BBackground

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่19 ตามดูแล2

ชื่อตอน : ตอนที่19 ตามดูแล2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2561 12:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19 ตามดูแล2
แบบอักษร

ตอนที่19 ตามดูแล2

ตอนที่19 ตามดูแล2

สนามบินDS

“สู้ๆ เว่ยมึง”ไอ้กันตบไหล่ผมเบาเพื่อให้กำลังใจ

“สู้ๆนะฮะพี่เฟลมพาพี่แพนกลับมาให้ได้นะฮะ”เสียงของเมียไอ้กัน

“กูขอให้มึงง้อเมียมึงได้สำเร็จนะ สาธุ”ไอ้เจมส์อวยพรให้ผม เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์ตลกอีก

“กะ กู ฮึก พามันกลับมาให้ได้นะเว่ย ฮึก ถ้าพากลับมาไม่ได้มึงก็ต้องพากลับมาให้ได้นะ”ไอ้ครามพูดพร้อมกับสะอึกไปด้วย

“มึงร้องให้ทำไมวะ”เป็นไอเช้เจมส์ที่ถามขึ้น

“กูเปล่าร้องเว่ย อยู่เฉยๆนำตามันก็ไหลเอง”ไอ้ครามยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

“ขอบพวกมึงมุกคนนะเว่ย กูไปล่ะ”

“เดินทางปลอดภัยมึง”ไอ้กัน ผมเพียงแค่พยักหน้าให้แค่นั้นก่อนจะเดินไปเพื่อเตรียมตัวขึ้นเครื่อง

ครืด ครืด ครืด

*“มะม๊า”*ผมดูสายที่โทรเข้ามาก่อนที่จะกดรับสาย

“ฮัลโหลครับม๊า”

(จะไปแล้วใช่ไหม)

“ครับ”

(พาหัวใจตี๋เล็กกลับมาให้ได้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตี๋เล็กต้องอดทนนะ)

“ครับผมจะทำตามที่ม๊าบอก”

(ทำให้ได้นะ ม๊ารอลูกสะไภ้ของบ้านอยู่)

“ผมจะลูกสะไภ้กลับไปหาม๊าแน่นอนครับ”

(โชคดีนะ)

“ขอบคุณครับม๊า”พูดจบผมก็ตัดสายทันที

รอหน่อยนะหัวใจของผม ผมกำลังจะไปหาคุณแล้ว ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามบินเพื่อที่จะได้เดินทางไปตามหัวใจของผมกลับมา

ไร่แสนสุข

อ่า สุดชื่นจังนานแล้วนะที่ผมไม่ได้แต่ขึ้นมาแล้วเจออากาศที่บริสุทธิ์แบบนี้นานแล้วเพราะบ้านผมเป็นบ้านสวนมองไปทางไหนก็จะเจอต้นไม้เต็มไปหมด และตั้งแต่ที่ผมไปอยู่กรุงเทพก็ไม่ค่อยได้เจออากาศแบบนี้เท่าไหร่

แล้วตอนนี้เฟลมมันจะทำอะไรอยู่นะ คิดถึงผมหรือเปล่าและจะหาผมเจอไหม หรือว่าจะถอดใจไปแล้วเพราะตั้งแต่ที่แยกกันตรงโรงพยาบาลนี่ก็อาทิตย์หนึ่งแล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววของมันเลย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณแพนคะ คุณท่านให้มาเรียกค่ะ”เสียงสาวใช้ในบ้านดังขึ้น

“ครับ ผมอาบน้ำก่อนเดี๋ยวลงไป”ผมตอบสาวใช้กลับไป เมื่อผมอาบน้ำเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง

“มาแล้วหรอ มีคนมาหาน่ะ”แม่ผมบอกพร้อมกับมองไปที่หน้าบ้าน

“เฟลม”

Part Frem

“เฟลม”

ผมหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงคนพูดชื่อผม และเป็นไปไม่ได้ถ้าจะไม่ใช่แพนหัวใจของผม

“เป็นไงบ้าง สบายดีไหม”ผมทักทายร่างเล็กไป

“ก็ดีครับ แล้วคุณล่ะ”เสียงใสเอ่ยถามผม

“ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก”ผมตอบไป

“ทำไมล่ะครับ”เสียงใสเอ่ยถามมาด้วยความสงสัย

“เพราะว่าคิดถึงคนแถวนี้น่ะครับ”ดูเหมือนว่าผมจะแก้มขาวใสของร่างเล็กตอนนี้กำลังแดงระรื่อ สงสัยจะเขินแต่ไม่ใช่แค่ร่างเล็กคนเดียวสักหน่อยที่เขินเพราะผมก็เขินเหมือนกันตั้งแต่เกิดมาไม่เคยที่จะพูดอะไรเลี่ยนๆแบบนี้มาก่อนเลย

“เอ่อ ผมว่าคุณเข้ามาข้างในก่อนเถอะครับ”ร่างเล็กเอ่ยชวนผม ผมเพียงแค่ยิ้มรับและเดินตามร่างเล็กเข้ามาในบ้าน

