Crystal_Blue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

No.12 ใต้แว่นสีชา

ชื่อตอน : No.12 ใต้แว่นสีชา

คำค้น : Luciano - Alice

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2561 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
No.12 ใต้แว่นสีชา
แบบอักษร

No.12 ใต้แว่นสีชา

ลูเซียโน่แวมไพร์แว่นสีชากำลังจูงมือภรรยาในอนาคตไปที่ห้องแลปเคมีที่ตัวเองวิจัยเรื่องสารอาหารเทียมสำหรับแวมไพร์อยู่ ก็ตั้งแต่บอกกับอลิซว่าจะเป็นมนุษย์แล้วจะอยู่ด้วยกัน ลูเซียโน่ก็วจัยเรื่องนี้มาโดยตลอด ...เพื่อให้ตัวเองได้เป็นมนุษย์

เพื่อให้ได้รักกับอลิซ มนุษย์ที่ตัวเองรัก

"คุณจะพาฉันไปไหน"

"ใจเย็นๆสิครับเจ้าหญิงของผม"

เอี๊ยด

ประตูห้องแลปเปิดออกกว้างโดยการผลักเบาๆ อลิซอึ้งไปนิดตอนที่เห็นห้องแลปใหญ่โต แต่กลับไม่เหมือนห้องแลปทั้งๆที่มีชีวิตชีวา ท้องฟ้าจำลองปุยเมฆสีขาว แถมยังมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยเดินยัวเยี้ยไปมา

"น่ารักจังเลย"

ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่คุณพูดตามที่ใจคิด

"คุณชอบไหมครับ"

หมับ

มือที่กุมกันอยู่กระชับแน่นให้อลิซรู้ตัวถึงได้ชักมือกลับช้าๆ ก็เป็นผู้หญิง ก็ต้องหวงเนื้อหวงตัวเป็นธรรมดา

"ไปดูตรงนั้นกันนะครับ"

สุภาพบุรุษอย่างลูเซียโน่ก็ส่งมือไปตรงหน้า ให้อลิซลังเลเพียงครู่ก็ส่งมือไปให้ด้วยแก้มแดงๆ อลิซน่าถนุถนอม มากกว่าที่จะจับฟัด

ไม่ว่าลูเซียโน่จะพาเดินไปตรงไหน อลิซก็เดินตามด้วยความอยากรู้ ในห้องแลปที่มีแต่อลิซและลูเซียโน่ ยังมีเอฟองเซ่อีกคน แต่ก็ตามดูอยู่ห่างๆเท่านั้น

"อ่า เจ้ากระต่าย"

ฟลุบ

อลิซฟลุบตัวลงนั่งกับเก้าอี้ เจ้ากระต่ายน้อยก็กระโดดเข้ามาคลอเคลียกับข้อเท้า ให้อลิซส่งมือไปสอดใต้ขาหน้า ชูขึ้นเหนือหัว

"ว่าไงจ๊ะ น่ารักจัง อ๊ายย กระพริบตาปริบๆ"

อลิซสบตากับเจ้ากระต่ายตัวน้อย ก่อยจะกระพริบตาปริบๆตาม ให้ลูเซียโน่หลุดหัวเราแล้วนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าอลิซ "คุณรู้ไหม ว่ากระต่ายนี้มีประวัติว่าซื่อที่สุด"

อลิซทำหน้างง ในใจก็ถามว่ายังไงให้ซีโน่อุ้มกระต่ายอีกตัวขึ้นแนบอก แล้วคิดดูสิ หนุ่มหล่อสวมแว่นสีชาหน้าตาเข้มๆที่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา กำลังกอดเจ้ากระต่ายขนปุกปุยแต่กลับดูดีให้เขาดูอ่อนโยนขึ้นมามากโข

ตึกตักๆ

แล้วมันทำให้อลิซใจเต้นแรงจนหน้ากลัว ก่อนจะสะบัดหน้าแรงๆไล่ความคิดก่อนที่ลูเซียโน่จะได้ยิน

"เรื่องมันมีอยู่ว่า เจ้ากระต่ายตัวหนึ่ง กำลังลงทาง ก็เลยถามทางจากสัตว์ป่าตัวอื่นๆ"

"…" "แต่ว่าเพราะความน่ารัก และความซื่อของมัน สัตว์ทุกตัวที่มันถามทางก็เลยขอหอมแก้ม แทนค่าบอกทาง คุณว่าเจ้ากระต่ายยอมไหม"

"ไม่รู้สิ แล้วเจ้ากระต่ายยอมไหม"

"ยอมสิครับ ก็อยากออกจากป่า ตัวแล้วตัวเล่าเจ้ากระต่ายก็ถูกหอมตลอดทางจนได้ออกจากป่า แล้วรู้ไหมว่าเจ้ากระต่ายถูกหอมไปกี่ที?"

"ไม่รู้สิ แล้วเจ้ากระต่ายโดนหอมไปกี่ทีล่ะ?"

"คุณอยากรู้ไหมครับ?"

หงึกๆ

เล่ามาขนาดนี้แล้วอลิซก็ต้องอยากรู้สิ เลยพนักหน้าให้ลูเซียโน่วางเจ้ากระต่ายลง แย้มยิ้มอันตรายแล้วเลื่อยหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"งั้นคุณก็ต้องให้ผมหอมเป็นค่าตอบคำถามนะครับ"

ฉ่า

แก้มขาวๆแดงขึ้นมา หันไปมองหน้าแต่จมูกก็เฉียดกันไปนิดเดียว แก้มก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก

"ที่คุณเล่ามาเพื่อจะหลอกหอมแก้มฉันสินะ ฉันไม่ซื่อเหมือนเจ้ากระต่ายของคุณหรอกนะ"

คนน่ารักที่กำลังอายม้วนว่าเสียงตะกุกตะกัก แต่ก็เป็นประโยคบอกปัดว่าไม่ยอมง่ายๆให้ลูเซียโน่เลื่อนหน้าออกมาจนสบตากัน

"คุณไม่อยากรู้หรือครับ ว่าเจ้ากระต่ายโดนหอมไปกี่ที" อลิซส่ายหน้าแต่ในใจกำลังกรี๊ดร้อง อยากรู้จะแย่ว่าเจ้ากระต่ายถูกหอมไปกี่ที

ฟอด

"อ๊ะ! คุณ..."

