กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : After wedding 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2561 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
After wedding 30
แบบอักษร

….After wedding 30….

.

.

.

.

"ใช้ปากทำให้หน่อย" คอปเตอร์พูดออกมาหน้าไม่อาย


"ฮ...ฮ้ะ!!!" บัสแทบจะช็อกกับประโยคเด็ดจากคอปเตอร์ ก่อนที่เสียงจะหายไปเมื่อร่างสูงใช้ริมฝีปากนุ่มกดลงไปบนริมฝีปากบางก่อนจะขบเม้มอย่างเอาแต่ใจ บัสได้แต่นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น


"ว่าไง" คอปเตอร์ผละขึ้นมาถามด้วยสายตากวนๆ บัสหันหน้าหนีไม่ตอบอะไร ทำให้คอปเตอร์กดจมูกลงที่ซอกคอขาวได้ง่ายขึ้น


"อืม..." เสียงของบัสเล็ดลอดออกมาจากในลำคอเมื่อร่างสูงซุกไซ้ซอกคอของเขาพลางขบเม้มไปมา


"ถ้าไม่ตอบ พี่จะถือว่า..." คอปเตอร์พูดจบก็จับปลายคางของบัสให้หันมารับจูบเร่าร้อนของเขา คอปเตอร์เอามือทั้งสองข้างจับชายเสื้อกล้ามของบัสก่อนจะดึงขึ้นเหนือหัวของบัสอย่างรวดเร็วก่อนจะถอดเสื้อของตนเองออกบ้าง คอปเตอร์สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของบัสที่ยินยอมให้เข้ามาลิ้มรสหวานแต่โดยดี ใจจริงบัสไม่ได้อยากจะยอมทำตามใจของร่างสูงนักแต่ด้วยความผิดที่ก่อเอาไว้กับร่างกายที่ไม่รักดีมันยอมอ่อนระทวยให้กับคนตรงหน้าเสียทุกที ลิ้นร้อนไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ สมองของบัสเริ่มพร่าเลือนไปกับรสจูบที่หอมหวานที่คนตรงหน้าคอยป้อนให้


"ซี้ด...อา..." คอปเตอร์ไล่ชิมลงมาถึงยอดอกเล็กที่แอ่นรับลิ้นนุ่มอย่างลงตัว ก่อนจะลามลงไปยังหน้าท้องแบนราบที่ขยับไหวตามแรงหายใจของเจ้าตัว คอปเตอร์ไล่ชิมอาหารเย็นจานนี้ลงมาเรื่อยๆ ก่อนจะดึงสิ่งปกปิดท่อนล่างของคนตรงหน้าออกสุดปลายขา ร่างสูงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาหยาดเยิ้มพลางเลียริมฝีปากไปด้วย


"มองอะไร" บัสถามขึ้นมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าวที่คนตรงหน้าเอาแต่จ้องของรักของหวงของเขา


"อาหารเย็น" คอปเตอร์ตอบกลับไปด้วยสายตาพร่างพราว บัสหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความรู้สึกอับอายที่สุด คอปเตอร์แทรกตัวเข้าไประหว่างขาของบัสพร้อมกับสอดมือเข้าไปใต้ข้อพับขา ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อคมเข้าหาแก่นกายของบัส บัสใจเต้นระรัวขาของเขาเริ่มสั่นระริกเมื่อเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ร่างสูงกำลังจะทำ


"ยะ...อย่า..." บัสร้องห้ามออกมาเสียงสั่นเครือ คอปเตอร์เงยหน้าที่อยู่ระหว่างต้นขาอ่อนของบัสขึ้นมามอง


"จ...จะทำอะไร" บัสอึกอักถามออกไป ไม่ใช่แค่แก้มของเขาเท่านั้นที่มีสี แต่มันยังลามไปทั่วหูและลำคอขาว คอปเตอร์ยิ้มร้ายก่อนจะตอบออกไป


"ก็ทำให้ดูก่อนไง" คอปเตอร์ตอบกลับไปเสียงนุ่ม บัสใจเต้นแรงขึ้นอีกจนหน้าอกของเขาเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัดตามลมหายใจเข้าออก ก่อนจะรีบอึกอักตอบกลับไป


"มะ...มะ...ไม่ต้อง.....อื้อ...อา......" แต่เหมือนจะไม่ทัน เสียงร้องห้ามของบัสกลับกลายเป็นเสียงครางหวานหูเสียแล้วพร้อมกับมือที่ขยุ่มผ้าปูที่นอนเสียแน่น เมื่อคอปเตอร์จอมเอาแต่ใจใช่ปากนุ่มครอบครองแก่นกายของบัสจนหายวับไปในพริบตา คอปเตอร์ใช้มือที่ลอดผ่านข้อพับขาจับต้นขาเอาไว้พร้อมกระชับให้บัสเข้าหาเขา


