จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 (50%)

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2561 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 (50%)
แบบอักษร

            เสี่ยวติงนั่งเฝ้าคนรักด้วยตนเองตลอดทั้งวัน เขาเพียรพยายามให้คนไปหายาแก้พิษจากหลายแห่งมาเพื่อป้อนอู่เค่อ ยามากมายถูกกรอกลงไปแต่ก็ไม่มีตัวไหนเลยที่สามารถจะทำให้อาการดีขึ้นได้ ป้อนลงไปก็ไหลย้อนออกมาจากทางปากราวกับว่าคนบนเตียงไม่สามารถกลืนลงไปได้อีกแล้ว

            แววตาห่วงหายังคงสะท้อนอยู่ภายในนัยน์ตาของร่างสูง เขาอยากจะลงไปกระชากร่างของพ่อลูกชั่วช้านั่นให้ฉีกออกเป็นชิ้นๆหากแต่ก็ไม่อยากเสียเวลาลงไปทำเรื่องไร้ค่าในตอนนี้ นังงูพิษนั่นถูกขังอยู่ในคุกชั้นใต้ดิน มีรายงานมากตลอดว่านังนั่นได้ตื่นขึ้นมาโวยวายอาละวาดเสียงดังขึ้นมาถึงบนพื้น แต่เสี่ยวติงก็หาได้สนใจไม่

            ถ้าพ่อมันหายาพิษได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ตายดี!

            “อ๊ะ! รอก่อนเจ้าค่ะ” เสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังขึ้นนอกห้องทำเอาเสี่ยวติงอารมณ์ขึ้นทันที

            “ปัง!”

            “ขะ ข้า ข้าหามาได้แล้ว ยาแก้พิษ” ประตูถูกเปิดออกด้วยความไร้มารยาทแต่เสี่ยวติงก็หาได้สนใจเท่ากับประโยคที่เขาเพิ่งได้ยินจากชายแก่ที่ตอนนี้หมดสภาพความน่านับถือ ใบหน้าชื้นเหงื่อ ตัวเต็มไปด้วยคราบดำสกปรก มือเหี่ยวๆนั่นยื่นขวดสีใสที่ข้างในบรรจุน้ำสีอำพันให้เขา

            “ปะ ปล่อยลูกข้า”

            “ช้าก่อน ข้าต้องดูให้แน่ใจว่ายาพิษนี้สามารถรักษาเมียข้าได้จริงๆ” ร่างสูงรับมันมาด้วยแววตาสงบนิ่ง ถึงอย่างไรก็คงต้องลองดูก่อน เขาเหลือบไปมองใบหน้านั่นด้วยความขัดใจ แล้วยกขาขึ้นฟาดอีกฝ่ายจนล้มกระเด็น

            “ออกไป!”

            ได้ยินเพียงแค่นั้นก็รีบคลานออกมาอย่างหมดสภาพทันที ใบหน้าเหี่ยวย่นนั่นเผยให้เห็นความกังวลใจ ยาที่เขาเพิ่งให้เสี่ยวติงไป ไม่แน่ใจนักว่าผลของมันจะออกมาเป็นอย่างไร เพราะเมื่อเขาไปขอร้องคนที่ปรุงยาพิษนั่นมา อีกฝ่ายกลับส่ายหัวแล้วเอ่ยคำที่ทำให้ต้องตะลึงออกมาทันที

            “ไร้ประโยชน์ ยาพิษข้าเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก ฤทธิ์ของมันไม่มียาตัวใดรักษาได้”

“มันต้องมีสิ! ขะ ข้าจะให้ทองคำท่านกี่แท่งก็ได้ ขอเพียงได้โปรดหามาให้ข้า ปรุงมันออกมา มิเช่นนั้นลูกสาวข้าคง...”

“ร้อยแท่ง!”

“เจ้าว่าเช่นไรนะ!”

“ทองคำร้อยแท่งแล้วข้าจะยอมหาสูตรปรุงดู”

“เจ้า! หน้าเลือดยิ่งนัก!”

“ถ้าไม่จ่าย ข้าก็ไม่ทำ!” คำกล่าวนั้นทำให้เขาต้องพยักหน้ารับอย่างเสียได้ การกระทำทุกอย่างตนเป็นคนเฝ้าไว้ตลอด จวบจนผ่านไปสองชั่วยามยานั่นจึงเสร็จ

          “แต่ข้าไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่านะ”

“ทำไม!”

“ยาแก้พิษนี้ควบคู่มากับยาพิษตัวนั้น และแน่นอนว่ายังไม่เคยมีใครทำมาก่อน ข้าจึงไม่รู้ผลของมัน หรือเจ้าจะไม่เอาก็ได้นะ ลูกสาวเจ้าคง...”

“ข้าเอา! แล้วข้าจะให้คนแบกมาให้ทีหลัง!”

            หลังจากนั้นเขาก็รีบมาที่นี่ทันที พร้อมกับภาวนาให้มันได้ผลด้วยเถิด...

            “อู่เค่อ ยามาแล้วนะ ยาแก้พิษให้เจ้าไง” เสี่ยวติงพูดสั่นๆพร้อมๆกับประคองให้คนที่ไม่รู้สึกตัวนั่งพิงกายเขาแล้วค่อยๆกรอกยาใส่ปากตนเอง แล้วก้มลงไปจูบอีกฝ่ายให้ยามันไหลเข้าปากไป ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆจวบจนยาหมดขวด

            “…”

            ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

            ที่แย่กว่านั้นก็คือ...เขาไม่ได้ยินเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของคนรักอีกต่อไปแล้ว!

            “อู่เค่อ...” ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เขารู้เพียงแต่ว่าตอนนี้! ต้องไปจัดการสองพ่อลูกคู่นั้น!

            คนที่กล้าทำให้คนรักของเขาตาย!

            วางร่างขาวซีดลงแผ่วเบาราวกับว่าจะกลัวอีกฝ่ายเจ็บ มองอย่างนั้นเนิ่นนานพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลลงมา

            “เพ่ยจู” ตะโกนเรียกสาวใช้ที่รออยู่ข้างนอก

            “เจ้าค่ะ”

            “เฝ้าเขาให้ดี”

            เอ่ยจบก็สาวเท้าไวๆไปจัดการคนที่บังอาจมาทำร้ายคนรักของเขาทันที!

ความคิดเห็น