"ก็คนบอกว่าอยากรู้"

"ฉันยังไม่ได้พูด!"

"คุณคิด"

อลิซเม้มปากอย่างช่วยไม่ได้ หลงกลเจ้าแวมไพร์แว่นชาไปเรียบร้อยในขณะที่เจ้ากระต่ายก็ดิ้นกระโดดลงจากตักอลิซ "แล้ว...สรุปเจ้ากระต่ายถูกหอมไปกี่ที"

"หึๆ"

ไหนๆก็ถูกหอมไปแล้วก็ขอรู้หน่อยล่ะกันจะได้ไม่เสียเปล่า ลูเซียโน่ก็กระซิบข้างๆ หากแต่คำตอบกลับทำให้อลิซหน้าร้อนจัด

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน มันเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นไว้หลอกหอมเท่านั้น"

พลั่ก

"คุณหลอกฉันหนิ!"

อลิซผลักไหล่ลูเซียเบาๆแต่เพราะลูเซียโน่ยอมถอยเอง ยอมรับคำด่าจากอลิซ

"ก็ผมอยากหอมคนรักผมนี่ครับ"

ฉ่า

ทำไมคุณชอบพูดให้ฉันอายนักนะ!

"ก็เวลาคุณเขินมันน่ารักนี้ครับ"

อลิซกอดอกหันหน้าหนีลูเซียโน่ที่อ่านใจ ตอบโต้ความคิดด้วยวาจาให้อลิซเขินหนัก อยากจะกรีดร้องใส่หน้า แต่ก็ทำได้แค่สงบใจไม่ต่อล้อต่อเถียงกับลูเซียโน่เท่านั้น มีแต่จะเสียเปรียบ

"หึๆ ไปดูห้องวิจัยผมไหมครับ"

"..." อลิซเหลือบมองด้วยหางตา ก่อนจะพยักหน้าให้ลูเซียโน่กุมมือมากดจูบบนหลังมือเบาๆ "เจ้าหญิงของผม" คำก็เจ้าหญิงสองคำก็เจ้าหญิง รู้บ้างรึเปล่าว่าจะทำให้อลิซเคยตัวจริงๆ

"อลิซ"

"คะ?"

"คุณรักผมหรือเปล่า"

กึก

อลิซนิ่งไปแล้ว มือที่กุมกันไว้ก็คลายออกช้าๆ อลิซเคยถามตัวเองเรื่องนี้หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบ

"ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงของคุณหรอกนะ..ฉันไม่ได้บริสุทธิ์ ไม่ได้ไร้มนทินอย่างอเล็กซ์...ฉันเคยถูกจับเป็นทาสมาก่อน... เคยถูกล่ามโซ่..ฮึก"

แค่ภาพวันวานเก่าๆที่ถูกส่งตัวไปประมูลราคา ที่ถูกซื้อ ถูกจับมัด จับทารุณร่างกายเหมือนของเล่นก็ลอยเข้ามาในสมอง แล้วมีหรือที่ลูเซียโน่จะไม่ได้ยินความคิดของอลิซ แถมยังเห็นภาพเป็นฉากๆให้ลูเซียโน่เจ็บใจแทน

"ฮึก ร่างกายนี้น่ะ ไม่คู่ควรกับคุณหรอก…"

หมับ

"เป็นความผิดของผมเอง"

"แต่มันไม่ใช่..."

อลิซน่ะอยากจะแย้งแทบแย่ แถมยังงงอีกต่างหากเมื่อลูเซียโน่ผู้อ่อนโยนกอดตัวเองไว้ แล้วบอกว่าเป็นความผิดของลูเซียโน่

"ผิดสิ ถ้าจะหาคนผิด หาข้อบกพร่องล่ะก็ มันก็คงเป็นผมเอง ที่เจอคุณช้าไป เป็นผมเองที่ไม่ได้ดูแลคุณตั้งแต่ต้น ถึงได้เกิดเรื่องแย่ๆกับคุณ...ถ้าผมเจอคุณเร็วกว่านี้..."

"ฮึก...ฮืออ"

อลิซเอาแต่ซบลงกับไหล่สะอึกสะอื้นกับภาพในอดีต แต่ตอนนี้ไม่ได้มีแค่อเล็กซ์เท่านั้นที่แบ่งเบาความเจ็บของพี่สาวได้ แต่ยังมีลูเซียโน่อีกคน ที่ทำให้อลิซเบาใจ และไว้ใจว่าจะไม่มีทางทำร้ายตัวเอง

"ฮึก..อือ..ฮือ"

พอร้องไห้จนพอใจ อลิซก็มานั่งขยี้ตา ปาดน้ำตาออกจากแก้ม มือกุมหน้าอกอย่างกลัวว่าหัวใจมันจะหยุดเต้นไป

"น้ำครับ"

"ขอบคุณนะ..."

กว่าลูเซียโน่จะกลับมาอลิซก็หยุดร้องไห้ไปแล้ว มือเรียวเอืือมไปหยิบขวดน้ำใสจรดริมฝีปากดื่มเข้าไปไม่กี่อึกก็ลุกขึ้นยืน

"เราไปดูห้องแลปคุณต่อเถอะ"

อลิซเดินนำหน้าลูเซียโน่ไปก่อนแล้ว ก็มันเป็นเรื่องหน้าอายไม่ใช่เหรอที่ร้องไห้โฮออกมาซะขนาดนั้นให้คนอื่นเห็น ถึงหัวใจจะบอกว่าลูเซียโน่ไม่ใช่คนอื่นก็เถอะ

"อ่า...นี้มันตู้อะไร..."