"ซี้ด..." เสียงของบัสลอดไรฟันออกมาพร้อมกับเอื้อมมือไปขยำผมสีเข้มของคนเอาแต่ใจเอาไว้อย่างลืมตัว สมองของบัสขาวโพลนไปหมดเนื้อตัวสั่นระริก สติของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอปเตอร์เหลือบมองสีหน้าของเด็กน้อยด้วยความพอใจ ทำให้เขาได้ใจในขณะที่ปากนุ่มยังคงทำหน้าที่ไม่หยุดหย่อน


"ยะ...อย่า...อื้อ...ตรงนั้นมัน...อา...อื้อ..." บัสร้องห้ามออกมาเสียงขาดๆ หายๆ เมื่อร่างสูงใช้ปลายลิ้นเลียวนตรงส่วนปลายก่อนจะรูดรั้งสลับกับหยอกล้อส่วนปลายไปด้วย บัสส่ายหน้าไปมาด้วยความอึดอัดที่มีอยู่เต็มอก


"หึหึ สั่นเชียว" คอปเตอร์ผละออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดล้อเด็กดื้อที่กำลังถูกลงโทษจนตัวสั่นเป็นลูกนก บัสที่กำลังหอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อมมองร่างสูงที่หยุดการกระทำด้วยสายตาฉ่ำปรือ


"ถ้าอยาก...ก็ต้องทำเอง" คอปเตอร์ยิ้มร้ายพลางขยับตัวขึ้นมาทับลูกนกก่อนจะพูดขัดอารมณ์ขึ้นมา บัสชะงักไปนิดก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง


"แต่ถ้าไม่อยากทำเอง จูบพี่จนกว่าพี่จะพอใจ แล้วพี่จะทำให้" คอปเตอร์ที่แสนเจ้าเล่ห์พูดขึ้นมาอย่างเป็นต่อ บัสกลืนน้ำลายลงคอแต่ก็ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมาพลางเอานิ้วเขี่ยๆ จิกๆ ผ้าปูที่นอนไปด้วย คอปเตอร์เห็นว่าบัสยังนิ่งก็แกล้งขยับตัวจะลงจากบัส



หมับ!!~



มือทั้งสองข้างที่จิกผ้าปูที่นอนอย่างครุ่นคิดเปลี่ยนมาคว้าคอของคนเจ้าเล่ห์เอาไว้ บัสผงกหัวขึ้นประกบริมฝีปากนุ่มพร้อมกับสอดลิ้นเล็กเข้าไปไล่ต้อนลิ้นร้อนระรัว คอปเตอร์นิ่งอึ้งไปนิดก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาท่ามกลางบทจูบของเด็กดื้อ ก่อนจะเป็นฝ่ายกดจูบลงไปจนหัวของบัสติดกับเตียงอีกครั้ง บัสงัดไม้ตายทั้งหมดที่มีบรรจงจูบปากนุ่มจนแทบจะไม่ได้หยุดหายใจทำให้ร่างสูงพอใจไม่น้อย



ร่างสูงผละออกมาก่อนจะเริ่มเลื้อยขบเม้มดูดดึงจากต้นคอขาวลงมาที่ยอดอกเล็กและเลื่อนลงมาถึงหน้าท้องแบน



"อืม..." จนในที่สุดร่างสูงก็ครอบครองแก่นกายของบัสอีกครั้งก่อนจะขยับรูดรั้งขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจ


"ฮึ่ม" เสียงเอาแต่ใจของคอปเตอร์ดังออกมาจากในลำคอ บัสบิดตัวสั่นไปมาพลางกัดฟันเอาไว้เพราะกลัวว่าเสียงน่าอายจะหลุดออกมา


"ซี้ด...อาาาา....." แต่บัสก็กลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อคอปเตอร์นึกอยากจะแกล้งให้บัสยอมเปล่งเสียงน่าอายออกมาจึงเลื่อนลงไปหยอกล้อกับลูกปิงปองสองลูก


"อื้อ..." เสียงของบัสดังระงมห้อง คอปเตอร์ยิ่งได้ใจยิ่งเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก


"อืม...อือ...อา...พ...พี่..." บัสเหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่เสียงครางก็กลบไปเสียหมด ทำได้แค่เพียงขยุ่มผมหนาของคนตรงหน้าเอาไว้เท่านั้น