“บ้านแพนนี่น่าอยู่จังเลยนะครับ”

“ขอบคุณจ้ะ”แม่ของแพนตอบ

“แล้วคุณลุงไม่อยู่หรอครับ”

“ไม่หรอก รายนั้นน่ะเข้าสวนตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ ว่าเราน่ะพักไหนอยู่ไหนล่ะ”แม่แพนถามขึ้น ผมเลยมองมาที่แพนทันใดนั้นสายตาของเราก็สบตากันเข้าสายตาแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกว่านั่นคือแพนคนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้นะ แต่แพนความจำเสื่อมนี่คงไม่ใช่หรอก ผมคงคิดมากไป

“ผมยังไม่ที่พักเลยครับ”ผมผละสายจากแพนมามองที่แม่ของแพนแทน

“งั้นก็พักที่นี่สิ เราจะโอเคไหมล่ะ”แม่แพนถามผมด้วยรอยยิ้ม

“ผมยังไงก็ได้ครับ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆแพนก็พอ”ผมตอบแม่ของแพนไป

“งั้นเอาของไปเก็บนะ แพนพาเฟลมไปหน่อยสิ”แม่หันไปบอกกับแพน

“ครับ”แพนลุกขึ้นก่อนจะพาผมเดินขึ้นไปที่ห้อง

“แพนพักห้องไหนหรอ”ผมชวนแพนคุยระหว่างที่เดินไปห้องที่ผมต้องพักอยู่

“ห้องข้างๆที่คุณพักอยู่นั่นแหล่ะครับ”แพนตอบมาโดยที่ไม่มองผมเลย

“ผมพักห้องเดียวกับคุณได้ไหม”ผมลองถามออกไปเผื่อฟลุ๊ก

“ไม่ได้!!!”แพนตอบผมเสียงดังและจ้องหน้าผมเขม็ง

“ผมถามเล่นน่ะ”ผมยิ้มแหย่ะๆส่งไปให้แพน ไม่ค่อยคุ้นกับตอแพนโกรธเท่าไหร่มันหน้ากลัวมากเลย

“ถึงห้องคุณแล้วเอาของไปเก็บเถอะครับ”แพนบอกผมและกำลังจะเดินหนีไป

“เดี๋ยวสิ”

“ครับ”

“คุณช่วยผมเก็บของหน่อยได้ไหม”ผมถามแพนและมองที่กระเป๋าของผม

“.....”

“นะครับ”

“ก็ได้”แพนเดินผ่านผมเข้าไปในห้อง ผมเลยต้องรีบเดินตามเข้าไปในห้อง

“ขอบคุณนะครับ”

“เอากระเป๋าคุณมาสิครับ”แพนหันมาบอกผม ผมเลยยื่นกระเป๋าให้ แพนเริ่มเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าของผมก่อนจะหยิบของมาและค่อยๆจัดเก็บเข้าส่วนผมก็นั่งมองแพนจัดของอยู่บนเตียงไม่ได้ไปกวนอะไรแพนมากนัก ผมนั่งมองแพนจัดของไปเรื่อยๆก่อนจะเห็นแพนนิ่งไปก่อนจะรูปๆหนึ่งออกมา นั่นมันคือของผมกับแพนตอนที่เที่ยวด้วยกัน

“มึงจำได้ไหมว่าตอนนั้นมึงมีความสุขมาดเลยนะ”ผมพูดขึ้น

“.....”

“มึงเคยถามกูว่า กูรักมึงไหม”ผมเดินมาหาแพนที่ตู้เสื้อผ้า

“.....”

“แต่กูไม่ตอบมึงและเดินหนี”

“.....”

“แต่ตอนนี้กูตอบมึงได้แล้วนะ”

“.....”

“แพนกูระ”

“ผมจัดของเสร็จแล้วของตัวก่อนนะครับ”แพนพูดขึ้นมาก่อนและเดินออกจากห้องไป

“ทำไมมึงไม่รอฟังกูพูดล่ะแพน”

Part Pan

“ฮึก ฮื่อ มึงจะมาพูดอะไรเอาตอนนี้วะเฟลม”ผมจำได้ผมจำมันได้ดี ผมเคยที่อยากจะได้ยินคำๆนั้นออกจากมันแต่มันไม่เคยที่จะพูด แล้วพอมาตอนนี้ถึงผมจะไม่ได้โกรธมันเรื่องผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่ว่าความเชื่อใจที่ผมเคยมีให้มัน มันแทบจะไม่เหลือเลยแต่ผมยังรักมันนะ รักมากด้วย ขอเวลาให้กูหน่อยนะเฟลม ให้เวลากูไว้ใจมึงและกูก็จะให้เวลามึงได้สร้างความไว้ใจให้กูได้เห็น

“กูขอเวลาหน่อยนะเฟลม”

​หยุดดองแล้วนะ มันก็จะสั้นๆหน่อยนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น