Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : No.22 ปัญหาใหญ่

คำค้น : Luciano - Alice

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2561 04:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No.22 ปัญหาใหญ่
แบบอักษร

No.22 ปัญหาใหญ่

"อเล็กซ์ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

"หืม?"

อเล็กซ์ตอบรับเสียงเรียกของทาดิโอ้ เพื่อนเพียงคนเดียวที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนซี้กันไปแล้วถามทันทีที่เห็นหน้าท่าทางไม่สบายใจของอเล็กซ์

"ก็เป็นอยู่หรอก"

"เรื่องซีโน่หรือครับ?"

ขวับๆ

เรื่องของซีโน่มันลงตัวยิ่งกว่าอะไรซะอีก แต่เรื่องของพี่ลิซเนี่ยสิที่น่าเป็นห่วง

"พี่ลิซไม่มาเป็นอาทิตย์แล้วนะ"

"อ่า จริงด้วยสินะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

"ก็นั้นน่ะสิ เห็นลูเซียโน่บอกว่าไม่สบาย ก็เลยให้นอนพักอยู่ที่บ้าน เย็นนี้ฉันจะไปเยี่ยม นายจะไปด้วยกันไหม?"

"อ๊ะ ไม่ดีกว่าครับ"

ทาดิโอ้ก็ปฏิเสธเสียงเรียบสะบัดมือปฏิเสธอเล็กซ์ทันที ใช่ว่าไม่ห่วงอลิซหรอก แต่ว่ามีเดทกับโจเนี่ยสิ เลยต้องขอบาย ห่วงแค่ไหนก็ไม่อยากมีปัญหากับโจนี่น่า โจเขายิ่งโมโหร้ายอยู่ ทางที่ดีอย่าขัดใจโจบ่อยๆดีกว่านะ

"แต่ถ้ามีปัญหาอะไรบอกผมได้นะครับ"

"อื้ม มีอะไรจะนึกถึงนายคนแรก อ๊ะ นายคนที่สองแล้วกัน..."

คนแรกต้องซีโน่สิ ตกเย็นของวันนั้นซีโน่ที่ถูกอ้อนให้พาไปหาพี่ตั้งแต่สองวันแรกก็ทำตามสัญญาพามาหาอลิซ ไม่นานแม่บ้านก็มาเปิดประตู้ โค้งให้แล้วผายมือนำทางไปที่ห้องนอน

"พี่ลิซ"

แค่เห็นอลิซนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอเล็กซ์ก็กรูเข้าไปหา นั่งลงข้างเตียงแล้วกุมมืออลิซ กวาดสายตามองอย่างสำรวจ

"อ้าว เล็กซ์..." แล้วไม่ทันไร อลิซก็ลืมตาตื่น ใบหน้าชุ่มเหงื่อที่ดูยังไงก็ไม่ปกติ หายใจแรงมากๆแล้วก็ยังดู...อวบขึ้นนิดหน่อย "ลูเซียโน่อยู่ไหน"

อเล็กซ์ที่กำลังจะถามหาสาเหตุว่าทำไมพี่ถึงได้เป็นอย่างนี้ แต่ไม่นานลูเซียโน่ก็เดินออกมาพร้อมจานข้าวต้มร้อนๆที่อเล็กซ์ถอยห่างจากเตียงให้ลูเซียโน่เข้าไปแทนที่

"โทษทีนะที่ไม่ได้ออกไปรับ อลิซไม่สบายหนักน่ะ"

"พี่ลิซเป็นอะไร ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ"

แน่นอนว่าซีโน่เป็นนักวิจัยแต่ก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกอย่าง การจะหาหมอที่รักษามนุษย์ก็ยากซะด้วย ต้องบอกว่าไม่มีเลยจะดีกว่า เพราะงั้นจะพึ่งใครไม่ได้ นอกจากลูเซียโน่

"ลิซ ลุกไหวไหม?"

ลูเซียโน่ประคองภรรยาที่แต่งกันไปได้ไม่กี่เดือนให้ลุกขึ้น ป้อนข้าวต้มในอลิซที่ดูท่าพะอืดพะอม กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่นานสองนาน แล้วก็กินไปไม่ถึงครึ่งก็ขอบาย

พอเห็นแบบนั้นอเล็กซ์ที่ยังไม่ถามอะไรจนทานข้าวเสร็จก็มองอย่างเป็นห่วงตลอดเวลา

"เล็กซ์ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ พี่ไม่เป็นไรหรอก แค่ไม่สบายธรรมดาเอง คราวก่อนพี่ก็ป่วนแบบนี้แหละ ไม่เป็นไรหรอกเล็กซ์"

อลิซพูดเรื่องจริง ใช่ว่านี้เป็นครั้งแรกที่คนอ่อนแออย่างอลิซป่วยหนักถึงขั้นนอนซม แถมแต่ก่อนจะลำบากกว่านี้ก็ตาม แต่อเล็กซ์ก็อดห่วงไม่ได้นี่น่า

"แต่พี่ลิซหน้าซีดมากเลยนะ แถมยัง...ดูเปลี่ยนไป..นี่ลูเซียโน่ มาคุยกันหน่อยสิ"

หมับ

แล้วไม่ต้องถามอะไรมากอเล็กซ์ก็ดึงแขนเสื้อลูเซียโน่ให้เดินตามออกไปนอกห้อง ไกลพอที่อลิซจะไม่ได้ยิน

"ครับ อเล็กซ์?"

"นี่...ที่พี่ลิซป่วยเนี่ย ไม่ใช่ว่าคุณทำอะไรรุนแรงกับพี่ลิซของผมหรอกนะ" ซีโน่ที่เดินตามออกมาได้ยินเข้าก็เหวอไปเลย เดินเข้ามาโอบเอวบีบจมูกเมีย

"ลูเซียโน่ไม่ใช่ฉันนะ จะได้รุนแรงจนทำให้เมียนอนซมแบบนี้"

 กึก

"มันใช่เรื่องที่จะเอามาเปรียบเทียบไหมครับ" อเล็กซ์ที่เหมือนจะถูกทำให้เขินก็หันไปแว่ดๆใส่ซีโน่ กอดอกแล้วหันไปถลึงตาใส่ลูเซียโน่แทน

"สรุปว่ายังไง คุณไม่ได้รุนแรงกับพี่ลิซถึงขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?"

"ไม่ใช่หรอกครับ ผมไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น"

ลูเซียโน่ปฏิเสธเสียงแข็งสะบัดมือปฏิเสธแน่วแน่ให้อล็กซ์ตัดความคิดที่ว่าลูเซียโน่โหมงานรุนแรงจนอลิซทนไม่ไหวเลยล้มป่วยไป ก่อนจะกอดอกก้มหน้าคิดหาสาเหตุ

"แล้วทำไมพี่ลิซถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?"

"...ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะอากาศ หรืออาจจะเพราะสถานที่..."

"แค่นั้นพี่ลิซไม่ป่วยหนักขนาดนี้หรอก" อเล็กซ์ก็หาข้อโต้แย้งกับลูเซียได้ แต่ก็สะกิดใจลูเซียโน่ได้เป็นอย่างดี

"หรือผมจะทำเรื่องนั้นกับอลิซรุนแรงจริงๆ"

ลูเซียโน่ที่พึมพัมกับตัวเองทำท่าครุ่นคิดให้อเล็กซ์กับซีโน่มองตาม

"แต่ผมก็อ่อนโยนกับอลิซตลอดนะ...หรือว่าเพราะความถี่กันหว๋า ก็แค่อาทิตย์ล่ะห้าครั้งเองนะ"

กึก

"วะ ว่าไงนะ ห้าครั้ง"

"...ต่ออาทิตย์..." อเล็กซ์กับซีโน่ถึงกับมองหน้าคนที่ยังพึมพัมกับตัวเองไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าสะดุดตั้งแต่ลูเซียโน่ที่พึมพัมจำนวนครั้งต่ออาทิตย์ออกมา

มันมากเกินไปแล้ว ขนาดอเล็กซ์กับซีโน่ยังแค่อาทิตย์ล่ะสาม ห้านี้แทบจะไม่มีเวลาพักเลยล่ะ

"นี่คุณจะบ้าเหรอ พี่ลิซน่ะบอบบางจะตายไป นี่ห้าครั้งต่ออาทิตย์ นี่ก็ผ่านมาเกือบสองเดือน...ห้าครั้งต่ออาทิตย์ สี่อาทิตย์ต่อหนึ่งเดือน ยี่สิบ สี่สิบเลยครั้ง..."