"อา...จ...จะ...ส...ส...เสร็จ...อื้อ..." บัสบอกออกมาไม่เป็นภาษาพร้อมกับสวนสะโพกขึ้นไปเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ คอปเตอร์รีบจัดการรูดรั้งขึ้นลงตามคำเรียกร้อง


"อื้อ...ซี้ด...อ้าาาาาาาา" บัสปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากของคนเอาแต่ใจพร้อมกับจิกผมหนาเพื่อระบายอารมณ์ บัสหอบหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อมองหน้าของคนตรงหน้า


"พี่คอปเตอร์! ค...คายออกมา!" บัสลุกลี้ลุกลนบอกออกมาด้วยใบหน้าขึ้นสีพร้อมกับลุกพรวดขึ้นมานั่งโดยที่ร่างสูงยังอยู่ระหว่างขาของเขา คอปเตอร์ไม่ได้ทำตามที่บัสร้องขอออกมาก่อนจะเลียริมฝีปากแล้วยักคิ้วกวนๆ ส่งไปให้ บัสหน้าเหวอขึ้นมาก่อนที่หน้าที่แดงอยู่แล้วจะพาลให้หูแดงไปด้วย


"มะ...มัน...มันสกปรกนะ" บัสในตอนแรกที่กำลังมองใบหน้าหล่อคมเปลี่ยนเป็นลดสายตาลงมามองที่แผงอกแกร่งแทนก่อนจะพูดออกมาเสียงค่อย


"อะไรที่เป็นของบัส พี่ไม่เคยคิดรังเกียจ" สิ้นเสียงนุ่มลึกบอกออกมา บัสเงยหน้ามองคนเอาแต่ใจด้วยความรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ


"พี่ทำให้ดูแล้ว ถึงตาเราแล้วนะ" คอปเตอร์ยกยิ้มพูดขึ้นมาก่อนจะพลิกตัวลงนอนแล้วจับให้บัสขึ้นมาคร่อมตนเองก่อนจะขยับกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง บัสรู้สึกเขินอายที่จะต้องทำมันจริงๆ แต่อีกใจก็ไหวไปตามคำพูดที่ร่างสูงบอกออกมาก่อนหน้านี้


"เอามันออกมาสิ" คอปเตอร์พูดขึ้นเสียงนุ่มเมื่อเห็นว่าบัสยังคงนั่งนิ่งทับกลางกายของเขาอยู่อย่างนั้น บัสค่อยๆ ขยับตัวที่ทับร่างสูงอยู่อย่างว่าง่ายเพื่อให้ปลดกางเกงได้สะดวกขึ้น แท่งร้อนที่พร้อมรบผงาดขึ้นทันทีที่ได้ออกมาสูดอากาศด้านนอก คอปเตอร์เห็นว่าบัสนั่งคุกเข่านิ่งอยู่จึงขยับขาตัวเองไปขนาบข้างตัวของบัสเอาไว้แทน


"จับมันขึ้นมาสิ" คอปเตอร์บอกเสียงนุ่ม บัสลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยอมจับแท่งร้อนขึ้นมา บัสสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับทำใจแล้วว่ายังไงวันนี้ก็ต้องทำเรื่องแบบนี้ก่อนที่ปากบางจะแตะลงไปที่ปลายยอดชูชัน


"อ้า...แบบนั้นแหละ" คอปเตอร์บอกออกมาเมื่อแท่งร้อนของเขาถูกกลืนกินเข้าไปส่วนหนึ่ง และอยู่ๆ บัสก็หน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง


"ขยับสิ คนดี" คอปเตอร์บอกออกมาอย่างเอาใจ บัสเงอะงะทำตามที่ร่างสูงบอก ถึงแม้ว่ามันจะเงอะงะไปบ้างแต่คอปเตอร์กลับรู้สึกดีที่คนๆ นี่ทำให้ตนเองถึงขนาดนี้


"อืม..." ปากบางขยับขึ้นลงเป็นที่น่าพอใจของคอปเตอร์ถึงแม้ว่ามันจะไม่ถึงอกถึงใจมากก็ตาม คอปเตอร์จับท้ายทอยของบัสให้ขยับตามมือเมื่ออารมณ์ของเขามาถึงจุดที่ต้องการมากกว่านั้นแต่ก็ไม่ได้ทำรุนแรงแต่อย่างใดก่อนจะเริ่มสวนสะโพกขึ้นไป คอปเตอร์หยุดการเคลื่อนไหวก่อนจะจับให้บัสนอนลงกับเตียงแล้วขึ้นไปคร่อมทับหน้าอกของบัสเอาไว้แทน บัสมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ


