Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

No.23 กำเนิดใหม่

ชื่อตอน : No.23 กำเนิดใหม่

คำค้น : Luciano - Alice

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 04:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No.23 กำเนิดใหม่
แบบอักษร

No.23 กำเนิดใหม่

"ฮึก ฮืออออ พี่ลิซ"

อเล็กซ์ที่ทนไม่ไหววิ่งเข้ามาอย่างถือวิสาสะ กอดร่างพี่ไว้แล้วปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้ม ความเจ็บเจียนตายที่อเล็กซ์เคยสัมผัสมาแล้ว ความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่อลิซสละตัวเองเพื่อช่วยเขาในวันนั้น

"เล็กซ์ ฮึก ไม่เป็นไร ฮือออ ดูแลลูกพี่ด้วยนะ"

"ฮือออออ ไม่เอา พี่ลิซ...ฮึก ไม่เอา"

คนสองคนที่กอดกันกลมทำให้ซีโน่ที่เดินตามเข้ามาสลด พร้อมกับเอ่ยกับพี่ชายเสียงเรียบ

"ลูเซีย...ปีกของฉันน่ะ ช่วยอลิซได้ใช่ไหม"

กึก

"...ซีโน่"

แค่เห็นแววตาของน้อง ลูเซียโน่ก็รับรู้ได้ ว่าซีโน่จะยอมช่วยโดยการแลกปีกกับชีวิตอลิซ เพียงเท่านั้นอเล็กซ์ก็ตาโต เดินเซๆเข้าไปหา

"ฮึก ซีโน่ ซีโน่จะช่วยพี่ลิซเหรอ? ฮึก แต่ซีโน่จะอ่อนแอนะ ฮึก"

หมับ

มือใหญ่แตะลงบนแก้ม ปาดน้ำตาอเล็กซ์แล้วดึงเข้าไปกอดพร้อมกับพึมพัม

"ดีกว่าให้นายร้องไห้"

"ฮือออออ ซีโน่ ผมรักคุณ ฮือออ รักคุณ"

อเล็กซ์ยิ่งกอดแน่นซีโน่ก็ยิ่งยิ้มกว้าง ในขณะที่สาวร่างสูงโปร่งก็เดินเข้ามาในห้อง และได้ยินทุกอย่างหมด

"ดิฉันจะเป็นคนสละปีกเองค่ะ เท่านี้ทั้งแม่ทั้งลูกก็จะรอดใช่ไหมค่ะ"

กึก

แล้วเสียงนี้ก็ดังขึ้นให้อลิซกับลูเซียโน่ที่กอดกันกลมหันไปมอง เอฟองเซ่ แม่บ้านผู้ซื่อสัตย์และแสนดี คนที่ยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อเจ้านาย

"นายน้อยต้องดูแลธุรกิจ หากร่างกายอ่อนแอก็จะแย่นะคะ ถ้าไม่รังเกียจ ก็ใช้ปีกดิฉันเถอะค่ะ"

"แต่ว่าคุณจะอ่อนแอ"

"...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่มาเกือบพันปีแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว อีกอย่างก็ยังไม่ตายซะหน่อยนี่คะ แก่เร็วขึ้นก็ไม่เห็นเป็นไร ดีกว่าให้เด็กเกิดมาขาดแม่นะครับ"

คำพูดที่ลูเซียโน่คิดตาม แล้วพยักหน้ารับ หันกลับไปสบตากับภรรยา เงื่อนไขปีกหนึ่งคู่แลกหนึ่งชีวิตเครียร์แล้ว แต่ว่า...ลูเซียโน่ก็ไม่เคยแลกปีกกับชีวิตเลยสักครั้ง

ความเสี่ยงมีมาก แต่หากไม่ทำ เขาจะไม่ได้เจอลูกเมียอีกเลย

"ว่าไงก็ว่าตามกัน"

ซีโน่เพียงยักไหล่ ลูบหัวปลอบอเล็กซ์ที่เริ่มมีความหวังว่าพี่จะปลอดภัย ไม่สิ อเล็กซ์เชื่อว่าทุกคนจะปลอดภัย