แต่ก่อนที่จะได้เดินผ่านสะพานที่มีน้ำหลากหลายสีสันต์ในบ่อเดียวไปอลิซก็หยุดอยู่กลางสะพานให้ลูเซียโน่ที่เดินตามมาหยุดตาม

"ผมเพิ่งเริ่มวิจัยสารอาหารเทียมของแวมไพร์น่ะ"

"เอ๊ะ? หมายความยังไง"

"ผมเคยบอกคุณสินะ ว่าผมจะเป็นมนุษย์กับคุณด้วย...เพราะงั้น ผมก็ต้องเริ่มจากไม่ดื่มเลือดมนุษย์ก่อน เพราะยังไงมนุษย์ก็ไม่ดื่มเลือดกันอยู่แล้ว"

"แต่ถ้าทำอย่างนั้น...คุณจะไม่เป็นไรเหรอ"

"แหะๆ ตอนนี้มันยังไม่สมบูรณ์เลยครับ...ยังใช้การไม่ได้ แต่ผมคิดว่าเป็นทะเลสายรุ้งแบบนี้ก็ดีแล้ว"

ทะเลสายรุ้งที่กลั้นออกมาจากความพยายามของลูเซียโน่ ทะเลสายรุ้งที่เป็นความรู้สึกของลูเซียโน่ อลิซจ้องมองอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วสายตาก็ไปเห็นเจ้ากระต่ายตัวเดิมทำท่าจะตกน้ำทะเลสายรุ้ง

"อ๊ะ! ลูเซียโน่...เจ้ากระต่าย!"

ไม่รอช้าลูเซียโน่ก็วิ่งลงจากสะพาน ด้วยความไวของแวมไพร์เลยช่วยเจ้ากระต่ายไว้ได้ ลูเซียโน่กอดเจ้ากระต่สยตัวนั้นไว้ หันไปส่งยิ่มให้อลิซที่ตื่นกลัวสุดๆ

พรืด ตู้มมมมม

แต่เพราะจะวิ่งตามไปแล้วชะงักเท้านั้นแหละ อลิซถึงได้ลื่นแล้วเป็นโชคร้ายที่ลูเซียโน่เองก็อึ้ง กว่าจะรู้สึกตัวปล่อยเจ้ากระต่ายก็ตอนที่อลิซตกลงไปแล้ว

"อลิซ!!!"

ร่างของหญิงสาววัยขบเผาะจมดิ่งลงสู่ใต้สระทะเลสีรุ้ง

หมับ

"อย่าครับคุณนายน้อย ผมเอง!" แต่ก่อนที่ลูเซียโน่จะกระโดดลงไปช่วยมือใหญ่ของผู้ที่เห็นเหตุการณ์หากแต่ก็เข้ามาช่วยไม่ทันนั้นคว้าแขนนายน้อยเอาไว้ก่อน

"ไม่"

"นายน้อย ผมเอง"

ตู้มมม

เอฟองเซ่ที่ดูท่าจะห้ามน้อยน้อยไม่ทันแล้วกระโดนลงไปในบ่อตัดหน้าลูเซียโน่ซะเลย แวมไพร์วัยกลางคนที่มีหน้าที่ดูแลอลิซว่ายน้ำไปเรื่อยๆ เพราะทะเลสายรุ้งมันไม่ได้ใสเหมือนน้ำ ถึงหาตัวอลิซยากนัก แต่สุดท้ายก็เจอตัวก่อนที่อลิซจะหมดสติไปแท้ๆ

"แค่กๆ"

เอฟองเซ่โผล่พ้นน้ำออกมาก่อนจะส่งตัวอลิซให้กับลูเซียโน่ที่ยืนรออย่างร้อนใจ หากเอฟองเซ่ขึ้นมาช้ากว่านี้สักวินาทีลูเซียโน่คงกระโดดลงไปด้วยแล้ว

"อลิซ!! อลิซ!!!"

ลูเซียโน่ประคองแก้มของอลิซไว้ ร่างกายที่เปอะเปื้อนสีของทะเลสายรุ้ง ต้องบอกว่าเป็นงานวิจัยที่ยังไม่สมบูรณ์ซะมากกว่า ไม่รู้ว่าจะอัตรายกับมนุษย์ไหม อลิซจะรับไหวรึเปล่า

"คุณอลิซ..."

เอฟองเซ่ที่สำลักน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็คลานเข้ามาหาอลิซ เนื้อตัวไม่ได้ต่างจากอลิซสักเท่าไหร่ "แค่กๆ"

"อลิซ อลิซ" ลูเซียโน่ที่คอยปฐมพยาบาลให้ใจเสียไปแล้วเมื่อเห็นว่าอลิซนิ่งไปแบบนี้ น้ำตามันก็พาลจะไหลซะดื้อๆ ลูเซียโน่ประคองร่างของอลิซให้นอนราบกับพื้น บีบจมูกเล็กๆก่อนจะบีบปากแล้วประกบริมฝีปาก เป่าลมเข้าไปในปอดของอลิซ "อลิซ"

ถึงจะทำสลับกับการป้ำหัวใจแต่อลิซก็ยังนิ่ง "อลิซ โธ่เว้ย" ลูเซียโน่ประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ถึงอลิซจะยังนิ่งอยู่ก็ตามที ลูเซียโน่ก็ยังไม่ลดความพยายาม

ฟื้น ฟื้นขึ้นมาสิ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณนะอลิซ

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่หยดน้ำใสมันไหลอาบแก้มของลูเซียโน่ ตั้งแต่เมื่อไม่รู้ที่ลูเซียโน่มองว่าอลิซเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นเหมือนลมหายใจ ที่หากขาดไปแล้ว ลูเซียโน่ได้ขาดใจตายแน่ๆ

"อลิซ"

"แค่กๆ"

หมับ

แค่เสียงใสสำลักน้ำลูเซียโน่ก็กอดร่างของอลิซไว้แน่น ให้คนที่เพิ่งจะรอดจากความตายไอหนักกว่าเดิม "อลิซ ค่อยยังชั่ว"

.....................................