"อ้าปากหน่อย" คอปเตอร์พูดออกไปเสียงพร่าพร้อมกับจับแท่งร้อนวางไว้บนริมฝีปากบาง บัสหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเริ่มเข้าใจก่อนจะค่อยๆ อ้าปากให้คนเอาแต่ใจอย่างช้าๆ คอปเตอร์ได้ทีก็รีบใส่แท่งร้อนจนหายเข้าไปมิด บัสหลับตาปี๋เพราะรู้สึกอายกับภาพตรงหน้า


"ฮึ่มมมม" คอปเตอร์ส่งเสียงออกมาจากในลำคอเมื่อตนเองเริ่มขยับสะโพก บัสยังคงหลับตาปี๋พลางจิกปลายนิ้วมือทั้งสองข้างลงบนผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่


"ซี้ด...นุ่มจัง" คอปเตอร์ส่งเสียงรอดไรฟันออกมาพลางบอกออกไปเสียงพร่ายิ่งทำให้บัสไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมา


"มองพี่สิ เด็กดื้อ" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงนุ่ม


"ถ้าไม่ลืมตา พี่ไม่ลงนะ" คอปเตอร์บอกออกมาอย่างเอาแต่ใจ บัสหน้าเหวอลืมตาขึ้นมาอย่างหลงกลคนตรงหน้าก่อนจะรีบหลับตาปี๋เหมือนเดิมเมื่อเห็นรอยยิ้มหื่นจากคนบนร่าง


"อา...ซี้ด..." คอปเตอร์ที่ได้ใจขยับสะโพกถี่รัว


"อ้าาาาาาาา" คอปเตอร์รีบถอนแท่งร้อนออกมาเมื่อต้องการจะปลดปล่อยแต่ก็ไม่ทันทำให้เปื้อนแก้มแดงของคนตรงหน้า


"ลืมตาได้แล้ว เด็กดื้อ" บัสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองคนเอาแต่ใจที่ยังไม่ยอมลงไปจากตัวเขาเสียที


"โทษทีเปื้อนเลย" คอปเตอร์บอกออกมาอย่างรู้สึกผิดเล็กๆ แต่กลับทำให้บัสรู้สึกอายขึ้นมา


"รอแป๊บ เดี๋ยวพี่เช็ดให้" คอปเตอร์พูดจบก็เอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูข้างหัวเตียงแต่ก็ยังไม่ยอมทำความสะอาดให้พลางนั่งยิ้มอย่างไม่น่าไว้ใจจนทำให้บัสร้อนหน้าขึ้นมา


"เซ็กซี่จัง" คำพูดของคอปเตอร์ทำให้บัสยิ่งร้อนหน้ามากกว่าเดิมก่อนจะหันหน้าหนีสายตาหื่นกามที่มองมาพร้อมกับทุบต้นขาของร่างสูงอีกหนึ่งที


"ดื้อบ่อยๆ สิ พี่จะได้ทำโทษอีก" คอปเตอร์บอกออกมาก่อนจะเช็ดแก้มของบัสที่เปื้อน ทำให้บัสได้แต่คิดในใจว่า คนตรงหน้าพร้อมจะทำโทษเขาตลอดนั่นแหละแม้ว่าเขาจะอยู่เฉยๆ ก็ตาม


"ลงไปได้แล้ว จะอาบน้ำ" บัสบอกออกมาเสียงเรียบแต่ก็ไม่ยอมหันกลับมามองคนกวนประสาท


"ไม่ต้องอาบหรอก เดี๋ยวก็เปื้อนอีก" คอปเตอร์บอกออกไปเสียงนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แถมยังไม่ยอมขยับออกจากตัวเด็กดื้ออีก เขาได้แต่ขยับลงมานั่งทับช่วงเอวของบัสเอาไว้แทน บัสร้อนหน้าขึ้นมาเมื่อเข้าใจความหมาย แต่ใครบอกกันล่ะว่าจะยอมให้ทำอีก ในเมื่อร่างสูงยังดื้อดึงไม่ยอมลงจากตัวเขา บัสก็ทำได้เพียงควานหาเสื้อผ้าเพื่อหวังจะปกปิดร่างกายโดยที่ยังไม่ยอมหันหน้ามามองคนเอาแต่ใจอีกตามเคย


"จะใส่ทำไม เสียเวลาถอด" คอปเตอร์หยิบเสื้อที่บัสคว้าได้เขวี้ยงลงพื้นก่อนบอกออกมา บัสหันมามองค้อนก่อนจะหันกลับไปซ่อนใบหน้าแดง