"อืออออ อ๊าาาาากกกก ฮึก"

เสียงร้องของอลิซดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ลูเซียโน่ที่เตรียมห้องผ่าตัดก็กลับมาหา กุมมืออลิซพร้อมกับสบตา

"ไม่เป็นไรนะลิซ ผมจะช่วยคุณให้ได้"

"ฮึก พี่ลิซ ใจเย็นๆนะ" ตามมาด้วยร่างของอเล็กซ์ที่เกาะขอบเตียง กุมมือพี่ไว้ไม่ยอมปล่อย ให้อลิซที่น้ำตาคลอหน่วยยิ้มจางๆส่งให้

"โอยยยยย" แล้วก็ต้องร้องเสียงหลงตอนที่ลูกในท้องเริ่มบิดกายไปมา

"ลูเซียโน่! หมายความว่าไง!? ไหนบอกว่าอีกสองวันไง!"

ยังไม่ทันผ่านไปครบตามกำหนด อลิซก็ทรมานจนอเล็กซ์ทนดูไม่ได้ แล้วท่าทางแบบนี้ไม่ใช่เจ็บเตือนแน่ๆ อลิซกำลังนะคลอดจริงๆ

"ผมอาจจะคำนวนผิดพลาด...หรือคลอดก่อนกำหนดครับ"

ลูเซียโน่ไม่สนแล้วว่าจะเป็นอย่างไหน แต่ตอนนี้อลิซกำลังทรมานเพราะลูกในท้อง ไม่ว่าจะอย่างไหนความหมายก็เหมือนกัน อลิซจะคลอดแล้ว!!!

"พี่ลิซ ทำใจดีๆไว้นะ ฮึก"

"อ๊าาากกกกก ฮวู่ ฟู่ๆๆ ลูกจ๋า ฮึก แม่เจ็บ!"

ตลอดทางมายังห้องผ่าตัดอลิซก็ร้องสุดเสียง มือกำมือน้องชายไว้ไม่ปล่อย อเล็กซ์หรือก็ใจเต้นตุบๆต่อมๆ ไม่อยากปล่อยมือแม้จะมาถึงหน้าห้องแล้วก็ตามที

"ลูเซียผมจะเข้าไปด้วย"

"ไม่ได้ครับ! คุณอาจจะโดนดูดพลังชีวิตไปด้วย ให้เอฟองเซ่กับผมเข้าไปเถอะครับ"

ลูเซียโน่เพียงบอกเสียงหนักแน่น กุมมืออลิซที่ยังสะบัดหน้าไปมากับเตียงอย่างทรมาน

"ลิซ กินนี้นะครับ"

ยาที่พ่อทาดิโอ้ให้มาอาจจะช่วยให้อลิซสงบได้บ้าง "อ๊าาาาากกกก" แต่ก็แค่นิดเดียว เพราะงั้นทางเดียวคือต้องรีบทำคลอดให้เร็วที่สุด

"ฮึก พี่ลิซ"

"อเล็กซ์...ผมสัญญา ผมจะไม่ปล่อยให้อลิซตายแน่! ได้โปรดเชื่อใจผมด้วยครับ!"

กึก

แววตาแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความร้อนใจทำให้อเล็กซ์มองพี่สลับกับลูเซียโน่ ก่อนจะพยักหน้าแล้วปล่อยมือพี่

หมับ

หลังจากประตูปิดลง ซีโน่ก็โอบไหล่อเล็กซ์แล้วดึงเข้ามาซบอกพลางลูบผมเบาๆ

"ไม่เป็นไรอเล็กซ์ อลิซกับลูกจะต้องปลอดภัย"

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่อเล็กซ์ก็ยังมองตามไม่วางตา นั่งได้สักพักก็ลุกขึ้นมาเดินวนหน้าห้องให้ซีโน่ปวดหัวแทน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ "อ๊าาาาาาากกกกกก"

"พี่ลิซ!!!" อเล็กซ์ถึงกับชะงักกับเสียหวีดร้องของอลิซ มือไม้สั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก มองซีโน่อย่างกังวลให้ซีโน่ก้าวเข้ามาโอบไหล่