เมื่ออเล็กซ์ลองคำนวณคร่าวๆแล้วก็ต้องคิ้วกระตุก มองพี่เขยด้วยหางตาแถมยังทำหน้าเหมือนไม่รู้ตัวว่าตัวเองผิดอะไร "เฮ้อ คิดว่าพี่ลิซจะเป็นอะไรซะอีก"

"นั้นสิ ไม่น่าแปลกว่าทำไมอลิซถึงไม่สบาย"

ซีโน่ถึงกับส่ายหน้า แต่ก็หัวเราะพี่ชายตัวเองที่เริ่มจะตงิดๆแล้วว่าสองผัวเมียตรงหน้าเขาพูดอะไรกัน

"แต่ก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี เล็กซ์ไปดูพี่ลิซก่อนนะ"

อเล็กซ์ใช้เวลาเยี่ยมไข้อลิซไม่กี่ชม.(?)ก็กลับบ้านของตัวเอง ใจจริงอยากจะนอนค้างที่นี้เลยด้วยซ้ำไป ปล่อยให้สามีภรรยาเขาอยู่ด้วยกัน

"ลิซ อาการไม่ดีเลยนะ ขอผมตรวจร่างกายหน่อยนะครับ"

"แค่กๆ" สภาพร่างกายของอลิซเองก็ปกติทุกอย่าง ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แถมพักนี้พวกเขาทั้งสองก็ไม่ได้มีอะไรกันอีก จะบอกว่าเป็นเพราะเขาก็คงไม่ใช่ทั้งหมด

แล้วมันเพราะอะไรกันแน่นะ?

.....................................

อาทิตย์ต่อมาความคิดที่จะหาคำตอบของคำถามก็หายไปเมื่ออลิซกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมเหมือนไม่ได้ป่วยอะไรเลย "ลูเซีย ลิซอยากทานผลไม้..."

"ครับ ได้ครับเจ้าหญิงของผม"

"ลูเซีย ลิซอยากทานอาหารเผ็ดๆ"

"ครับ เจ้าหญิงของผม"

"ลูเซีย ลิซจะอ้วก" นี่แหละความเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆที่ลูเซียโน่มองว่าเป็นเรื่องปกติ ออกจะมองว่าอลิซอ้อนมากขึ้นด้วยล่ะมั้ง ก็เลยดีใจจนมองข้ามความผิดปกติไป

หมับ

"ทำอะไรอยู่ครับ?" ลูเซียโน่ที่ช่วงนี้แฮปปี้มากๆ เห็นอลิซอ้อนๆก็เลยยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่กับชีวิตคู่ที่สุดแสนหวาน "ลิซอ่านหนังสือน่ะ"

อลิซที่ช่วงนี้ขี้อ้อนเป็นพิเศษละสายตาจากหนังสือตรงหน้าแล้วสบตากับพ่อแวมไพร์หนุ่มที่ไม่ค่อยสวมแว่นสีชาตอนอยู่ที่บ้าน

"อ่านอะไรครับ หืม? คู่มือเอาตัวรอดจากแวมไพร์อีกหรือ?"

"คิกๆ ไม่ใช่สักหน่อย นี้ต่างหาก" แล้วอลิซที่รู้ตัวว่าช่วงนี้ทำตัวแปลกๆก็ชูหนังสือเด็กให้ลูเซียโน่ดู คนที่กอดเอวเมียจากด้านหลังก็หอมแก้มเมียอีกที

"อยากมีลูกหรือครับ?"

"...อื้ม ก่อนหน้านี้น่ะนะ แต่ว่าตอนนี้...ลิซมีลูกให้ลูเซียไม่ได้แล้ว"

พอพูดถึงเรื่องนี้อลิซก็เศร้าลงทันที ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วเปิดหนังสือรวมรูปเด็กน่ารักๆให้ลูเซียโน่ดู

"ดูสิ ฝาแฝดล่ะ น่ารักมากๆเลย"

"หึๆ คุณอยากได้ลูกแฝดสินะครับ"

ทั้งๆที่อลิซกำลังพยายามลืมว่าตัวเองมีลูกไม่ได้ แต่ลูเซียโน่กลับพูดได้หน้าตาเฉยว่าอลิซอยากได้ลูกทั้งๆที่อลิซก็ไม่สามารถมีลูกได้แล้ว

"จะว่าไปคุณก็หายดีแล้ว ถ้างั้นเรามาทำลูกกันดีนะครับ"

หมับ

"อ๊ะ ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้เองเหรอ?"

แล้วข้อข้องใจของอลิซก็กระจ่าง ลูเซียโน่ก็แค่หาข้ออ้างเพื่อทำเรื่องอย่างว่ากับอลิซเท่านั้นเอง ไม่รอช้าลูเซียโน่ก็อุ้มอลิซตรงไปที่ห้องนอน อย่างหนึ่งที่ลูเซียโน่ถือเป็นกฎ

ไม่ทำอะไรอลิซนอกเตียง

"ผมจะเช็กร่างกายคุณทุกวันครับ ถ้าคุณไม่สบายอีกผมจะได้ดูแล อย่างตรงจุด"

ฟึ่บ

เสื้อตัวบางเลิกขึ้นไปเหนือหน้าอกก่อนจะครอบริมฝีปากลงบนตุ่มไตสีชมพูบีบคลึงอีกข้างอย่างเบามือที่สุด

"อื้มม ลูเซีย..."

แต่แล้วลูเซียโน่ก็ต้องชะงัก เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกและยอดอกคู่สวย

"อึ่ก" ก่อนจะกลืนบางอย่างลงคอ "ลูเซีย..."

"ลิซ..." เมื่ออลิซรู้สึกถึงความผิดปกติก็เงยหน้ามามอง สิ่งที่ไหลออกมาจากขอบปากลูเซียโน่ทำให้อลิซอึ้ง เอื้อมมือไปแตะน้ำสีขาวขอบปาก

"ลูเซีย..."

"น้ำนม" คำพูดสั้นๆที่ทำให้อลิซมองหน้าอกตัวเอง มือสั่นๆก็แตะยอดอกปาดหยดน้ำสีขาวที่ไหลออกมาจากหัวนม "น้ำนม...จริงๆด้วย"

แค่นั้นลูเซียโน่ก็ลุกพรวดขึ้นมา ไอ้อารมณ์ที่จะทำลูกกับอลิซหายออกจากสมองไปแล้ว ความคิดใหม่ก็เริ่มเข้ามาแทนที่ "สงสัยผมต้องตรวจภายในอย่างละเอียดแล้วล่ะ ลิซไปห้องวิจัยกับผมหน่อยนะครับ"

......................................

"ท้อง!!!"

ภายในความเงียบกริบในห้องอาหาร เจ้าตัวเล็กของซีโน่ก็ตาวาว แถมยังจ้องหน้าพี่สาวสลับกับลูเซียโน่ที่ดูจะดีใจกว่าอลิซซะอีกที่ตัวเองกำลังจะมีลูก

"มะ หมายความว่ายังไง"

อเล็กซ์ที่ยังไม่ค่อยเข้าใจรูปประโยคก็มองอลิซกับลูเซียโน่สลับกันไปมาอย่างไม่เข้าใจ ต้องบอกว่าไม่อยากจะเชื่อมากกว่า

"ก็อย่างที่อลิซพูดแหละครับ...เรากำลังจะมีลูก"

"!!!"

แม้แต่ทาดิโอ้ก็ต้องอึ้งแล้วก็เอ่ยปากถาม

"หมายถึง อลิซท้องหรือครับ?"

"ครับ" ลูเซียโน่ก็ตอบเสียงดังชัดเจน ในขณะที่อลิซก็ได้แต่อมยิ้มด้วยแก้มแดงก่ำ "เดี๋ยวๆๆ แน่ใจแล้วเหรอว่าพี่ลิซ เอ่อ แน่ใจแล้วนะว่าท้องจริงๆ พี่ลิซเป็นผู้ชายนะครับ ท้องไม่ได้...ไม่ใช่หรือไง?"