"ง...ง่วงแล้ว" บัสโกหกออกไปอย่างต้องการจะเลี่ยงสถานการณ์ตรงนี้ แต่ใครบ้างล่ะที่จะไม่รู้ว่าเขาพูดไม่จริง



ฟอดดดดดด~~~



"หอมจัง" คอปเตอร์หอมแก้มใสที่หันหนีเสียฟอดใหญ่พลางบอกออกไปเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะยอมขยับตัวลงมานอนข้างๆ บัสพร้อมกับพาดแขนแกร่งไปที่หน้าท้องของบัสพลางกระชับกอดเอาไว้ บัสรีบตะแคงหันหลังให้ทำให้แผ่นหลังของเขาแนบชิดอยู่กับอกอุ่นหนาของร่างสูง


"ปล่อยได้แล้ว จะแต่งตัว" บัสบอกออกมาโดยที่ไม่ยอมหันหน้ามาให้ร่างสูงเห็นแววตาที่เก้อเขิน


"คืนนี้อยู่แบบนี้แหละ นะ" คอปเตอร์พูดจบก็กระชับแขนให้แน่นขึ้นอีก ทำให้บัสรู้สึกถึงกลางกายที่แข็งขืนกำลังดุนดันร่องบั้นท้ายของเขา บัสเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่อารมณ์ของร่างสูงยังคงเส้นคงวาอยู่แบบนี้


"หลอกให้พี่เช็ดตัวให้ สองครั้งแล้วนะ หืม" คอปเตอร์พูดล้อเลียนขึ้นมาเสียงนุ่ม บัสที่เหมือนจะนึกอะไรออกตาโตขึ้นมา


"มะ...เมื่อคืนพี่...พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหรอ" บัสพูดไปพลาง ก็ร้อนหน้าไปพลาง


"ถ้าไม่ใช่พี่ก็อย่าหวังว่าจะมีใครหน้าไหนได้เห็น......." คอปเตอร์พูดขึ้นมาน้ำเสียงจริงจัง แต่ก็ยังไม่ทันได้จบประโยคดี


"ค...ใครอนุญาตให้ถอด!" บัสหันมาโวยใส่ร่างสูงเสียดังลั่น แต่การหันมาโดยไม่คิดทำให้กลางกายของทั้งคู่สัมผัสกัน บัสที่เริ่มรู้ตัวว่าทำพลาดทำให้หน้าขึ้นริ้วแดงเสียอย่างนั้น


"หึหึ กะแล้วต้องโวยวาย" คอปเตอร์พูดกลั้วหัวเราะออกมา บัสรีบหันหนีกลับไปอย่างเดิม


"พี่แม่ง" บัสบ่นออกมากลบเกลื่อน คอปเตอร์จูบลงที่หัวไหล่เนียนหนักๆ เสียหนึ่งที


"เกือบอดใจไม่ไหวน่ะรู้มั้ย ฮื้ม" คอปเตอร์พูดความจริงออกมาทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดแทบอยากจะแทรกผ้าห่มหนี บัสถองข้อศอกใส่คนข้างหลังกลับไปหนึ่งทีพลางร้อนผ่าวไปทั้งตัว


"จะ...จะทำอะไร ปล่อยเลยนะ" บัสถามออกมาเสียงสั่น เมื่อคอปเตอร์ขยับฝ่ามืออุ่นไปกอบกุมแก่นกายของคนตรงหน้าเสียดื้อๆ


"ก็กำลังอดใจไม่ไหวนี่" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงพร่าก่อนจะเริ่มขยับมือที่กอบกุมแก่นกายของบัสขึ้นลงพร้อมกับจูบซับที่ต้นคอลามถึงไหล่เนียน บัสเริ่มใจคอไม่ดีกับคำพูดของร่างสูง


"ปล่อยเลย อื้อ..." บัสร้องห้ามขึ้นมาพร้อมกับพยายามกลั้นเสียงน่าอาย แต่คอปเตอร์ก็ไม่ได้สนใจกับเสียงร้องของคนตรงหน้า


"อะ...มะ...ไม่เอา...แล้ว...อืม....." ถึงแม้ว่าบัสจะร้องห้ามแค่ไหน ก็คงจะสู้กับความเอาแต่ใจของอีกคนไม่ได้...

.

.

.

.

