Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.26 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

ชื่อตอน : Ep.26 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

คำค้น : พี-น้ำปั่น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2561 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.26 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
แบบอักษร

Ep.26 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

"พี่วาฬ ผมไปก่อนน่าาาาา"

เป็นเรื่องหน้าแปลกที่วันนี้เจ้าปั่นป่วนไม่ต้องให้เพื่อนโทรตามถึงจะออกจากบ้านมาได้ เมื่อรถของแม็กซ์มาจอดหน้าบ้าน น้ำปั่นก็ตะโกนบอกพี่ชายข้างบ้านที่กลับมาก็ต้องลงมือทำความสะอาดตั้งแต่เช้าแบบนี้ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนรถอย่างอารมณ์ดี ให้เพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆมองพร้อมรอยยิ้ม

"อารมณ์ดีอะไรของมึง"

ขวับ

แล้วเขาก็ไม่น่าทัก เมื่อรอยยิ้มเมื่อกี้จางลงกลายเป็นว่าไอ้น้ำปั่นมันนั่งแข็งทื่อ จากริมฝีปากที่เป็นเส้นตรงก็ค่อยๆโค้งลงเบ้ปากโดยสมบูรณ์

"วันนี้มึงไม่ถ้วงเรื่องการขับรถกูเลยนะ"

แม็กซ์แค่ยักไหล่เมื่อมาจอดหน้าตึกคณะแพทย์เอ่ยปากบอกเพื่อนให้น้ำปั่นที่เหม่อลอยคิดเรื่องของคนอื่นเป็นอันกลับเข้าร่าง

"อ้าว ถึงแล้วเหรอว่ะ? ห่า ถึงไวจัง ปกติมันต้องนานกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?"

"เออ ถ้าขับตามที่มึงบอกก็นานกว่านี้ แต่สำหรับคนปกติเขาขับกันมันก็ใช้เวลาเท่านี้แหละ"

"มึงๆ เย็นนี้ไปคลับกันมะ มึงขึ้นเล่นด้วยหนิ เออ เย็นนี้กูไปดูมึงเล่นดีกว่า มึงจะไปมารับกูด้วยนะ เออ กูเรียนเย็นหน่อย อ่อ แล้วก็นะ..."

"เออ เดี๋ยวมารับ"

หมับ

แม็กซ์พูดประโยคเดียวสั้นๆมือใหญ่ก็เอื้อมไปโยกหัวไอ้เพื่อนสนิทให้น้ำปั่นเงียบปากแล้วลงจากรถไปในที่สุด มียืนโบกมือให้เพื่อนที่ขับไปจอดใต้ตึกอีกคณะ นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งอย่างน้ำปั่นก็เดินเข้าไปภายในตึก

"น้ำปั่นๆๆๆๆ"

"อะไรๆ มึงๆ มาเช้าอ่ะ วันนี้จะมีอะไรไหมเนี่ย?"

แล้วแค่เดินเข้ามาภายในตัวตึก น้ำปั่นก็เจอแซวแบบไม่รู้จะตบมุขใครดี ประจวบเหมาะกับที่คิดไม่ออก ประจวบเหมาะกับที่มีเรื่องพี่ให้เข้ามาช่วยคิด ก็เลยยิ่งดูเงียบๆไม่ค่อยทำตัวโหวกเหวกโวยวายจนเพื่อนๆในคณะต่างก็ปลีกตัวออกห่าง

แล้วปฏิกิริยานั้นก็อยู่ในสายตาของอาจารย์สุดหล่อแม้จะอยู่ในลุคของอาจารย์ฝึกสอนสวมเสื้อกาวน์พร้อมกับแว่นที่บดบังความหล่อลงไปมาก ผมที่หวีลวกๆไม่ได้จัดทรงก็ยิ่งทำให้ดูไม่เป็นจุดสนใจเท่าไหร่ แต่ใครเล่าจะรู้เท่าน้ำปั่นล่ะว่าอาจารย์คนนี้ทั้งหุ่นดี ทั้งเท่ ทั้งเร้าร้อน หากแต่ก็รู้ดี พอๆกับความเจ้าเล่ห์ที่น้ำปั่นย่อมรู้ดีกว่าใคร