"แงงงงงงง แงงงงง แงงงง"

แต่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงนี้อเล็กซ์กับซีโน่ก็ยิ้มออก น้ำตาไหลพรากตอนที่ได้ยินเสียงร้องจ้าของเด็กตัวเล็ก ในขณะเดียวกันคุณพ่อที่ควบตำแหน่งคุณหมอทำคลอดก็ห่อร่างลูกชายตัวจิ๋วไว้ด้วยผ้า โอบกอดพร้อมรอยยิ้ม

"ปลอดภัยแล้วนะลูก"

"ท่านลูเซียโน่!"

แต่แล้วเอฟองเซ่ที่ทำหน้าที่ลูกมือหมอก็ร้องอย่างตกใจ ให้ลูเซียก้มหน้ามองเมียที่หอบหายใจแฮ่กๆ

"นี่มัน!!" ลูเซียถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "อะไร อึ่ก ลูกเราปลอดภัยรึเปล่า?"

เสียงแหบพล่าเบาหวิวเหมือนเสียงกระซิบ คุณแม่หมาดๆก็โงหัวขึ้นมาจ๊ะเอ๋กับลูกน้อย น้ำตาก็ไหลพรากพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

"อืออออ อ๊าาาาาาา" อลิซถึงกับร้องลั่น ตอนที่รู้สึกเจ็บเสียดไม่หาย "มีเด็กสองคน"

กึก

แค่นั้นอลิซก็กัดปาก พร้อมกับส่งยิ้มให้ลูเซียโน่ที่อุ้มลูกพร้อมทำหน้าเครียด

"แต่ปีกของเรา..."

"อืออออ ไม่เป็นไร...อึ่ก ช่วยลูกก่อน...ลูเซีย ลูกเรา...ต้องปลอดภัย"

สัณชาตญาณของคนเป็นแม่ รู้อยู่แก่ใจว่าหนึ่งคู่แลกได้หนึ่งชีวิต ทั้งๆที่ได้ปีกมาสองคู่แล้ว...แต่ที่เหนือความคาดหมาย คือในท้องมีเด็กสองคน

ลูเซียโน่ที่ไม่ได้อัลตราซาวอย่างละเอียด แค่ครั้งแรกที่พบว่าอลิซท้องก็ไม่ได้ตรวจจริงจังอีกเลย เพราะมัวแต่หาวิธีช่วย เลยได้เจอเรื่องเซอร์ไพส์ซะเอง

"แต่คุณจะ..."

"ได้โปรด แฮ่กๆ ช่วยลูกของเราทีลูเซีย" น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลพรากตอนที่บอกให้ลูเซียโน่ช่วยลูกแล้วปล่อยให้ตัวเองตาย คนเป็นพ่อหรือก็ได้แค่กัดปาก กำมือแน่นแล้วลงมือทำคลอดให้อีกคน

"แงงงงงงง แงงงงง แงงงงงง"

"!!!"

ข้างนอกที่ได้ยินเสียงหวีดร้องถึงสองครั้ง แถมยังได้ยินเสียงเด็กร้องผสานกันลั่นก็มองหน้ากันอย่างงงๆ

แล้วก็เป็นไปตามคาดเมื่อเสียงเงียบไปอเล็กซ์กับซีโน่ก็ไม่คิดจะรอ ผลักประตูวิ่งเข้าไปดูสถานะการณ์แล้วก็ต้องยิ้มบางๆตอนที่เห็นทารกแรกเกิดหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของเอฟองเซ่

"...ตัวเล็ก..."

อเล็กซ์พูดเสียงเบาพร้อมกับก้าวเข้าไปหาเด็กน้อย จับแก้มตุ้ยๆพอดีกับที่หยดน้ำไหลลงบนแก้ม ลูกพี่ลิซปลอดภัยดี "แล้วพี่ลิซ..."

