต็ม เช่นเดียวกับครอบครัวของ ภาณุเดช หรือ เดช ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใส่แว่นกรอบสีดำ หน้าตาธรรมดาทั่วไป ทำงานในบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งอยู่ใจกลางเมืองหลวง เขาอาศัยอยู่ร่วมกับ ทิพวรรณ หรือ ทิพย์ หญิงสาวผมสั้นหน้าตาดี ทำงานอยู่บริษัทเดียวกันกับภาณุเดชโดยตอนนี้ทิพวรรณกำลังตั้งท้องเป็นระยะเวลาแปดเดือนกว่าแล้ว แต่ทิพวรรณก็ยังไม่ได้ขอลากับทางบริษัทเนื่องจากท้องของเธอเล็กมาก หากไม่บอกว่าเธอท้องแปดเดือนแล้วคนอื่นอาจคิดว่าเธอไม่ได้ท้องเลยด้วยซ้ำ

                ทุกๆวันหลังจากเลิกงานแล้ว หากทั้งคู่เลิกงานเร็วเดชมักจะพาทิพย์ไปหาอะไรกินก่อนกลับถึงอพาร์ทเมนท์ โดยร้านโปรดที่ทั้งคู่ชอบกินมากที่สุดคือ ร้านเจ๊แดง เป็นร้านข้าวต้มขนาดเล็กแต่คนแน่นร้านทุกวันโดยเฉพาะช่วงหัวค่ำ เพราะร้านของเจ๊แดงปิดไม่เกินเที่ยงคืนซึ่งถือว่าปิดเร็วเมื่อเทียบกับร้านข้าวต้มร้านอื่น เหตุผลของเจ๊แดงก็คือลูกของแกขอเอาไว้ ลูกของแกเป็นถึงนายแพทย์ในโรงพยาบาลรัฐบาลที่มีชื่อเสียง เขาคือ นายแพทย์วศิน เขาบอกเจ๊แดงอยู่เสมอว่าให้เลิกขายข้าวต้มเพราะกลัวผู้เป็นแม่จะเหนื่อย แต่เจ๊แดงไม่ยอม เพราะร้านข้าวต้มเป็นความสุขอย่างหนึ่งรองลงมาจากลูกของแก

                “นี่คุณ...เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีล่ะ นี่ก็ใกล้คลอดแล้วนะ ยังหาชื่อให้ลูกไม่ได้เลย” ทิพวรรณเอ่ยถามภาณุเดช ในขณะที่นั่งกินข้าวต้มอยู่ในร้านเจ๊แดงพร้อมๆกับคีบผัดผักบุ้งไฟแดงของโปรดเธอเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ให้เธอกินผัดผักบุ้งทุกวันวันละสามเวลาเธอยังไม่เบื่อเลย

                “เมื่อคืนผมลองคิดดูแล้ว ผมอยากให้ลูกของเราชื่อ ทัพพ์ ดีไหม คล้องจองกับทิพย์เลยนะ” ชายหนุ่มมองหน้าภรรยาอย่างมุ่งมั่นและภูมิใจที่ได้ตั้งชื่อให้ลูก

                “แปลว่าอะไรหรอคะ ?”

                “ทัพพ์ หมายถึงทรัพย์สมบัติ ผมคิดว่าลูกเป็นสิ่งที่ล้ำค่าของครอบครัวเรา และผมชอบชื่อนี้มากเพราะคล้ายกับชื่อคุณด้วย” เดชพูดเอาอกเอาใจภรรยาพลางตักหมูกรอบผัดพริกเผาให้ เพราะเห็นว่าวันนี้ภรรยาค่อนข้างเหนื่อยมากกว่าปกติ อาจเป็นเพราะเธอใกล้คลอดเต็มที อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะให้เห็นหน้าเจ้าตัวน้อยแล้ว แค่คิดก็ตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

                “ฉันชอบชื่อนี้ค่ะ” ทิพย์วางตะเกือบลงและเอื้อมมือไปจับที่มือของสามี เธอยิ้มให้สามีอย่างจริงใจ ชายหนุ่มยิ้มตอบและกุมมือเธอเช่นเดียวกัน

                “เจ๊แดง...เก็บตังค์ด้วยครับ” เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าภรรยาอิ่มแล้ว เขาจึงเรียกเจ๊แดงออกมาเก็บเงิน

                เดชและทิพย์รออยู่ครู่หนึ่ง...ก็ปรากฏร่างของเจ๊แดง เดินอย่างกระฉับกระเฉงออกมาจากหลังบ้าน แม้จะยังแข็งแรงดีแต่ก็ไม่ได้ทำอาหารเหมือนเก่าแล้ว แกจ้างคนมาทำอาหาร จ้างคนมาเก็บกวาด จ้างคนให้มาทำทุกอย่างภายในร้าน โดยนี่เป็นคำสั่งของ นายแพทย์วศิน ลูกชายเพียงคนเดียวของแก เขาสั่งให้แกเพียงแต่คอยเก็บเงินลูกค้าและคอยสั่งลูกน้องภายในร้านเท่านั้น

                “ทั้งหมดสองร้อยยี่สิบบาท” เจ๊แดงบอกราคากับเดชไปเพราะรู้ว่าเดชเป็นคนจ่ายเงินทุกครั้งที่มากินข้าวต้มร้านแก พลางมองไปที่ท้องของทิพย์ “นี่ใกล้จะคลอดรึยัง ?” เจ๊แดงถามทิพย์ห้วนๆตามประสาคนสมัยก่อน บางคนที่ไม่รู้จักเจ๊แดงอาจจะคิดว่าแกเป็นคนพูดจาไม่ดี แต่ที่จริงแล้วแกเป็นคนจิตใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ เศษสตางค์ไม่กี่บาทแกก็ลดให้ลูกค้าของแกตลอด จนมีลูกค้าประจำมากินข้าวต้มร้านแกมากมาย

                “อ๋อ...อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะคลอดแล้วครับเจ๊ ช่วงนั้นก็คงไม่ได้มากินข้าวต้มร้านเจ๊บ่อยๆแน่เลยครับ” ชายหนุ่มตอบแทนภรรยาของตน พลางหยิบเงินส่งให้เจ๊แดงสองร้อยยี่สิบบาทพอดี

                “โอ้ย...ไม่เป็นไรหรอก รักษาตัวให้หายดีก่อนเถอะ ค่อยมากินร้านเจ๊ ร้านเจ๊น่ะ...ไม่หนีไปไหนหรอก แล้วอย่าลืมพาเจ้าตัวเล็กมาให้เจ๊เล่นบ้างล่ะ นี่เจ๊ก็รอวศินลูกเจ๊ตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีหลานมาให้เลี้ยงซักที อยากมีหลานกับเขาบ้าง อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ อย่าว่าแต่หลานเลย ขนาดเมียมัน เจ๊ยังไม่เห็นเลย วันๆมัวแต่ทำงานดูแลคนเจ็บคนไข้ ไม่มีเวลาดูแลตัวเองหรอก” เจ๊แดงพูดทีเล่นทีจริง เดชและทิพย์ได้แต่ยิ้มให้กำลังใจ

คนเราเมื่อแก่ตัวไปก็อยากจะเห็นลูกเห็นหลานของตัวเองทั้งนั้นแหละ แต่จะมีสักกี่คนที่ได้ทุกอย่างตามที่ปรารถนา

ความคิดเห็น