"ห้ามกินเหล้าโดยที่ไม่มีพี่อีก เข้าใจมั้ย" คอปเตอร์พูดขึ้นในขณะที่กำลังขับรถไปส่งบัสที่มหาวิทยาลัยในช่วงเช้าของวันใหม่ ถึงแม้ว่าตัวคอปเตอร์เองมีเรียนในช่วงบ่ายก็ตาม แต่เขาก็ดื้อดึงจะมาส่งจนบัสต้องยอมให้กับความเอาแต่ใจของร่างสูง


"โตแล้ว จะกินตอนไหนก็ได้" บัสตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจ คอปเตอร์หันไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับอย่างไม่ค่อยจะพอใจนักก่อนจะหันกลับไปมองทางต่อ


"แต่โตแล้ว จะกอดใครมั่วซั่วไม่ได้!!" คอปเตอร์ว่าขึ้นมาเสียงเข้ม บัสได้แต่นั่งนิ่งอย่างไม่ใส่ใจคนขี้โวยวายจนคอปเตอร์ขับมาถึงหน้าคณะวิศวะบัสก็แยกออกไป


"ไอ้บัส!!!" เสียงของโค้กตะโกนเรียกขึ้นมาเสียงดัง บัสที่เพิ่งลงจากรถของคอปเตอร์เมื่อสักครู่ตกใจไม่น้อย พลางนึกว่าเพื่อนจะเห็นหรือไม่ว่าเขามากับใคร บัสสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปหาโค้กที่ยืนรออยู่ริมถนนหน้าคณะ


"สัด เรียกซะดัง" บัสว่าออกไปไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะประจำพลางคุยกันไปด้วย


"เออโค้ก..." บัสพูดขึ้นมาเสียงเรียบก่อนจะหยุดเท้าที่กำลังเดิน โค้กหันมามองนิ่งๆ พร้อมกับหยุดเดิน


"กูถามเฉยๆ นะ" บัสเริ่มเกริ่นขึ้นมา


"เออ ว่า..." โค้กถามกลับ

"คือ...คือว่า... แบบ... คนที่กูเห็นว่าเค้าเป็นพี่ และเค้าก็คงเห็นว่ากูเป็นน้อง" บัสเริ่มเล่าขึ้นมา ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อ โค้กยืนฟังอย่างตั้งใจ เพราะเขาเองก็สงสัยกึ่งเป็นห่วงเพื่อนที่เหมือนจะมีอะไรในใจ


"ถ้ากอดกัน...มัน...ปกติเปล่าวะ" บัสตัดสินใจถามออกไปด้วยหัวใจตุ๊มๆ ต่อมๆ


"ไม่" โค้กตอบกลับในทันที บัสชะงักไปนิดก่อนจะถามต่อ


"ละ...แล้ว....." บัสที่กำลังจะถามต่อ แต่ก็อายปากที่จะถามออกมา


"แน่นอนว่าไม่จูบกันด้วย" โค้กรีบพูดแทรกออกมาอย่างรู้ทัน บัสนิ่งค้างไปนิดก่อนจะหน้าขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ของเขาที่เกิดขึ้นระหว่างร่างสูง


"ใครจูบมึง" เสียงของโค้กถามขึ้นมาทำลายความคิดของบัส


"ม...ไม่มีเว่ย" บัสปฏิเสธออกไปโดยที่ไม่กล้าสบตากับโค้ก โค้กยกยิ้มขึ้นมาอย่างมั่นใจในความคิดของตนเอง


"อะไรที่มันไม่ชัดเจน ก็ทำให้มันชัดเจนซะ" โค้กบอกออกมาก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะประจำ บัสนิ่งคิดตามที่โค้กพูดก่อนจะเดินตามไปพลางคิดวุ่นวายเต็มหัวไปหมด

.

.

.

"ไอ้เตอร์" แซนทักคอปเตอร์ขึ้นมาในช่วงบ่ายระหว่างรออาจารย์เข้าสอน คอปเตอร์หันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


"มึงมีเพื่อนอยู่วิศวะด้วยหรอวะ" แซนถามขึ้นมา คอปเตอร์ทำสีหน้าไม่เข้าใจก่อนถามกลับไป


"ทำไมวะ" คอปเตอร์ถามกลับ


"ซีบอกว่าเห็นมึงไปที่วิศวะบ่อยๆ" แซนเล่าออกมา คอปเตอร์นิ่งคิดหาคำตอบ


"หรือว่ามึงไปจีบสาวแถวนั้น" แซนถามขึ้นมาอีกอย่างนึกสงสัย คอปเตอร์ยกยิ้มขึ้นมากับคำพูดของแซนที่เกือบจะถูก แต่ต้องเป็นเด็กหนุ่มจอมดื้อต่างหากไม่ใช่สาวที่ไหน


"คนไหนวะ" แซนเห็นรอยยิ้มของเพื่อนก็ทำให้มั่นใจว่าทายถูกก่อนจะถามออกมา


(คนที่มึงก็จีบไงสัด) คอปเตอร์ได้แต่คิดเยาะในใจ


"ไว้ค่อยแนะนำ" คอปเตอร์ตอบปัดออกไปก่อนจะนั่งลอยหน้าลอยตาไม่สนใจเพื่อนปล่อยให้เป็นปริศนาต่อไป

.