เมื่อเดินลึกเข้าไปในห้องกลับเห็นเพียงแผ่นหลังของลูเซียโน่ที่นั่งห่อไหล่คอตกอยู่ข้างเตียง ที่สะดุดตาคงเป็นเจ้าตัวเล็กที่กำลังขยับเท้าดุ๊กดิ๊กให้อเล็กซ์รีบอ้อมไปอีกทาง

แค่เห็นหน้าลูเซียโน่ที่จับมืออลิซไว้ หัวใจอเล็กซ์ก็แตกสลาย แทบจะยืนไม่อยู่ตอนที่ก้มลงมองเจ้าตัวเล็กอีกคนที่ดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมกอดของพ่อ

"...นะ นี่มันอะไร..."

ทารกแรกเกิดทั้งสองที่อ่อนแรงและหลับไปแล้วไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วย ความบริสุทธิ์ที่ไม่ต้องรับรู้อะไรทำให้คนเป็นพ่อใจสงบลงไปบ้างแล้ว แต่สำหรับอเล็กซ์ ญาติเพียงคนเดียวที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตกำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหลังจากที่คลอดเสร็จ

แล้วมันคิดไปเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริงๆตอนที่เห็นแววตาสิ้นหวังของลูเซียโน่

"ลูเซีย! ปีกของฉันไง เร็วเข้า!" ซีโน่อ่านสถานการณ์ได้แล้วก็รีบแก้ปัญหาให้ไวที่สุด แต่ดูเหมือนจะยังเร็วพอ "ไม่ทันแล้ว..."

"ไม่จริง! ฮึก ฮือออ ไม่จริง"

"...ผมขอโทษครับอเล็กซ์"

ลูเซียโน่เพียงสบตาด้วยแววตาหม่นๆ แวมไพร์ที่มีสง่าแม้แต่เวลานั่งตอนนี้กำลังนั่งหลังค่อมจับมืออลิซพร้อมกับอุ้มลูกชายอีกคนด้วยมือเดียว

"อุแหว๋ อืมมมม อือออ"

เสียงครางของเด็กทารกเรียกให้ซีโน่ไปอุ้มเด็กอีกคนในมือลูเซียโน่ คนเป็นพ่อที่ตอนนี้เลื่อนมือมากุมมืออลิซไว้แน่น มองซีกหน้าขาวซีดที่ไร้สีสัน

"ลิซ...ผมขอโทษ"

แหมะ

น้ำตาหยดแรกตั้งแต่เกิดมาของลูเซียโน่หยดลงบนตัก ดึงมืออลิซมาวางข้างแก้มตัวเองแล้วก้มหน้ามองหน้าขา ไหล่สั่นสะท้านกับแรงสะอื้นที่ลูเซียโน่ไม่คิดจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แวมไพร์อย่างลูเซียโน่กำลังร้องไห้

ฟลุบ

ภาพที่อเล็กซ์ไม่สามารถทำใจยืนอยู่ต่อไปได้ เรี่ยวแรงมันถูกดูดไปดื้อๆ เจ้าของร่างจึงทรุดลงกับพื้นืน้ำตาไหลอาบแก้มแต่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น

"ฮึก ฮืออ"

ยิ่งมองซีกหน้าของอลิซที่ไม่แม้แต่ขยับอเล็กซ์ก็เจ็บแปล๊บ ความรู้สึกสูญเสียมันแล่นว๊าบเข้ามาในอก จนต้องยกมือขึ้นปิดหน้าปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้ม

"ไม่จริง พี่ลิซ ไม่จริง"

มีเพียงเสียงพึมพัมที่บาดใจคนดูอย่างซีโน่กับเอฟองเซ่ ถึงจะไม่เจ็บจนห้ามน้ำตาไม่อยู่อย่างสองคนนั้น แต่ซีโน่ก็ต้องยอมรับว่าเศร้าใจไม่น้อย

ห้องทั้งห้องเงียบกริบมีเพียงเสียงร้องไห้และเสียงสะอื้น ทั้งจากอเล็กซ์และลูเซียโน่ ความสิ้ยหวังเกาะกินไปทั่วห้อง หัวใจสลายไปพร้อมๆกันถึงสองดวง