"แฮ่กๆ ฮ้า พี่ลิซ"

ปัง

เสียงฝีเท้าของมนุษย์ร่างเล็กที่วิ่งหน้าตาตื่นหลังจากที่ได้ยินข่าวว่าพี่สาวตัวเองตกน้ำก็ยิ่งวิ่งไปหาพี่สาวอย่างไม่คิดชีวิต "แฮ่กๆ ฮึก ฮือออ พี่ลิซอยู่ไหน"

อเล็กซ์ที่น้ำตานองหน้า ตั้งแต่ได้ยินข่าวหัวใจก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม หอบร่างที่ไร้วิญญาณไปที่ห้องวิจัย

ก้าวเข้ามาในห้องได้ก็กรูไปที่เตียงที่มีหญิงสาวนอนหมดสติ

หมับ

"พี่ลิซ...อ้าว ไม่ใช่" น้ำตาที่ไหลอาบแก้มถึงกับหยุดไหล ทาดิโอ้ที่วิ่งตามมาถึงกับหอบหายใจ มองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง

หญิงสาวที่มีใบหน้าหวานแหววกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงจนทาดิโอ้กับอเล็กซ์นึกแปลกใจ นอกจากไม่เคยเห็นหน้าแล้วก็ยังไม่เคยรู้จักมาก่อน

"ใครกันครับ?"

"ไม่รู้สิ แล้วพี่ลิซอยู่ไหน"

"แค่กๆ อ๊ะ คุณอเล็กซ์"

กึก

แต่ทันทีที่หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาก็เรียกชื่อของอเล็กซ์ซะได้

"เขารู้จักอเล็กซ์นี่ครับ"

"อ่า คุณเป็นใคร?"

"เอ๊ะ เป็นใครเหรอ? ก็..."

ฟลุบ

ฉ่า

อเล็กซ์กับทาดิโอ้แก้มแดงแจ๋ก่อนจะหันหลังให้หญิงสาวนิรนาม ทันทีที่เธอลุกขึ้นมาในสภาพไม่มีอะไรปกปิดเลยอเล็กซ์กับทาดิโอ้ก็เลยได้เห็นเต็มๆตา

ผิดกับคนที่เพิ่งฟื้น ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"อะไรกัน? ทำไมร่างกายของผม.."

"ของผมเหรอ?"

ยังไม่ทันได้ถามว่ามันเป็นมายังไง ผ้าม่ายอีกฝั่งก็เปิดออก ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นหลังขาวสะอาดที่โผล่พ้นผมยาวสลวยนั้น

"...อ่า...แล้วนั้น..."

"เล็กซ์"

คนเดียวที่เรียกอเล็กซ์สั้นๆด้วยคำอย่างนั้น ก็มีแค่อลิซคนเดียว หากแต่คนที่เนื้อตัวไม่ได้สวมอะไรกลับไม่ใช่ร่างกายของพี่สาวตัวเอง แต่เป็นเด็กหนุ่มที่อายุเท่าๆกันเพียงแต่มีผมที่ยาวสลวยก็เท่านั้น

ถามว่ารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็แว๊บหนึ่งที่อเล็กซ์เห็นช่วงหน้าอก แต่กลับไม่มีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหนมหน๊ม มันกลับแบนเรียบเหมือนของตัวเอง

"...พี่ลิซเหรอ"

ฟึ่บ

ลูเซียโน่เอาผ้ามาคลุมตัวเด็กหนุ่มคนนั้นเอาไว้แถมยังกุมไหล่พร้อมกับเอาตัวมาบังสายตาทาดิโอ้กับอเล็กซ์

"มาแล้วเหรอ"

"พี่ลิซ...อย่าบอกนะผู้ชายคนนั้นคือพี่ลิซ"

มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนที่เจ้าของร่างที่นั่งอยู่บนเตียงจะปล่อยเสียงสะอื้นออกมา น้ำตาที่อเล็กซ์คุ้นเคย ถึงโครงหน้าจะเปลี่ยนไปอยู่บ้าง แต่ดวงตาและแววตาดวงนั้นก็เป็นของพี่สาวตัวเองไม่ผิดแน่

"เล็กซ์ ฮึก ฮืออ" หมับ

"พี่ลิซ...เกิดอะไรขึ้น ฮึก พี่ลิซ"

อาจจะเป็นเพราะสายสัมพันธ์ของพี่น้อง อเล็กซ์ถึงได้โผเข้ากอดผู้ชายคนนั้นเพียงเพราะเขาสะอื้นไห้แล้วเรียกชื่อตัวเอง ไม่ผิดหรอก ตอนนี้อลิซได้กลายจากพี่สาว เป็นพี่ชายไปเสียแล้ว

"ฮึก ฮือออ เล็กซ์"

ร่างของหนุ่มน้อยที่กำลังนั่งสะอึกสะอื้นอยู่ในห้องอลิซ หากแต่ใบหน้าน่ารักที่กำลังฉ่ำไปด้วยน้ำตาของพี่สาว ที่บัดนี้ได้กลายเป็นพี่ชายโดยสมบูรณ์แบบ หลังจากที่ลูเซียโน่เช็คร่างกายแน่ชัดแล้ว ก็ได้ขอสรุปว่าทะเลสีรุ้งที่ลูเซียโน่กำลังวิจัยอยู่นั้น ทำให้ร่างกายของคนเราสลับเพศกันอย่างสมบูรณ์จากที่จะให้สลับความกระหายเป็นอาการหิวอาหารเหมือนมนุษย์ ความผิดพลาดที่ทำให้ร่างกายของอลิซกลายเป็นผู้ชายโดยไม่มีกำหนดเวลา

"พี่ลิซ"

หมับ

ถึงแม้หน้าตาจะไม่เหมือนสักนิด หากแต่อเล็กซ์ก็จดจำสายตาของพี่สาวได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าร่างกายและน้ำเสียงจะไม่เหมือนเดิม แต่ก็ยังเป็นอลิซคนเดิม ที่ทั้งน่ารักแล้วก็อ่อนโยนของเขา

"ไม่เป็นไรนะพี่ลิซ"