"หึ ยังฝึกมาไม่พอสินะ เจ้าหมาร่านของฉันถึงได้คิดเรื่องอื่นนอกจากฉันด้วย"

เจ้านายที่เอาความเร้าร้อนบนเตียงไปล่อหมาร่าน แต่แทนที่เจ้าสัตว์เลี้ยงของเขาจะเชื่องกับเขาคนเดียว แต่นี้ยังเหม่อลอยจนไม่เห็นว่าเจ้านายยืนอยู่ตรงนี้ คนฝึกก็ต้องมีแอบหงุดหงิดกันบ้าง

.

.

.

.

.

เคร้ง

"ชิส์ ทำไมพี่วาฬต้องไปสนใจคนพันนั้นด้วย นิสัยก็แย่ ชอบบังคับแล้วยังชอบใช้กำลังอีก พี่นะพี่ อึ่ก กลับมาแล้วก็ทำหน้าตายด้าน โอ๊ยยยยยย จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไงล่ะ โธ่เอ้ยยย แล้วจะให้ทำยังไงล่ะพี่ โธ่ อึ่กๆๆ"

เจ้าของชื่อชญานนท์บ่นๆไปก็คว้าเบียร์ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ทำเอาเหล่าเพื่อนๆต่างก็มองอย่างเอ็นดู แล้วเมื่อถึงคิวแม็กซ์มือกีต้าร์ต้องขึ้นเวที แต่ไอ้น้ำปั่นที่เอ่ยปากว่าจะมาดูกลับเป็นฝ่ายบ่นๆ แล้วยังไม่มองแม็กซ์อีกต่างหาก

"โว้ยยยยยยย ไม่รู้จะทำยังไงเว้ยยยยย"

ตริ๊ง

เสียงข้อความมือถือดังขึ้นให้น้ำปั่นที่พักนี้หมกมุ่นอยู่แต่กับโทรศัพท์หยิบขึ้นมาดู ไอ้คนที่โวยวายไปเรื่อยเริ่มเปิดดูข้อความ แล้วก็ต้องเงียบเหมือนเป่าสาก มองไปรอบๆเหมือนหาใครให้เพื่อนๆที่ไม่ได้ฟังมันบ่น(ยังไงก็ฟังไม่รู้เรื่อง)หันกลับมามองอย่างเป็นห่วงว่าไอ้น้ำปั่นมันจะเมาหลับไปหรือยัง

"พวกมึง กูกลับก่อนนะ"

แล้วไม่รอช้า เมื่อได้ข้อความเรียกตัว น้ำปั่นก็เลื่อนเก้าอี้ลุกขึ้นจะออกไปรอหน้าร้านแล้วขึ้นรถไปเหมือนทุกที แต่เพื่อนๆก็ยังเรียกเอาไว้ ถามอะไรไอ้น้ำปั่นก็เฉไฉว่าไม่ได้ยินไป

"อ้าวมึง ไอ้ปั่นอ่ะ?"

แล้วพ่อหนุ่มหล่อมือกีต้าร์ก็เดินลงมาหาเพื่อนที่โต๊ะ มองหาไอ้ปั่นป่วนแต่ก็ยังไม่เจอ

"มันบอกจะกลับก่อน เพิ่งไปเมื่อกี้นี่เอง"

แล้วแม็กซ์ก็ไม่รอช้าเลยที่จะเดินตามออกไปหน้าร้าน แต่ก็ยังไม่ทันน้ำปั่นที่กระโดดขึ้นรถใครไปก็ไม่รู้ แต่พอเพ็งมองดีๆแล้ว แม็กซ์ก็ต้องกัดปากตัวเอง 

ผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งขึ้นไปบนรถก็ถูกดึงตัวเข้าไป...ประกบปากกันอย่างดูดดื่ม

หมับ

แล้วน้ำปั่นที่ถูกดึงเข้าไปกอดก็ไม่ได้จะขัดขืน แถมยังเป็นฝ่ายยกมือขึ้นโอบรอบคออีกต่างหาก แค่นั้นเขาก็เข้าใจแล้วล่ะ ว่าน้ำปั่นสมยอม