แหมะ

โดยที่น้ำตาของแวมไพร์อย่างลูเซียโน่ก็ไหลมาไม่ขาดสาย เอื้อมมือไปซับเหงื่อที่ยังหลงเหลืออยู่และปัดผมที่ปรกหน้าออกให้

"ผมรักคุณครับ ฮึก ผมรักคุณ"

หมับ

ลูเซียโน่ดึงร่างไร้สติของอลิซขึ้นมากอด พึมพัมคำว่ารักข้างๆหู พร้อมกับโอบรัดแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ยิ่งทำอย่างนั้นอเล็กซ์ก็ยิ่งเจ็บแปล๊บที่หน้าอก ง้อตัวกับพื้นปล่อยโฮออกมาโดยไม่มีเสียง ไม่สิ ไม่มีเสียงจะให้เปร่งออกมาแล้วซะมากกว่า

"ผมรักคุณ...ฮึก อลิซ ผมรักคุณ"

"อื้ออ อุแหว๋ แงงง อื้มมม อือออ"

เสียงครางฮึดฮัดของลูกชายคนเล็กที่เกิดที่หลังไม่กี่นาทีเรียกให้ทุกคนหันไปมอง

"โอ๋ๆ ไม่ต้องร้องนะครับ หลานอา ไม่ต้องร้อง"

ถ้าจะบอกว่าซีโน่อุ้มเด็กไม่เป็นละผิดผนัด เพราะเจ้าตัวเขาออกจะอุ้มเด็กอย่างทะมัดทะแมง แถมยังเริ่มโยกเจ้าตัวเล็กที่ทำท่าจะตื่นให้หลับต่อได้อย่างชำนาญ

"ผมจะดูแลลูกเราให้ดีที่สุดครับ"

เสียงสั่นพล่าดังขึ้นข้างหู ก่อนจะประคองร่างของอลิซให้นอนลงอีกครั้ง ดึงผ้าขึ้นมาห่มถึงหน้าอกแล้วกดจูบที่หน้าผากเบาๆ

"ผมรักคุณครับอลิซ"

ถึงลูเซียโน่จะรู้ว่าอลิซตายไปแล้ว แต่ก็ยังอ่อยอิ่งกุมมืออลิซไว้ไม่ยอมไปหาลูกสักที แล้วแฝดคนพี่ก็เริ่มดิ้นบ้าง ประมาณว่าอยากให้พ่อจริงๆของตัวเองอุ้มบ้าง ลูเซียโน่ชั่งใจไม่กี่นาทีก็จะปล่อยมืออลิซไปหาลูก

หมับ กึก

แต่ก็ต้องชะงักกับที่ ตอนที่มือเรียวจับมือรั้งเขาไว้ แค่นั้นลูเซียโน่ก็กลับมากุมมืออลิซ มืออีกข้างคร่อมยันพนักเตียงผู้ป่วย ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้แล้วเรียกชื่ออลิซครั้งแล้วครั้งเล่า

"อลิซ...อลิซ" เสียงเรียกที่ทำให้ทุกคนหันกลับไปมองเตียงบ้าง ไม่เว้นแม้แต่อเล็กซ์ที่ร้องไห้อยู่ที่พื้น "...อลิซครับ...อลิซ"

"...ละ ลูเซีย"

"!!!" แค่ได้ยินเสียงเบาหวิวเรียกชื่อลูเซียโน่ห้วนๆอเล็กซ์ก็เด้งตัวขึ้นไปเกาะขอบเตียง อลิซที่ยังคงหลับตาสนิท แต่...

"ฮ้า ฮ้า ลูเซีย"

ยังหายใจ!!!