อเล็กซ์ก็ไม่ได้อยากจะสลายความฝันพี่หรอกแต่เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายไม่สามารถท้องได้

"ก็ใช่ครับ ผมเช็คร่างกายอลิซโดยละเอียดแล้ว อาจจะเป็นเพราะสารเคมีจากทะเลสายรุ้งที่อลิซเคยตกลงไป มันอาจจะเปลี่ยนแปลงอวัยวะอลิซไปบ้าง แต่มดลูกยังมีอยู่ครับ เพราะงั้นจึงสามารถท้องได้เหมือนผู้หญิงทั่วไปเลย"

"...ถ้างั้น...คุณอลิซก็ท้องจริงๆสินะครับ"

"ใช่ครับ ผมกำลังจะเป็นพ่อล่ะครับ"

"ว้าวววววว พี่ลิซ พี่ลิซ ว้าววววว ผมกำลังจะเป็นอาล่ะ หว๋าาาาา จะได้เป็นอาล่ะ" อเล็กซ์ถึงกับตั้งสติไม่อยู่ ยิ้มกว้างแล้วยังหันไปเขย่าทาดิโอ้ที่อยู่ข้างๆ หากวิ่งไปทั่วห้องได้คงทำไปแล้ว

"ฮ่าๆๆๆ เป็นอา ผมจะเป็นอาล่ะ จริงด้วย ดีใจด้วยนะพี่ลิซ คิกๆ"

อเล็กซ์ที่ตื่นเต้นสุดๆกุมมืออลิซที่นั่งนิ่งอมยิ้มอย่างมีความสุขแล้วบอกว่าดีใจด้วยรอยยิ้มนั้น มันทำให้อลิซมีความสุขไปด้วย

"เพราะอย่างนั้นแหละครับ เด็กในท้องเติบโตเร็วมาก เพราะอย่างนั้นอลิซจะไม่มาโรงเรียนสักพักใหญ่ๆเลยครับ"

"เอ๊ะ จริงด้วย คนท้องต้องพักผ่อนมากๆ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเล็กซ์จะไปเยี่ยมบ่อยๆนะพี่ลิซ"

แววตาดี๊ด๊าแทบไม่เป็นอันจะทำอะไรพลอยทำให้ลูเซียโน่กับอลิซยิ้มตามไปด้วย

ตกเย็นอเล็กซ์ก็โม้เรื่องนี้ซะใหญ่โต แต่ซีโน่ที่รู้อยู่แล้วก็ได้แค่เออออตาม อลิซเป็นคนบอกว่าจะบอกอเล็กซ์ด้วยตัวเองซีโน่ก็เลยต้องเงียบไว้

ความสุขเล็กๆที่ยิ่งใหญ่สำหรับอเล็กซ์ แต่ยิ่งใหญ่มากสำหรับอลิซ ก็กำลังจะเป็นแม่คนแล้วนี่น่า

...........................................

ใครเล่าจะดีใจเท่าลูเซียโน่ ท่าทางของอลิซทั้งหมด มีผลมาจากการแพ้ท้องในช่วงสามเดือนแรก

เด็กในครรภ์เจริญเติบโตเร็วกว่าปกติ ท้ออลิซก็โตขึ้นเรื่อยๆจนเห็นได้ชัดเจนในเวลาไม่กี่อาทิตย์

"หว๋า ตัวเล็กของแม่ ดิ้นอีกแล้ว"

"จริงเหรอ?" แค่บอกว่าลูกดิ้นลูเซียโน่ที่ดูแลไม่ได้ห่างก็กรูเข้ามานั่งคุกเข่ากับพื้นแนบหูกับหน้าท้องนูนของอลิซ

"อื้ม ลูกพ่อ ดิ้นแรงจังเลย"

สายตาสีแดงฉานกำลังอ่อนนุ่มกว่าปกติ ใบหน้าปริ่มสุขของคนเป็นพ่อแนบกับหน้าท้องฟังเสียงและรับแรงกระแทกจากเด็กในครรภ์ให้คนอุ้มท้องหัวเราะเบาๆ มือหนึ่งลูบหน้าท้องอีกมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมของลูเซียโน่อย่างเบามือ

"เป็นคุณพ่อที่น่ารักจังเลยนะลูเซีย"

พอเมียพูดขึ้นมาลูเซียโน่ก็เงยหน้าสบตาซบหน้ากับมือเรียวที่เลื่อนประคองแก้ม รอยยิ้มจางๆที่บอกว่ามีความสุขมากแค่ไหนส่งไปถึงหัวใจของอลิซแล้ว

"คุณก็เป็นคุณแม่ที่เข้มแข็งนะครับ"

อลิซดูสูบไปเยอะ อาจจะเป็นเพราะเด็กในท้องที่แย่งสารอาหารไปซะส่วนใหญ่ แต่ก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอยิ่งลูเซียโน่มองรอยยิ้มและแววตาของอลิซเท่าไหร่ ความร้อนรุมก็เข้าจู่โจมให้ชันเข่าขึ้นผสานสายตา ก่อนจะประกบจูบลงบนริมฝีปากอลิซโดยที่เจ้าตัวก็ยินยอม

"อื้มมม"

ยิ่งจูบ ลูเซียโน่ก็ยิ่งต้องการมากขึ้น

ฟึ่บ

แล้วก็ทนไม่ไหวอุ้มเมียไปที่เตียง คลืบคลานไปคร่อมทับแล้วเลิกเสื้ออลิซขึ้นมาถึงหน้าอกก่อนจะก้มลงขบเม้มตามใจตัวเองแบบที่อลิซก็ได้แต่ดันไหล่เบาๆ

"ละ ลูเซีย...ไม่ได้นะ อึ่ก ลูกของเรา..."

"ไม่เป็นไร อายุครรภ์เลยสามเดือนมาแล้วครับ ทำเรื่องอย่างว่าได้โดยที่ลูกของเราไม่เป็นอะไร"

เมื่อเหตุผลลูเซียโน่มาเต็มขนาดนี้ อลิซจะขัดขืนก็ไม่ได้ แล้วก็ยังไม่เคยปฏิเสธลูเซียโน่ได้สักครั้ง คนร้ายเงียบที่หาทางปฏิเสธยังไงก็ไม่พ้น

"อื้มมม อย่าดูด..."

จ๊วบ

"น้ำนม อื้มมม น้ำนมของคุณ มัน...หวาน"

จ๊วบ

ยิ่งได้ชิมลูเซียโน่ก็ยิ่งติดใจ ยิ่งได้สัมผัสเนื้อตัวนิ่มๆของอลิซแล้วก็ต้องการมากกว่าเดิม ลูเซียโน่ช้อนสะโพกอลิซขึ้นในท่าที่รองรับน้ำหนักทั้งหมดแบบสบายตัวที่สุด แน่นอนว่าไม่ปล่อยให้ลูกของพวกเขาเป็นอะไรไปโดยเด็ดขาด

"อื้มมม ลูเซีย...อึ่ก อืมมม"

"ผมไม่ไหวแล้วล่ะลิซ ผมขอ..."

ช่องทางคับแคบตอดรัดนิ้วเรียวอย่างดี ช่องทางที่ไม่ได้ถูกแตะต้องมาเกือบเดือนมันก็ต้องแน่นเป็นธรรมดา นิ้วที่สองสอดลึกเข้าไปภายในอย่างระมัดระวัง คนที่เป็นนักวิจัยรู้สรีระร่างกายของอลิซเป็นอย่างดี ไม่ทำให้เสทือนลูกในท้อง แล้วยังให้ความสุขกับอลิซได้อีก

"อึ่ก อืมม ลูเซีย"

ผมยาวสยายไปกับเตียงในจังหวะที่ลูเซียโน่ดันขาทั้งสองข้างของอลิซให้แยกออกกว้าง ก้มมองวิวอันงดงามแล้วค่อยๆขยับนิ้ว

"อึ่ก อืออ มัน อืมมม ลูเซีย"

"ดีหรือเปล่า?"

"อะ อื้ม" ความต้องการมากมายที่อลิซแสดงออกทางสีหน้าส่งผลให้ความปวดร้าวไปกองกันอยู่ที่กลางกายของลูเซียโน่ "ถ้าลูกเป็นอะไร..."