"พี่พี"

ฟึ่บ

แม็กซ์เพียงกำหมัดก่อนจะต่อยพนังลงไปเต็มแรง ริมฝีปากก็เอ่ยชื่อเจ้าของรถคุ้นตา เสียงรอดไรฟันที่แม็กซ์เองยังไม่อยากจะเชื่อ ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ฝ่ามือช่วยให้แม็กซ์คุมตัวเองได้ ฟันบนขบริมฝีปากจนขาวซีด ดวงตาจ้องมองท้ายรถอย่างทำอะไรไม่ได้

คำถามคือ...ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกเจ็บใจที่เห็นน้ำปั่นจูบกับพี่ชายของเพื่อน?

.......................................................

"แฮ่กๆ อื้มมมม จารย์"

กลางดึกวันเดียวกัน เจ้าของชื่อปั่นป่วนกำลังจะขาดน้ำตายกับการฝึกสัตว์เลี้ยงของพี อาจารย์ปุริมที่พอถอดเสื้อกาวน์ออก ถอดแว่นออก เสยผมจัดทรงนิดๆหน่อยๆก็หล่อระเบิดชนิดที่ไม่มีทางที่ทุกคนต้องหันมอง ยิ่งได้โชว์หุ่นเท่ๆที่อาบหยาดเหงื่อจากกิจกรรมยามดึกอย่างนี้ด้วยแล้ว บอกเลยว่าเป็นใครก็ละลาย

หมายถึง ไอ้น้ำปั่นเนี่ยแหละ ที่ละลายก่อนใครเขา

"หึๆ ใครบอกให้นายพัก"

ฟึ่บ

"เอ๊ะ นี้มันตีสี่แล้วนะจารย์ ถ้าไม่นอน... อื้อออออ"

เสียงของน้ำปั่นหายเข้าไปในลำคอแทนที่ด้วยลิ้นร้อนละอุที่ไล่กวาดต้อนชิมความหวานภายในโพรงปาก ริมฝีปากที่บดขยี้รุนแรงเปลี่ยนองศาไปเรื่อยๆยิ่งกระตุ้นให้น้ำปั่นมีอารมณ์ขึ้นมาอีกรอบ แล้วมันก็ช่วยไม่ได้ หากน้ำปั่นจะต้องการเพิ่ม

แล้วเพราะอย่างนั้นแหละ ไอ้น้ำปั่นก็เลยได้นอนเกือบๆหกโมงเช้า แล้วมีเรียนตอนเก้าโมง แถมยังต้องตื่นก่อนแล้วนั่งแท็กซี่ขับวนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนอีกต่างหาก เวลานอนจริงๆก็ประมาณชม.เดียวได้ จะพูดให้ถูกเวลาที่เสียไปส่วนใหญ่ก็เพราะน้ำปั่นมันพาแท็กซี่ขับวนบ้านวนเมืองเพื่อความปลอดภัยห่าเหวอะไรของมันนี้แหละ เลยทำให้เสียเวลาไปมากขนาดนี้

กว่าจะลากสังขารมาม.ได้ น้ำปั่นก็คอพับคออ่อนอยู่บนรถเมล์ฟรีหลายครั้งเหมือนกัน (เงินแท็กซี่ผลาญหมด)

"โหยๆ มึงเป็นซอมบี้หรือไง?"

อดไม่ได้ที่ไผ่ หนุ่มหล่อประจำกลุ่มจะเอ่ยปากทักไอ้น้ำปั่นที่เมื่อวานก็ขอกลับก่อนตั้งแต่สองทุ่ม แล้วไหง๋เจอกันอีกทีสภาพมันอย่างกับอดหลับอดนอนมาสามปี

"อื้อออ อ้าวแม็กซ์ ทำไมมึงอยู่นี้อ่ะ มึงไม่ไปขึ้นเวทีเหรอ?"

ไอ้ปั่นป่วนโงหัวขึ้นมาจากโต๊ะ เมื่อเห็นว่าไอ้แม็กซ์มันยังนั่งอยู่ข้างๆทั้งๆที่ได้เวลาเล่นแล้วก็เลยถามเสียงยาน ให้แม็กซ์ส่ายหน้า แต่กลับไม่ยอมพูดอะไร

"อะไรอ่ะ ทำไมมึงไม่เล่น?"