"ลิซ ฮึก หึๆ ลิซ"

แล้วลูเซียโน่น่ะทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น ทั้งหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน แค่ได้ยินเสียงเมียลูเซียโน่ก็โอบอลิซไว้ในอ้อมกอด

"แค่กๆ ลูเซีย กอดแน่นไปแล้ว"

อลิซถึงกับสำลักให้ลูเซียโน่ปาดน้ำตาลวกๆแล้วกุมไหล่อลิซผละออกห่างพร้อมกับรอยยิ้ม "ลูกเราล่ะลูเซีย"

แม้จะยังไม่ได้สติเต็มที่อลิซก็ถามหาลูกก่อนเป็นอันดับแรก ให้ลูเซียโน่หันกลับไปมองเอฟองเซ่และซีโน่ ต่างคนก็ต่างอ้อมไปคนละทางมาหยุดอยู่ข้างอลิซที่ลูเซียโน่ประคองให้ลุกขึ้นนั่ง

"อือออ อุแหว๋ อือออ"

"ฮึก ลูกแม่...ฮือออ ดีจังที่ปลอดภัย" แค่เอฟองเซ่ยื่นลูกน้อยไปตรงหน้า อลิซก็ปล่อยน้ำตาหยดลงบนแก้มตุ้ยๆของลูกคนโต ก่อนจะอุ้มลูกไว้อ้อมกอด เหลียวไปมองลูกคนเล็กที่ซีโน่อุ้มอยู่ ก่อนจะอุ้มลูกทั้งสองไว้ด้วยตัวเอง

"ฮึก ดีจังลูกแม่ ฮึก ฟอด ฟอด" จมูกโด่งกดลงบนแก้มเนียนๆของเด็กแรกเกิดให้ทั้งสองคนที่เพิ่งคลอดลืมตาขึ้นมาสบตาคนเป็นแม่ ภาพที่อเล็กซ์เกาะขอบเตียงแล้วร้องไห้ จนซีโน่ขำ

"ฮึก ชื่อล่ะลูเซีย...ชื่อลูก"

อลิซกดจูบบนหน้าผากลูกทั้งสอง ดวงตากลมใสไม่ต่างจากเด็กทั่วไป หากแต่คนพี่ตาแดงทั้งสองข้าง แต่คนน้องกลับแดงแค่ข้างเดียว

ลูกผสมเกิดขึ้นแล้วบนโลก!

"นั้นสิ...ชื่ออะไรดีละลิซ"

คนที่ยังดีใจไม่หายก้าวขึ้นมานั่งบนเตียง มือลูบหัวลูกชายแล้วขอความเห็นจากเมีย

"ชิอง"

"ชิเอล" พ่อแม่ที่เหมือนจะพร้อมใจกันพูดก็หัวเราะเบาๆ ให้คนเป็นแม่ก้มลงเอาหน้าผากแตะหน้าผากลูกทั้งสอง "คนนี้ชื่อชิเอล ส่วนคนนี้ชื่อชิองนะ"

ใช่ว่าไม่เคยคุยๆกัน แต่ยังตัดสินใจไม่ได้ แล้วเมื่อเวลามาถึง อลิซกับลูเซียโน่ก็เลือกชื่อที่เข้ากับลูกที่สุด โดยที่ไม่จำเป็นต้องแย่งกันตั้งเลย ก็ได้ลูกทีเดียวสองคนเลยนี่น่า

"โฮฮฮฮฮฮฮฮ พี่ลิซ! ฮืออออออ"

น้องชายสุดรักที่ตอนนี้หมดคราบอเล็กซ์จอมมาร ซบท้องอลิซแล้วร้องไห้โฮไอ้ดีใจมันดีใจ แต่ไอ้ส่วนที่ใจหายไปแล้วมันก็เอาคืนมาไม่ได้

"พี่ขอโทษนะ"

แต่เมื่อเงยหน้าสบตาดวงตาที่ควรจะอ่อนโยนยามนี้กลับฉายชัดถึง...สีแดง ถึงจะแค่ข้างเดียว แต่ก็ชัดเจนว่าอลิซมีดวงตาสีแดง

"มีอะไรเหรอ?" เมื่อเงยหน้ามองทุกคนในห้องก็ต้องอึ้งกันไปตามๆกัน ในเมื่อสีตาแบบนี้ อลิซกลายเป็นครึ่งแวมไพร์ครึ่งมนุษย์ไปซะแล้ว!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}