อเล็กซ์ไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไง เพราะมันเกินความสามารถของเขาไปแล้ว เขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการวิจัยอะไรทั้งนั้น แรกๆก็นึกโกรธลูเซียโน่อยู่หรอก แต่ไม่ใช่เวลามาขัดขวางหรือชำระ เจ้าอเล็กซ์ตัวจิ๋วที่ตอนนี้เหมือนได้น้องชายที่ตัวเล็กกว่ามาให้ปลอบในอก

"ไม่เป็นไรนะ ฮึก"

แต่ก็เป็นเรื่องเศร้าที่อลิซยอมรับเรื่องสลับเพศของตัวเองไม่ได้ หากเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง อเล็กซ์ก็คงยอมรับไม่ได้เหมือนกันยามที่ได้รู้ว่าตัวเองกลายเป็นผู้หญิง สิ่งที่ไม่เคยมีก็กลับมือ สิ่งควรจะเป็นกลับตรงกันข้าม หลายวันที่อลิซพยายามจะเข้าใจกลไกร่างกายของผู้ชาย ใครจะไปทำใจได้กับไอ้ของยาวๆที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน เวลาจะฉี่ทีก็ต้องยืนฉี่ เวลาจะอาบน้ำทีก็ลต้องเห็นอะไรอะไรไม่คุ้นชิน

ยิ่งเวลามองร่างกายตัวเองผ่านกระจกทีไรอลิซก็ต้องปล่อยโฮออกมาทุกครั้งไป

หมับ

อเล็กซ์กระชับกอดร่างของอลิซเข้าไปในอ้อมแขน ลูบผมยาวสลวยที่ไม่ได้เป็นผมของหญิงสาวอีกต่อไป หากแต่เป็นผมสลวยของพี่ชาย

"ฮึก เล็กซ์ ฮือออ พี่รับไม่ได้ รับไม่ได้จริงๆ" "พี่ลิซ..."

"ฮือออ จะให้พี่ทำใจยอมรับเรื่องที่พี่มีร่างกายแบบนี้ได้ยังไง"

เป็นใครก็ช็อกทั้งนั้น แล้วเวลาเพิ่งผ่านมาไม่ถึงอาทิตย์ ใครกันจะยอมรับเรื่องพันนี้ได้ง่ายๆแค่ชั่วข้ามคืน

"ตอนนี้ลูเซียโน่เขาก็กำลังหาทางแก้อยู่นะ"

"ฮึก ไม่เอา เขาจะจับพี่ไปวิจัยนะเล็กซ์ พี่ทำไม่ได้หรอก พี่ไม่...ฮึก โฮฮฮฮ"

อเล็กซ์กอดพี่ตัวเองแน่น แม้จะเกิดอะไรขึ้น เรื่องที่ทั้งสองคนเป็นพี่น้องท้องเดียวกันก็เป็นพันธสัญญาที่ผูกมัดกันไว้ ต่อให้ใครเป็นอะไร ความรู้สึกรักของพี่น้องคู่นี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

ก๊อกๆ

"ได้เวลาเช็คร่างกายแล้วครับ"

อเล็กซ์ก็จนปัญญาจะปลอบใจพี่สาว ได้แค่เช็ดน้ำตาแล้วเดินไปที่ประตู เมื่อเห็นหน้าของลูเซียโน่ที่ดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนก็ถอนหายใจ เบี่ยงตัวให้พี่ชายของสามีเข้าไปในห้อง

"ฝากพี่ผมด้วยนะครับ"

"...จะพยายาม"

ประตูปิดลงไปแล้ว แต่อลิซในร่างใหม่ก็ยังไม่หยุดร้องไห้ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวปกปิดร่างกายจากสายตาของลูเซียโน่ "ผม..มาเช็คร่างกายคุณครับ"

"ไม่ ออกไป"

เพร้ง

อลิซคว้าโคมไฟหัวเตียงคว้างใส่ลูเซียโน่ทั้งยังตะโกนใส่ทั้งน้ำตา ถ้าลูเซียโน่จะหลบก็ทำได้ แต่กลับไม่หลบ แล้วปล่อยให้เลือดอาบหน้าแทน "อลิซ..."

"คุณจะบ้ารึไง เลือดไหล ฮึก เลือดไหลหมดแล้วนะ"

หมับ

อลิซที่รู้ตัวว่าทำให้ลูเซียโน่เจ็บตัวโผเข้ามาหา ดึงผ้าเช็ดหน้ามากดแผล ให้ลูเซียโน่กุมมือนุ่มๆเอาไว้ ก้มหน้ามองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตารู้สึกผิด

"แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวก็หาย...แต่ร่างกายของคุณ ผมทำให้ร่างกายของคุณเป็นแบบนี้ โดยที่ผมเองก็ยังไม่รู้เลย ว่าจะทำให้คุณกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม"

"ฮึก ฮือออ พอ เลิกพูดได้แล้ว ร่างกายของฉันน่ะ..."

อลิซเม้มปาก ชักมือกลับพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง ถอยห่างออกจากลูเซียโน่พร้อมกับกุมหน้าอกที่เคยมีก้อนเนื้อ หากแต่ตอนนี้กลับไม่มีเลยสักนิด

"อลิซ...ผมขอโทษ...มันเป็นความผิดของผมเอง"

"ใช่สิ มันเป็นความผิดของคุณ ฮึก"

อลิซกัดปากพูดออกไปทั้งๆที่ไม่คิดจะโทษลูเซียโน่ หากแต่เพราะความเสียใจมันทำให้อลิซควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งตอกย้ำความผิดให้ลูเซียโน่กำหมัดแน่น

"ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้"

"ฮึก โฮฮฮฮ พอ เลิกพูดได้แล้ว"

อลิซที่ไม่อยากจะนึกถึงกัดปากตัวเองแน่น หันหลังแล้วหย่อนก้นลงบนเตียง ท่าทางอ่อนโยนที่ดูไม่สมกับร่างกายที่กลายเป็นชายไปแล้วในตอนนี้

"ยังไงก็ต้องเช็กสินะ งั้นก็ทำสิ"

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาลูเซียโน่จะเป็นคนตรวจเช็กร่างกายของอลิซเอง ลูเซียโน่ที่ถือทั้งอุปกรณ์การตรวจร่างกายและเอกสารการเช็คร่างกาย

"ผมขอ..."