เงียบ

แล้วนอกจากจะไม่ได้คำตอบแล้ว แม็กซ์ยังทำเมินให้น้ำปั่นตาโต

โกรธอะไรกูว่ะ

แล้วไอ้น้ำปั่นที่ไม่ได้รู้ตัวว่าไปทำอะไรให้เพื่อนโกรธก็นั่งนึกเรื่องแย่ๆที่ตัวเองทำ

"เฮ้ยแม็กซ์ มึงโกรธกูเหรอว่ะ?"

แล้วพวกเพื่อนๆที่พอจะรู้ว่าบรรยากาศของไอ้สองคนนี้มันมาคุก็เริ่มสอดสายตามองเนียนๆว่าแอบฟัง ไม่ได้อยากเผือกนะ แค่อยากรู้ความเป็นไปของเพื่อนบ้างก็เท่านั้น

แล้วเพราะคำถามนั้นแหละ ทำให้แม็กซ์เลิกคิ้วมองเป็นการถามทางอ้อมว่า มึงรู้ด้วยเหรอว่ากูโกรธมึงเรื่องอะไร ไอ้น้ำปั่นน่ะทำตัวเหมือนเดิม แต่แม็กซ์เนี่ยสิ คนไม่สนิทมองก็รู้ว่าโกรธ

"เออ กูขอโทษ ที่กูเอาไอติมไปกินบนรถมึงอ่ะ ก็ใครใช้ให้มึงขับรถส่ายๆล่ะว่ะ มันก็หกดิ แล้วมึงก็เข้าใจหน่อยสิว่าอากาศเมืองไทยมันร้อนนนนนนนนแค่ไหน แค่กูแกะออกจากถุงแม่งก็ละลายล่ะ กูขอโทษ ที่ทำไอติมเลอะเบาะรถมึงอ่ะ"

"..."

แล้วมันก็ไม่ได้สำนึกผิดเฉียดความเป็นจริงๆที่แม็กซ์โกรธเลยสักนิด แล้วเพราะน้ำปั่นมันปกตินี่แหละ แม็กซ์ที่หงุดหงิดไปเองก็ถอนหายใจแล้วยอมหายโกรธง่ายๆ

งอนเอง ก็หายเอง

"มือกูเจ็บ ขึ้นเล่นไม่ได้"

ก่อนที่มันจะลากไปไกลแม็กซ์ก็เอ่ยสั้นๆก่อนจะวางมือลงบนโต๊ะ

"เหี้ยยยยย มึงไปทำอะไรมาเนี่ยยยย"

กำปั้นใหญ่ที่ซัดลงบนกำแพงเต็มแรงเมื่อคืนมันส่งผลให้พ่อมือกีต้าร์ขึ้นเวทีไม่ได้ในวันถัดมา แถมยังต้องพันผ้าเอาไว้เพราะหากเอาพลาสเตอร์มาปิดคงเปลืองน่าดู

ก็เล่นซัดซะเต็มแรงมือก็แตกสิครับท่านผู้ชม

หมับ

แต่ไอ้ท่าทางตื่นเต้นคว้ามือข้างนั้นมาพลิกซ้ายพลิกขวาดูอย่างเป็นห่วงเพราะเป็นนักศึกษาแพทย์เกรดเอก็ทำให้แม็กซ์ยิ้มในที่สุด ก็เพราะไอ้น้ำปั่นมันเป็นแบบนี้แหละ เขาถึงได้ไม่เคยโกรธมันจริงๆจังๆเลยสักครั้ง

ฟลุบ

ยังไม่ทันไรหัวทุยๆก็โขกลงกับโต๊ะ สภาพไอ้น้ำปั่นที่ไม่ได้ต่างจากตอนเมา แต่ตอนนี้มันกำลังเพลีย เข้าใจคนที่เป็นเด็กอนามัยนอนเร็ว แต่พอไม่ถึงเวลานอน ยังไงมันก็นอนไม่หลับจริงๆ

"กี่โมงแล้วว่ะเนี่ย"