"ไม่หรอกครับ ลูกเราแข็งแรงจะตายไป" อลิซมองอย่างอายๆ แล้วก็ยังทำหน้าน่ามองให้ลูเซียโน่ประกบริมฝีปากอย่างชอบใจสีหน้าเชิญชวนนั้น

"ถ้างั้น...ถ้างั้นก็เข้ามาสิ"

"หึๆ ฟอด คุณรู้ไหมครับ ว่าคุณน่ารักมาก"

สวบ

"อึ่ก อื้อออ มะ ไม่รู้ อึ่ก ไม่รู้"

"หึๆ งั้นก็รู้ไว้เลยครับ ว่าไม่ว่าจะมองมุมไหน คุณน่ารักมากๆครับ"

คำว่าน่ารักๆมากๆที่อลิซเขินจนหน้าแดง ยิ้มจางๆให้กับคุณพ่อที่ชอบมากระซิบกับหน้าท้องเขาที่มีเจ้าตัวเล็กอยู่ข้างใน คุยกับลูกกระหนุงกระหนิง แค่นั้นอลิซก็มีความสุขแล้ว แล้วก็มีแค่ร่างกายเท่านั้น ที่อลิซพอจะให้ลูเซียโน่ได้ คนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างอลิซ มีเพียงร่างกายและหัวใจเท่านั้นที่จะมอบให้ได้

"คุณเจ็บไหมครับ?"

ขวับๆ

"ไม่เป็นไร เข้ามาเลย"

เสียงสั่นพล่าเพราะความรู้สึกมากมายที่ปั่นป่วนไปทั่วร่างยิ่งสั่นประสาทให้ลูเซียโน่เริ่มขยับสะโพก "มันแน่นมากเลยนะครับ ให้ผมขยายอีกหน่อยไม่ดีกว่าเหรอครับ"

หมับ

"ลิซไม่เป็นไร ทำต่อ อึ่ก นะ"

สองมือเรียวโอบรอบคอลูเซียโน่ จ้องเข้าไปในดวงตาให้ลูเซียโน่เชื่อคำพูด ยิ้มจางๆให้ลูเซียโน่ยิ้มรับแล้วก้มลงจูบหน้าผากแล้วขยับสะโพกตามใจตัวเอง

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

"อ๊าาาาา อะ อื้มมม" ไม่รอช้าอลิซก็สะบัดหน้าไปมาแบบที่ผมยาวสลวยสยายไปกับเตียง "ซี้ดดด ลิซ อื้มมม"

"อึ่ก อื้ออออ ลูเซีย อื้อออ ลูดิ้นใหญ่เลย อึ่ก อืมมม"

ถึงซีโน่จะยันพื้นเตียงให้ไม่ทับหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเห็นเด่นชัดแต่ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กของพวกเขาจะรู้ว่าพ่อแม่กำลังทำอะไรกัน

"อย่าแกล้งแม่สิลูก อื้มมม พ่อขอกอดแม่ก่อนนะครับคนเก่ง"

มือหนาลูบลงบนหน้าท้องกระซิบบอกเสียงพล่าคุยกับลูกในท้อง แล้วก็น่าแปลกที่อลิซไม่รู้สึกถึงแรงดิ้นในท้อง

พ่อลูกเขาสื่อถึงกันได้ล่ะมั้ง

"ขอพ่อกอดแม่ รักแม่มากกว่านี้นะครับเด็กดีของพ่อ"

เมื่อชีวิตใหม่ในครรภ์ให้ความร่วมมือ ซีโน่ก็ไม่รอช้าให้บทรักขาดตอน เริ่มขยับสะโพกพร้อมกับมองใบหน้างดงามของอลิซผู้เป็นดวงใจไปด้วย

ไม่มีอะไรจะสุขใจเท่านี้อีกแล้ว

ฟึ่บๆๆ

"อื้มมม อลิซ"

สักพักลูเซียโน่ก็เริ่มขยับรุนแรงขึ้น ซับเหงื่อให้อลิซก็แล้วยังคอยพรมจูบแล้วสะกิดยอดอกพร้อมกับรูดรั้งส่วนอ่อนไหวไปด้วย ต้องบอกว่าใส่ใจทุกรายละเอียด

"อื้มมม อะ อะ ลูเซีย อึ่ก"

จ๊วบ

แล้วไอ้ตุ่มไตสีชมพูที่ชูชันสู้มือเขามันก็เย้ายวนจนลูเซียโน่จึงก้มลงไปดูดน้ำนมอุ่นๆจากเตา ขอพ่อดื่มส่วนของลูกหน่อยนะครับเด็กดีของพ่อ

"อ๊าาาา อึ่ก ลูเซีย อึ่ก อื้มมม"

"จ๊วบ ลิซ อึ่ก อาห์"

ฟึ่บๆๆ

มือรูดรั้งแก่นกายให้อลิซบิดกายกับเตียง มือสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมแล้วดึงทึ้งแต่ลูเซียโน่กลับไม่รู้สึกมันเลย รู้สึกดีซะด้วยซ้ำไปที่ได้กอดเมียหลังจากที่ไม่ได้ทำกันมาเกือบเดือน

"อึ่ก อาห์ ลิซ ผมจะ..."

"อ๊าาาาาา ลูเซีย ลิซ อึ่ก"

พรวด

ไม่ทันไรอลิซก็ปล่อยความต้องการใส่มือใหญ่ที่รองรับอยู่ก่อน ประจวบเหมาะกับที่ลูเซียโน่ดึงแท่งเอ็นออกมาพร้อมกับช่วยตัวเองนอกร่างอลิซแล้วหอบแฮ่กๆเมื่อสำเร็จความใคร่ด้วยมือตัวเอง

จุ๊บ

แล้วก็เป็นเรื่องปกติที่พอจบบทรักเมื่อไหร่ลูเซียโน่ก็จะให้อลิซนอนทับแขนแล้วหลับไปทั้งๆอย่างนั้น ครั้งนี้ก็เหมือนกัน

"ฝันดีนะครับ"

"ฝันดีนะลูเซีย"

"หึๆ ฝันดีนะลูกพ่อ"

"คิกๆ"

เสียงหัวเราะเบาๆที่มาพร้อมเสียงหอบ ก่อนที่อลิซจะหลับไป ลูเซียโน่ที่ลูบท้องบอกฝันดีลูกก็กอดอลิซไว้พร้อมกับกดจูบที่หน้าผากอย่างแสนรัก แล้วก็ขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก

เด็กในท้องอลิซโตเร็วเกินไป ถึงสภาพร่างกายอลิซจะไม่เป็นอะไร แต่อีกไม่นานอลิซต้องแย่ลงเพราะเด็กในท้องแน่ๆ ลูกแวมไพร์จะเข้าไปอยู่ในตัวมนุษย์ ไม่มีทางซะหรอก อลิซจะตายเอาน่ะสิ เพราะอย่างนี้มนุษย์กับแวมไพร์ถึงได้รักกันไม่ได้

แล้วลูเซียโน่ก็คิดไม่ตก เพราะหากปล่อยไว้แบบนี้ อลิซ ไม่สิ ทั้งสองคนจะต้องตายแน่ๆ

ฟอด

"ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปแน่"

คำพูดหนักแน่นมาพร้อมกับริมฝีปากที่กดลงบนหน้าผาก คนที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตกำลังจะตาย นั้นแหละคือเรื่องจริง ถึงจะไม่ยอมบอก ถึงจะทำหน้าเหมือนปกติได้ทุกวัน แต่เขาร้อนใจยิ่งกว่าอะไรดี อลิซคือสิ่งสำคัญในชีวิต พอๆกับลูกที่ยังไม่เคยเห็นหน้าลูเซียโน่ก็รักไปหมดหัวใจ

สิ่งสำคัญทั้งสองคนอาจจะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้ และเขาก็จะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด

"บ้าเอ้ย!!!"

เอกสารบนโต๊ะกระจายไปทั่วเวลานี้คนที่ใจเย็นและสุภาพสมกับเป็นลูกชายคนโตของคฤหาสน์มัวร์ที่อบรมมาอย่างดีกำลังสบถคำหยาบแล้วกุมขมับอย่างคิดไม่ตก

ที่แวมไพร์กับมนุษย์มีลูกไม่ได้ก็เพราะร่างกายของมนุษย์ไม่สามารถทนสภาพเด็กในครรภ์ได้ และเด็กทารกในท้องแวมไพร์ก็ทนสภาพในช่องท้องแวมไพร์ไม่ได้ เพราะอย่างนี้ถึงไม่มีการข้ามสายพันธ์กว่าร้อยปี

มนุษย์กับแวมไพร์ ไม่มีทางมีลูกด้วยกันได้!

และไม่ว่าลูเซียโน่จะลองยังไง โอกาสที่ลูกกับเมียเขาจะรอดก็ไม่มีเลย

"บ้าเอ้ย!!!"