"...ยะ อย่ามองนะ"

แค่เจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นสาวน้อยอีกต่อไปยกมือขึ้นมาปิดหน้าอก แก้มสองข้างแดงก่ำทั้งๆที่ตายังฉ่ำน้ำ

"ถ้าผมไม่มอง ก็ไม่รู้สิครับ"

ที่อลิซเป็นแบบนี้ก็เพราะการตรวจร่างกายมันก็ต้องถอดเสื้อ ถึงตอนนี้ร่างกายจะเป็นผู้ชาย แต่ข้างในก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดี อลิซก็ยังเป็นอลิซ อายยังไงก็ยังอายเหมือนเดิม

หมับ

"ขอผมดูร่างกาย เอ่อ ขอเช็คร่างกายของคุณหน่อยนะครับ เจ้าหญิงของผม"

"ฮึก ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ฮึก ไม่ใช่ผู้หญิงแล้วนะ ไม่ใช่ ฮึก เป็นเจ้าหญิงของคุณไม่ได้แล้ว"

น้ำตาหยดโตไหลอาบแก้มอีกครั้งยามที่ลูเซียโน่เรียกตัวเองว่าเจ้าหญิง ก็แน่ล่ะ เป็นผู้ชายแล้วจะเป็นเจ้าหญิงได้ยังไง เรื่องที่กลัวที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องของลูเซียโน่ ที่อลิซกลัวที่สุดก็คงจะเป็นความรู้สึกของลูเซียโน่

ลูเซียโน่จะเกลียดเขาไหม ลูเซียโน่จะรังเกียจร่างกายของเขาไหม ลูเซียโน่จะยังรักอลิซอยู่ไหม

หมับ

"อลิซ มันเป็นความผิดของผมเอง ผมขอโทษ ผมขอโทษ"

คนที่ได้ยินเสียงหัวใจของอลิซชัดเจนหากแต่ก็ไม่เข้าใจทั้งหมด ไอ้ประโยคหลังที่มันทับซ้อนกับประโยคอื่นจนตีกันยุ่งไปหมด

"ฮืออ ฮึก ตอนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงแล้ว"

คนเจ้าน้ำตาที่ยังช็อกอยู่เรื่องสลับเพศก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง กอดแผ่นหลังของลูเซียโน่ที่ขยับมากอดอลิซไว้แน่น สองมือลูบหัวอลิซก็แล้ว ลูบหลังก็แล้ว อลิซก็ยังร้องไห้อยู่อย่างนั้น

"ฮืออ ลูเซียโน่ ฮึก ฉันจะทำยังไงดี"

ผู้ชายผมยาวที่กำลังร่ำไห้เหมือนสาวน้อยสะกดสายตาของลูเซียโน่

"ไม่ต้อง ไม่ต้องทำอะไรเลย ผมจะเป็นคนทำเอง ผมจะทำทุกอย่างที่ผมทำได้ ผมจะทำทุกอย่าง..."

ยิ่งเห็นลูเซียโน่ลูบแก้มอย่างอ่อนโยน พึมพัมอยู่ข้างๆหูว่าไม่ต้องทำอะไร ตัวเองจะเป็นคนทำเองอลิซก็ยิ่งรู้สึกผิด

"โฮฮฮฮ ขอโทษ ลูเซียโน่ ฮึก ฮืออออ ฉันขอโทษ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ฮึก ฉันขอโทษ ฮึก ที่พูดจาไม่ดีกับคุณ ฮือ"

อลิซพรั่งพรูความรู้สึกผิดออกมา ทั้งกอดทั้งซบผู้ชายตรงหน้าอย่างลืมอายไปแล้ว

"อย่าร้องครับ อลิซ อย่าร้อง หยุดร้องได้แล้วครับ ผม ผมทรมานใจจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งคุณร้องไห้ ผมก็ยิ่งทรมานนะครับ"

"ฮึก..."

อลิซที่ไม่อยากให้ลูเซียโน่ทำหน้าเจ็บปวดอีกก็ปาดน้ำตาลวกๆ หากแต่ก็ซบหน้าลงบนบ่าของลูเซียโน่อย่างหมดแรง

"ฉันจะ ไม่ร้องแล้วก็ได้"

อลิซปาดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นสบตา ริมฝีปากสั่นระริกเผยอออกอย่างอยากจะพูดอะไรบ้างอย่างแต่ก็เงียบแล้วขยับปิดหน้าอกตัวเอง เม้มปากอยู่นานสองนานก็ถอดเสื้อคลุมเผยหัวไหล่ขาวๆ ลำคอเนียนๆ กับหน้าอกแบนราบแบบผู้ชายที่มียอดอกสีชมพูนุ่มนิ่มหน้ากัด

"ยะ อย่ามอง...นะ"

"ผม...ละสายตาไม่ได้หรอกครับ" ร่างกายของคนที่ผมรัก จะละสายตนไปได้ยังไง

"ก็บอกว่ามองไงเล่า จะตรวจร่างกายไม่ใช่หรือ? รีบๆทำเข้าสิ ฉันก็อายเป็นนะ"

"อ่า ขอโทษครับ"

ลูเซียโน่ที่ไม่เคยคิดว่าร่างกายของผู้ชายจะน่ามองจนติดใจขนาดนี้ หรือเพราะเป็นร่างกายของอลิซกันนะ ถึงทำให้ลูเซียโน่ละสายตาไปไหนไม่ได้

"ลูเซียโน่.."