มองไปทางไหนก็เจอแต่แสงไฟ ไม่ว่ายังไง น้ำปั่นก็ไม่อยากจะกลับบ้านไปนอนตอนนี้ ยังไงก็นอนไม่หลับจริงๆ

"กูอยากไปนอน"

"เอ้า ก็ไปดิว่ะ ไอ้ต่อ ไปส่งมันดิ"

พอโต้พูดขึ้นมา ไอ้ต่อที่ถูกใช้ก็จะลุกขึ้นทำท่าจะไปส่งไอ้ปั่นตามที่เพื่อนวานมา

"อ้าว น้ำปั่นจะกลับแล้วเหรอ? เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

กึก

แต่เสียงนี้ก็ดังขึ้นกลางวง ให้น้ำปั่นลุกพรวดขึ้นมาจากโต๊ะ

ฉ่า

แค่หันไปสบตากันไม่กี่นาที น้ำปั่นก็หน้าแดงก่อนจะก้มหน้ามองหน้าตัก นั่งนิ่งๆแบบที่คนอื่นไม่ทันสังเกต...ยกเว้น แม็กซ์อ่ะนะ

ท่าทางที่แม็กซ์กำหมัด ก่อนจะมองทั้งสองคนสลับกัน

"หวัดดีครับพี่พี"

แต่ก็ยังมารยาทดีหันไปไหว้พี่เขา แต่ไอ้ความหงุดหงิดในใจมันกลับยิ่งเพิ่มขึ้น

"ดีอ่ะ พี่พีไปส่งมันหน่อยล่ะกัน"

ต่อที่ขี้เกียจอยู่พอดีก็นั่งที่เดิมเหมือนว่าที่ทำท่าจะไปส่งเมื่อกี้จะไม่ได้เรื่อง ก็แน่ล่ะ ใครจะอยากไปส่งมันล่ะ เปลืองน้ำมัน

"ได้สิ พี่แวะเอาของมาให้พูแล้วก็จะกลับพอดี ไปสิปั่น พี่จะไปส่ง..."

สองคนสบตากันไม่เท่าไหร่ก็หลบตากัน ไอ้น้ำปั่นหรือก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาทันที ลุกขึ้นจะกลับนั้นแหละ

หมับ

ถ้าไม่ใช่เพราะมือของแม็กซ์ที่ดึงให้น้ำปั่นนั่งลงที่เดิม

"ไม่เป็นไรดีกว่าพี่ ผมไปส่งมันเอง พี่ไปส่งมันตั้งหลายครั้งแล้ว เกรงใจ มึงก็เกรงใจเขาหน่อย กูไปส่งเอง"

กึก

แล้วไอ้ปั่นก็ต้องนิ่ง นั่งนิ่งกับเก้าอี้ตอนที่ได้เห็นสายตาของแม็กซ์เมื่อกี้ แม่งบอกกูว่าถ้ามึงไม่ให้กูไปส่งมึงต้องเจอดีนี้แหละ ปั่นมันเลยพยักหน้าหงึกๆ บวกกับไอ้เซ็กส์รุนแรงตลอดทั้งคืนมันยังทำน้ำปั่นสยอง แถมยังทำขยาดน้ำปั่นเลยยังไม่อยากไปกับพีตอนนี้อีกต่างหาก

"แต่ว่าแม็กซ์ต้องขึ้นโชว์อีกไม่ใช่เหรอ? พี่ว่าพี่ไปส่งเอง..."

"ไม่เป็นไรครับ ผมมือเจ็บเล่นไม่ได้ ผมไปเอง"

แม็กซ์เพียงมองตาพีอย่างไม่ยอม แล้วก็ไม่คิดว่าจะปล่อยน้ำปั่นไป สายตาที่บอกประมาณว่า ผมจะดูแลเอง แบบที่พีก็ยิ้มรับ แล้วก็เลื่อนเก้าอี้มานั่งร่วมวง คนฉลาดอย่างเขาหรือจะไม่รู้...ว่านี้ไม่ใช่การเกรงใจกันแบบธรรมดาๆ

ก็แค่เด็กหวงกางที่มายุ่งกับสัตว์เลี้ยงของเขาเท่านั้นเอง

"มึงก็รออยู่นี้ กูไปคุยกับเจ้าของร้านแปบเดียว รอล่ะ เข้า-ใจ-ไหม?"