เพราะงี้คุณพ่อที่กำลังหลังชนฝาหาทางแก้มากว่าอาทิตย์ในขณะที่ร่างกายอลิซเริ่มแย่ลงไปทุกที ท้องก็โตขึ้นเรื่อยๆ ลูกของพวกเขาก็เริ่มดิ้น และดิ้นเมื่อไหร่อลิซก็จะทรมานจนหน้ากลัว ลูเซียโน่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

สุดท้ายลูเซียโน่ที่เก็บเงียบเรื่องที่อลิซกับเด็กในท้องจะไม่มีโอกาสรอดก็ลุกพรวดขึ้น คิดคนเดียวก็มีแต่จะทำให้ฟุ้งซ่าน ตัดสินใจเรียกซีนโน่กับอลิซมาที่ห้องแล๊บในเวลาเลิกเรียน

เรื่องนี้ต้องบอกพวกเขา

"มีอะไรหรือครับลูเซียโน่ ทำหน้าเครียดเชียว"

อเล็กซ์ถึงกับต้องเอ่ยปาก แล้วท่าทางเครียดๆของลูเซียโน่นี้แหละที่ทำให้อเล็กซ์กลัวและกังวล แต่ความสามารถอ่านใจของลูเซียโน่ก็อ่อนลง เนื่องจากสภาพจิตใจที่ฟุ้งซ่านของเขา พลังทุกอย่างของแวมไพร์จะเกิดจากสภาพจิตใจที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง ดังนั้น ตอนนี้ลูเซียโน่ไม่สามารถอ่านใจใครได้ทั้งนั้น

"เป็นอะไรไหมลูเซีย?...มีเรื่องอะไร"

"อย่าบอกนะว่าพี่ลิซ!!! พี่ลิซเป็นอะไรงั้นเหรอ!?"

คำถามที่ลูเซียโน่เบนสายตาหลบ หันไปสบตากับน้องชายแทนที่จะคุยกับอเล็กซ์ตรงๆ

"ก็ไม่เชิง.."

"หมายความว่าไง"

"ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี...อลิซกับลูก อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน"

"!!!"

ฟังแค่นั้นอเล็กซ์ที่หลบหลังซีโน่เพราะกลัวท่าทางของลูเซียโน่ก็กระโดดออกมายืนประจันหน้า มองอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ลูเซียโน่พูด

"หมายความว่ายังไง!!"

"...เรื่องที่แวมไพร์กับมนุษย์จะมีลูกด้วยกัน มันเป็นไปไม่ได้..."

"เดี๋ยว! หมายความว่ายังไง? เป็นไปไม่ได้ ก็พี่ลิซกำลังท้องอยู่นี้ไง"

กึก

แต่พอถวนคำพูดของลูเซียโน่ดีๆ อเล็กซ์ก็ต้องชะงักมือกุมหน้าอกอย่างช๊อกสุดขีด

แวมไพร์กับมนุษย์รักกันมันเป็นไปไม่ได้ แวมไพร์กับมนุษย์ญาติดีกันเป็นไปไม่ได้ แวมไพร์กับมนุษย์มีลูกด้วยกันอเล็กซ์หรือก็ไม่เคยเห็น ไม่ใช่ว่าเป็นไม่ได้ แต่อาจจะไม่สามารถเป็นไปได้

"หมายความว่าที่พี่ลิซมีน้อง...จะทำให้พี่ลิซตายอย่างนั้นเหรอ?"

เผาะ

พูดแค่เรื่องความเป็นไปได้ น้ำตาของอเล็กซ์ก็ร่วงเผาะๆปากสั่นระริกเอ่ยเสียงแหบพล่าให้ลูเซียโน่กำมือแน่น "ครับ"

"ฮึก ไม่จริง!" คำตอบชัดเจนที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ฟังยังไงก็ไม่มีการล้อเล่นนั้นยิ่งทำให้อเล็กซ์ที่มองโลกในแง่ร้ายจะขาดใจ น้ำตาไหลลงมาเป็นสายสะอึกสะอื้นทันตาเห็น

"...ไม่จริง! ฮืออออ ฮึก พี่ลิซกับลูก ฮึก ต้องไม่เป็นไร! ฮึก ต้องไม่เป็นไร"

อเล็กซ์เอาแต่ส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างไม่อยากยอมรับความจริง ภาพที่ซีโน่เองก็เจ็บปวด เอื้อมมือไปแตะไหล่เมีย

"โฮฮฮฮฮฮ"

แค่ซีโน่แตะไหล่อเล็กซ์ก็หันกลับไปซบอกร้องไห้โฮออกมา มือโอบไหล่ กดหัวอเล็กซ์ซบอก ลูบเบาๆให้อเล็กซ์รู้สึกดีขึ้น แต่ยิ่งทำให้อเล็กซ์ร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ฮือออ ฮึก ไม่จริง! ไม่จริง!!!"

"เล็กซ์...ใจเย็นๆ อลิซยังไม่ตายตอนนี้สักหน่อย"

"ฮึก แต่ก็ตายแน่ๆใช่ไหมล่ะ!?" เมื่อเจออเล็กซ์สวนมาทั้งซีโน่ทั้งลูเซียโน่ก็พูดไม่ออก ได้แค่มองหน้ากันโดยมีเสียงสะอื้นของอเล็กซ์ดังขั้นกลาง

"ฮึก เดี๋ยวก่อน..."

พอร้องไห้จนสะใจแล้วอเล็กซ์ก็เงยหน้าขึ้นมองซีโน่ ปาดน้ำตาลวกๆอย่างคิดอะไรได้

"ทาดิโอ้ไง!"

"ห้ะ?" ซีโน่ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเจ้าตัวเล็กของเขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วเรียกชื่อผู้ชายคนอื่น "ทาดิโอ้เป็นลูกผสมนะ" แค่พูดเรื่องลูกผสมลูเซียโน่ก็ตาโตก่อนจะยกมือขึ้นเสยผม

"จริงด้วย ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงนะ ทาดิโอ้เป็นลูกผสมนิ๊"

ซีโน่แค่คิดตามก็ร้องอ๋อก่อนจะเห็นแสงแห่งความหวังเล็กๆ ทาดิโอ้เป็นลูกผสม ระหว่าง มนุษย์กับแวมไพร์ ต้องช่วยได้บ้างแน่ๆ

"ทาดิโอ้คงกลับไปแล้ว มีอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่านะ"

"เอ๊ะ! วันนี้ไม่ได้เหรอ ฮึก ทางที่ช่วยพี่ลิซ ฮึก"

"อเล็กซ์ครับ ไม่ต้องห่วง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อลูกกับเมียของผม"

น้ำเสียงหนักแน่นที่อเล็กซ์กลืนน้ำลาย แววตาที่ลุกโชนเหมือนไฟ จะมองยังไงคนที่ร้อนใจกว่าตัวเองก็คือลูเซียโน่นี้แหละ "เล็กซ์ ใจเย็นๆ ให้ลูเซียจัดการ ยิ่งนายไปเร่งก็ยิ่งทำให้ลูเซียกดดันนะ แค่นี้ลูเซียก็จะสติแตกอยู่แล้ว"

ยิ่งซีโน่พูดเสริมอเล็กซ์ก็มองเข้าไปในดวงตาของลูเซียโน่ ที่ซีโน่พูดมามันจริงทุกอย่าง แววตาใต้กรอบแว่นสีชาที่ดูจะคลั่งไปแล้วด้วยซ้ำเมื่อรู้วันตายของอลิซกับลูกตัวเอง

"ครับ..ก็ได้...แต่ผมจะไปด้วยนะครับ"

ได้ยินแบบนั้นลูเซียโน่พยักหน้ายิ้มให้จางๆก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องวิจัย มุ่งหน้ากลับไปบ้านหลังพอดีสำหรับครอบครัวของเขา ก้าวเข้าห้องนอนที่เปิดหน้าต่างประตูให้ลมเข้าออกสะดวก

ใบหน้าขาวซีดของอลิซทำให้ลูเซียโน่กังวลในเว็บแรก ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้เมีย เดินเข้าไปสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ยกแขนขึ้นพาดไหล่ให้อลิซนอนซบ

"ผมกลับมาแล้วครับ"

"ต้อนรับกลับนะลูเซีย"

คนที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรก็ซบไหล่สามีอย่างเต็มใจ ยกมือลูบหน้าท้องตัวเองพร้อมกับเอ่ยเสียงเบา

"พ่อกลับมาแล้วนะลูก"

ถึงจะฟังเป็นคำธรรมดาๆ แต่ลูเซียโน่กลับรู้สึกเจ็บปวด หากอลิซรู้เรื่องที่เด็กในท้องกำลังจะฆ่าตัวเอง อลิซจะเป็นยังไง "ลูเซีย...เป็นอะไรรึเปล่า"

มีหรือที่อลิซจะไม่เห็นท่าทางแปลกๆของลูเซียโน่

"เปล่าครับ พ่อกลับมาแล้วนะตัวเล็ก วันนี้แกล้งแม่หรือเปล่า หือ?"