"ครับ"

ขณะที่กำลังตรวจร่างกายอยู่นั้น อลิซก็ถ่มเสียงสั่น เงยหน้าขึ้นสบตาอย่างกล้าๆกลัวๆให้ลูเซียโน่ชะงักกับตากลมๆ

ทำไมถึงได้น่ามองขนาดนี้

หมับ

"อืออออ"

แต่แทนที่อลิซจะเอ่ยปากถามว่าลูเซียโน่ยังรักตัวเองอยู่ไหมลูเซียโน่กลับประกบปากลงบนกลีบปากของอลิซ ริมฝีปากแห้งผาดของผู้ชายด้วยกัน

ความหวานที่ลูเซียโน่ไม่ทำแค่ปากแตะปาก แต่ยังสอดลิ้นเข้าไปภายใน ประคองข้างแก้มให้อลิซข่มตาลงแล้วตอบรับจูบ จูบแรก ที่เต็มใจ ตั้งแต่เกิดมานี้ถือเป็นครั้งแรกที่จูบตอบ ถึงจะเก้ๆกังๆ แต่เพราะได้ลูเซียโน่นำทาง จูบนี้ถึงได้เร่าร้อนรุนแรงและหอมหวานอย่างเป็นธรรมชาติ

"อืออ อืมมมม ลูเซีย อือออ"

ผละปากแล้วจูบอีก ทั้งดูด ทั้งเลียจนริมฝีปากชุ่มน้ำลายของกันและกัน ลูเซียโน่ที่ถอดแว่นออกตอนอยู่ข้างๆอลิซกุมมือเรียวๆไว้ ผละริมฝีปากออกมาเพียงนิดอลิซก็ลืมตาขึ้นมาสบตาด้วย

"..ฮ้า..ฮ้า...จะ จูบ...อีก"

ฟลุบ

แค่คำว่า จูบอีก ออกมาจากปากอลิซโดยไม่เป็นประโยค ลูเซียโน่ก็ดันร่างที่เปลือยท่อนบนของอลิซนอนราบกับเตียง ไม่ได้สนอุปกรณ์ตรวจที่ตรวจร่างกายเสร็จไปกว่าค่อนแล้ว

ริมฝีปากร้อนระอุตอบสนองคำเรียกร้องของคนรัก ประกบจูบลงบนปากบางๆอย่างอ่อนโยนไม่ลืมที่จะใส่ความรู้สึกลงไปในจูบ

ผมรักคุณ ผมรักคุณ อลิซ

"ฮ้า ฮ้า..."

ใบหน้าแดงก่ำกับเรือนร่างขาวนวลตราตรึงร่างกายแวมไพร์หนุ่ม หยุดหายใจไปแล้วกับใบหน้าของอลิซตอนนี้

ดวงตาฉ่ำน้ำแดงนิดๆ แก้มขาวๆมีสีแดงแจ่ประดับ หยดเหงื่อที่สะท้อนกับแสงจันทร์ และที่ดึงดูดที่สุด ก็คงจะเป็นริมฝีปากที่เพิ่งได้สัมผัส ยังมีรอยรักเป็นหยาดน้ำเชื่อมเส้นบางให้เห็น

"ลูเซีย..ฮ้า..ฮ้า."

ฟึ่บ

"ขะ ขอโทษ ขอโทษครับ! ตรวงร่างกายแค่นี้ดีกว่า ผม ผมไปก่อนนะครับ"

ลูเซียโน่ลุกออกจากเตียง ไม่ลืมจะคว้าข้าวของทุกอย่างก้าวออกจากห้องด้วยความเร็วท่ามกลางสายตาของอลิซ

"ฮึก..ฮือ...นี้ลูเซียโน่..."

หมับ

หนุ่มผมยาวที่กำลังกำผ้าห่มขึ้นมาปิดอกปล่อยน้ำตาลงมากระทบแก้มอีกครั้ง น้ำตาที่อลิซเองก็ไม่ได้อยากให้ไหล

"ฮืออ เกลียดเราแล้ว ฮืออ ลูเซียโน่เกลียดเราซะแล้ว"

อลิซฟลุบหน้าลงกับเข่า กอดผ้าห่มจนตาบวมก่อนจะหลับไปพร้อมความคิดที่ว่าที่ลูเซียโน่หยุดเพราะไม่อยากเห็นร่างกายของเขา ซึ่งมันตรงกันข้ามกับที่ลูเซียโน่คิดโดยสิ้นเชิง

.........................................

"...ทาดิโอ้..."

"ครับ" ทาดิโอ้ยิ้มรับเมื่อเพื่อนที่เริ่มสยิทกันทักด้วยแววตาครุกรุ่น "นายเห็นฉันเป็นเพื่อนไหม"

กึก

"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ครับ"

ทาดิโอ้ที่นิ่งไปตอบอย่างงงๆ แต่ก็เป็นคำพูดที่จริงใจที่สุด แล้วก็ตรงใจที่สุด

"ถ้าอย่างนั้น...มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"...."

ใช่ว่าอเล็กซ์จะห่วงแต่เรื่องของตัวเอง ท่าทีเปลี่ยนไปของเพื่อนหลังจากขาดเรียนไปสองวันมันฟ้องว่าทาดิโอ้กำลังมีปัญหา แต่ก็ยังต้องมาดูแลตัวเองอีก หากช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยๆแค่รับฟังก็ยังดี

"แหะๆ ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ ผมปกติดี.."

"เรื่องโจใช่ไหม"

กึก

ทาดิโอ้นิ่งไปแล้วก่อนจะยิ้มแห้ง อยากจะปฏิเสธหากแต่ท่าทางที่ชะงักในทันทีนั้น อเล็กซ์ก็คงจะจับพิรุทได้ไปแล้ว เลยได้แต่นิ่งเงียบเท่านั้น

"ถ้านายเห็นฉันเป็นเพื่อนก็เล่ามาเถอะ ฉันไม่บอกใครหรอก นายก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าคุยกับฉันอยู่แล้ว”

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ผมลำบากใจที่จะพูดต่างหาก" ดวงตาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดจนอเล็กซ์ไม่กล้าถามต่อ "แล้วเรื่องอลิซว่ายังไงครับ?"