แล้วเมื่อเจอย้ำ ไอ้น้ำปั่นก็พยักหน้าหงึกๆ แม้หางตาจะมองไปยังปุริมแต่ก็ทำได้แค่มอง ไม่ได้รู้หรอก ว่าพีน่ะกำลังเริ่มคิดอะไรสนุกขึ้นมาอีก แต่ขณะเดียวกันก็กำลังคิดวิธีจัดการกับแม็กซ์ด้วย

แน่ล่ะ เพื่อนของน้องชาย ทำอะไรรุนแรงก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะลำบากน้องอีก

"มึงนอนไปก่อนก็ได้นะ"

แล้วไอ้คนที่ง่วงๆสภาพเหมือนศพเดินได้ก็นั่งนิ่ง

หมับ

"อึ่กๆๆ"

แล้วก็ไม่พ้นแก้วเบียร์ที่อยู่ตรงหน้า เจ้าตัวปั่นป่วนคว้ามาแล้วดื่มรวดเดียวหมด

ฟลุบ

แล้วก็น๊อกไปโดยปริยาย

"หึๆ อ่อนจริงๆเลยนะ"

แต่ถึงยังไง เรื่องแม็กซ์เอาไว้ก่อน คนตรงหน้ามันน่ามองกว่าตั้งเยอะ 

.

.

.

.

.

สุดท้ายเจ้าน้ำปั่นก็น๊อกไปก่อนที่แม็กซ์จะกลับมา กลับมาอีกทีน้ำปั่นก็หลับไม่รู้เรื่องทั้งๆที่กินไปแค่แก้วเดียว แบกมันกลับมาที่บ้านแล้วก็กะว่าจะโยนไว้ที่โซฟาเหมือนทุกที

แต่เพราะภาพที่น้ำปั่นถูกบดขยี้จูบมันลอยเข้ามา เลยปล่อยไว้เฉยๆไม่ได้ เลยแบกขึ้นบ่าพร้อมขึ้นไปนอนบนห้องนอนดีๆ

"อื้อออ มึงเองเหรอ?..."

นึกว่าจารย์ซะอีก

ปั่นเกือบจะพูดออกไปแล้ว แต่ก็เงียบปากลงแล้วนอนหลับตาพริ้มอยู่กลางเตียง

"มึงเปลี่ยนเสื้อหน่อยไหม?"

"อื้อออ คร่อก"

แล้วก็หลับไปแล้วตามเคย พอได้เบียร์สักแก้วบวกกับได้เวลานอนกับไม่ได้นอนมาทั้งคืนตั้งแต่เมื่อวานก็หลับสนิทตั้งแต่หัวไม่ถึงหมอน

"กูเปลี่ยนให้ก็แล้วกัน"

ฟึ่บ

แล้วไอ้น้ำปั่นก็ทำเพียงนอนนิ่งๆให้แม็กซ์เปลี่ยนเสื้อให้อย่างชำนาญ ก็นี้ไม่ใช่ครั้งแรก แค่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เปลี่ยนให้มันเท่านั้น

กรอด

รอยจูบจ้ำๆเป็นรอยๆตามตัว แล้วไหนจะรอยกัดรอยข่วนที่เขาไม่เคยเห็น จะเปลี่ยนเสื้อผ้ากี่ครั้งก็ไม่เคยเจอ แล้วมันก็ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อคืนที่น้ำปั่นขึ้นรถไปกับพี ไม่ได้ไปกินข้าวหรือเดทกันแน่นอน รอยเยอะขนาดนี้ คงจะมีอะไรกันไปแล้ว

กำหมัดไปก็เท่านั้น ในเมื่อไอ้น้ำปั่นมันคงจะสมยอม

ฟึ่บ

แม็กซ์รูดเสื้อไปตามแขนที่มีกล้ามเนื้อน่ามอง ปิดรอยจูบที่ดูแล้วบาดใจ หน้าท้องกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจ ขนตายาวเป็นแพกับริมฝีปากที่เดี๋ยวเผยอ เดี๋ยวเม้มตรง ดูยังไงน่าตอนกลับที่ไร้เดียงสาของไอ้น้ำปั่นมันก็น่าถนุถนอมที่สุด