แล้วมือใหญ่ก็วางลงบนหน้าท้องนูน กระซิบกระซาบกับลูกตัวเอง เขาต้องยอมรับเลย ว่าทำให้ความกังวลมันหายไปหมด แค่คุยกับลูก แค่อยู่กับเมีย ทุกอย่างที่หนักอึ้งก็ดูจะเบาบางลงไปบ้าง แต่ก็แค่นิดเดียว

"ลูเซีย มีอะไรเหรอ? คุณทำหน้าเหมือนไม่สบายใจ"

อลิซมองอย่างเป็นห่วง ยกมือลูบแผงอกผ่านเสื้อสีอ่อน ลูเซียโน่ก็กุมมืออลิซพร้อมกับกดจูบที่หน้าผาก

"ผมไม่เป็นอะไรครับ คุณทานอะไรรึยัง?"

"อื้ม ทานแล้ว ลูเซียก็ต้องทานนะ"

"ครับ งั้นเดี๋ยวผมมานะ"

พอปลีกตัวออกมาได้ลูเซียโน่ก็จัดการตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวพร้อมกับจัดการเรื่องอาหารแล้วก็กลับไปเล่นหน้าท้องอลิซเหมือนทุกๆวัน

"ลูกจ๋า อย่าแกล้งแม่บ่อยสิ เห็นไหมแม่ไม่มีแรงไปไหนเลยนะ หนูแข็งแรงมากพ่อรู้แล้วครับ"

คำพูดมากมายที่อลิซเองก็หัวเราะกับคนที่คุยกับหน้าท้องตัวเอง มือหนึ่งลูบท้ายทอยลูเซียโน่ มือหนึ่งลูบหน้าท้องประหนึ่งหัวลูกน้อย

"ขำอะไรครับลิซ"

"...ลูเซียน่ารักไงล่ะ"

"หึๆ น่ารักแล้วทำไมถึงขำล่ะครับ คุณต้องเขินสิ"

"ก็เวลาคุณคุยกับลูกน่ะ คิกๆ คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังคุยกับท้องอลิซอยู่"

ลูเซียขำตามก้มหน้าคุยเสียงกระซิบกับหน้าท้องให้อลิซมองยิ้มๆ

แผล็บ เฮือก

อลิซถึงกับขนลุกตอนที่ลูเซียโน่ละเลงลิ้นลงบนหน้าท้อง

"ลูเซีย ทำอะไรน่ะ คิกๆ มันจั๊กจี้"

แผล็บ เฮือก

พอถูกเลียมากๆเข้า ไอ้ความจั๊กจี้ในตอนแรกมันก็หายไปหมด เหลือเพียงความเสียวซ่านที่วิ่งแล่นไปทั่วร่าง "อึ่ก ลูเซีย..."

แผล็บ

เสียงหอบดังขึ้นใกล้ๆ ให้ลูเซียโน่ตวัดลิ้นไปมารอบสะดือ ดูดเม้มจนน้ำลายเลอะไปหมด ขบเม้มให้อลิซยกมือขึ้นปิดปากดันหัวไหล่ลูเซียโน่ออกห่างๆ

"อึ่ก ลูเซีย...ลูกดิ้น..." ลูเซียโน่ก็รู้สึกได้ว่าลูกดิ้น ถึงกดจูยหนักๆตรงที่ลูกตัวเองดิ้น "โอ๊ย" แต่ลูเซียโน่ก็ต้องเบิกตากว้างตอนที่อลิซงอตัวแล้วกุมท้องตัวเอง "ลิซ!"

"โอ๊ย...ลูกจ๋า โอ๊ย!!"

ความเจ็บภายในที่อลิซถึงกับน้ำตาซึม กัดปากห้ามเสียงร้องตัวเองไว้ไม่อยู่ ท่าทางที่บีบหัวใจลูเซียโน่อย่างรุนแรง สภาพร่างกายมนุษย์เริ่มจะรับทารกในครรภ์ไม่ไหว "ลิซ!"

หมับ

มือหนากำมืออลิซไว้แน่น ให้คุณแม่ที่เจ็บท้องหนักขย้ำมือลูเซียโน่อย่างช่วยระบายความเจ็บ อีกมือกอดประคองร่างอลิซไว้อย่างเป็นห่วง

"โอ๊ย! เจ็บ...ฮ้า ฮ้า ลูกจ๋า อึ่ก"

อลิซเพียงพึมพัมคำว่าลูกจ๋าๆซบหัวลงกับอกของลูเซียโน่ หอบหายใจระรัวเงยหน้ามองลูเซียโน่ทั้งน้ำตา

"ไม่เป็นไรลิซ ไม่เป็นไร ผมอยู่นี้ แค่เจ็บท้องเตือนน่ะ"

ลูเซียโน่ที่รู้กำหนดคลอดของอลิซดีก็ยิ่งกังวล โอบปลอบเมียให้อลิซค่อยๆสงบลง

"ฮ้า ฮ้า แข็งแรง ฮ้า ก็ดีแล้ว"

อลิซที่หลับไปแล้วยังพึมพัมเสียงเบาหวิวให้ลูเซียโน่กัดปากกับการกระทำของคนที่ไม่รู้อะไร

อลิซยังไม่รู้ ว่าลูกของพวกเราอาจจะไม่รอด แถมยังจะคร่าชีวิตอลิซไปอีกด้วยซ้ำ

ถ้าบอกไป อลิซต้องร้องไห้ เพราะงั้นจนกว่าจะหาทางแก้ได้ หรือจนมุมจริงๆ หรืออาจจะไม่บอก แล้วปล่อยให้อลิซตายโดยที่ไม่รู้อะไรเลย

"ว่าไงนะครับ!?"

ทาดิโอ้ที่เพิ่งจะรับรู้เรื่องของอลิซถึงกับตาโต ร้องเสียงหลงอย่างตกใจสุดขีดกับความจริงที่ได้รับรู้ ความเป็นไปได้ในการมีชีวิตอยู่คือศูยน์

"...ทาดิโอ้ นายคือลูกผสมหนิ ฮึก ต้องรู้อะไรบ้างสิ"

ทาดิโอ้ก็พูดไม่ออกตอนที่อเล็กซ์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้...ร้องไปแล้วล่ะ น้ำตาของเพื่อนที่เขาเองก็ไม่อยากจะเห็น

"ผมไม่รู้อะไรมากหรอกครับ แต่คนที่ทำคลอดให้แม่ผมคือตระกูลบอเนียนะครับ"

กึก

แล้วอเล็กซ์นั้นแหละที่ทำอะไรไม่ถูก ก็แน่ละ เรื่องที่มีลูกผสมอเล็กซ์ก็เพิ่งจะรู้ตอนที่เจอทาดิโอ้ พ่อแม่ก็ไม่เคยบอกอะไรไว้เลยและเพราะยังเด็กมากๆ อเล็กซ์เลยจำอะไรไม่ค่อยได้

"ตะ แต่ผมไม่รู้อะไรเลย..."