"เฮ้อ..." คราวนี้อเล็กซ์ก็ทำตาหม่นแสงไปอีกคน ตาแดงๆที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้บีบใจก็จริง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทาดิโอ้ก็ยังเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน ทำได้แค่ให้กำลังใจและสิ่งที่ทำได้เท่านั้น

"ไปเถอะครับ ป่านนี้ซีโน่รอแย่"

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน ทาดิโอ้ก็จะเดินคู่กับทาดิโอ้จนส่งให้ถึงมืออเล็กซ์ บอดี้การ์ดที่วางไว้รอบร.ร.ก็แน่นหนาขึ้นถนัดตา "ผมไปก่อนนะครับ"

ส่งอเล็กซ์ถึงมือซีโน่ทาดิโอ้ก็ขอตัวกลับ โบกมือให้เพื่อนที่กำลังคิดไม่ตกพอๆกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม หมุนตัวกลับไปเก็บของตัวเองที่ห้อง

ในขณะที่เจ้าตัวเล็กของซีโน่ก็หงอยทันที ปากสั่นๆดวงตาแดงก่ำ เมื่อที่นั่งตรงข้ามว่างเปล่าไม่มีพี่สาวเหมือนเดิม ท่าทางที่ซีโน่เอื้อมมือไปลูบไหล่เมียให้อเล็กซ์เงยหน้ามอง

"ร้องออกมาเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้"

ฟึ่บ

"ฮืออออ พี่ลิซ ฮึก พี่ลิซกำลังทรมาน ฮึก แต่ผม ผมทำอะไรไม่ได้เลย ฮึก"

แค่คำพูดอ่อนโยนออกมาจากปากซีโน่ อเล็กซ์ก็โผเข้ากอดคนที่นั่งข้างๆ ซบอกซีโน่อย่างหาที่พักพิง

คนคนนี้สามารถปกป้องเราได้ คนคนนี้สามารถดูแลเราได้ คนคนนี้เราสามารถแสดงความอ่อนแอให้เห็นได้

"ฮึก...ฮือออ ผมจะทำยังไงดี ฮึก"

"ไม่ต้อง ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น..."

โน่ลูบหลังอเล็กซ์อย่างปลอบใจแต่ก็ทำได้แค่นั้นทั้งๆที่อยากจะช่วยแบ่งเบาความรู้สึกหนักอึ้งของอเล็กซ์ คนที่ยอมขายตัวเองเพื่อนพี่ อะไรๆพี่ก็มาก่อนกำลังช้ำใจกับน้ำตาของอลิซ ซึ่งซีโน่ก็ทำอะไรไม่ไก้ ตราบใดที่อลิซยังไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม

"ฉันจะดูแลนายเอง...เล็กซ์ อย่าร้องเลยนะ ฉันรู้สึกแย่ไปด้วย"

มือใหญ่ปาดน้ำตาอย่างเบามือ ค่อยๆเกลี่ยหยดน้ำออกจากใบหน้าแต่จะทำเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที บอกได้อย่างเดียวว่าอเล็กซ์ยังร้องไห้อยู่

"ผม ฮือออ แต่ผมเป็นห่วงพี่..."

"ตอนนี้นายกำลังทำให้ฉันเป็นห่วงนายนะ"

กึก

"ฮืออ ผมขอโทษ ก็ผม...ผม..."

"ลูเซียกำลังหาทางอยู่ เห็นแบบนั้นหมอนั้นก็เก่งมากนะ อย่าติตตกให้อลิซเห็นเด็ดขาดนะ...รู้ใช่ไหมว่าทำไม"

อเล็กซ์พยักหน้ารับคำ รู้ดีว่าอลิซเป็นคนคิดมากแค่ไหน เวลาจิตตกก็จิตตกสุดๆชนิดอเล็กซ์พูดยังไงก็ไม่เข้าหู เพราะงั้นอเล็กซ์จะไปเพิ่มความเครียดให้พี่ไม่ได้

"ขอบคุณนะครับ ฮึก ที่เตือนสติผม..."

เสียงสั่นๆสงบลงบ้าง น้ำตาก็แห้งไปแล้ว หากแต่แววตาก็ยังบอกว่าคิดมาก ไม่ได้ปล่อยวางอะไรเลยทำซีโน่ยิ้ม

"        หน้าที่ของคนรักคืออยู่ข้างๆกันไม่ว่าทุกข์หรือสุขไม่ใช่เหรอ"

แก้มขาวแดงขึ้นมา ดวงตาบ่งบอกว่าหวั่นไหวกับคำพูดจริงใจของซีโน่ ก้อนเนื้อในหน้าอกเต้นตุบตับจนหน้ากลัว หากแต่เวลานี้อเล็กซ์ก็เข้าใจทันทีว่ารักซีโน่จนถอนตัวไม่ขึ้น

หมับ

"ขอบคุณครับ ขอบคุณ"

ไม่มีคำไหนจะตรงกับความรู้สึกของอเล็กซ์ได้เท่านี้ หัวใจตกหลุมรักแวมไพร์ตัวเย็นจนหมดหัวใจ จนเริ่มด่าตัวเองในใจว่าทั้งๆที่พี่กำลังทุกข์ใจตัวเองกลับเห็นแก่ตัวแล้วมีความสุขอยู่คนเดียว

สองมือใหญ่โอบกอดไม่ได้ปล่อย ลูบแผ่นหลัง สะโพก เอวบางๆของเมียไว้มั่น ดวงตาอ่อนโยนก้มมองหัวทุยที่ซุกอยู่กับอกอย่างแสนรัก หอมหัวหลายๆทีให้อเล็กซ์หลุดยิ้มและหัวเราะในที่สุด

อเล็กซ์ขอเก็บตวงความสุขนี้ไว้สักพัก ชาร์ตพลังงานแล้วสู้ต่อไปพร้อมๆกับพี่...ชาย

++++++++++++++++++++++++++++++++

เรามาอ่านเรื่องนี้กันให้จบกันเลยดีไหม? จะได้ลงเรื่องต่อไปต่อเนอะ คุๆๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น