หมับ

แล้วเมื่อคิดว่าพีเคยได้แตะต้องไปแล้ว แม็กซ์ถึงได้ส่งมือไปลูบแก้มขาวๆที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์เบียร์ แม็กซ์ไล่สายตามองไปตามโครงหน้าหล่อๆ ก่อนจะโน้มหน้าลงไป

"อื้มมม"

แต่พอได้ยินเสียงครางของน้ำปั่น แม็กซ์ก็ทำไม่ลง เบี่ยงหน้าหลบก่อนที่ริมฝีปากจะได้แตะกัน

"ขอโทษว่ะ ที่กูเป็นเพื่อนเลวๆแบบนี้"

ฟึ่บ

แม็กซ์เพียงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้น้ำปั่น ก่อนจะลุกขึ้นขับรถกลับไปที่บ้านตัวเอง กัดริมฝีปากตัวเองอย่างสำนึกผิด แม้จะยังไม่ได้ทำอะไร แต่แค่ติดจะทำ คนที่เป็นสุภาพบุรุษอย่างแม็กซ์ก็แทบจะทนไม่ได้ อยากจะเอาหัวโขกพวงมาลัยโปกๆไปเลย

จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อเขาเป็นคนหลงรักไอ้เพื่อนคนนี้ไปแล้ว จริงอยู่ที่เขาไม่มีสิทธิ์จะไปสั่งห้ามไม่ให้น้ำปั่นคบกับใคร แต่เพราะว่าพีเป็นพี่ชายของเพื่อน แม็กซ์ถึงได้รู้...ว่าพีน่ะ ธรรมดาซะที่ไหน ต้องมีกี่คนแล้วที่เสียน้ำตาเพราะปุริม

แล้วแม็กซ์ก็ไม่เคยจะเห็นสักคนที่คบกับพีแบบยืนยาว เห็นแค่ฟันแล้วทิ้งมันก็เท่านั้น เพราะงั้นแหละ แม็กซ์ถึงได้โกรธ และอยากจะเอาตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขา...ไม่ใช่ว่าไม่ยอมรับ แต่เพราะไม่อยากให้น้ำปั่นเสียใจต่างหาก

++++++++++++++++++++++++

ตายแล้ววววว คอมเม้นต์ถล่มวาฬยับเลยยยยย ใจเย็นๆครับรีดเดอร์จ้า ลองคิดถึงสิ่งที่เขาทำกับวาฬก่อนหน้านี้ก่อนไหมว่ามันเรียกว่าความรักหรือเปล่า รั้งเขาไว้ด้วยโซ่ ขังเขาเอาไว้แค่ร่างกายแล้วมาบอกว่ารักอย่างนั้นรักอย่างนี้ คนเราถ้ามันไม่มีจุดเปลี่ยนมันจะไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองทำอะไร เอาเป็นว่าพักเรื่องหนักหัวเรื่องนั้นแล้วมาหนักหัวเรื่องไอ้ตัวปัญหาต่อดีกว่าเนอะ คุๆๆ เดี๋ยวอัพเรื่องนี้บ่อยๆ ชอบจังตอนที่รีดเดอร์คอมเม้นต์แชร์ความคิดกันแบบนี้ 


ความภูมิใจอย่างหน่ึ่งของไรท์เตอร์คือการได้อ่านคอมเม้นต์ของรีดเดอร์ที่ติดตามนิยายนะครับผม


อ่านให้สนุกแล้วจะอัพนิยายเรื่องนี้บ่อยๆครับผม เดี๋ยวธามเขาก็เอาคืนวาฬครับ ตอนนี้ทีมธามก็ทีมธามเถอะ ถึงทีวาฬเมื่อไหร่อย่ามาย้ายข้างแล้วกัน ฮึๆๆ ไรท์ทีมวาฬครับผม แหม ทำร้ายพระเอกขนาดนี้คงไม่ใช่ทีมนายเอกเลย คุๆๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}