.

.

ตกเย็นคอปเตอร์มารอรับบัสที่เดิม และอาหารมื้อเย็นในวันนี้ก็เป็นฝีมือของบัส ถึงแม้ว่าอาหารที่บัสทำจะไม่ได้อร่อยเลิศเลอแต่ก็เรียกว่าใช้ได้เลยทีเดียว เมื่อท้องอิ่มแล้วก็พากันมานั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นเพื่อย่อยอาหาร มือปลาหมึกยักษ์สอดเข้าไปด้านหลังของบัสทำท่าจะกอด แต่ก็ถูกบัสผลักให้ออกห่างซึ่งทำให้ร่างสูงงุนงงไปไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร



ฟอด~



คอปเตอร์ตีเนียนจะหอมแก้มใสของคนข้างๆ แต่ทันทีที่ปลายจมูกโด่งสัมผัสกับแก้มนวลก็เหมือนกับมีพลังงานไฟฟ้าที่ช็อตขึ้นมา บัสขยับหน้าหนีก่อนจะมองค้อนกลับไปยิ่งทำให้คอปเตอร์ไม่เข้าใจขึ้นไปอีก คอปเตอร์ได้แต่มองแววตาเรียบเฉยของบัสที่เอาแต่สนใจทีวี ด้วยความสงสัยและต้องการแน่ใจคอปเตอร์จึงตัดสินใจ



พลั่ก!~



"ทำบ้าอะไร" บัสถามขึ้นมาเสียงแข็งปนตกใจ หลังจากที่อยู่ๆ คอปเตอร์ก็ผลักให้บัสนอนลงกับโซฟาก่อนที่จะขึ้นไปทับเอาไว้


"เป็นอะไรรึเปล่า" คอปเตอร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล บัสกลอกตามองไปทางอื่น


"เปล่า ลุกสิ" บัสตอบออกไปเสียงเรียบ



จุ๊บ~ // ผัวะ!!!



ทันทีที่คอปเตอร์กดริมฝีปากลงบนกลีบปากบางก็ถูกคนใต้ร่างหันมามองค้อนก่อนจะสวนหมัดกลับไปทำให้มุมปากของร่างสูงมีแผลเล็กๆ บัสตาโตขึ้นด้วยความตกใจแต่ก็รีบปรับสายตาให้เป็นปกติ



"ต่อไปนี้ห้ามทำแบบนี้อีก" บัสพูดขึ้นน้ำเสียงจริงจัง คอปเตอร์ทำสีหน้าไม่เข้าใจก่อนจะถามกลับ


"แบบไหน" คอปเตอร์ถามกลับเสียงเข้ม เขารู้สึกหงุดหงิดในใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะโกรธเจ้าของหมัด


"ก็...ก็ทั้งหมดนั่นแหละ" บัสอึกอักตอบกลับไป แต่ก็พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นใจ


"พี่ขอเหตุผล" คอปเตอร์ถามกลับไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าไปทำอะไรให้เจ้าเด็กดื้อโกรธเข้าให้อีกแล้ว จะว่าเรื่องที่ห้ามกินเหล้าก็ไม่น่าจะใช่ แล้วมันเพราะอะไรกัน


"ไม่มี" บัสตอบกลับไปเสียงเรียบก่อนจะผลักอกกว้างแรงๆ จนคนบนร่างผงะหงายหลัง


"ถ้าไม่ให้ทำเรื่องพวกนี้กับบัส งั้นพี่คงต้องไปหาจากคนอื่น" คอปเตอร์พูดเสียงเรียบปนน้อยใจพลางจ้องแววตาสั่นไหวนั่น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตูห้อง บัสตาโตใจสั่นขึ้นมาพลางลุกขึ้นนั่งพรวด ขาทั้งสองข้างของบัสยืนขึ้นอย่างสั่นๆ ตั้งใจจะก้าวไปยังหน้าประตูแต่อีกใจก็สั่งให้ขาคู่นี้ยืนอยู่กับที่ สุดท้ายก็ทำได้แค่มองแผ่นหลังกว้างออกนอกประตูไป


"ปะ...ไปจริงหรอ" บัสพูดอยู่ในห้องคนเดียวเสียงแผ่วก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาด้วยหัวใจที่แสนจะห่อเหี่ยว บัสนั่งคิดถึงเรื่องที่คุยกับโค้กเมื่อบ่ายนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่หน้าอก