อเล็กซ์อยากจะช่วยอลิซ แต่เขาก็ไม่รู้อะไรสักอย่าง ให้ตายก็ช่วยอลิซไม่ได้

"...ทาดิโอ้ไม่รู้อะไรเลยเหรอครับ"

เมื่ออเล็กซ์หมดกำลังใจไปแล้ว ลูเซียโน่ก็เป็นคนพูดเอง ให้ทาดิโอ้ลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด "ผมไม่รู้ครับ"

เมื่อกรอกข้อมูลในสมองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ทาดิโอ้ก็เห็นว่าเรื่องที่แม่คลอดตัวเองออกมาแต่ต้องสละชีวิตไม่ใช่เรื่องสำคัญ จึงส่ายหน้า ความหวังเดียวดับลงทำให้อเล็กซ์แทบล้มทั้งยืน ลูเซียโน่ก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ภาพที่ทาดิโอ้ถึงกับเศร้าใจ

"แต่ว่า..." แล้วทาดิโอ้ก็จุดประกายความหวังครั้งใหม่ "ท่านพ่อของผมอาจจะรู้เรื่องก็ได้นะครับ"

กึก

เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ไม่รอช้าเลยที่ทาดิโอ้จะพาสองหนุ่มตระกูลมัวร์ และหนึ่งหนุ่มตระกูลบอเนียไปหาท่านพ่อของตัวเอง

"จะไปไหนกัน"

แล้วหนุ่มหัวแดงที่ช่วงนี้ติดทาดิโอ้แจก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนให้ทาดิโอ้ที่กำลังรีบๆชะงักเท้า พร้อมกับเหล่าผู้ติดตามที่กำลังร้อนใจ

"โจ..."

"โจพวกเรากำลังรีบครับ"

แล้วอเล็กซ์ที่แสดงออกว่ากำลังกังวลใจก็หันไปพูดกับโจอย่างรีบๆดึงแขนโจออกแล้วดันหลังทาดิโอ้ให้เดินต่อ โจหรือก็ขมวดคิ้วอย่างงงๆว่านี้มันเรื่องอะไรกันมองตาหลังทาดิโอ้ที่หันมาส่งยิ้มให้ แล้วเกี่ยวอะไรกับเมียเขากัน?

"ท่านพ่อ"

ไม่นานทุกคนก็มาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลคลูคลอส ท่านพ่อที่ทาดิโอ้เคารพเองก็ได้กลิ่นมนุษย์มาแต่ไกล ถึงกับมายืนรอรับทันทีที่ประตูเปิด

"สวัสดีครับ"

เจ้าของบ้านก็เอ่ยเสียงเรียบพร้อมรอยยิ้ม แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดจากปากลูเซียโน่

"อย่างนี้เองสินะครับ"

"ครับ พวกเราไม่รู้จะช่วยอลิซยังไงแล้ว...ผมเลยอยากจะถามท่านสักหน่อย ทาดิโอ้เกิดมาได้ยังไงครับ"

แล้วลูเซียโน่ก็ไม่คิดปล่อยเวลาให้เลยผ่านไปเฉยๆ ทุกวินาทีมีค่า เลยไม่คิดจะอ้อมค้อม ถามกันตรงๆให้นายท่านเจ้าของคฤหาสน์มองทาดิโอ้พร้อมถอนหายใจ

ความจริงที่ไม่อยากให้ทาดิโอ้รับรู้ แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องบอก

"แม่ของทาดิโอ้เป็นมนุษย์อย่างที่พวกคุณเข้าใจ...เธอตายตอนทาดิโอ้เกิด" เรื่องนี้ที่ทาดิโอ้รู้ดี รอยยิ้มจางๆจากพ่อที่ทำให้ทาดิโอ้ส่งยิ้มกลับไปให้ "เธอแลกชีวิตตัวเองกับทาดิโอ้"

กึก

"เรื่องที่จะมีลูกผสมมันเป็นไปไม่ได้ พวกเราก็จะตัดใจแล้ว แต่พ่อของพวกเธอ.."

ท่านพ่อของทาดิโอ้มองอเล็กซ์พร้อมกับยิ้มขอบคุณเมื่อนึกถึงหน้าคนเป็นพ่อ

"บอกว่าจะช่วยหาทางให้...ปีกของแวมไพร์เปรียบเสมือนพลังชีวิตของแวมไพร์ พวกเขาใช้ปีก แลกกับชีวิตเด็กในท้อง"

"ปีก?"

อเล็กซ์ถึงกับมองหน้าลูเซียโน่สลับกับซีโน่ หากการช่วยชีวิตเด็กในท้องต้องใช้ปีก

"การสละปีกจะทำให้ร่างกายแวมไพร์อ่อนแรง และแก่เร็วขึ้น...ฉันถึงได้ดูแก่ และอ่อนแอเกือบๆจะแทบเท่ามนุษย์ ง่ายๆก็เอาอายุขัยตัวเองแลกชีวิต"

เมื่อมองดูดีๆแล้วท่านพ่อของทาดิโอ้ก็ไม่เคยกางปีกให้ทาดิโอ้ดธเลยสักครั้ง แถมสภาพร่างกายยังอ่อนแอกว่าแวมไพร์วัยเดียวกัน แต่ทาดิโอ้กลับไม่คิดจะถามเรื่องนี้เลย

"ปีกหนึ่งคู่แลกหนึ่งชีวิต"

"...ท่านพ่อ..."

ไม่ต้องพูดมากกว่านี้ ปีกหนึ่งคู่แลกหนึ่งชีวิตก็หมายความว่าที่ทาดิโอ้ยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะปีกของพ่อ...แต่คิดอีกมุม ท่านพ่อเลือกที่ช่วยชีวิตทาดิโอ้ แล้วปล่อยให้แม่ของทาดิโอ้ตาย

"ทะ ทำไมท่านพ่อไม่ช่วยท่านแม่ล่ะครับ"

คำถามจากคนที่อยู่หลังห้องสุดให้ทุกคนหันไปมองทาดิโอ้ที่กำลังปากสั่น ทาดิโอ้คิดว่าเรื่องที่แม่ตายจะเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่กลับกลายเป็นว่าท่านแม่สละชีวิตเพื่อตัวเอง

มันก็ใช้คำว่า 'ลูกฆ่าแม่' ได้

ปึ่ก

แล้วไม่ต้องพูดอะไรอีก คนที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้ก็ช็อกค้าง คิดว่าตัวเองเป็นคนฆ่าแม่ ทาดิโอ้จึงเดินถอยหลังอย่างไม่ได้ตั้งใจจนชนเข้ากับใครบางคนเข้า

"เรื่องอะไรกันเนี่ย!?"

แวมไพร์ผมแดงที่ข้องใจจนต้องตามมายกมือโอบไหล่ทาดิโอ้ แม้จะไม่เข้าใจสถานะการณ์แต่ก็คิดถูกที่ตามมา "จะ โจ" แค่ทาดิโอ้เงยหน้ามอง โจก็ชะงัก หันขวับกลับไปมองพ่อทาดิโอ้

"เกิดอะไรขึ้น!?"

ทาดิโอ้ที่มองยังไงก็กำลังช็อกอยู่มันบีบหัวใจให้โจโกรธ ประโยคเดียวที่ดังก้องในหัว

ใครทำอะไรเมียกู!

"จะ โจ..."

หมับ

โจจับมือทาดิโอ้พร้อมกับจ้องหน้า คนที่กำลังช็อกก็กลืนน้ำลายพร้อมกับสะบัดหน้าเรียกสติ

"แม่ของลูกเป็นคนเลือกเอง"

แล้วทาดิโอ้ก็ต้องหันกลับไปมองพ่อ รอยยิ้มแสนรักที่กำลังมองทาดิโอ้มันทำให้ทาดิโอ้อยากจะร้องไห้

"สมบัติล้ำค่าของลูกที่แม่ลูกทิ้งไว้ให้ คือชีวิตของลูก"

ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไมท่านพ่อถึงได้หวงทาดิโอ้ปานจงอางหวงไข่ เพราะเป็นสิ่งล้ำค่าที่คนรักเขาสละชีวิตทิ้งไว้ให้ "คะ ครับ ท่านพ่อ...ผมเข้าใจแล้ว"

ทาดิโอ้เพียงยิ้มส่งไปให้อย่างเข้าใจ แต่สำหรับโจแล้ว เขากลับเห็นว่าตอนนี้ทาดิโอ้กำลังอ่อนแอ

"โจ" แค่มือของคนรักที่กุมมือทาดิโอ้อยู่นี้มันช่วยเขาได้เยอะ ไอ้ความกังวลเมื่อกี้มันก็หายไปหมด เหลือแค่รอยยิ้มบางๆที่ทาดิโอ้ส่งกลับไป

โจน่ะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพียงแต่จ้องเข้าไปในดวงตา พร้อมกับบอกทาดิโอ้ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะอยู่กับนาย ทาดิโอ้ถึงได้ยอมเข้าใจง่ายๆ

"แล้วจะต้องทำยังไง"

ซีโน่เองก็ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องของคนอื่น ร้อนใจไม่แพ้อเล็กซ์เท่าไหร่