(พี่น้อง.....) อยู่ๆ ก็มีคำพูดดังก้องขึ้นมาในหัวของบัสเอง


"ทำแบบนี้ก็ดีแล้วนี่ ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย" บัสบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปมาหน้าโซฟา ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู แต่สุดท้ายก็เดินไปยังโซฟา


"ไปจริงๆ...หรอ" บัสยังบ่นออกมาไม่หยุดพลางเดินไปยังประตูอีกครั้ง แต่ก็หันหลังกลับ



แกร๊ก~



เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น บัสที่กำลังหันหลังกลับจากประตูรีบวิ่งด้วยความเร็วแสงแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาอย่างแรงก่อนจะหยิบรีโมททีวีมากดเปลี่ยนช่องแล้วนั่งดูอย่างตั้งอกตั้งใจ คอปเตอร์กลับเข้ามาในห้องก็มานั่งลงที่โซฟาข้างบัส แต่ก็ไม่ได้นั่งแนบชิดแต่อย่างใด บัสรู้สึกคันปากยุบยิบอยากจะถามโน่นถามนี่



"อะ ซื้อมาให้ตั้งแต่กลางวัน แต่ดันลืมไว้ในรถ" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบพร้อมกับเลื่อนถุงไปทางบัส บัสมองตามไปที่โต๊ะก่อนจะตาโตขึ้นมา เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเค้กวนิลา บัสเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาแต่ก็ไม่อยากอยู่ในสภาพที่ไม่ชัดเจนแบบที่โค้กว่า


"ขอบคุณครับ" บัสรับถุงเค้กไปก่อนจะลุกเอาไปแช่ตู้เย็นแล้วกลับมาพร้อมกล่องพาสติก


"เจ็บมั้ย" ไม่แคล้วบัสก็ใจอ่อนอีกตามเคยตามประสาเด็กดื้อที่ทำอะไรตามความคิดแต่ไม่ตามใจตัวเอง


"เจ็บ" คอปเตอร์ที่นั่งดูทีวีอยู่นิ่งๆ ตอบออกมาเสียงเรียบโดยที่ไม่ได้หันมามองคนถาม ทำให้บัสรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา บัสขยับเข้าประชิดคอปเตอร์ก่อนจะจับใบหน้าคมให้หันมาหาตนเอง บัสใช้สำลีจุ่มน้ำเกลือล้างแผลก่อนจะป้ายลงที่มุมปากของคนตรงหน้า


"ขอโทษนะ" บัสบอกออกมาอย่างรู้สึกผิดที่เห็นแผลตรงหน้า พลางเช็ดทำความสะอาดแผลไปด้วย คอปเตอร์มองแววตาใสของคนตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะใช้มืออุ่นทั้งสองข้างประกบแก้มของคนตรงหน้าเอาไว้พลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้แก้มนวล ร่างสูงเอียงหน้าให้พอเหมาะก่อนจะกดจูบหวานลงบนริมฝีปากบางอย่างทะนุถนอมโดยไม่ได้ล่วงล้ำแต่อย่างใด บัสนิ่งอึ้งไปนิดก่อนจะหลับตารับสัมผัสหวานจากคนเอาแต่ใจ คอปเตอร์จูบเด็กดื้อไม่นานนักก็ผละออกมามองแววตาใสของคนตรงหน้า


"บอกพี่ได้รึยัง ว่าเป็นอะไร หืม" คอปเตอร์ถามขึ้นเสียงนุ่ม บัสที่ตกอยู่ในภวังค์เลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้ามองสำลีในมือ


"ปะ...เปล่า" บัสอึกอักตอบกลับไป


"ก็แค่...อย่าทำแบบนี้" บัสบอกออกมาอีกเมื่อรู้สึกถึงความเงียบ


"พี่ทำแบบนี้ แค่กับบัสคนเดียว รู้มั้ย ฮื้ม" คอปเตอร์พูดจบก็จับปลายคางมนให้ขึ้นมารับสัมผัสจากเขาอีกครั้ง ปากที่บอกว่าอย่ากลับตอบรับสัมผัสจากคนตรงหน้าแต่โดยดี คำพูดของคอปเตอร์มันทำให้บัสแทบจะลืมเรื่องที่คุยกับโค้กมาเสียสนิท เหมือนกับว่าเขาไม่เคยได้คุยเรื่องนั้นมาก่อน ก่อนจะยอมทำตามหัวใจของตนเองเหมือนทุกๆ ครั้ง

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น