"ผมไม่รู้ครับ แต่ถ้าเป็นคุณลูเซียโน่ที่เป็นนักวิจัย...ผมเชื่อว่าต้องทำได้แน่"

พ่อของทาดิโอ้หันไปสบตาลูเซียโน่ที่นิ่งเงียบมาสักพักกับความคิดที่พุ่งพล่านในสมอง

"ผมไม่คิดว่ามันจะได้ผล"

ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้เรื่องปีกแลกชีวิต เพียงแค่ลืมนึกไป เพราะเป็นการลดอายุตัวเองแวมไพร์ยุคก่อนๆที่ต้องการให้สายพันธ์แวมไพร์คงอยู่ให้นานที่สุดจึงสั่งปิดพนึกข้อมูล แต่มีหรือที่ลูเซียโน่จะไม่รู้

"ขอบคุณที่ให้ข้อมูลนะครับ"

ลูเซียโน่ที่พอจะคิดอะไรดีๆได้แล้วก็กำลังจะหมุนตัวกลับพร้อมๆกับคนอื่น

"เอานี้ไปด้วยสิครับ"

ท่านพ่อทาดิโอ้ก็เป็นคนใจดี มอบยาบรรเทาอาการเจ็บปวดประจำตระกูลให้ หวังว่าจะช่วยอะไรพวกเขาได้บ้าง

"ขอบคุณครับ"

แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่การแลกปีกกับชีวิตจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ นั้นมันก็อีกเรื่อง แต่ตอนนี้ ลูเซียโน่กำลังตัดสินใจ ว่าจะบอกหรือไม่บอกอลิซดี

"ลูเซียโน่...เราต้องบอกพี่ลิซนะ"

ลูเซียโน่ที่ลังเลอยู่หน้าประตูก็สูดหายใจเข้าปอด แวมไพร์ไม่ต้องหายใจก็อยู่ได้ แต่การที่ทำแบบนั้นมันช่วยเรียกกำลังใจได้เหมือนกัน

"ผมจะเป็นคนพูดเองครับ"

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องนอน คนที่กำลังนอนงอตัวก็พยายามฉีกยิ้มให้ทั้งๆที่ตัวเองกำลังทรมานกับการดิ้นของลูก

"ละ ลูเซีย โอย แฮ่กๆ” ลูเซียโน่ก็พุ่งตัวไปหา มองตาเอฟองเซ่ที่มาดูแลอลิซให้พร้อมกับบอกให้ออกไปก่อน มือที่กุมมืออลิซไว้ช่วยให้เจ้าตัวใจชื่นขึ้นมาบ้าง ใบหน้ายิ่งซีดกว่าเดิมกับอาการเจ็บปวด

"กะ กลับมาแล้วเหรอ แฮ่กๆ"

"ครับ ผมกลับมาแล้วครับอลิซ" "ยะ ยินดีต้อนรับ แฮ่กๆ กลับนะลูเซีย"

หมับ

"ครับ ไม่ต้องพูดแล้วครับ" ลูเซียโน่คุกเข่าลงข้างเตียงก่อนจะกุมมืออลิซไว้แน่น "แค่กๆ ฮ้าๆ ลูเซีย อึ่ก"

"ลิซ...ผมมีเรื่องจะบอก..." เมื่อลูเซียโน่เริ่มทำหน้าเครียดอลิซเองก็เอียงคอมอง ก่อนจะพยักหน้าแล้วปาดเหงื่อปลายคาง "...อีกสองวัน..." "หืม?"

"อีกสองวันลูกของเราจะตาย"

กึก

อลิซไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง มองหน้าลูเซียที่ยังจริงจังไม่คลายแล้วก็ต้องยกมือขึ้นลูบท้องอย่างตกใจ

"มะ หมายความว่ายังไง?"

"....แวมไพร์กับมนุษย์ มีลูกด้วยกันไม่ได้" "ฮึก ไม่จริง ก็ลูกยังดิ้นอยู่ในท้องลิซอยู่เลย ฮึก ไม่จริงหรอก พวกเขาแข็งแรงดี ฮึก"

อลิซอยากจะไม่เชื่ออยู่หรอก แต่ลูเซียโน่ไม่เคยโกหกตัวเองเลยสีกครั้ง แล้วเรื่องนี้มันก็ใหญ่เกินกว่าที่จะเอามาล้อเล่นได้ เพราะงั้นน้ำตาของคนเป็นแม่จึงไหลอาบแก้ม มือประคองท้องตัวเองพร้อมกับมองหน้าลูเซียโน่ด้วยน้ำตา

"ลิซ...ใจเย็นๆครับ เรายังช่วยลูกได้..."

กึก

"ฮึก จริงเหรอ? ฮึก ลูกเราจะไม่ตายแล้วใช่ไหม? ฮึก เราจะช่วยลูกได้ยังไง"

"...ปีกของผมช่วยชีวิตลูกได้" ลูเซียโน่กอดอลิซแล้วเริ่มต้นพูดสิ่งที่ต้องพูด กอดปลอบให้อลิซที่หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มใจชื่นขึ้นมาหน่อย "ฮึก จริงๆนะ ลูกเราจะไม่เป็นไรแน่นะ..."

กึก หมับ

เสียงร่าเริงขึ้นที่ฟังดูเป็นห่วงลูกมากมันยิ่งทำให้ลูเซียโน่กอดอลิซแน่น หัวใจกระตุกวูบเหมือนจะกลับมาเต้นอีกครั้ง "แต่ว่า..."

กรอด

ลูเซียโน่ก็กัดฟันกรอดดันไหล่อลิซให้สบตา

"...แต่ว่า...ปีกหนึ่งคู่แลกหนึ่งชีวิต"

แค่นั้นลูเซียโน่ก็หลบสายตา คิดว่าพูดแค่นี้อลิซก็เข้าใจว่าลูเซียโน่พูดถึงเรื่องอะไร หนึ่งชีวิตแลกปีกหนึ่งคู่ เท่ากับว่า จะรักษาชีวิตได้แค่คนเดียวเท่านั้น

"เข้าใจแล้วล่ะ ฮึก ไม่เป็นไร ลูกเราจะต้องปลอดภัย"

กึก

"ลิซ"

"ลูกของเราจะต้องรอด ลิซไม่เป็นอะไรหรอก เนอะ" ถึงดวงตาหวานเยิ้มจะแย้มยิ้มให้ลูเซียโน่ แต่มือสั่นๆกับน้ำตาหยดโตก็ทำให้ลูเซียโน่เจ็บจี๊ดข้างในโดยไม่มีแผล

ลูเซียโน่ที่นึกอึ้งที่อลิซเลือกได้เร็วขนาดนั้น ยอมสละชีวิตตัวเอง เพื่อลูก ถึงจะเจ็บปวด แต่ลูเซียโน่ก็ยอมรับการตัดสินใจของเมีย กอดร่างของอลิซที่สั่นเทาเมื่อรับรู้ว่าอีกสองวันวันตายของตัวเองจะมาถึงก็กอดลูเซียโน่ไว้มั่น

"ลิซ ผมขอโทษ"

"ฮึก ไม่เป็นไร ฮึก ลูกเราจะไม่เป็นไร ฮึก ฮือออ"

ใช่ว่าอลิซจะไม่เสียใจกับการรู้วันตายของตัวเอง ต้องบอกว่าช็อกเลยมากกว่า แต่พอคิดว่าการตายของตัวเองจะไม่เสียเปล่าก็ทำให้อลิซยิ้มได้ มือลูบท้องตัวเอง

"อีกสองวัน เราก็ได้เจอกันแล้วนะลูก"

แปล๊บ

ยิ่งอลิซพูดด้วยรอยยิ้มและอ่อนโยนกับลูก ลูเซียโน่ก็ยิ่งกอดอลิซแน่น หากน้ำตาเขาไหลคงจะร้องไห้ไปแล้ว

"ผมรักคุณครับอลิซ ผมจะรักตลอดไป"

น้ำเสียงสั่นพล่าที่อลิซไม่เคยได้ยินมาก่อนยิ่งบีบหัวใจให้น้ำตาไหลอาบแก้ม กอดสามีแน่นและแน่นขึ้นไปอีก เสียงสะอื้นที่ทำเอาคนข้างนอกร้องไห้ตาม

ปีกหนึ่งคู่และหนึ่งชีวิต ช่างเป็นกฎที่โหดร้ายจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}